Sodoma i Gomora Gomora i Sodoma, Choć były z nich zakały, Miały swój styl i rozmach I jakiś fason miały! Niestety, nie ta pora Oraz nie te etapy, Sodoma i Gomora Zniknęły całkiem z mapy. W Gomorze i Sodomie Żyli ludzie ówcześni Na wysokim poziomie, O jakim nam się nie śni. O każdej roku porze Orgietki albo bale, W Sodomie i Gomorze Czułbym się wprost wspaniale! Gomorę i Sodomę Zalało Morze Martwe, Korzyści stąd znikome, A racje – śmiechu warte! Gdybym miał chody spore Oraz mógł decydować – Sodomę i Gomorę Kazałbym odbudować! Gomorą i Sodomą Choć niektórzy się brzydzą, Myślą o nich z oskomą, Często we snach je widzą. Nieraz ich diabli biorą, Gdy lezą na swych wyrach, Sodomą i Gomorą Podnieceni nad wyraz. Gomoro i Sodomo, O kraino bajkowa, Chciałbym jak Perry Como Śpiewać, by śpiewać o was! Doprawdy dałbym sporo, By dojść do waszych progów, Sodomo i Gomoro, Postrachu demagogów. Gomora i Sodoma Zniknęły przed wiekami, A my siedzimy w domach Przepełnionych meblami, Gramy na tranzystorach, Jeździmy w samochodach, Sodoma i Gomora Nie grożą nam, a szkoda. Tylko w telewizorach Coś z tego znajdziesz może – Odnowa i Podpora, Stodoła i Obora, Sodowa i Pokora, I szumi Martwe Morze… Deliberacje ojca Chudzielaka Na kominku ogień strzela, Skrzypi w butach mikroguma, Spaceruje ksiądz Chudzielak I o celibacie duma. Duma, umysł swój natęża, Utkwił w ziemię wzrok natchniony – Ponoć holenderscy księża Postulują, by mieć żony? Gruby śpiewnik gregoriański Tłoczeniami lśni złociście, Kancelaria w stylu gdańskim, Fikus stroszy sztywne liście. Ogród śniegiem przyprószyło, Ciepły blask rozsiewa lampa… – Hm… ciekawe, jak by było… Myśli sobie zacny kapłan. – Człowiek miałby z kim pogadać, Gości by się przyjmowało: – Witam, witam, proszę siadać, Żona zaraz da kakao… Wicher wzmaga się na dworze, Zahuczało coś w kominie – – Własny synuś byłby może W tyciej, śmiesznej sutańczynie. I łatwiejszą miałbym pracę, I wieczorem nastrój lepszy: – Podlicz dziś, kochana, tacę, A ja sprawdzę dziecku zeszyt… Ktoś by myślał o ubraniu, O lekarstwach i o plombach, Ktoś by mówił po kazaniu: – Wiesz, dziś byłeś dla mnie bomba! Ksiądz Chudzielak pierś swą pręży, Po czym znów się zwija w sobie: – Wymyślili ci Holendrzy, Przewróciło im się w głowie… I zapada w głąb fotela O rozmiarach refektarza… …niech śpi, dobry ksiądz Chudzielak, U nas nic mu nie zagraża. Ballada o starych portkach i glinianym świeczniku A jeżeli żyć zamierzasz Bardzo długo i wygodnie Nie mieć zmartwień i kompleksów I wogóle czuć się zdrowy Musisz mieć psa, synka, świecznik I poczciwe stare spodnie I koszulę trykotową A na zimę flanelową Pies i synek muszą umieć Pięknie bawić się ze sobą I rozumieć się tak dobrze Jakby znali wspólny szyfr Spodnie muszą stać na baczność Kiedy je postawisz obok Świecznik musi być gliniany Bo żelazny zły ma wpływ Więc gdy będziesz miał zmartwienia Lub przygnębią cię finanse I gdy resztką sił przez miasto Będziesz się do domu wlec To tam wskoczysz w stare portki I w koszulę tak jak w pancerz I zasłonisz się radarem Dwóch płonących jasno świec I z tą chwilą się rozpocznie Twój wspaniały odpoczynek Wszystkie troski się oddalą I rozpłyną się pomału Przyjdą żeby ich pogłaskać Stary pies i mały synek A za każdym pogłaskaniem Będziesz dalszy od zawału A jeżeli masz ogródek To wyjdziecie wszyscy razem I na trawie rozścielicie Stary, wysłużony koc I siądziecie by podziwiać Najwspanialszy wynalazek Wszystkich czasów – dobrą porę Która się nazywa noc Bez aluzji Hej, nie ma rady na to, Chodzi wódka za tatą, Taka z niej bestia chytra. Na przedzie tata drepta, A za nim o pół metra Tupta sobie pół litra… Już nam się to nie przykrzy, Bo jużeśmy &plqq;przywykłszy&prqq;, Jak mawia wuj znad Niemna, Zwłaszcza że te pół basa, Co tak za tatką hasa, To istotka przyjemna. Nie złości się, nie rzuca, O nic się nie wykłóca, Nikomu nic przeszkodzi. I tylko czasem tacie Okrzyk się wyrwie w chacie: – Znów wódka za mną chodzi! Mamusia robi fochy. Mówiąc: – Za mną pończochy, Też chodzą od tygodnia! Sprawdzaliśmy to z bratem – Nie widać… A za tatem Wódka posuwa co dnia! Badały tatkę wszędy Kliniki i urzędy, Wyszła taka konkluzja: W wyniku tych analiz U tatki to realizm A u innych – aluzja! Inni myślą umownie, A nasz tatko – dosłownie, Obce mu są przenośnie: &plqq;Wódka chodzi&prqq; gdy stwierdzi, To fakt! Ba, nawet śmierdzi, I tupie coraz głośniej! Więc cieszymy się szczerze, Myśląc o charakterze Prostym naszego tatki. Zwłaszcza że i za nami Chodzą już wieczorami Dwie śliczne, małe ćwiartki!!! Bez komplikacji Człowiek się robi wygodny, człowiek się robi leniwy, Jak nie ma żadnych problemów, to jest dopiero szczęśliwy, Ludziom którym brak racji przyznaje łatwo rację, Bo protest by wprowadził zbyt wiele komplikacji… Człowiek pomimo nosa przepuszcza różne szanse, Nie wdaje się w miłostki, ani w duże romanse, Cóż stąd że księżyc świeci i że szumią akacje, A jeśli taki romans wprowadzi komplikacje? Dwaj faceci gdy zarżnąć chcą trzeciego faceta, Człowiek nawet się nie spyta: – Czego od niego chceta? Potem co? Komisariat, protokół, indagacje, To by go mogło wtrącić w zbyt wielkie komplikacje. Człowiek wie, że po śmierci nic już nie ma, niestety, Sam nie wierzy, lecz dziecko gania do katechety, Na msze, na bierzmowanie czy inne konfirmacje, Bo po co gówniarzowi ma stwarzać komplikacje? Człowiek lubi by inni za niego decydowali, Gdy każą to potępi, a gdy trzeba – pochwali, Klaskali, podpisali i chodu na kolację, Nieregularne żarcie wprowadza komplikacje! A różni naukowcy twierdzą zupełnie szczerze, Że człowiek, to najbardziej skomplikowane zwierzę… Ha!… kiedy się pomyśli, to jest w tym sporo racji – Żaden zwierz nie potrafi tak strzec się komplikacji! Biała linia Dla międzynarodowych zbliżeń I żeby móc pomóc nagle, Moskwę połączy się z Paryżem Telefonicznym ekstra-kablem. Ta wieść radości nam przyczynia, Będziemy mieć częściowo linię, Przez Polskę musi iść ta linia, W żaden jej sposób nie ominie. Rzucona wszerz naszego kraju Drga lekko w zagranicznych szeptach – Moskwa z Paryżem rozmawiają A w samym środku stoi Dreptak! A Dreptak stoi gdzieś pod Kutnem Nerwowo szarpie sprzączki szelek I myśli sobie: – Chyba utnę, Z piętnaście metrów, kuchnia Felek! W GS-ie z kablem bardzo marnie. Do województwa nie pojadę, A tu podłączyć trza młocarnię, Więc chyba utnę, kurcze blade! Już dłoń się skrada do tasaka Co w chacie wisiał se na sznurku, Gdy nagle w duszy u Dreptaka Jak coś nie krzyknie: – Oż ty, burku! Tak spieszno ci do owych kabli? Chcesz poprzerzynać – kit ci w brodę! – Porozumienie – niech cię diabli! – Kablowe, Wschodu ze Zachodem? Zaś Dreptak ukląkł na podwórzu, Łzy mu polały się wielgachne I jęknął: – o aniele stróżu! Już mnie nie śtorcuj! Dyć nie ciachnę! I w tym momencie niebo szare Się rozchmurzyło, słonko błysło, Widać przyjęło tę ofiarę Złożoną nad słowiańską Wisłą. Świt wstaje, budzi się nadzieja Co nie jest złudną ani próżną, Bo oto, po raz pierwszy w dziejach, Polak mógł urżnąć, a nie urżnął! Biały najemnik Dziwne marzenie często mnie przenika, Nie żebym chciał się wkraść do wyższych sfer, Lecz chciałbym mieć białego najemnika, Co by najemny i biały był jak ser. Koledzy by po wywalali gały, W ich wzroku podziw błyszczałby i hołd – Na przedzie ja, za mną – najemnik biały, I ja chwilami mu wypłacam żołd. Powiedzmy, w knajpie siadam przy stoliku I wykonuję dłonią władczy gest: – Kelnera sprowadź, biały najemniku! A on z angielska mówi krótko – Yes! I już mi go dostarcza szybkościowo. A kelner – lufę kolta czując tuż Oraz trzymając ręce ponad głową – Co podać? – pyta. – Kaszanka! Ale już!!! Lub weźmy wiec. Zebrali się faceci, Ktoś rezolucję swą na siłę pcha, A potem groźnie pyta: – Kto jest przeciw? A wówczas w ciszy mówię głośno: – Ja…! A gdy mnie nazwać chcą degeneratem, To chwytam gwizdek, gwiżdżę fiu fiu fiu I wchodzi mój najemnik z taaakim gnatem, I z białoruska pyta krótko: – Nu? Ach, ten najemnik, jakież daje szansę, Z jakąż pewnością mogę liczyć nań, Jakież finezje stwarza i niuanse Odnośnie pensji, strojów – ba! – i pań! Więc najemnika chyba sprawię sobie, To jest marzeniem moim skrytym, lecz Uprzednio sobie na ten szpas zarobię, Bo ten najemnik to kosztowna rzecz. Napiszę o Panamie, Zanzibarze, Że tu jest dobry rząd, a tam jest zły, Względnie przeciwnie, tak jak szef mi każe, Szef mnie wynajął… płaci… C'est la vie! Biuro Spraw Beznadziejnych Posłuchaj, o nocy blada I zwierzu ukryty wśród traw: Oto jest smętna ballada O Biurze Beznadziejnych Spraw! Niewielkie to biuro się mieści We wnętrzu mego mieszkania Przy Beznadziejnej Czterdzieści, Parter, wstęp bez pukania. Przychodzą tam po kolei Albo po kilka osób, Ci co nie mają nadziei Na polepszenie losu, Na przykład nieuleczalnie Chorzy, co muszą skonać, Albo ci, co fatalnie Kochają się w cudzych żonach, A zwłaszcza w żonach ministrów, Które się nie chcą rozwieść, I mnóstwo niedoszłych artystów, I takich, co piszą powieść Skazaną na niewydanie Już w embrionalnym stanie, I śliczne, choć smutne, panie, Więc pełne jest moje mieszkanie… Posłuchaj, o nocy blada, Ty, zwierzu, posłuchaj ballady, Jak z tymi ludźmi gadam, Jakie im daję rady… Lecz najpierw herbatkę im daję, Która jest słodka i czarna, I mówię z udanym żalem, Że muszę wyjść na kwadrans, Że chwilę zostaną sami, Więc niech się nie gniewają… A potem schowany za drzwiami Słucham jak rozmawiają… A w ich rozmowach jest smutek I żal, i ból, i łzy, Ale tych rozmów skutek Nie jest bynajmniej zły, Bo sobie mnóstwo pocieszeń Mówią, podają sposoby: A to na pustą kieszeń, A to na wszystkie choroby. I mogą się wygadać, Ponarzekać, pobiadać I sprawdzić wielokrotnie, Że nie cierpią samotnie. O, zwierzu, który nocą Błądzisz, wyjąc ponuro, Posłuchaj teraz, po co Prowadzę to całe biuro? Po to, że moje prywatne Zmartwienia i rozpacze Wyglądają przy tamtych Całkiem, całkiem inaczej. O, takie są malutkie, O, takie są niewielkie, Już po prostu nie smutki Tylko komary lub pchełki Rozpatrywania nie warte… Dlatego otwieram w kolejny Każdy (z wyjątkiem świąt) czwartek Swe Biuro Spraw Beznadziejnych. Więc – żebyś w trosce nie żył – Więc – żebyś nie żyła w płaczu – Przyjdź do mnie, ponury zwierzu, Przyjdź, nocy, targana rozpaczą… Błędny rycerz Rycerz Zenobi Dreptak w szmelcowanej zbroi Stanął zbrojnie i konno u zamku podwoi, Miał pancerz, hełm i kopię, jak zwykle rycerze, I miecz, którym uderzył o zamkowe dźwierze! Hej, odegrzmiało echo o gotyckie blanki! Skoczył na nogi książę, spojrzał zza firanki, Skoczył, spojrzał, oniemiał i zadrżał ze strachu; Stoi pod drzwiami rycerz Dreptak na wałachu!!! Stoi Dreptak wśród blasków, szczęków oraz zgrzytań I zasuwa monolog, co się składa z pytań, O taki: – Hej, kto mężny, odpowiedzieć musi, Która z pań jest piękniejsza od mojej Magdusi? Która ma liczko bielsze, mniej zepsute ząbki? Czyj biuścik przypomina dwa młode gołąbki Z ryżem? Która jest taka miła, kochana i ładna? Tutaj struchlały książę wymamrotał: – Żadna!!! Wówczas rycerz się zachwiał na swoim bachmacie I rzekł: – Żadna? To szkoda, o kurtka na wacie, Bo z Magdą już nie mogę! Jestem u sił kresu… Tu spiął konia i ruszył w dal, szukać adresów… Bodzio na lodzie Na łyżwiarskich mistrzostwach świata Bodzio Dreptak, nasz rodak znad Bzury W rytmie tanga &plqq;Apasionata&prqq; Odstawił następujące figury: Klabraka, podwójnego lutza, Szpagat imienia towarzyszki Eugenii Palej, Poczem złapał powietrza w płuca I kręcił dalej: Hacela, radebergera, Fikusa, sukinsyna, Podwójnego skakanego frajera, Poczwórnego lewego hunwejbina, Sussexa, pumeksa, altecheksa, Schopenhauera, Kanta, Pitiaforka, Azorka. Reksa, Wydymanego żyranta, Pokiwanego oponenta, Dwa monity, dopinga, urgensa, Specjalnego korespondenta, Gospodarczego nonsensa, Paralaksę, kraksę, etolę, Hackenkreutza, doktrynera, bigbita, A poza tym liczne kurdemole, A na zakończenie dupersznyta! I okropnie się tym wszystkim utrudził, Więc gdy huczne oklaski zabrzmiały, To on się ukłonił… …i się naraz obudził… A jego stara powiedziała: – Wiesz Bodziu, że dzisiaj byłeś wspaniały! Bramkarzu, młody bramkarzu Raz bramkarz młody sobie żył, Co nigdy bramki nie puścił, Był chlubą swojej drużyny, Więc mu śpiewały dziewczyny: Bramkarzu, młody bramkarzu, Ty pilnuj bramki metrażu, Uważaj, by jakiś wróg Nie strzelił ci w krótki róg! Bramkarzu młody, mocarzy, Obronisz ty nawet rzut karny, Sukcesów tyś znany kolekcjoner, Więc kocha cię trener selekcjoner, Odniesiesz niejeden sukces, Bo masz błyskawiczny refleks! Raz kiedy atak na bramkę sunie, Zobaczył lubą swą na trybunie, Siedział z nią jeden stary i łysy, Ale bogaty, bo trzymał lisy. Bramkarzu, młody bramkarzu, Pobladłeś jak trup na cmentarzu, Uważaj, bo pędzą wrogowie, Już są na naszej niestety połowie! Bramkarzu, w tobie nadzieja, Zdobylak już strzela z woleja, Ty patrzysz na lubą ze łzami, A piła już między nogami! Już byłby mecz przewalony, Na szczęście, że to był spalony! Budrysy i Novisy Stary Budrys trzech smyków Tęgich elektroników Na dziedziniec przyzywa i plecie: – Przygotujcie Toyoty Albo insze gabloty. Zaopatrzcie się też w ecie-pecie! Niepotrzebne już wizy, Możecie jechać do Pizy, Berlin, Paryż to dziś duperela! Zakupicie tam śliczny osprzęt elektroniczny, Wzbogacimy się na nim po tela! Na te słowa synowie To się drapią po głowie, To po sobie rzucają wzrok chmurny, Wreszcie mruknął najmłodszy: Tatko plecie trzy po trzy, Tatko bardziej pijany, czy durny? Tatą najpierw tąpnęło, Potem głos mu odjęło, Jakąś do nich wygłosić chciał gadkę, Wreszcie wydał jedyny Okrzyk: – Wy skurwysyny! (Czym obraził nieboszczkę – ich matkę) Syn najstarszy rzekł na to: – Nie denerwuj się tato, Czegóż tato tak bluzga i warczy? Po cóż ganiać po świecie Za tym osprzętem, gdy przecie Na Świdnicką pojechać wystarczy! Na Świdnickiej w &plqq;NOVISIE&prqq; Wszystko gra, wszystko lśni się, Radia małe i wielkie jak domy, Mono, kwadro, stereo, hajfi, kuku, video, A nie jakieś szarotki z &plqq;Renomy&prqq;! Słysząc to, stary tata W tempie godnym wariata Wystartował raz dwa na zakupy, A już biegnąc przez Rynek Rzekł do synka: – Te, synek, Jakieś ładne tam kręcą się grupy! Im był bliżej &plqq;NOVISu&prqq; Tym był dalszy od zwisu Potwierdzając tę prawdę dziejową, Że w nadziei nagrody Człowiek – choćby niemłody – Nawet biegnąc – stać może, częściowo. I wy też drodzy goście, Bierzcie sprzęt i wynoście Podjeżdżajcie syreną, pontiakiem, TIRem też, gdy ktoś TIR ma, Nie zbiednieje ta firma NOVIS, czyli Wiśniewski z Nowakiem Burbonowie i Heniuś Burbonowie wracają, kochani, Prasa trąbi na różne tony, Że już wkrótce ma panować w Hiszpanii Juan Carlos, hrabia Barcelony! Przyobiecał mu generał Franco: – W razie gdybym kojfnął, to kapujesz… Już prześliczne, szczerozłote wdzianko Juanowa Carlosowa haftuje! Już się czyści koronę i berło Stary sługa z hiszpańska klnie: – Dokumentnie zaśniedziało, ścierwo, Donnerwetter, carramba, oll: W innych krajach też ożywienie, Habsburgowa budzi Habsburga: – Możesz znowu znaleźć się na scenie! Włóż-no spodnie i nie siedź jak murga! Hohenzollern wyszedł przed chałupę, Sabaudczycy rozejrzeli się bystro, Kneź Romanow, podając zupę, Klientelę ochlapał w bistro. Koburgowie ruszyli w swinga, Walezjusze koronację ćwiczą, Zaś Kapetyng do Kapetynga Rzekł z paryskim wdziękiem: – Nu tak byczo! A co z Polską? Jak doniosła prasa, Zootechnik Heniuś Jagiellończyk Pobił żonę po wypiciu pół basa. Casus Józio Józio, co był dotąd zerem Pragnął zostać bohaterem. We śnie wciąż mu się przyczepi Judym, albo książę Pepi, Albo rotmistrz Kozietulski, Zorro lub Cezary Julski. Także często niesłychanie Śnią Józiowi się Indianie, Którzy białe dziewczę podle Porwają w step na siodle Poczem krzywdzą je w wigwamie, A on wbiega i ich łamie, Strzela z kolta i z pepeszy A dziewczę się z tego cieszy, Potem wpada mu w objęcia A jej tatko ściska zięcia, Znaczy Józia, zaczem próbna Ma nastąpić noc poślubna… Tu się Józio budził zawsze, Tracąc wizje ci ciekawsze… Rzecz normalna, że w tej sprawie Pragnął by tak coś na jawie, A więc ciągle chodzi, tropi, Czy gdzieś babka się nie topi, Żeby ją wydobyć z Odry I mieć z tego profit szczodry, Względnie aż do ZOO jedzie Bo tam białe są niedźwiedzie, Jakby wpadł ktoś między bestie, Józio by nastraszył fest je Potem brawa, radość, kwiaty, A on bierze ją do chaty… Czasem chodzi i patrzysie Czy gdzieś z okna nie kopcisie, Znaczy czy się gdzieś nie pali, I – powiedzmy – wszyscy zwiali, A wysoko na balkonie Śliczna babka zaraz spłonie, Ale zanim to nastąpi, On na ogień dziarsko siąpi, Oraz niesłychanie zwinnie W górę wspina się po rynnie! Zachwycona wyje tłuszcza, A on się z tą panną spuszcza… Czując takie powołanie Chodził dumny niesłychanie, Oczy miał rozanielone, I odważnie zbił raz żonę. Tu skończyła się kariera Odważnego bohatera, Bo się przytem tak sforsował Że na serce wykorkował. Teraz wniosek: – Jak kto słaby, Niech uważa z biciem baby! Cel A kiedy jest jeszcze szaro i bardzo wcześnie rano, I każdy normalny człowiek do poduszki się jeszcze garnie, Wtedy pan w pewnym wieku wstaje niechętnie z tapczanu, Przeciąga się i myśli: – No, teraz się zaczną męczarnie… Jakoż i rzeczywiście; za oknem jeszcze świt blady, We mgle nieprzyjaznej i zimnej majaczą wilgotne dachy A ten pan w pewnym wieku zaczyna robić przysiady Potem kolejno skłony, podskoki i wymachy. Jeszcze się na zachodzie tli anemiczny księżyc, Dopiero pierwsi mleczarze stawiają pod drzwiami butelki, A ten pan w pewnym wieku, nie mając ćwiczebnych sprężyn, Rozciąga z ogromnym wysiłkiem poczwórnie złożone szelki, A potem spocony i blady, z ogromnym szumem w głowie, Stać pod prysznicem nie może, więc ze zmęczenia siada I kłamie przed sobą: – To po to, żeby zachować zdrowie, Kondycję i chęć do pracy… Ale to wszystko nieprawda. Po prostu ten pan przypuszcza, że kiedyś w przyszłych godzinach, Kiedy się zdarzy wyjazd na delegację w teren, To może się zdarzy również jakaś prześliczna dziewczyna, Która nie wzgardzi tym panem i małym, brzydkim hotelem, I patrząc na odrapane z lakieru pręty łóżka Powie, dłoń smukłą oparłszy na fantastycznym biodrze: – No proszę, masz lat czterdzieści i ani śladu brzuszka! Nie wiedziałam, że w twoim wieku można wyglądać tak dobrze… Więc dla tej wizji, co pewnie się nigdy nie ucieleśni Pan w pewnym wieku zadaje tortury własnemu ciału, Gimnastykując się co dzień niewiarygodnie wcześnie Na własnych szelkach, na kocu i na krawędzi zawału… Cel i środki Raz jeden rycerz Dreptak długo się zastanawiał Jak uczcić i jak uświetnić kolejne Dni Wrocławia, Aż wreszcie wykombinował zupełnie nie najdurniej, Że można by urządzić wspaniały rycerski turniej, W którym by bractwo walczyło na kopie i na rąbankę I nawet na pierwszą nagrodę ofiarował był swoją kochankę, Niejaką Dzyndzyk Eulalię, płaską i twardszą od deski, Lecz jeszcze całkiem na fleku, tak jakoś koło czterdziestki (no, góra pięćdziesiątki), o kształcie i barwie serdelka, ! wszędzie wywiesił afisze: &plqq;Joj, ludzie, okazja wielka!&prqq; Jakoż się wnet i zgłosili, potknąwszy niebacznie haczyk, Nipolit Dyćko z Kleciny, a ze Swojca Zdziś Samotraczyk I jęli rozgrywać mecze i walczyć w sposób odważny Systemem turniejowym, czyli że każdy z każdym. Wpierw Dreptak dosiadłszy wałacha pokonał do zera Dyćka, Następnie zaś Samotraczyk onegoż Dyćka też zryćkał, Stentegowawszy go z siodła niezwykle śmiałym atakiem, I wreszcie ostatnią potyczkę miał Samotraczyk z Dreptakiem. Już opuścili przyłbice, ostrogi już koniom wparli, Już się złożyli kopiami, już się potężnie starli!!! Kurz się zakłębił w szrankach, krzyknęli z emocji widzowie I patrzą, a Samotraczyk siedzi jak głupi w rowie, Zaś Dreptak cwałuje po polu, wiatr w pióropuszu mu świszcze, I słychać gromkie okrzyki: – Niech żyje nam mistrz nad mistrze! Prowadzą go do prezydium nagrodę by pokwitował, A on zbladł, bo zapomniał że nagroda to ta Dzyndzykowa, I – chociaż chciał się wymigać wołając: – Jam jej nie godzien! Wetknęli mu babę siłą i ma ją z powrotem na codzień, Zaś Dyćko i Samotraczyk żyją jak dawniej magnaci… …tak bywa, kiedy wśród walki – cel walki się z oczu utraci! Cel Walki Raz gdy był wspaniały turniej i rycerze strącali się z koni, Lechu Dreptak wykombinował jak się pozbyć Dzyndzel Apolonii, Swej wieloletniej kochanki, w wieku grubo powyżej czterdziestki, Ponętnej jak ekshumacja lecz za to twardszej od deski. Owoż chcąc mieć ją z głowy, ustalił taką metodę, Że kto go zwycięży w turnieju – Apolonię weźmie w nagrodę. Ledwie to herold ogłosił, natychmiast, na łapu-capu, Zgłosił się do turnieju niejaki Dyćko z Okapu. Ogromne i dzikie chłopisko, ozdobne w blizny i w guzy, Co kiedyś wysadził był z siodła samego Rajmunda z Tuluzy. – Ha – myśli Dreptak, zerkając na potężnego Dyćka – Kto jak kto, ale Dyćko mnie bez wątpienia wyryćka. Muszę prędziutko spaść z konia, żeby nie drażnić goryla, A przy okazji pozbędę się wreszcie tego babsztyla. Już pan sędzia ustawił ich w szrankach, sprawdził koniom uszczelki i felgi I poprosił by rycerskim zwyczajem: zawodnicy rzucali obelgi. – Panie Dyćku – zapiszczał Dreptak – ubezpieczył pan siebie w ZUS-ie? Dyćko splunął przez szparę w przyłbicy i powiedział: – Oż, ty konusie… A że Dreptak był faktycznie nieduży – metr czterdzieści w skarpetkach i w hełmie/ Więc po takiej strasznej obeldze panowanie stracił zupełnie. Kolanami ścisnął wałacha, zakurzyło się na klepisku I nim Dyćko się zorientował – dostał kilka razy po pysku. Zahuczało i zabrzęczało, zakrzyknęli z emocji widzowie, Dyćko krwawiąc obficie z nosa, siedzi sobie jak głupi… w rowie. A zaś Dreptak cwałuje po polu, w pióropuszu wiatr jemu świszcze I już słychać ogólne wołania: – Niechaj żyje nam mistrz nad mistrze! Już prowadzę go do prezydium, by nagrodę tam pokwitował, A on zbladł, bo zapomniał, że nagroda to ta pani Aplonia Dzyndzelowa… Próżno chciał się biedaczek wymigać, próżno wołał: – Jam jej niegodzien! Przytroczyli mu babę do siodła i znów ma ją z powrotem na co dzień. Zasię Dyćko żyje szczęśliwie w swoim zamku gdzieś na uboczu… Tak bywa, gdy w trakcie walki – cel walki utraci się z oczu. Cena szczęścia W jednym z miast sprawozdawca sportowy Wypluskawszy jak rybka się w wannie Mocny proszek na ból zażył głowy I się ubrał niezwykle starannie. Włożył majtki, koszulę dederon, Luźne spodnie w jodełkę i sweter… Stary był to wyjadacz i pieron Mikrofonu bezbłędny muszkieter! Wciąż masztowej podobny był sośnie I szatańską się cieszył kondycją, Ale czuł, że znów trema w nim rośnie Tak jak zwykle, przed każdą audycją… Wypił wódkę, owinął się w szalik Co był w kratkę różowo-błękitną, A na piersiach skrył chytrze medalik Który dziad jego miał, pod Rokitną… Zjadł miętówkę by oddech mieć świeży, Powiódł wzrokiem po swoim pokoju, A tu &plqq;Trabant&prqq; już zarżał u dźwierzy, A tu trzeba już ruszać do boju. Kazał Trabant redaktor kulbaczyć, Trabant, w każdej mu wierny potrzebie, Chcąc go jeszcze przed meczem zobaczyć, Kazał przywieźć do izby, do siebie… Rannym świtem dzwoniono w kaplicy, Lecz nie było w kaplicy tej ścisku Bo był mecz tego dnia w okolicy Więc kto żyw skupił się na boisku. Sprawozdawca przy swym mikrofonie Patrzył okiem obłędnym na stadion I nerwowo swe własne gryzł dłonie Aż transmisja zaczęła się w radio. Wtem poczuł, że jeszcze jest dobry, Cały spokój mu wrócił dopiero, Wziął mikrofon i krzyknął: – Dzień dobry! Do tej pory mamy stan zero zero! I już dalej, w przepięknej polszczyźnie Mówił wszystko, kto kogo przewraca… …wielu mamy sprawozdawców w ojczyźnie, Lecz nikt nie wie, jaka ciężka to praca!!! Centrum Ta noc była wesoła i kolorowa jak festyn, Ciepłe morze odbijało różne neony i ognie, Na oświetlonych tarasach grały liczne orkiestry A pewien mały człowieczek stał w hotelowym oknie. Stał i tak sobie myślał: – Przyjechałem do tego kraju, Niczego mi tu nie braknie, pokazują mi różne cuda, I słucham tych świetnych orkiestr, a wiem, że nie dla mnie grają, I wiem, że w tej całej imprezie jest jakaś nieprawda i złuda. Bo kiedy tak tutaj stoję, a tam trwają głośne zabawy, To wtedy czuję samotność, zazdrość i własną nędzę, I myślę, że tam się dzieją jakieś miłe i ważne sprawy, Więc wkładam koszulę i krawat i i golę się i tam pędzę. A tam cóż? Ludzie tańczą, a inni piją likier, Kiwają na kelnerów, kręcą w palcach podstawki od piwa, A kiedy się dobrze przyjrzę przez swój najlepszy cwikier, To widzę, że oni myślą, że ich też tutaj ktoś kiwa… Też patrzą podejrzliwie na światła modnego kurortu, A potem się nagle zrywają, płacą i idą precz Ku nostalgicznym syrenom, pełnomorskiego portu, Bo może tam właśnie odbywa się najważniejsza rzecz? A taka rzecz nie istnieje. Są inne – małe i duże, Są takie o których się pisze, i inne, o których się wie, A jeśli nawet istnieje, to w moim dalekim biurze, W mieście gdzie niebo jest szare, a ekspedientki są złe… Tak myślał człowieczek. I jęczał od żalu i od kłopotu. I siadał, i pisał do domu niespokojny i długi list, I liczył noce, co jeszcze dzieliły go od powrotu. A za oknami hotelu szalał bajeczny twist. Chirurgia Ach jakiż sukces i ulga, Ach wreszcie, ach nareszcie Powstała plastyczna chirurgia W naszym zapadłym mieście! Powstała chirurgia plastyczna, Więc koniec ze smutkiem i chandrą – Jak Gina możesz być śliczna, Śliczny – jak Marlon Brando! Przychodzą całe wycieczki A inni przychodzą sami: – Poproszę mi wyciąć woreczki! Nie te! O tu, pod oczkami! Pan chirurg jak dobra wróżka, Ogromna jest jego władza: Jednemu przyszywa uszka, Drugiemu zmarszczki wygładza, Tu skrobie coś, tam przybija, Ówdzie ostrożnie przykleja, Czasami to taka szyja Mu wyjdzie, że o jeja! A czasem jakiś mąż sprytnie Błaga chirurga na stronie: – Niech pan tu trochę wytnie A tam dołoży żonie! A znowu kiedy indziej Stawia zadania trudniejsze: – Może tak panu wyjdzie Zrobić z niej dwie, a szczuplejsze? Jan Dreptak, co nos miał jak rubin A uszy jak dwa naleśniki, Też piękny się stał jak cherubin I pobiegł do swojej podwiki, Co też była przedtem szantrapa, A nawet – powiedzmy – Ksantypa, Podobna od góry do Flapa, A za to od dołu Flipa. Wszedł do niej i usiadł z wrażenia, Bo też wyglądała cudownie, Gdyż chirurg jej był powymieniał Co tylko się dało dosłownie! I zaraz przypadli do siebie I miłość ujęła ich w dyby, I było im dobrze jak w niebie, Lecz Dreptak zmarkotniał jak gdyby, Bo żona paskudna jak Jelcz Nad ładną przewagę ma tę Że można sobie przy niej wyobrażać Raquel Welch, A przy pięknej kogo? Des Funes??? Choinka Oto choinka stoi w pokoju: Piękna, jak jeleń u wodopoju. A na niej bombki, trąbki, gołąbki, Srebrne jarząbki i złote ząbki, I landszafciki Szklarskiej Porąbki, Pędzla malarza Gwidona Pompki. Stoi choinka, jak to choinka. Pod nią rodzinka, jak to rodzinka. Znaczy się chłopczyk oraz dziewczynka, dziadkowie – staruch i starowinka, Dalej taticzek tudzież maminka, Szwagier, niejaki Hilary Świnka, Okaz cwaniaczka i sukinsynka, Wreszcie kuzynka na wpół kretynka, A pod nią kocur, chomik i psinka. Słowem – typowa, zwykła rodzinka. Zaraz serdecznie się ucałują, Śliczną piosenkę zaintonują, Z dziećmi figlarnie pobaraszkują, Do stołu siądą, papu skosztują, Mlasną, do pełna się naładują, Pogwarzą i popolitykują, Wszystkich znajomych obtentegują, Flachę otworzą i się podtrują, Potem nawzajem się poturbują. A wtedy przyleci aniołek, Z gwiazdeczką jak lśniący węgielek, Wylizie ostrożnie na stołek I powie &plqq;Och, ale bajzelek&prqq;. I zaraz fru na ulicę, A zamiast prezentów i schedy, Zostawi im obietnicę – – Jak się poprawią, to wtedy… A oni by może i chcieli, Ale by pewnie nie umieli, Ponieważ to jest zwykła rodzinka. Znaczy się chłopczyk oraz dziewczynka, dziadkowie – staruch i starowinka, Dalej taticzek tudzież maminka, Szwagier, niejaki Hilary Świnka, Okaz cwaniaczka i sukinsynka, Wreszcie kuzynka na wpół kretynka, A pod nią kocur, chomik i psinka. Słowem – typowa, zwykła rodzinka. Oraz przesadnie piękna choinka, Która zajmuje najlepszy kąt. Jakby nie było -- Wesołych Świąt! Choinka knezia Raz na zamku w Kocmyrzu okrutny kneź Dreptak Kazał był burgrabiego powiesić na trzepak, Za to, że ten burgrabia kradł wprost niesłychanie, Lecz księżna zawołała: – Ja mam dziś trzepanie! Muszę na święta z kurzu oczyścić kobierce, Chcesz wieszać – szubienicę wystaw, moje serce! – E, zaraz szubienicę! – krzyknął książe w gniewie – Weźcie go i powieście, o, na tamtym drzewie! Jakoż i powieszono skazańca na świerku Stojącym przede zamkiem, na niedużym skwerku, A skazaniec był w szaty świecące odziany I miał na sobie śliczne, błyszczące kajdany Z długimi łańcuchami, które przez igliwie Zwisając, wśród zieleni lśniły migotliwie. Kneź patrzył, a do serca mu wpełzały smutki I wspomnienia, jak jeszcze był całkiem malutki, I przypomniała mu się babcia starowinka, Rodzice, stół, opłatek i śliczna choinka, I łzy mu się polały, i chcąc przeszłość wskrzesić, Zawołał: – Proszę jeszcze kucharkę powiesić! Powieszono kucharkę, co w białym fartuchu Wyglądała jak jeden z owych czystych duchów Skrzydlatych, które zwykle w okresie choinki Przynoszą dzieciom różne śliczne upominki… Zaś książę pił i płakał i wołał wzruszony: – Dowiesić kogoś z prawej…! teraz z lewej strony…! Hetman wyżej…!, pan ochmistrz mi zasłania dwórkę… Teściową koło pieńka, a wujka na górkę! Właśnie śnieżek jął padać i wszystko przyprószył, A kneź Dreptak do reszty urżnął się i wzruszył, I wybełkotał: – Ludzie! Hej, czy mnie słyszycie? Zasadźcie jeszcze kogoś tam, na samym szczycie, I fertig, można siadać do świętej wigilii! Lecz wszyscy albo zwiali, albo już nie żyli, Więc kneź, co był od wódki zupełnie zaczadział, Wylazłszy na choinkę – sam na szpic się nadział, Bo choinka bez szpica – to już jednak nie to! …to dobrze, gdy dyktator jest również estetą! Chorąży Pewien chorąży postępu Wszedł na chwilę do ustępu, (Albowiem nawet chorąży Z przerwami do celu dąży) A póki co – swą chorągiew Oparł o ławkę, czy stągiew, Bo jak się człowiekowi zechce, To mu głupio dzierżyć drzewce… Niestety, tą samą ścieżką Szedł niejaki Dreptak Mieszko, Dosyć podejrzany ciura, Chociaż szlachcic, herbu &plqq;Rura&prqq;, I gdy chorągiew zobaczył – To natychmiast ją zahaczył, Bo miał taki zwyczaj kreci Że brał wszystko, jak podleci: Bieliznę, konie, medale, Babki i inne detale. Wziął tę chorągiew i chodu, A tu za nim ćma narodu! każdy rzuca chatę, harem, I leci za tym sztandarem, Bo był na nim szczytny slogan – &plqq;Naprzód&prqq; lub &plqq;Hajda na pogan!&prqq;, &plqq;Oswobodzim Ziemię Świętą&prqq;, Czy &plqq;Precz z feudalną rentą!&prqq;, &plqq;Przez śmierć rycerską – do raju&prqq;, Tak czy siak – coś w rodzaju. Kto żyw tylko za nim podał się A wtem Dreptak zatrzymał się, Strzepnął pył, poprawił kurtę I zastukał w jakąś furtkę, Za którą potem wygodnie Siedział prawie dwa tygodnie, A że ludziom ziąb dokuczał – Ktoś zajrzał dziurką od klucza, I wydał okrzyk paniczny: – Ludzie! Toż to dom publiczny! Tłum od razu się rozluźnił, Postęp się mocno opóźnił, Zaczęły się gwałty, picie I dzielnicowe rozbicie, Wojny, rozbiory, powstania, A wszystko przez tego drania! Ów fakt – wniosek wysnuć każe: – Ważne hasło na sztandarze, Dobrze jednak jest, gdy wie się Kto ten piękny sztandar niesie Oraz do jakiego celu? Bywa, że i do bordelu… Chuda ruda Marynarz Maksymilian Faja Na koi siadł w kajucie swej, Już bryzgi wody na bulajach Świadczą, że statek ruszył w rejs. Marynarz Faja Maksymilian Cygaro ssie i patrzy w sufit, Coś tam wspomina, coś przeklina I płacze, płacze jak głupi. To było rude i chude Stworzenie portowe, Lubiło białą wódę A ciuchy fioletowe. Gdzie tam fiolety Do rudych włosów, Jak kastaniety Do bigosu. Opalona była na brązowo, Na rudo, na fioletowo, Ruda chuda i fioletowa, Więc marynarz wziął i zwariował. Już nie kusi go Hamburg i Londyn, Już nie musi mieć dużych blondyn, Taki był mocny, Taki miał luz, A tu chuda, a tu ruda, A tu ruda chuda blues. Aż po miesiącu czy po roku Przebywszy mnóstwo mil i burz Statek ponownie wszedł do portu, Ale tej rudej nie ma już, Podobno zwiała z jakimś szejkiem, A drudzy mówią, że to z Czechem. Więc nie wiadomo, z szejkiem czy Szwejkiem. A może ze szpiegiem lub Szwedem? Nie kochaj rudych i chudych, Panie Boże broń cię, Płyń lepiej na Bermudy, Utop się w Trójkącie. Jak ktoś do rudych włosów Nosi ciuchy fiolet, Najlepszy na to sposób – Pistolet. …ale ona była na brązowo Opalona, na fioletowo, Ruda chuda i fioletowa, Chyba każdy by dla niej zwariował, Zwłaszcza oczy miała takie jasne I sukienki jakieś takie ciasne. Co tam New York, Co tam Santa Cruz, Tylko chuda, tylko ruda, Tylko ruda chuda blues. Cichociemni Są tacy cichociemni Ogromnie nieprzyjemni Którzy mnie śledzą, I jak tylko coś zbroję, To zaraz żonie mojej Wszystko powiedzą… Nie wiem czy to blondyni, Bruneci czy szatyni Czy może rudzi? Czasem myślę, że w tłumie Jakoś ich poznać umiem, A guzik… Kończą się dla mnie marnie Kina, parki, kawiarnie I spacery en deux, Wracam do domu: w progu Stoi żona. Jej bogu!!! Już wszystko wie! Myślę, dziwię się szczerze, Skąd ona forsę bierze Na to śledztwo bez przerwy i luki? Jak się z nimi oblicza? Czy mają u niej ryczałt, Czy są płatni – że tak powiem – od sztuki? Kiedyś z jedną Kwiatkowską NA pustynię Błędowską Pojechałem, bo tam duży horyzont, Równina, słońce świeci, Więc już żadni faceci Nie ukryją się i nie zbliżą, Okolica puściutka, Spostrzegłbyś krasnoludka, Sytuacja wyraźna i prosta! Niestety… bez rezultatu… Opuchlizna – o, ta tu – To nie żadna, proszę państwa, okostna… Cichociemni mnie śledzą, Wszystko żonie powiedzą, Życie w trosce i smutku mi płynie, Tylko Jaś kumpel twierdzi Że skąd, nikt mnie nie śledzi, Tylko że każda, żona jak jest trochę wprawiona, To od razu wszystko pozna po… minie. Cieplarniane warunki Gdy dyrektor przechodził przez biuro to zrobiła się taka cisza, Że było słychać nawet jak pchły oddychają na myszach Siedzących w biurowych norach, i jak muchom zginają się łokcie I jak księgowej Maniusi odrastają gwałtownie paznokcie I jak kierownik w myślach robi podwładnych na szaro, I jak księgowemu Kopcimęckiemu sypie się pierwszy zarost Oraz jak kontystce Miętusik starzeją się ciepłe papucie, I jak w buchalterze Serojdaku budzi się nagłe uczucie Do wspomnianej uprzednio Maniusi, i jak Maniusia myśli: &plqq;a chała!&prqq; I jak w zaszczepionym na dur brzuszny Samotraczyku wytwarzają się przeciwciała, I jak Pipulskiej robią się zmarszczki, i jak Kupścia zgaga piecze I jak łysieje Superfajczak i mnóstwo innych rzeczy, Ale to były odgłosy ciche, więc faktycznie panowało milczenie W którym trzeszczały artretycznie kroczącego dyrektora golenie I kolana, i w ten sposób dyrektor już się zbliżał do wyjściowych drzwi Gdy wtem Dreptakowi w żołądku jak zapiszczy coś &plqq;pi pi pi…&prqq; A zabrzmiało to w ciszy śmiertelnej jak bomba wodorowa, Lub raczej – jak się okaże – jak salwa honorowa, Bo dyrektor, nie przywykły do huku, pomyślał, że coś wybucha Więc zbladł, zatrzepotał rękami, zadarł nogi i oddał ducha. I leżał. A żołądek Dreptaka śpiewał nad nim jak zespół &plqq;Mazowsze&prqq; Tak, tak… cieplarniane warunki nie zawsze bywają najzdrowsze!! Co i dlaczego? Dziś jeden pan mnie bardzo speszył, Pytając ze zmarszczonym czołem: – Panie, a cóż tak pana cieszy, Czegóż pan taki znów wesołek? Ba… Co mnie cieszy? Prawie wszystko, Taka już jest natura moja, Tak krótki romans z szansonistką Jak długie wczasy w Międzyzdrojach. Cieszy mnie mały biały domek, I wiza, i odnowa wizy, Mój własny cieszy mnie potomek, I na talerzu smaczne pyzy, Z Flipem i Flapem film kretyński, Spokojny sen na trawce w cieniu, Dzierżanowskiego gdy z Dzierżyńskim Szef mój pomyli w przemówieniu, I gdy się mogę ubrać modnie, I gdy się mogę tarzać w sianie, I gdy Guciowi spadną spodnie, I kiedy Nobla ktoś dostanie, I kiedy ktoś dostanie w ucho, I kiedy komuś wytną narośl, I kiedy Henio za dziewuchą Zacznie uganiać się na starość, Cieszy mnie wzrost hodowli owiec I wyraz cieszy mnie &plqq;Pergola&prqq;, I ozonator, i ślizgowiec, I nasza własna Pepsi-Cola, Cieszą mnie z Jelcza autobusy, Poprawy cieszy mnie nadzieja, Cieszy że Franio ma platfusy, Bo lepiej, że on ma, a nie ja… na koniec przyznać się ośmielę Że cieszy mnie aż do rozkoszy Kiedy za takie duperele Mogę zarobić kilka groszy… Co jest grane Gdy czasem muzyk z filharmonii, Który dotychczas grał wspaniale, Wypuści nagle puzon z dłoni, Fałszywym bekiem trwożąc salę, I gdy przeżywa swój upadek Z ust (i z rozpaczy) tocząc pianę, Klasycznie prosty to przypadek: – Ten facet nie wie, co jest grane! Gdy brydż u lorda trwa Artura Of Birmingham i sir do sira Znienacka się odezwie: – Fura! Lub chce wziąć lewą na jokera, A potem w nagłym pomieszaniu Wychodzi miast przez drzwi – przez ścianę, Rzecz można ująć w jednym zdaniu: – Ten facet nie wie, co jest grane! Gdy Zyzio Dreptak przy herbacie Do młodej ozwie się rodaczki: – Rad jestem gościć panią w chacie, Mam bowiem bardzo ładne znaczki! I gdy faktycznie wyjmie klaser, A dziewczę wyjdzie zapłakane, Prawda jaśniejsza to niż laser: – Ten facet nie wie, co jest grane! Gdy zaś satyryk pisze wierszyk, A w nim piętnuje, jątrzy, pyta, Śmiechem cukrując ból najszczerszy, I gdy to Znawca Satyr czyta, A potem prędko mu przykleja Napis: &plqq;intencje podejrzane&prqq;! Satyryk mówi: – Beznadzieja! Ten facet nie wie, co jest grane! …ale przeminą dni i lata, Minie satyryk, minie Znawca, Ten drugi osieroci fiata, Ten pierwszy – psa i dług u krawca. I gdy powiodą ich przed Zbawcę Marsza Chopina dźwięki znane, Satyryk trąci w ramię Znawcę: – Stary, wciąż nie wiesz, co jest grane? Co można Można wrednym być jak Czombe, Podłożyć pod tapczan bombę, Nie wiedzieć kim był Jan Trzeci, Uwieść matkę trojga dzieci I – pozostawszy z czwórką – Jeszcze nazwać wodną kurką. Można wykiwać milicję I się stoczyć na pozycję, Można też ubogiej psinie Naubliżać po łacinie, Wyżreć resztę jadła z miski I jeszcze jej obić pyski. Można pracowitej pszczółce Zabrać siłą miodek z mordki, Można w biednej, wiejskiej szkółce Zepsuć elektryczne korki, Można też podeptać gazon, Można puścić prąd w sztachety Można napaskudzić w wazon Wrzucając doń liczne pety, Ciotkę co magluje żagiel Można nagle pchnąć biedaczkę, A kiedy przejdzie przez magiel – Zrobić z ciotki wycieraczkę. Można też w pociągu sztuczki Urządzić brzydkie czasami, Krzyżując rączkę od spłuczki Klozetowej, z hamulcami, Poczem kto szarpnie, ten straci, Pociąg stanie – gość zapłaci. Każda z tych rzeczy jest zdrożna I ukaraną być musi, Ale ostatecznie można Jak już kogoś bardzo kusi, lecz niech wszyscy pamiętają Że nie ma gorszego świntuszka Niż ten co udaje że nie widzi w tramwaju Że obok stoi zmęczona, ciężarna staruszka. Co o nas myślą? Taki sam problem odwiecznie Niezdrową ciekawość w nas budzi: Pragniemy wiedzieć koniecznie, Co o nas myślą Francuzi. Czy chwalą nas, czy z nas szydzą, Szanują nas, czy gardzą, W ogóle jak nas widzą, I czy są dumni z nas bardzo? Tymczasem to prawda niezbita, Że od czasu soboru w Konstancji Nikt nigdy nas się nie spytał, Co my sądzimy o Francji, Przeto dość smutna obawa Czasem mnie nagle nachodzi, Że Francuzów cała ta sprawa Kompletnie nic nie obchodzi, i trudno ich o to winić, Bo spójrzmy na to bliżej: Paryż – bez naszej opinii – Nada! zostanie Paryżem, I jakie byś, bracie, miał zdanie – Montmartre zostanie Montmartrem, Bardotka – Bardotką zostanie, A Jean Paul Sartre – Jean Paul Sartrem. A zresztą – cóż ich ma skłaniać, By o nas myśleć stale? Toć bliżej jest Hiszpania I Deutschland uber alles, I Anglia, i Szwajcaria, Ba, nawet poniekąd Turcja, A Francuz ma jak wariat Myśleć: – A cóż tam na Kurpiach??? Ech, zróbmy się wreszcie duzi, Przestańmy się trapić myślą, Co o nas myślą Francuzi – Myślę, że nic nie myślą, A jeśli im się już zdarzy, To myślą w tej proporcji, W jakiej my o Dakarze… No, góra, powiedzmy o Szkocji… Natomiast – moim zdaniem – Ciekawszy problem jest inny: Co o nas myślą Rosjanie, Albo Litwini w Wilnie! Ha, dałem upust szczerości Bez wahań i bez negliżu… ..ciekawe, co o mojej twórczości Sądzą ostatnio w Paryżu? Corrida Chcąc zdobyć jakieś środki Na ściągnięcie zagraniczników, Sołtys gromady Grzmotki Urządził walki byków Ściśle według hiszpańskich wzorów, A tamtejszy klub KS &plqq;Riviera&prqq; Miał mu spośród swoich seniorów Dostarczyć jakiegoś torrera. No i dostarczył jednego Dreptaka, Zaś logika tej decyzji była prosta: Po pierwsze Dreptak był konus i pokraka, Po drugie nie wywiązał się z obowiązkowych dostaw, Po trzecie bardzo ładną żonę w domu chował, Więc jakby go byk zadźgał, toby go nikt nie żałował, Nie wyłączając tej żony, Organisty oraz jeszcze paru innych gości. …stoi Dreptak uzbrojony W nóż nie najlepszej jakości. Wójt gwizdnął, skrzypnęły zawiasy i z obory wypadł w mig Ogromny, krasy byk!!! Rozpłodowiec, własność Kwiatkowskiego, Osobnik jurny i zdrowy, Któremu aż z województwa poznańskiego Przyprowadzano krowy. Wyleciał, zaryknął czule, Zapewne przypuszczając, Że ujrzy jakąś krasulę A ujrzał coś ala zając. Pokrytego wyliniałym włosem, Stojącego na krzywych nogach, Węszącego czerwonym nosem Oraz jęczącego: Łolaboga. Byk, który nie jadł obiadu, Więc ze złości był w morderczym nastroju, Mruknął: – Dam ja ci, dziadu! – Zadarł ogon i pognał do boju. Biedny Dreptak na kolana gruchnął, Bo sądził, że to ostatni jego dech, I ten dech by wydać – mocno chuchnął! Byk poniuchał ten oddech i zdechł. Ot zupełnie nieoczekiwanie Przewrócił się do góry nogami. Próżno Kwiatkowski z trzema szwagrami Mu robili sztuczne oddychanie Metodą usta – usta, A Kwiatkowska zawodziła jak płaczka: – Ludzie, Co stoita? Dyć się rusta, Ratujcie tego biedaczka! Ale nikt się z pomocą nie kwapił, Wszyscy w krzyk: – Hej, kumie Dreptaku, Puść no farbę, gdzieś to się napił Takiego zacnego koniaku? Co? Koniaku? – rzekł Dreptak. Ot, durak! Koniak nie ma takiej krzepy mocnej, To jest oryginalny amerykański denaturat Ze Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej! Tu pokazał zebranym flaszkę, Zaś ludność wyciągając szyję I podziwiając prześlicznie wyrysowaną czaszkę, Mruczała: Holinder! Tam to się żyje!!! (alternatywnie: Mówiła: – Tam to się kurwa żyje!&prqq;). Co tak pachnie? Kto poczuje, ten się żachnie: – Co tak prześlicznie pachnie? Czy fijołek, czy róża Piękną wonią nas odurza? Może to jest zapach piżma? Może to dziadunia ciżma? Może drogich perfum szereg Lub szwajcarski zdrowy serek? Może piecze się indyczka? Może trzeba zbić Ludwiczka? Może zapach to radosny Nadchodzącej z wolna wiosny? Każdy biada i się głowi, Szukają daleko i blisko, A to tylko tatusiowi Pachnie jakiś lewy wyskok! Wersja II, pt. &plqq;Może&prqq; Kto poczuje, ten się żachnie: – Co tak podejrzanie pachnie? Czy fijołek to, czy róża Swoją wonią nas odurza? Może to jest zapach piżma? Może to dziadunia ciżma? Może bimber, trabant może? Mże to tak coś na dworze? Może piecze się indyczka? Może trzeba zbić Ludwiczka? Może idzie kapral dziarski? Może niosą ser szwajcarski? Może wywaliło szambo Albo wyświetlają Rambo? Może kompost wiozą wózkiem? Może wyjeżdżają Ruskie? Może narzeczony cioci Gdzieś w pobliżu ciocię grzmoci? Ni to flaki, ni powidło, Ni to sedes, ni kadzidło. Każdy bada i się głowi, Skąd ta woń początek bierze… A to przecież tatulkowi Pachnie fotel w Belwederze! Cud mniemany W roku tysiąc sześćsetnym osiemdziesiątym trzecim Jan Sobieski podskoczył aż mu spadła burka, Roześmiał się i zakrzyknął: – Dziękuję wam, dzieci, Bardzo żeście fachowo rozgromili Turka! Faktycznie, gdzie nie spojrzeć – tam tureckie trupy Leżały pociachane jak jaka rąbanka, Tu inwentaryzował ktoś zdobyte łupy, Ówdzie łkała z radości wyzwolona branka, Gdzie indziej różnym rannym dziury zalepiano Razowcem, ugniecionym sprytnie z pajęczyną… A wtem do króla podszedł padre d'Aviano, Świątobliwy kapucyn ze zmartwioną miną, Przysiadł na jakimś trupie, z kurdybanu teczkę Otwarł, wyjął z jej wnętrza rękopis ozdobny I rzekł kwaśno: – Znów jedną tutejszą dzieweczkę Cud spotkał i akt łaski nieprawdopodobny… Król drgnął lecz wziął się w cugle. Nie podnosząc głosu Mruknął: – To prowokacja księże i obelga… – Dałby Bóg – ksiądz wyszeptał – nie lubię donosów, Lecz to fakt. Panna zwie się Pappendeckel Helga, Lat osiemnaście. Ją to ubiegłej niedzieli Gdy była zatrudniona przy pasieniu bydła Dopadli – jak tu pisze – dwaj piękni anieli Strojni w ogromne, bardzo szeleszcące skrzydła Król przez ściśnięte zęby kilka słów wyszeptał, Zrobił się fioletowy i siny na twarzy, Aż warknął: – Oczywiście… Kwiatkowski i Dreptak!!! I wrzasnął: – Wołać mi tu rotmistrza husarzy!!! Cwani Żydzi Polscy Żydzi zawsze mieli bezpieczniki lub uszczelki Co chroniły jakoś ich przed kłopotami Na koszt państwa posprowadzał Żydów król Kazimierz Wielki A Polacy się musieli przywlec sami. W drugiej Rzeczypospolitej Żydzi mieli jeszcze lepiej, Sprzedawali mnóstwo śledzi albo tkanin, Każdy Żyd z podstępną miną stał za ladą w swoim sklepie I sprzedawał na złość taniej niż chrześcijanin. Nawet okres okupacji też się polskim Żydom przydał – Po podwórku Himmler miotał się z armatką, Zaś w mieszkaniu Polak z Polką ukrywali swego Żyda, A czy Żyd Polaka ukrył? Bardzo rzadko. Teraz zwłaszcza, gdy się w życie historyczny układ wciela Szewardnadze – Ribbentrop – Mołotow – Genscher, Żydzi znowu mają z górki – mogą zwiać do Izraela, A ja kurwa znów pod Kutnem z szablą w ręce. Cykl Ludzie dbają o siebie, Ludzie dbają o siebie, Ludzie dbają o siebie stale. Uważają na siebie I chuchają na siebie, Noszą ciepłe skarpety i szale. Zażywają mikstury, Wybierają się w góry, By oddychać pełnymi płucami, Zabijają kurczaki, Przyrządzają przysmaki I wzmacniają swój wątły organizm. A tu lata mijają, A ci ludzie wciąż dbają; Góry, kury, mikstury, et cetera, Lecz rzecz dziwna tym niemniej, Choć to nie brzmi przyjemnie, Coraz gdzieś jakiś człowiek umiera. Inni wzrokiem go mierzą, Patrzą, ale nie wierzą, Czasem któryś z nich westchnie: &plqq;o rany!&prqq; Szepcą do siebie w sieniach Józek popatrz na Henia Choć nieboszczyk a jaki zadbany! I znów lata mijają, I znów ludzie wciąż dbają; Góry, kury, mikstury et cetera, Lecz rzecz dziwna tym niemniej, Choć to nie brzmi przyjemnie, Coraz gdzieś jakiś człowiek umiera. A potem, po pogrzebie, Znów jest słońce na niebie, Ten sam cykl widać znów w świetle słońca Ludzie dbają o siebie Ludzie dbają o siebie Ludzie dbają o siebie do końca. Ludzie dbają o siebie Ludzie dbają o siebie, ludzie dbają o siebie ludzie dbają o siebie stale uważają na siebie i chuchają na siebie, noszą ciepłe skarpety i szale zażywają mikstury, wybierają się w góry, by oddychać pełnymi płucami zabijają kurczaki, przyrządzają przysmaki i wzmacniają swój wątły organizm Ludzie dbają o siebie/2x/ ludzie dbają o siebie stale uważają na siebie i chuchają na siebie/2x/ noszą ciepłe skarpety i szale A tu lata mijają, a ci ludzie wciąż dbają góry, góry, mikstury etc. Lecz rzecz dziwna tym nie mniej choć to nie brzmi przyjemnie coraz gdzieś jakiś człowiek umiera inni wzrokiem go mierzą, patrzą, ale nie wierzą, czasem któryś z nich westchnie &plqq;O rany!&prqq; Szepcą do siebie w sieniach Józek popatrz na Henia choć nieboszczyk a jaki zadbany Ludzie dbają o siebie/2x/ Ludzie dbają o siebie stale uważają na siebie i chuchają na siebie, noszą ciepłe skarpety i szale A tu lata mijają, a ci ludzie wciąż dbają, góry, góry, mikstury etc. lecz rzecz dziwna tym niemniej Choć to nie brzmi przyjemnie coraz gdzieś jakiś człowiek umiera A potem, po pogrzebie znów jest słońce na niebie ten sam cykl widać znów w świetle słońca Ludzie dbają o siebie/2x/ Ludzie dbają o siebie do końca Ludzie dbają o siebie/2x/ Ludzie dbają o siebie stale uważają na siebie i chuchają na siebie, noszą ciepłe skarpety i szale Cysorz Cysorz to ma klawe życie Oraz wyżywienie klawe! Przede wszystkim już o świcie Dają mu do łóżka kawę, A do kawy jajecznicę, A jak już podeżre zdrowo, To przynoszą mu w lektyce Bardzo fajną cysorzową. Słychać bębny i fanfary, Prezentują broń ułani. – Posuń no się trochę, stary! Mówi Najjaśniejsza Pani. Potem ruch się robi w izbach, Cysorz z łóżka wstaje letko, Siada sobie w złoty zycbad, Złotą goli się żyletką I świeżutki, ogolony, Rześko czując się i zdrowo Wkłada ciepłe kalesony I koszulkę flanelową. A tu przyjemności same Oraz niespodzianek wiele: Przynoszą mu &plqq;Panoramę&prqq;, &plqq;WTK&prqq; i &plqq;Karuzelę&prqq;, &plqq;Filipinkę&prqq; i &plqq;Sportowca&prqq; I skrapiają perfumami I może grać w salonowca z Marszałkiem i Ministrami. Salonowiec sport to miły, Lecz cesarska pupa – tabu! On ich może z całej siły, A oni go muszą słabo… Po obiedzie złota cytra Gra prześliczną melodyjkę, Cysorz bierze z szafy litra I odbija berłem szyjkę. Potem ciotkę otruć każe Albo zaszlachtować stryjca… Dobrze, dobrze być cysorzem, Choć to świnia i krwiopijca! Czerwony dżoel W obskurnym barze, najpodlejszym ze wszystkich barów Czerwony Dżoel oszukańczo rozbił bank, Orkiestrze rzucił hojną ręką sto dolarów, Niech mu orkiestra gra wiązankę starych tang. Już drży w powietrzu motyw znany i zużyty, Co na głos pana wraca jak wierny pies, A z nim wracają wyświechtane rekwizyty, A Dżoel słucha i ma oczy pełne łez – O dalekiej dziewczynie (to było, Dżoel w Casablance) O miłości i winie (pamiętasz, wino miałeś w szklance) O walczących fregatach, Grzmiących salwą wszystkich burt, O tajfunach i passatach, O nieważnych dziś już datach Które zabrał morski nurt. W obskurnym barze, najpodlejszym chyba w świecie Czerwony Dżoel nagle z miejsca podniósł się, Chciał coś powiedzieć, lecz się zachwiał na parkiecie, Chciał kogoś wołać, ale tylko szepnął: – Nie… W orkiestrze trąbka zadławiła się falsetem Ku leżącemu chciała podejść morska brać, Lecz Maur potężny, królujący za bufetem Zatrzymał wszystkich i rozkazał dalej grać O dalekiej dziewczynie Która umarła w Casablance, O miłości i winie W stłuczonej przed pół wiekiem szklance O walczących fregatach Grzmiących salwą wszystkich burt, O tajfunach i passatach, O nieważnych dziś już datach Które zabrał morski nurt. Czerwony Kapturek Kiedyś Czerwony Kapturek Niósł pół litra i ogórek Dla swej babaci, co w dziewiczym Lesie, żyła z Nadleśniczym, Ale go już razy kilka Zdradziła, w ramionach Wilka. Teraz też, Kapturek bieży A ta prukwa z Wilkiem leży, Ciągnie Ulung na prykusku I kocha się po francusku, Bo taki Wilk, to wygrzmoci Nawet i Giełdę Staroci! Gdy zobaczyła dziewczynka Że z jej Babci taka świnka, Dała cynk Nadleśniczemu, Żeby też się przyjrzał temu, A on, wyjąwszy kopyto, Postrzelał Babcię jak sito, Poczem z krzykiem: – Aż ty zdrajco! Trafił Wilka w lewe ucho. Pochował ich pod pagórkiem I ożenił się z Kapturkiem. Wniosek: Kto w porę kabluje Nigdy biedy nie odczuje. Czeskie filmy Ach jakie piękne są czeskie filmy, Ileż w nich wielkoświatowej gracji, Jaki styl czysty, a tak sterylny Jak mleczko prosto z pasteryzacji, Jaki gatunek zdjęć jednolity, Jaki szlachetny sentymentalizm, I pozytywny kosmopolityzm I nylonowy neorealizm, Czyściutkich dziewcząt wdzięk infantylny, Dużo neonów i trochę seksu, Ach jakie piękne są czeskie filmy, Takie błyszczące jak z Jablonexu… Uwaga, cisza, właśnie się kręci, Cierpią tancerki w dresach helanco, Po nocach dręczą się ekspedienci Zrobiwszy w sklepach niewielkie manko, W pięknych lokalach saksofoniści Lansują czacze umiarkowane, A młodzi ludzie – grzeczni i czyści – Idą parami na Malą Strangę, Oto piwiarni obraz dantejski, Orgia pilznerów, potem ból głowy… Temat – ogólnoeuropejski, Problem wyraźnie ponadczasowy… A my próbujmy i się wysilmy, I zapracujmy się aż po pachy, I tak – przy czeskich – te nasze filmy Są jak rzeź Pragi przy rzeźbach Prahy… Członkostwo Polska jest krajem wierzb, skowronków, Kuronia, Tatr, Czerwonej Łodzi, Lecz przede wszystkim krajem członków, Co obrodziły nam nad podziw. Dymią fabryki i kombajny, Wszędzie wysiłek twórczy furczy, Tu stoi Członek Nadzwyczajny, A ówdzie się Zwyczajny kurczy. Najczęstszy z polskich członków listy (jak głosi nam społeczna sonda) Jest szary Członek Rzeczywisty (bo rzeczywiście tak wygląda), Tuż za nim dublet (pozytywny, bo oba członki – luminarze!): To Honorowy Członek sztywny Z Członkiem Korespondentem w parze. Obok, romantyk i marzycie], Wierzący w dobro i w człowieka, Pręży się Członek Założyciel – Stanął, założył, teraz czeka. Bokami, niby to niechcący, Ni to pociotek, ni pomagier, Skrada się Członek Wspierający, Czyli tak zwany Członek-Szwagier. A po wertepach, gdzieś się błąka Żałosny, skompleksiały maluch, Nie Członek, lecz Zastępca Członka, Smutny jak mops towarzysz Paluch… Lecz ponad wszystkie sterczy głowy Twór z wazeliny i z papieru, Potężny buc, Członek Zbiorowy Trzon PRON-u i TPPR-u. Tak dzionek mija im za dzionkiem I pożytecznie, i rozumnie, Śpiewają Gdyby rannym członkiem, Wołają &plqq;Członek – to brzmi dumnie!&prqq; Zaś w czasie buntów i sprzeczności, Co atakują ich bezwzględnie, Lubią się odciąć od przeszłości, Z tym, że odcięty członek więdnie, Więc potem napis lśni, wyrżnięty Tam, gdzie on żył lub był na żołdzie: TU BYŁY CZŁONEK ŚPI, ODCIĘTY! PRZECHODNIU! WYSTAW SWEGO W HOŁDZIE! Czujność Czasem człowiek się zada z jakimś ładnym podlotkiem, Lub przeciwnie – z kimś takim, co to lubił Balzaca, Ale niech tylko która z tych pań nazwie mnie kotkiem, To natychmiast kapelusz biorę z kołka i frak, I uciekam z mieszkania, względnie też z garsoniery, I na takie numery, nie pozwalam się brać! Wzrost mam metr osiemdziesiąt, nogę czterdzieści cztery, Ważę setkę bez mała, a tu kotek, psia mać! Kiedyś znowu, gdym jedną panią sobie przygruchnął (to jest tempus perfectum od gruchania, pan wie…) Ona – w chwili czułości – wyszeptała: – Ciapuchno… A ja łaps za garnitur, hyc do drzwi i adieu! Bracia moi! Zwiewajcie gdy was tak ktoś zagaja, Z najwspanialszych rozkoszy rezygnujcie wy w mig! Wy nie wiecie, jak bardzo to rozkleja, rozbraja, I jak w kotka faktycznie krasy zmienia się byk! Dalej wszystko już idzie – by tak rzec – łańcuchowo, Za czułymi nazwami straszna kryje się treść: – Kotku, zrób no mi tamto, ciapek, podaj mi owo, Piesku, usmaż omlecik, bo kiciunia chce jeść! Smaży ciapek i tyra kotek, zmywa i biega, Przez laseczkę bez mała skacze, słysząc: – No, hop! I nieszczęsna, tragiczna zeń się robi lebiega Chociaż jeszcze niedawno taki fajny był chłop… Więc ostrzegam panowie – gaz do dechy i w krzaki, Nie ujarzmią nas słówka, choćby słodkie jak drops, Myśmy orły stepowe, zabajkalskie kozaki… [drzwi]… rany… żona wróciła… a mnie spalił się klops… Czworokąty Idą żołnierze środkiem ulicy, W oknach dziewczyny i urzędnicy! Dziewczyny dały co która miała, A urzędnicy dali im sztandar, Aby nie poszli na wojnę sami Sformowanymi czworokątami. Stąpa czworokąt po czworokącie: Pierwszy czworokąt jest już na froncie, Drugi czworokąt właśnie dochodzi, Trzeci wysyła listy do rodzin, Czwarty w namiotach głęboko zasnął, A piąty właśnie idzie przez miasto. Idą żołnierze, bęben im bębni, A z tyłu biegnie jeden urzędnik Co miał od innych umysł odrębny I bardzo lubił wojenne bębny, A urzędnikom innym był obcy… Biegnie i krzyczy: – Weźcie mnie chłopcy! Dajcie mi szablę, dajcie mi rapier, Nie dla mnie uwiąd starczy i papier! Lecz łoskot bębnów wszystko zagłuszył, A urzędnika szef wziął za uszy, Kopnął go w krzyże i dał mu premię I znów urzędnik za biurkiem drzemie. Albo spogląda, jak pod oknami Idą żołnierze czworokątami. Idą żołnierze piękni, nieczuli, Bębny im grają na rogach ulic. Idą żołnierze drogą szeroką: Pierwszy czworokąt, Drugi czworokąt, Trzeci czworokąt, Czwarty czworokąt, Piąty czworokąt, Szósty czworokąt, Siódmy czworokąt, Ósmy czworokąt… Czyściec i piekło Tak sobie czasami myślę Po zatargu z żoną lub z władzą: Jak będzie wyglądał czyściec, Do którego mnie kiedyś wsadzą? Tradycyjny kocioł ze smołą, Diabły szopkowe i śmieszne, I przypiekane na goło Członki najbardziej grzeszne? A może zszarpią mi nerwy W sposób i nowszy, i lepszy – Na przykład sto lat bez przerwy Transmisji z hodowli wieprzy, Czyli kompletna klapa. A w górze gdzieś śmiech wesoły – To sobie Flipa i Flapa Oglądają w niebiesiech anioły! Zaś jeszcze bardziej bezdennie Wykoleiłby mnie system fatalny, Gdybym musiał przez wieki, codziennie, Udowadniać, że jestem lojalny. I męczyłbym się straszliwie W piekielnej tej atmosferze, A diabeł by podejrzliwie Patrzył na mnie i mruczał: – Ejże? I głosy brzmiałyby w mroku, Od których bym cierpiał i cierpiał: – A coście robili w roku Pięćdziesiątym, ósmego sierpnia, Między szesnastą dziewięć A osiemnastą czternaście? Ja na to pokornie, że nie wiem, A głosy: Ha ha! A, no właśnie: Ha, lepiej niech mnie już spalą Albo nadzieją na drążek. …a może czyściec jest salą Pełną tapczanów i książek, Z lampką przy każdym tapczanie, Więc czego mi więcej trzeba? Widocznie przez zamieszanie Trafiłem przypadkiem do nieba! Ale daremnie się korcę, Wnet wpadam w depresję wściekłą: – Tapczany fakt, stoją, lecz sztorcem, A książki są moje… To piekło. Czy Wrocław jest nowoczesny Problem to chyba przedwczesny Nie ja go rozstrzygać będę: Czy Wrocław jest nowoczesny? Zależy pod jakim względem. Ciągle w nim jeszcze się zbliża I w jednym kotłuje się worku Dusza mieszkańca Kocmyrza Z duszą mieszkańca New-Yorku. Trudno przewidzieć po prostu Jak zewrze się, jak wyprzęśli, komputer obok kompostu, Krzyk gęsi przy wtórze gęśli? Teoria kwarków za kwartę Macherzy i liczba Macha, I Jean Paul Sartre z Markiem Sartem I &plqq;no to bach&prqq; z fugą Bacha. Stoją wysmukłe wieżowce, Dymią fabryczne kominy Pasą się krowy i owce Bób rośnie, i oziminy. Syn jest lekarzem, ma fiata, Córuś atomy rozbija, Nóżki wymoczył se tata I w beczce kapustę ubija. Jadą Finowie, Norwedzy Zobaczyć &plqq;Trzynaście Rzędów&prqq;, Przysiadł Walenty na miedzy I gwarzy na temat spędu. Tutaj Matejko w Muzeum, Tam – nowy atom Andre Gide'a, A Dreptak skradł linoleum W biurze, bo w domu się przyda… Staś wrócił ze Stanów Fordem Gdzie występował rok prawie, To zaraz zbili mu mordę W klubie na popijawie. Ach, to była historia Ach, to była historia bardzo drobnomieszczańska, Schemat przez recenzentów filmowych tępiony – Mąż wrócił o dzień wcześniej niż miał wrócić z Gdańska I zaskoczył kochanka w objęciach swej żony. Ach, to była historia niesmaczna nad wyraz, Żona jęła natychmiast spazmować i szlochać, Ten nieszczęsny kochanek z łóżka prędko wyłazi, A wyglądał, że tylko wziąć i się odkochać! Ach, to była historia plugawa i brzydka, W popielniczce przy łóżku fajczył się papieros, Ten facet dostał drgawek w chuderlawych łydkach Zaś mąż stwierdził naocznie, że to nie był heros. Przez sekundę w milczeniu spoglądali obaj A mąż myślał: – Ej, gdybym miał spluwę i kule! A tamten facet myślał: – Moja garderoba! l ukradkiem, ogródkiem, sięgał po koszulę. Ach, to była historia na pozór codzienna. Takich zdarzeń wokoło zdarza się obfitość, Lecz nagle się zrobiła od innych odmienna. Bo mąż, – choć sam się dziwił – jął odczuwać litość. Ach, to była historia niezupełnie wredna – Tusz na twarzy tej żony rozmazał się z pudrem. To ten mąż się rozczulił i pomyślał: – Biedna… …skąd ona wytrzasnęła takiego łachudrę? Ach. to była historia ciekawa i nowa. Mąż podał temu panu jego nędzne getry, Podszedł do tej nieszczęsnej. dłoń jej ucałował. Wskazał gościa oczami i spytał: – Elektryk? Ach, to była historia z cholernym fasonem. Facet zaczął się tyłem cofać w drzwi otwarte. Lecz gdy chciał je przekroczyć z niepewnym ukłonem – O próg potknął się, wrzasnął i zleciał na parter. Ach. to była historia najwyższej jakości. Gdy gość spadał, swą odzież pogubiwszy w locie – Mąż schylił twarz, by ukryć uczucie radości Zaś żonie usta drgnęły w bezgłośnym chichocie. Ach. to była historia! I z jaką puentą! Kochanek cicho jęcząc po upadku wstawał, Spojrzał w górę i ujrzał, że już drzwi zamknięto. To właśnie mąż je zamknął. I umarł na zawał. Akwamarsz W codziennym zajęć męczącym slalomie Niejeden wody marnuje się litr, Dlatego szybko kup sobie wodomierz I usiądź w wodzie przy dźwięku harf i cytr. Wodomierz piękny ci da firma Akwa, Za co nie żąda zbyt wysokich sum, Nad wodą kaczki zakrzykną wnet kwa-kwa, A w wodzie rybki zatańczą plum plum plum! Będziesz miał wodę na codzień i w świątki, Będziesz nią wokół oblany jak Hel, Dwieście dwadzieścia siedem zero osiem To twój w Wałbrzychu telefoniczny cel! Dla innych susza jest klęską i zgrozą– Ty jeden uśmiech przywołaj na twarz – Już z firmy Akwa wodomierz ci wiozą, O kurcze chłopie, ty ale szczęście masz! Aliantom Halo, tu Festung Breslau! Usilnie i desperacko Wzywam na wszystkich zakresach Główną Kwaterę Aliancką. Wodzowie znakomici, Spece od różnych broni, Od wschodu jesteście kryci, Polska się jeszcze broni. Czekamy tu co dzień rano, W południe i o zmroku Na pomoc obiecaną W trzydziestym dziewiątym roku. Wznosimy bojowe okrzyki, Od których przeciwnik cierpnie, Nasze są Październiki, Grudnie, a zwłaszcza Sierpnie, Lecz trochę już mdleją nam dłonie A trochę już mamy kota.. Kiedy wyjdziecie na koniec Zza Linii Maginota? Mówcie nam, żeśmy zuchy, Że jakby co, to wy z nami, A my na wasze podpuchy Odpowiadamy czynami. Na ustach wciąż mamy Honor, Wierność, lub inny banał, A Schleswick-Holstein z Aurorą Wpływają tymczasem na kanał I tabor gdzieś z tyłu pozostał I wachmistrz na alarm trąbi I bije się Gdańska Poczta W łopocie strajkowych chorągwi I trzyma się Westerplatte, Chociaż obrońcy złorzeczą . Bo pan Buch, bawiąc tu latem Obiecał im przybyć z odsieczą. Cóż, dzieje się zadość tradycji, Znów trzeszczą kłamliwe przymierza. I znów się bijemy dla fikcji Do ostatniego żołnierza. A kiedy już padnie Polska I jej zdradzone sztandary, Któż zgadnie, jakie to wojska Przedefilują przez Paryż I czyje na niebie Brytanii Zawarczą eskadry złowieszcze? Na razie się bawcie, kochani. My tu walczymy. JESZCZE. Almanach Jeden Dreptak Zenobi Nic właściwie nie robił, Pędził żywot taki więcej szachrajski, I tylko chciał koniecznie Z całych sił i serdecznie Figurować w Almanachu Gotajskim… Jego żona, Ludwika, Mawiała: – Chłop ma bzika! Wymyślała mu nieraz od bydląt, Tłumaczyła: – Z tą gażą Malutką, i z tą twarzą? Puknij się, osiem lat za sam wygląd! Ale mimo tych faktów On wciąż szukał kontaktów, Chciał protekcję uzyskać uparcie, Porobił znajomości W Ministerstwie Łączności W PKPG, w ZBM i w Pagarcie… Czynił wydatki duże, Ruszał w jakieś podróże Auto-stopem, w Karosach i w Sanach, A gdzie tylko zawitał, Tam od razu się pytał: – Kto tu może załatwić Almanach? Poza tym od świtania Pisał ciągle podania, Napomykał w nich o rewolucjach Co się w nich bił podobno, I potem je osobno – Te podania – składał w różnych instytucjach… Kiedyś w jednym z powiatów Do Związku Literatów Też je złożył w nietrzeźwym stanie, I przypadkiem na sesji Poświęconej poezji Odczytano głośno to podanie… Oklaski jak petarda Huknęły! – Awangarda! – Krzyknął prezes – Ach, pisać tak umieć!!! Skąd się to u nas wzięło Takie wspaniałe dzieło, Że nic z niego nie można zrozumieć??? Ileż tutaj iluzji, Alienacji, dyfuzji, I środkowo-europejskiej finezji!!! Jakiż to krzyk epoki! Zamieścimy go bez zwłoki W Almanachu Współczesnej Poezji!!! No proszę, już po strachu, Jest Dreptak w Almanachu, Kto zawistny – z zadrości zdechnie! Wprawdzie to nie ta księga, Ale treść równie tęga, I czytana jest równie powszechnie… Alternatywa Z okazji Nowego Roku, gdy król jak również królowa Dawali czcigodne dłonie do całowania ministrom, Ambasador Wysp Wielkanocnych radykalnie i szybko zwariował I wziąwszy królową za klapy, powiedział do niej: – Ty glisto! Tu cisza zapadła na dworze… tylko oddech biskupowi świszczał, A marszałkowi dworu zabrzęczała diamentowa sprzączka przy szelkach, I wesołe, trawienne soki harcowały w żołądku ochmistrza, I paź, co zasnął za portierą jęknął cichutko: Ach… Felka… nikt więcej nic nie powiedział… ba, palcem nikt nie skinął. Zresztą wszyscy dosłownie zdębieli ze strachu i konsternacji. A wtem – po dziesięciu sekundach – obłęd ambasodorowi minął. I ambasador zmieszany próbował jakoś wybrnąć z tej sytuacji. Przede wszystkim, zauważywszy że trzyma jeszcze królową w dłoniach Zaczął chrząkać, przyglądać się z bliska, zaskoczenie wielkie udawał, A potem beknął – Przepraszam, ja myślałem, że to fisharmonia! A to pani królowa! Hy hy hy! Ale to ci dopiero kawał! Liczył na to, że śmiechy wybuchną i że wszędzie zrobi się głośno Ale cisza trwała w około, więc podrapał się niepewnie w łopatkę, Zaczął bąkać jakąś historię, równie głupią co durną i sprośną Wreszcie usiłował stanąć na rękach, przy czym kopnął królową matkę. Cisza trwała, a ambasador coraz bardziej swą pewność tracił Chciał zjeść coś, ale czknął głośno i oblał się zupą żówią, A wreszcie powiesił się biedak na troczkach od własnych gaci… I to było jedyne wyjście, tak między nami mówiąc… Aluzjonista Gucio jest mówca, Pucio – cyklista, Ja jestem znany Aluzjonista! Hi hi, ha ha! Aluzje robię jaaaaaaaaaa! Inny to co myśli chlapie, o uchwale, o etapie, Bez ogródek wypowiada wszystko wprost, ach ach! Ja – gdy siedząc na kanapie aluzyjnie stopę drapię – Komentuję równocześnie stopy wzrost, ha ha! W saloniku cioci Mrówci inny dowcip robię znów ci, Bo gdy lufcik ktoś otwiera – twierdzę, że Jeśli ktoś otworzył lufcik, to nie aby swąd wypuścić. Lecz by spostrzec, kto wychyli pierwszy się, hi hi! (śmieje się sam ze swego dowcipu) Pim pim, pam pam, aluzjonista jaaaaaaaam! Kiedy jest na obiad zupa, też się śmiechu robi kupa, Bo nadaję zwykłej zupie sens i głąb, tak tak! Kiedy odniechcenia w zupie aluzyjnie chochlą chlupię – Nucąc &plqq;ząb zupa dąb&prqq; i &plqq;dąb zupa ząb&prqq; hu hu! W telewizji o nawozach, kiedy mowa i o kozach, Lub zasiewy ktoś omawia, względnie tucz, Minę robię wręcz rozumną, – Teraz – mówię – będzie gumno! Mrużąc przy tym aluzyjnie jedno z ócz! (ryczy ze śmiechu) I szał i śmiech, i krzyk &plqq;Bodajbyś zdechł&prqq;! Towarzyskie me zalety uwielbiają wręcz kobiety, Kontemplują każde słowo me i gest, och och! Grono pań się wprost zaśmiewa, Gdy ja cóś o rżnięciu… (hi hi hi! hu hu hu!)… drzewa Lub gdy pytam, czy panienka lubi bez… (trzymajcie mnie) Bufetową śmieszę w bistro mówiąc: – Czy ma pani czystą? Ministrowi: – Ale ma pan mini-ster! Hu hu! Dżokejowi: – Nie bij konia…!!! No i cześć aluzju poniał! Taki ze mnie bawidamek i ceseur… oj ja nie mogę… ojej bo ja trzasnę… hi hi hi… hu hu hu… Ananas Jeszcze od czasów Mieszka lub Sasa Zawzięliśmy się na ananasa. Jak ktoś coś komuś naskarżył na nas, Mówimy o nim: – O, to ananas! Czemuż do diabła – niech mi kto powi – Tak dokuczamy ananasowi? Czemu życzliwych słów kilku w prasie Nikt nie zamieści o ananasie? Zdrowiej by było, zamiast półbasem Na deser raczyć się ananasem! Ba, ale nasze pola i lasy Bardzo ubogie są w ananasy, Chociaż – jak mówią sceny z arrasów – Ongiś kmieć zbierał plon z ananasów Pastewnych: – Lepiej się krowy pasom – – powiadał – Dzięki tym ananasom! I sam dokarmiał się, z potomkami, Z braku kawioru – ananasami, Aż po zbyt intensywnych wypasach Nawet ślad zginął po ananasach, W związku z czym docent Dyonizy Panas Rzekł iż &plqq;Nec locus ubi ananas&prqq;. Pozostał tylko obraz Picassa Nazwany &plqq;Anna je ananasa&prqq; Rejestrowany też błędnie czasem Pod hasłem &plqq;Anna je ananasem&prqq;. Drodzy słuchacze! Tak coś mi zda się Że czas zawołać: – Wróć, ananasie! Wśród pól pszenicznych zostawmy pasy Gdzie będą mogły róść ananasy, Ponieważ mnóstwo różnych frykasów Można sporządzić z tych ananasów – Poddać fermentom, zacierom, kwasom, I wódkę dzięki mieć ananasom. A taki okrzyk – pomyślcie sami! – – Proszę schabowy z ananasami! Gadałem tutaj we wszystkich czasach… (pardon: przypadkach!) – o ananasach, Lecz stąd pociecha nieduża dla nas, – Nie chce się w Polsce przyjąć ananas. Choć zaproszenia zewsząd się sypią – Ananas na nas tylko się wypiął, W związku z wypięciem owym, w ogóle Skreślam faceta. Byde żarł grule. Andrzejki U Zenona Samosiejki raz odbyły się Andrzejki, Bo ten Zenon miał ambicję, by pielęgnować tradycję. I się chwalił wszystkim wszędy, że bardzo ceni obrzędy, A to celem podkreślenia rzekomego pochodzenia. Od chłopa i robotnika, choć był synem urzędnika. Przeto wieczorem, w alkowie, usiedli Samosiejkowie, Stryjenka tudzież tłum gości, którzy żarli bez litości. A szwagier, okaz dzikusa, to nawet nadgryzł fikusa. A inny kuzyn, Stefanek, wysiąkał się do firanek. A znów inny na portrecie domalował oko trzecie, Pierśi i świńskiego ryja i tak zniszczył portret stryja. Więc Zenon zgrzytnął zębami, ale zajął się wróżbami. I zamiast się złościć, gniewać, to on zaczął wosk wylewać. No i proszę, co się dzieje – wszyscy patrzą, a on leje. I w wyniku tych igraszek wylał mu się z wosku ptaszek. Zaczeły się cieszć dzieci: &plqq;- O, tatuś z pracy wyleci!&prqq;. Samosiejko zbladł gwałtownie i dawajże lać ponownie. Po czym zajrzał do baniaka i zobaczył tam kociaka. Żona się zaśmiała sucho i jak mu przywali w ucho… A on tak się biedny stropił, że siadł w ten wosk, co się topił. Po czym wstał, pozbierał graty i się wyprowadził z chaty. Więc gdy stryjenkę pytano, co tam u Zenków wylano, To wyjaśniła stryjenka, Że żona wylała Zenka. Tak, tak – jak ktoś wierzy w gusła, to żeby mu rączka uschła. Apelacja Wysoki Sądzie, cóż mogę powiedzieć na temat rodziny? Nie wiem, jak ma wyglądać rodzina dziennikarza… Moja – o, tam, o – siedzi – i robi głupie miny. Ale ja też mam dość głupią, więc wcale się nie uskarżam. Jeżeli chodzi o żonę, to obrzuca mnie wyzwiskami Co trzy i pół tygodnia… jest wzorem regularności… A syn, jak ma się uczyć, to płacze rzewnymi łzami, A jak się cały ubrudzi, to wyłazi znienacka na gości. Jest także pewna kuzynka, dziewczyna raczej duża, Cokolwiek stuknięta na punkcie chłopców, filmów i samochodów. Jak czasem się zamyśli, to idąc – ściany wyburza, A jak raz klepnęła ciotkę, to ciotka zleciała ze schodów. W opowiadaniu kawałów jesteśmy raczej świntuchy, Niepotrzebnie gaz wypalamy i wyświecamy prąd, Lubimy się wszyscy przebierać w wygodne stare ciuchy I patrzeć, jak męczą się ludzie wystrojeni z okazji świąt. I co by tu jeszcze… a, jeszcze jest rudy pies, rasy kundel, Złodziej, karmiciel pięciuset – jak mówi sprzątaczka – pchłów. Jak lecę dokądś ze Staszkiem, to kręcimy nad domem rundę I myślę: – Dom, kurdebele, żeby tam być już znów… No bo co? Inni mają Bardotkę czy jakąś Dżinę, Samochody i tyle forsy, że nie wiedzą, gdzie ją położyć, A rodzina to tylko mnie ma, a ja mam tylko rodzinę, Więc bądź łaskaw, Wysoki Sądzie, i daj jeszcze trochę pożyć. Arktyka na codzień Czy to foka jękliwie się żali, Pływająca w lodowatej fali, Czy też niedźwiedź polarny groźny Co mu z pyska bucha oddech mroźny? Może pingwin razem z pingwinięty Wskoczył z pluskiem w polarne odmęty? Może płacze ponuro syrena Ze słynnego statku Amundsena? Może zamieć uderza o szkiery, Bo jak nie to, no to co to do cholery? Chyba że to przez śnieżyste tereny Pędzą cwałem kosmate reny, Lub rosomak na zimnym Tajmyrze Przemarznięte łapy sobie liże, Lub psi zaprzęg i traperskie narty Przecierają szlak nieprzetarty, Albo wilk to samotny przy fiordzie Wyje, a głos zamarza mu w mordzie, Względnie mors do przerębli zalazł, Bo jak nie to, no to co to, kurdebalans? Wszak nie Fin to, nie Eskimos skośnooki Strąca sople, które wmarzły mu w loki, I nie ajsberg płynie z pluskiem straszliwy, I nie w tajdze syberyjski myśliwy, I nie żaden Scott na Antarktydzie Do bieguna z uporem idzie, Nie Samojed, ani nie Lapończyk Z lodu igloo budować kończy, Nie rozbitek tak jęczy na głazie… No to co to rany boskie w takim razie??? Ach, to w srogiej arktycznej pustce Lewandowski spędza wczasy w Ustce!!! A Rosołowski nie przychodzi Za oknem wicher nostalgiczny Ponuro szumi i zawodzi, A Rosołowski frenetyczny Miał dzisiaj przyjść, i nie przychodzi. Jak statek on oceaniczny, Który do różnych portów wchodzi, I jak wodewil on muzyczny I jak kolęda &plqq;Bóg się rodzi&prqq;. Taki jest mądry, taki śliczny Czy śpi, czy grzmi, czy gździ, czy chodzi, O, Rosołowski egzotyczny O, ratunkowa moja łodzi! Oto już księżyc lunatyczny Nad garsonierą pustą wschodzi, A Rosołowski gigantyczny I niebotyczny nie przychodzi. O, bólu apokaliptyczny! Czy on przypadkiem nie u Lodzi, Bachiczny i aromatyczny, Plugawy żywot Lodzi słodzi? Stosunek nasz morganatyczny Może już bokiem mu wychodzi? O, Rosołowski sataniczny, O, klęsko gorsza od powodzi! Czyż szczęścia blask iluzoryczny Tak lekko się rozwiewać godzi? Tu wikt cię czeka kaloryczny. Bamboszki, w których nikt nie chodzi, Jak również kotek mechaniczny – Zabawka, która cię odmłodzi… O, Rosołowski, tyś praktyczny, Więc wstąp na chwilę, co ci szkodzi…? Ha! Obrzęknął dzwonek elektryczny…! Otwórzmy… …ot, jak los nas zwodzi: To tylko kurcszlus sporadyczny, A Rosołowski nie przychodzi… Arystokracja Raz na wielkim przyjęciu u hrabiów Badenich Książę Zyzio co mamę miał de domo Kapet Wlazłszy pod stół by podnieść kawałek pieczeni Wpadł na pomysł ściągnięcia lakierków i skarpet Następnie zaś spod fraka wyjął ostrą piłkę I wyrżnął w blacie stołu okrągły otworek I pod stołem na rękach stanąwszy z wysiłkiem Bosą nogę w ten otwór wpakował jak korek. Wyrosła przeto noga w pośrodku zastawy jak egzotyczny kaktus lub kwiat orchidei, A pani domu właśnie dolewała kawy I pytała z uśmiechem dlaczego nikt nie ji? A nikt nie jadł, bo wszystkich ogarnęła zgroza I milczeli, krew mając w żyłach strachem ściętą I trwała przez chwil kilka zbiorowa hypnoza I ta noga stercząca jak groźne memento. I pokryły się twarze przeraźliwą bielą A potem buchnął zamęt okrzyków i wizgów I baron Zdziś porwawszy wielki tort Marcellego Wbił go sobie na głowę wśród kremowych bryzgów. Na ten widok od razu stało się swobodniej, Jęły fruwać w powietrzu ciastka i butelki, I jęły się obsuwać na posadzkę spodnie, Bo młodzież swym tatusiom podżynała szelki, I sadzała w majonez bladziutkie panienki I babciom za dekolty pakowała sery, I wyjmując figlarnie dziadkom sztuczne szczęki Wołała że chce zdobyć wąwóz Samossierry. Zaś w sieniach były premier, pochodzący z ludu, Rzekł do kuchty, co w kącie ogryzała szczątki: – Fajnie, żeśmy zadali sobie tyle trudu Żeby arystokratom pozwracać majątki! Asceta Nie pił ani nie palił, nigdy nie grał w karty, Nie chodził do Zenobii, nie chodził do Marty, Nigdy nie zjadł do syta, chociaż o tym marzył, Łykał mnóstwo witamin, codziennie się ważył, Spać chadzał bardzo wcześnie, więc nie bywał w kinie, Z książek zdołał przeczytać Krzyżaków jedynie, Na więcej nie miał czasu, albowiem od świtu Musiał przysiadać, padać, biegać do przesytu, Gigantyczne ciężary wznosić ciągle w górę Lub jak malutki chłopczyk skakać poprzez sznurek. Przeto myśleli ludzie, a zwłaszcza kobiety, W imię czego prowadzi ten żywot ascety? W imię ojca i syna? W imię wyższej sprawy? W imię samozaparcia lub dobrej zabawy? W imię dobra pokoleń, upiększania życia? Nie, on to wszystko robił w imię mordobicia! Jak rąbnie, to przeciwnik nogi w górę zadrze! Tak tak, ciężki chleb mają zawodnicy w kadrze! Atleta Wysławszy małżonkę wraz z dziećmi do Szczyrku I pragnąc zagłuszyć tęsknotę, Poszedłem wraz z jedną znajomą do cyrku I siadłem pod szarym namiotem. Niestety, cyrk program miał nader fatalny Coś jak na odpuście w Pinczowie… Przeważnie po puchach kopały się klauny, I jeden pan stawał na głowie, Dyrygent orkiestry we fraku miał dziury, Żonglerem był stary reumatyk, A zamiast tygrysów dwa chude kocury Niechętnie skakały przez patyk. Po tak anemicznych i drętwych podnietach Gdy wszystkich nas trzęsła cholera, Wystąpił chudziutki, malutki atleta I pisnął, że szuka partnera… Tu wątłe muskułki z wysiłkiem natężył, Brzuch wciągnął kompletnie zwiotczały, I dodał, że kto go w zapasach zwycięży, Otrzyma ćwierć litra gorzały, A we mnie krew przodków zagrała i serce, Wezwanie dodało mi weny, I chcąc przypodobać się swojej partnerce Wkroczyłem na piasek areny. Atleta podciągnął pasiaste jegiery, Podrapał się w stopę ospale, Osadził na nosie wytarte cwikiery I jęknął: – Chodź niech cię rozwalę! Tu z taką energią natarłem na wroga, Że zanim się spostrzegł biedaczek, Wyleciał w powietrze, wycharczał &plqq;Laboga&prqq;!!! I capnął na ziemię jak flaczek… I leżał… i rączka mu drżała i nóżka, Więc cała impreza mi zbrzydła, Bo ludzie szemrali: O, pobił staruszka! A to ci kawałek chamidła! I wleciał dyrektor i krzyczał! Niestety! Oburącz za włosy się łapał: Cóż teraz mam począć bez mego atlety, Toć plajta mnie czeka i klapa! I zaczął go macać czy nie ma gdzie dziury, I jęczał w rozpaczy i żalu: – Rok tylko mu brakło do emerytury, A pan go zabiłeś, brutalu! Wtem staruch się ocknął, wycofał się rakiem, (…) Popatrzył się na mnie z wyraźnym niesmakiem I kwiknął: – Taż ja go zabiję! I wtedy pojąłem, iż tu się wyłania Myśl jasna i ostra jak brzytew, Że są retoryczne nie tylko pytania, Lecz także wyzwania do bitew… Kto takie wyzwanie traktuje z powagą, Jak jakiś prawdziwy mecz w lidze, Jest burkiem, ciemniakiem, i zwykłym stilagą… Cóż… dałem się pobić dziadydze…!!! Autokop Raz w pewnej instytucji miała się odbyć narada Produkcyjna, z udziałem delegatów z dużo wyższego szczebla, Więc dyrektor tej instytucji dosłownie z tremy upadał, A wicedyrektor ze strachu także o mało nie zemdlał, Bo się bali, że urzędnicy na ich prośby i groźby głusi, Nie bacząc na obecność różnych wpływowych osób, Nie będą absolutnie chcieli brać udziału w dyskusji, A jeśli nawet wezmą, to we właściwy sobie, głupkowaty sposób… Więc nawet rodzaj szkolenia zorganizowali biedacy, Ażeby z personelu usunąć psychicznego kaca, I pytali na przykład: – Dreptak, wypowiedzcie się o planie pracy! A na to Dreptak się głupio pytał: – A co znaczy &plqq;praca&prqq;? Więc dyrektor wprzewidywaniu makabry rwał sobie włosy z głowy, A wicedyrektor nerwowo gryzł w zębach własne krawaty, A tu narada już zaraz! Ba, już zaczynają się mowy! Już właśnie – O Matko Boska! – wygłaszają się referaty!!! Już do dyskusji wzywają! Już nieszczęście wisi na włosku! Już pytają: – Kto z tu obecnych chce podzielić się uwagami? Tu dyrektor dłużej nie zdzierżył i zapisał się chyłkiem do głosu Pod sześcioma wymyślonymi, różnymi nazwiskami, A następnie, to zakładając, to zdejmując wąsy na gumie, Nasuwając perukę na głowę a różne binokle na oczy, Sześciokrotnie w doniosłych sprawach wypowiedział się bardzo rozumnie, Przyczem tak wczuł się w rolę, że sam na siebie napsioczył. Następnie obrady zamknięto, a tegoż dnia wieczorem Jeden delegat z centrali klepiąc drugiego w plecy Powiedział: – Słuchajcie, trzeba coś zrobić z tym dyrektorem, Bo dyskutanci zgodnie stwierdzili że to typowy imbecyl… I wzięli i zaraz zdjęli ze stanowiska niebogę, W momencie, gdy oczekiwał właśnie na duży awans… I słusznie! Bo po jaką cholerę wyręczał własną załogę? Jak mu chciała podstawić stołka, to niechby się pofatygowała sama! Azja Tuhajbejowicz Ej, cały oddział się uśmiał, aż niektórzy wołali &plqq;Ojeja!&prqq;, Gdy srogi wachmistrz Luśnia pochwycił Tuhajbeja… …przepraszam, jego syna, mrucząc: – Aż ty burasie, Ty ześ, wredna gadzino, porwał nam panią Basię. I chciałeś z nią figo-fago, aleś się wkopał w ambaras Coś ty jej uczynił, zgago, to my ci uczynim zaraz. Co rzekłszy na pal go nasadził, ustawił ten pal pionowo, Sumiaste wąsy przygładził, spojrzał i rzekł: – Prawidłowo. Tu z okrutnego bandyty zaczęli drwić całą paczką, Że niby taki przebity jak rolmops wykałaczką, Że może na flet futerał zrobić się z niego uda, A on wciąż nie umierał i ziewał – U, ale nuda. Potem się w konwersację wdał z kompanijnym kuchcikiem: – Hej, co tam na kolację? – Gorzałka i kaszka z mlikiem. Luśnia, widząc, ze coś nie klapuje, spytał z uszanowaniem: – Jak pan się właściwie czuje, wielce szanowny panie? A ów cynik i deprawator odrzekł bez zająknięcia: – Jak się czuję? Jak izolator linii wysokiego napięcia. – Czy to pana nie boli w ogóle? – jęknął zaczny wachmistrz w zdumieniu. – Nie, my nie takie rzeczy w Stambule przerabiali na szkoleniu. Fachowość Ach, chciałbym być fachowcem W jakiejś wąskiej dziedzinie Na przykład krzyżować owce Na górskiej połoninie, Pisać żywoty świętych, Tresować czarne pantery Wyrabiać śrubokręty Wzór zero osiem cztery, Ewentualnie rwać zęby, Być wójtem w Międzyrzeczu, Dodawać do paszy otręby, NAdawać transmisje z meczów, Wajchy na prawo i lewo Przerzucać, sprzedawać kwiatki, Rżnąć w Puszczy Piskiej drzewo, Spowiadać nastolatki, Układać dla dzieci bajki, Pracować w sortowni listów, Szyć dla bachorów majtki Lub demaskować trockistów. I byłbym spokojny i zdrowy, Regularniebym jadał obiady, I nie miałbym bólów głowy I byłbym pewny posady, I satyrycznych nie musiał– bym pisać wciąż wypowiedzi Na zmianę: o gazie, o USA, O nadmiernym zużyciu miedzi, O konsumpcyjnym stosunku, O wodzie, o grzybobraniu, O nadużyciu trunków, O przeinwestowaniu, O niepotrzebnej edycji, O słoniu i sprawie polskiej, O roli kleru w Galicji O Rollingstonsach, o Rolskiej, O tym, że Franco jest draniem, O mini, o bikini, O grupie pod Wezwaniem Oraz o grupie Maryni… …lecz pomimo to, nerwów nie tracę Bo – choć zawód mam trudny, i śliski – w każdym kraju powinien być facet, który zna się mniej więcej na wszystkim!!! Faraon, faraonowa i architekt Kiedyś do faraona Przybiegła jego żona Co miała na imię Izys I dawaj, na architekta Skarżyć (co zwał się Dreptak) Że ma paskudną fizys. Że latają mu oczki, Że spogląda na boczki, Że milczy ustawicznie, Że ruchy ma niepewne, Więc musi być zapewne Niepewny politycznie. Faraon, facet z głową, Przerwał musztrę wojskową, Odstawił na bok dzidę I rzekł: – Ten Dreptak przecie Największą na całym świecie Wystawił nam piramidę! Na to faraonowa: – Piramida bombowa, Wzbudza podziw ludu i szlachty, Cóż z tego, gdy inżynier Ma fatalną opinię, I – być może – z opozycją konszachty? Faraon odrzekł zaraz: – Wracaj do garnków stara Nie wtrącaj się w zarządzanie! Toć przecie dobrze wiemy Ze kiedyś i tak pomrzemy, A piramida – zostanie! Inni faraonowie Przyjdą, nasi wnukowie, A potem wnuków dzieci, Wszystko się zmieni wszędzie, I kogo obchodzić będzie Czy Dreptak był za, czy przeciw? Historia to nie blekaut – Kamień przetrwa człowieka, Sztuka zostanie żywą! Kto ma władzę i glorię, Ten musi na historię Spoglądać z perspektywą! Idź mi wyczyść garnitur, Usmaż trochę konfitur, Lecz nie pętaj się więcej przy tronie! …faraonowie czasem Miewają dużą klasę! Więcej takich nam daj, o Amonie! Filozoficzny traktat o troskach Dreptaków Kiedyś, przed wielu laty rycerz Bazyli Dreptak Stanął w gotyckim oknie (a był to piętnasty wiek) I oparł dłonie o kraty i w zamyśleniu wyszeptał: – Boże, jak ten czas leci… znów grudzień… i pierwszy śnieg A na uliczkach z jesieni raptownie robiła się zima, Zadymka białymi falami przez miasto wieczorne szła, A Dreptak patrzył i myślał i sobie przypominał Czy wszystko co trzeba na zimę przygotowane ma…? Więc myślał, że nowy kożuszek ma jego śliczna żona, Że ciepłe butki na futrze ma jego mały syn, Że na podwórku leżą sosnowe żywiczne, bierwiona I że to będzie jedna z miłych, spokojnych zim… Tymczasem już noc zapadła a śnieg wciąż padał i padał, I blask kominka oświecał pancerz na ścianie i miecz, A Dreptak ciągle rozmyślał o swoich ważnych sprawach, Ale nie myślał o sprawach co działy się pięćset lat wstecz. A pięćset lat wstecz, przypuszczalnie, przodek rycerza Dreptaka Na widok pierwszego śniegu ucieszył się, albo nie, Albo się może roześmiał, lub westchnął, względnie zapłakał, Zależy, czy jego sprawy układały się dobrze, czy źle? Ale to nie jest już ważne i nie pamięta nikt tego, I nie obchodzi nikogo nieaktualna myśl. Gdy tyle zim nad nią przeszło i tyle Pierwszych Śniegów, I inny, współczesny nam Dreptak przy oknie stanął dziś By martwić się perspektywą nabycia nowych bucików I płatki śniegu oglądać płaszcząc o szyby nos, A za pięć wieków znów jakiś Dreptak w swym domku z plastiku Uzyska wraz z własną troską, obojętność dla naszych trosk… Filut–Dyzio Pragnąc podczas upałów ulżyć utrudzeniu Rozdziała się Małgosia i siadła w strumieniu Spostrzegł to Dyzio młody, pot mu czoło rosi Duma jak tu podglądnąć cudeńka Małogsi Głowa wprawdzie nad wodą aleć w wodzie nóżki Pupka gładko toczona i jędrne cycuszki – Mam! – krzyknął filut Dyzio – zbawienną metodę Powyżej zrobię tamę i zatrzymam wodę! Wtedy poniżej poziom natychmiast opadnie A ja owe cudeńka obejrzę dokładnie Wziął się chłopak do dzieła, tak się zajął pracą Iż mu uciekło ze łba po co to i na co Atoli choć zaniechał nadobną dziewczynę… Lecz za to dzisiaj mamy Rosów i Solinę Filut--Dyzio Pragnąc podczas upałów ulżyć utrudzeniu Rozdziała się Małgosia i siadła w strumieniu Spostrzegł to Dyzio młody, pot mu czoło rosi Duma jak tu podglądnąć cudeńka Małgosi Głowa wprawdzie nad wodą, aleć w wodzie nóżki Pupka gładko toczona i jędrne cycuszki Mam – krzyknął filut Dyzio – zbawienną metodę Powyżej zrobię tamę i zatrzymam wodę. Wtedy poniżej poziom natychmiast opadnie A ja owe cudeńka obejrzę dokładnie Wziął się chłopak do dzieła, tak się zajął pracą Iż mu uciekło ze łba po co to i na co Atoli choć zapomniał nadobną dziewczynę Lecz za to dzisiaj mamy Rożnów i Solinę Funaberalia Gra orkiestra, wszystko jest jak trzeba, Przypszczółkowski idzie do nieba. Płacze głośno Przypszczółkowska – wdowa, Niesie wieniec rada zakładowa, Dyrektor wygłasza homilię, Pocieszając zbolałą familię, Ze tu winna sytuacja międzynarodowa. Długo leżał Przypszczółkowski w szpitalu, Gdzie badano go w każdym detalu, Badał go sam prymariusz, Maca go – a on zmarł już, Zesztywniał jak sztachety, Więc teraz mu kuplety Śpiewa głosem melodyjnym wikariusz… Poleż sobie, Przypszczółkowski, poleż, My niesiemy w kondukcie twój oręż – Klej, flamastry, całe sterty papieru, Twą ankietę prostoduszną i szczerą, Twój wierny arytmometr… A okrutny termometr Wciąż ustala twą ciepłotę za zero… W pełnej chwale nas opuszczasz, Przypszczółkowski, Tak jak ongiś pan Wołodyjowski! Tamten prochem się wysadził w okopach, A tyś także się wysadził – na pokaz… Chciałeś bez wazeliny – Utknąłeś… Z tej przyczyny Leżysz tutaj taki żółty jak topaz. Leżysz żółty, lecz nie wszystek umarłeś, Instytucję swym wyczynem wsparłeś, Przysporzyłeś moralnego zysku – Uwzględnimy to na obelisku! Wyrżniemy na marmurze Złote litery duże: &plqq;Śpij spokojnie, jak żeś spał na stanowisku&prqq; Fuzja Leci listek z drzewa, na ziemię opada, Noc nabiera czerni, dnie jesienne bledną, My się pałujemy, Rosja się rozpada, Dwa niemieckie państwa robią fuzję w jedno. Idzie, idzie zima, chcemy czy nie chcemy, Czas opatrzyć okna, zapuścić żaluzje… Rosja się rozpada, my się pałujemy, Zjednoczeni Niemcy robią wielką fuzję. Na bezlistnym drzewie kracze czarna wrona, Nad rozbitą Rosją wiatr chmury przegania, Fuzja zmontowana, dobrze wymierzona, My się pałujemy na temat skrobania. Wyśniona Europa, mityczna kochanka, Wyprzedza nas w biegu jak gazela glizdę, My o prezydencie albo o skrobankach Wpatrzeni w Belweder i w Wysoką Izbę. Nad rozbitą Rosją wiatr północny gwizda, Ginekolog w masce skrada się wzdłuż alej, Pośrodku Europy monstrualna Izba. Fuzja wymierzona. Pałujmy się dalej. Halibut W radio śpiewa pan Grechuta, A za plebaniją Pasie Maryś halibuta, Co go przywiózł stryjo. Halibuta Maryś pasie I cztery barany, I namawia: Jedz, grubasie, Boś kontraktowany! Szedł opodal agent skupu Walery Bratrura, Stanął, przyjrzał się zza słupów: – Ależ macie knura! Skłoniła się Maryś nisko Przede majestatem: – Dyć-żeż to halibucisko, Tyle że dupiate! Już ze trzy niedziele chyba Hoduję bidaczka, Na początku był jak ryba, Potem był jak kaczka, Potem zrobił się jak zając, Cięgiem strzygł uszami I wcale się nie stydając Gnat za dziewuchami, Wreszcie wczoraj z organistą Znalazł się w konszachtach, Z którym złożył się no czystą I pił bruderszafta! Na te słowa zdumiał agent, Przybliżył się wolno, Po czym wziąwszy tęgą lagę Halibuta kolnął. Zakręciła się bestyja, Najeżyła kła, I powiada: – A chcesz w ryja, Ty taki a taki? Wonczas agent kontraktacji Bratrura Walery Złożył rodzaj deklaracji W sprawie tej afery: – Niech ja nawet się zrujnuję, Niech mnie grom porazi, Ale nie zakontraktuję Tego, co tu łazi, Bo jak rzekł pan Karol Darwin Jeszcze przede wiekiem – Każde bydle się potrafi Z czasem stać człowiekiem. A halibut dziewki goni, Pije i przeklina, Ilustrując jak na dłoni Teorię Darwina! Zwilgotniały wszystkim oczy Od tego gadania, Jeden, drugi sąsiad skoczył Przynieść coś z ubrania. Jeden buty, drugi gacie, By nie chodził goło, A sam sołtys z krzykiem: – Bracie! Cmoknął bydlę w czoło… Bo od wieków w sobie mamy Ten piękny pozytyw, Że tym bardziej się staramy, Im większy prymityw! Hamowanie Poczciwiejemy, mój stary, poczciwiejemy, Marzą nam się podmiejskie dworce, Nie nam stawiać na ostrzu problemy I nie nam się ustawiać sztorcem. Marzą się nam dworce podmiejskie, Dzikie wino, w oknach begonie, Nie nam trasy europejskie. Coraz mądrzej, mój stary, coraz wolniej Hamujemy, mój stary, na wirażach, Nie kochamy już tak żarliwie, Nie wierzymy w świątki na ołtarzach Choć patrzymy na nie życzliwie. Przystajemy pod dębem lub klonem, Na ławeczkach siadamy sennie, Marzą nam się stacyjki zielone Z jednym pociągiem dziennie, W województwie – powiedzmy – białostockim, A w powiecie – powiedzmy – suwalskim. Zawiadowca, żeby był Kwiatkowski, A dyżurny, żeby był Kowalski. Żeby obaj mieli ładne córki, Żeby cieszył nas widok tych córek, Jakaś krówka żeby, żeby kurki, Piesek żeby, koniecznie Burek. Żeby groszek się wspinał po kijkach, Żeby wdzięcznie, żeby poręcznie, Żeby taka mała stacyjka Z jednym tylko pociągiem miesięcznie, A pociąg z jednym wagonem A ten wagon z jednym przedziałem, Starzejemy się, mój stary, z fasonem, Wymieramy, mój stary, z nabiałem, Trochę-śmy jak kresowa warta, Trochę-śmy jak kanarek z ciocią, A właściwie, to raz na kwartał Też wystarczyłby dla nas pociąg, Za to więcej udanych pasjansów, Za to bardziej odległa sceneria – Marzą nam się stacje dyliżansów Zagubione na niebieskich preriach, Ułożone mrocznie, ubocznie, Oblężone przez upały lub zimy, Żeby jeden dyliżans rocznie, Żeby nikt nie pytał, co myślimy… Hapening Ponieważ europejskie zwyczaje się u nas ceni, Postanowiono koniecznie urządzić polski hapening, Bo ktoś tam wydedukował metodą psychoanalizy, Że to skłoni zachodnich turystów, żeby u nas zostawili dewizy. Hapening, hapeningów jest cała masa, Można powiedzmy kogoś rozebrać na golasa, Pomalować w zielone zajączki, powtykać draniowi pióra, I jeszcze mu kazać tańczyć &plqq;szła dzieweczka&prqq;, albo mazura Z opery &plqq;Halka&prqq; Moniuszki, co dwa cele spełnia po cichu, Bo narodowe jest w formie, a w treści takie więcej do śmichu Można też na przykład jakiś obraz pociachać żyletką, Dać komuś z nienacka po pysku wodnistą kiełbaską metką. Zjeżdżać po schodach na sankach, się tarzać w tłuczonej cegle, I w ogóle robić rzeczy z popularnie tak zwanym szmerglem. Więc powołano Komitet Społeczny Do Spraw Hapeningu, I rozkazano natychmiast przystąpić do treningu, I zespół urzędników tego tam komitetu Zaczął trening następujący: jeden wszedł do klozetu, Zawołał trzykrotnie &plqq;kuku&prqq;, wypróżnił rezerwuar Który mu zleciał na głowę, i zakończył swój repertuar. A przy okazji i żywot. Zaś drugi facet w tym biurze Wsadził do słoja z miodem swe rachityczne odnóże, Zaś potem je wylizał, poczem miał zrobić zyza, Ale miód mu tak zasmakował, że nic tylko lizał i lizał. A jak inni chcieli też trochę, to im zrobił takie propozycje, Że kierownik biura go związał i odstawił go na milicję, Pod zarzutem sprzeniewierzenia państwowego miodu do własnej kieszeni, Ponieważ to było obżarstwo, a nie żaden przepisowy hapening. Po takich doświadczeniach kierownictwo dostało cykorii Zabroniło wszelkich treningów i kazało się wziąć do teorii Hapeningu, i ją opracować, i wygłosić cykl referatów Jak na przykład &plqq;Pierwociny hapeningu w stowarzyszeniu Filomatów&prqq;. &plqq;Hapening a sprawa polska&prqq;, &plqq;Hapening a postęp ludzkości&prqq;, Z czego powstało mnóstwo pożytecznej sprawozdawozdawczości, Jak również planowy deficyt, jeden prezes drapnął do Persji, Ale wreszcie powstał hapening w naszej własnej, rodzimej wersji, Właśnie była jego premiera – żadne tam takie wygłupy i chryje, Ot, dyrektor wyszedł na mównicę, wyjął kartkę i przeczytał: N..niech…ży..je! Hermetyka Mój kraju eksperymentów, sprzecznych ze sobą decyzji, Kraju złych ekspedientek, miast budowanych na nowo, Ojczyzno wspaniałych ludzi, niedobrej telewizji, Szkół, w których usypia się dzieci, czytając im Orzeszkową, Kraino węgla i siarki, i samogonu, i miedzi, Szumiąca cudnymi lasami, kipiąca wiecznymi swarami, Gdzie powyrzynać nawzajem potrafią się nagle sąsiedzi O to, że kocur Dreptaków stentegował się Dziopskim przed drzwiami. O wylęgarnio geniuszy, azylu niezwykłych wariatów, Domeno orkiestr strażackich, skarbcu beztroskich cyników, O posiadaczko sześciu prawdziwych literatów, Krytykowanych przez tysiąc sześciuset fałszywych krytyków, O poligonie przemian, które przetrwają wieki I będą z czcią wspominane nawet w najdalszych krainach – Niech nikt, kto naszym sprawom był obcy i był daleki, Nie waży się pobłażliwie mówić o Tobie przy nas… Bo samiśmy się urządzali i wyłaziliśmy z biedy, A przeto nam wolno zapytać przybyszów z odległych stron, Gdzie byli i co robili, i jak jadali wtedy, Gdyśmy chleb mieli na kartki i nie ogrzany dom? Śmieszne to i dziecinne, lecz właśnie kiedy ktoś obcy Wtrąci się w nasze sprawy, to czuję, jak kocham mocno Te ekspedientki, te huty płonące banalnie wśród nocy, Sąsiadów i Orzeszkową… to co na co dzień jest Polską. Horacy, książę Miedoni …w radio ucichła symfonia I głosik speakerki wyszeptał: – Brzeg Dolny – trzy metry, Miedonia Trzy całe, sześć ósmych metra… Miedonia! Zapewne mieścina Wioska, lub mała osada, Lecz wyobraźnia zaczyna Wspaniały obraz układać: – Nad miodopłynną Miedonią Zamku obronne wieże, O bruk kopytami dzwonią Przybrani w blachy rycerze, I róg się odzywa i naraz Wśród szczęku pancerza i broni Wychodzi przez bramę na taras Horacy, książę Miedoni! Twarz ma niezwykle łaskawą, Pozdrawia serdecznie publikę Swą lewą dłonią, a prawą Dzierży ogromną tykę. Nikt tak nie umie skakać Sprężyście, wysoko i chytrze, Jak książę, gdy na rumaka Wskakuje skokiem o tyczce! Pochyla tę tykę jak kopię, I konia wędzidłem spina, I rzuca w bieg, a po tropie Książęcym, rusza drużyna. I jadą nie bardzo daleko, Bo książę Horacy młody Przystaje z tyką nad rzeką I wtyka tę tykę do wody. Tu brzmią zazwyczaj fanfary, I werble biją na domiar, I herold szacowny i stary Głośno ogłasza pomiar, I na tym się kończy zajęcie Zwijają książęcy proporzec I cały orszak w tętencie Powraca na złoty dworzec… Więc lubię ten komunikat I marzę, by mnie do pracy Wziął jako – powiedzmy – pazika Książę Miedoni, Horacy! Hora dla Kondukatora napisana w listopadzie 1989, po obejrzeniu uroczystości ku czci Ceausescu Kondukatore Czauszesku Geniuszesku Rumunesku Narodesku we striptizu W miesto wiktu – dyktu gryzu. Wiosku chłopsku likwidesku, Opozycju w pierdelesku, Mięsko w pysku ani razu, Brak prądesku, nima gazu. Po stolicu Bukureszti Chodzu bosu, nima meszti. U Karpaty sami straty, Nie jedzesku, czym tu sraty? Chrapu – sapu, ranu wstanu, Telefonu do Fenianu, Bałagesku Kim-Ir-Senu: – Gorbaczesku to gangrenu! Kim-Ir-Senu potakuju: – Masz racjesku, chuju muju! Telefonu z Albanisku: – Mazowiecku dać po pysku! Od Fidelu telegrafu: – Lechu w miechu abo w szafu, Topu, topu, plusku, plusku, Powiedzesku, że to Rusku! Nikolaja u Mamaja Relaksesku, moczu jaja, A żonesku Czauszesku – Premieresku Rumunesku. A córeczka Czauszeska – Sekretarką Rumuneska. A wujesku od żonisku – Armijesku marszalisku. A szwagiersku, ciociu, teściu I kuzyniczesku sześciu – To rządesku Rumunisku W Rumunesku na klepisku. A receptu na tu zgraju Kopu w żopu i baj-baju. Post Scriptum, napisane po pospiesznym procesie i egzekucji: Niestety, w Rumuniczesku Brak poczucia humoresku. Jak usłyszeli wierszysko Tak zrobili rozstrzelisko Kiepska to dla nich reklama Chamy rozwaliły chama! Hydraulik dźwięku A jeśli przyjdzie kiedyś po mnie Hydraulik dźwięku Fioletowy Żeby mi odbić szajbę w głowie, To będę czysty i różowy, Otworzę lufty i lufciki, Spłoną hydranty i nocniki, Na wszystko jeszcze raz popatrzę I wyjdę, ale nie na zawsze! A jeśli przyjdzie innym razem Gazownik uczyć Znakomity Żeby mnie napompować gazem – Będę umyty i utyty, Wycisnę wągry, spuszczę wodę, Minister wręczy mi nagrodę, Prasa mi zrobi analizę, I wtedy na sam szczyt wylizę! A jeśli zjawi się osiołek, Strażak postępu Uśmiechnięty By mnie znienacka kopnąć w tyłek, To będę czujny i wypięty – Otworzę wszystkie drzwi na przestrzał, Nabiorę światła i powietrza, Wystrzelę jak z korkowca korek I poszybuję wprost do Tworek! Idź do klasztoru, Ofelio Idź do klasztoru Ofelio Lub pojedź tam na rowerze Ospałą swą kokieterią Nikogo z nas nie nabierzesz Nie jesteś babką na serio, Za mało w tobie wigoru, Idź do klasztoru Ofelio, Do klasztoru! Idź do klasztoru Ofelio Złożymy ci się na bilet, Nie dla nas kurczak z mizerią, Nie dla nas śledziowy filet, Nie jesteś babką na serio, Za ma ło w tobie wigoru, Idź do klasztoru Ofelio, Do klasztoru! Idź do klasztoru Ofelio, Buźka na drogę i brawko, Jak atak – to z artylerią A nie z liryczną sikawką. Nie jesteś babką na serio, Za mało w tobie wigoru, Idź do klasztoru Ofelio, Do klasztoru! Ilość i jakość Trochę mnie to zasmuca, trochę bawi i wkurza, Że jak w kraju przypadkiem czegoś znajdzie się wbród, Względnie – mówiąc otwarcie – ilość czegoś zbyt duża, To się z czegoś takiego robi cymes i cud. Proszę sobie wystawić ludzką zgrozę i mękę kiedy w telewizorze ciągle zjawia się śledź. Lub gdy w prasie nachalnie reklamują &plqq;Syrenkę&prqq; Jako wielką okazję – zapłać, wsiadaj i jedź. Poniektóry faktycznie płaci, siada i jedzie. Wioząc Helcię lub Mancię jakby wiózł Dianę Dors. Przy czym w sercu ma smutek, w bagażniku ma śledzie W perspektywie ma dziecko a na karku ma ORS. Hej umiemy reklamy robić zgrabnie i żywo Ciągnąć ludzi do kupna bez ciągników i lin. Wychwalaliśmy dorsze, formowane paliwo, Teraz jest ta &plqq;Syrenka&prqq; i ten śledź, taki syn! Co i rusz gdzieś na płocie nowe czyta się hasło, W którewierzyć należy i pójść za nim jak cap: Perkal jak gabardina, margaryna jak masło, Katarzyna jak Gina, a kaszanka jak schab! W sumie akcja ta daje jednak pewne wyniki Jakieś buble upłynnia… Ojej! Pomysł mi wpadł! Redaktorze! Kup szybko moje liczne wierszyki!!! No to co, że słabiutkie? A &plqq;Syrenka&prqq; to &plqq;Fiat&prqq;? Ilość w jakość Wszystko nam rośnie wszystko się zmienia, Osiągi coraz bardziej podniebne, Tutaj badania, tam – doświadczenia, Tylko czy aby wszystkie potrzebne? Na przykład Józef Maria Wybzdyczaj Zdoktoryzował się był w cichości, Bo andrzejkowy opisał zwyczaj Wraz z laniem wosku, i z laniem gości. Ot, docent Dreptak, na seminarium Wraz z asystentem, Janem Panicznym, Dręczyli rybę pięć lat w akwarium Prądem tresując ją elektrycznym I doświadczenia robiąc najdziksze A teraz dumą ich to nastraja Że biedna ryba siada na ikrze Jak jaka głupia kura na jajach. Jedni się trudzą, inni im płacą, Prądu wychodzi ilość niezgorsza, A ja się pytam: – komu to na co, Że mamy kwokę z samicy dorsza? Są wprawdzie pewne uzasadnienia, Dreptak dowodził mi w sposób gładki Że po piętnastu latach siedzenia Rybie wyrosnąć mogą pośladki, Że w jej potomstwie się to utrwali I że dzień taki jest już bliziutko, Kiedy będziemy w knajpie wołali: – Proszę pół litra i rybie udko! Ale niestety, dziś w czasie tarła Ta ryba – widać spryciara duża – Bez dania racji wzięła i zmarła Zanim wyrosła jej pupa kurza. Atoli Dreptak nasz nie rozpacza, I dalej kroczy swą słuszną drogą, Właśnie dorwawszy gdzieś szopa-pracza Wsadził draniowi grzałkę pod ogon. Teraz go śledzi, mierzy suwmiarką, Eksperymenty różne wyczynia… Co z tego będzie? Praczka z suszarką, A jak szop zdechnie, to będzie świnia! Ino Wrocław Nieraz myślę sobie w duszy: – Jakoś nam to idzie wszystko, Czasem suszy nas po suszy, Lecz wnet kwitnie to co wyschło. Niech tam kto chce co chce gada – Wrocław jest to zgodne stadło: Opada mu po opadach, Lecz się dziwisz co opadło! Co złe – mija i przechodzi Nie chesz z Jadzią – możesz z Tadzią! Po powodzi się powodzi lepiej niźli przed powodzią! Przeleciały już skowronki W dzięcielinie ćwiąkacz ćwiąka Choć korzonki zjedzą stonki To po stonkach nie brak słonka. Po cóż znowu głową w mur kuć, Że ci Turkuć zjadł obiadek? Gdy obiadek podje Turkuć To przestanie być podjadek! Jakoś to nam wszystko leci, Wczoraj zastrzyk jutro capstrzyk, Dziw że ********** nie ma dzieci, Choć dla dzieci ma teatrzyk! U Grzmiodajdów kaktus zakwitł, Piotr Włast w kości w poście *******, Panta rei! – rzekł Heraklit I utonął, bo nie pływał. Pan w kawiarni siedząc z panem Pragnął ***** w łacinie ****** Więc zawołał care canem! I przynieśli w kanie kawę! Krzepkież u nas wszystko, tęgież! W jatce – zebra, w ZOO zebra! Przed Ratuszem ponoć pręgierz Był, lecz ****** go rozebrał. Co nam Wisły, Bugi, Narwie? Dobrze w Odrze przy Katedrze! Cóż, że nas kulszowa rwa rwie? Nawet Fredrze też drze w biedrze Niech tam sobie inne miasta: Kraków, Wyry, Inowrocław! Jam pra-prawnuk, pra-pra-piasta! Mam chram, tam trwam: – Ino Wrocław! Inscenizacja Zbudził się Dreptak, światło zaświecił, I sam już nie wie – sen to czy bajka? W białych koszulach dziwni faceci Grają czastuszki na bałałajkach, Tłum znanych osób wokół się snuje – Czarniecki, Berent, Nobel, Pastrana, A między nimi Dreptaka wujek, Co zamiast jajka ugryzł raz granat. Siadł Dreptak w łóżku, trzęsie nim trema, Taki się czuje nikły i drobny, A tu orkiestra rąbie ragtime'a Względnie Niemena &plqq;Rapsod żałobny&prqq;. Kręci się Dreptak, składa ukłony, I myśli sobie: – Cóż to za strefa? A tu tymczasem przez megafony Słychać wezwanie: – Dreptak do szefa! I dwaj anieli zdobni w ordery Zastosowawszy pewien chwyt krzepki, Znany gdzie trzeba jako &plqq;B 4&prqq;, Wyprowadzają jego z izdebki. I wiodą ci go środkiem alei Pośród okrzyków oraz owacji, Aż przystanęli z nim u wierzei Biura miejscowej organizacji. Tu coś sapnęło jak saturator, Dźwierze ozwały się zawiasami, Wyszedł z nich z wolna organizator I spytał groźnie: – Co ze składkami? A Dreptak prawie przytomność stracił, Pobladł jak ściana z wielkiego sromu, Padł na kolana, wszystko zapłacił I jak niepyszny wrócił do domu. Organizator zaś, ze swych planów Skreśliwszy ową wpłatę klienta, Mruknął do siebie: – Bez tego szpanu Bym nie wydusił z nich ani centa! Inspekcja W nocy nieoczekiwanie zgoła Przyszedł do mnie święty Mikołaj. Stanął w progu, przyjrzał się Mani I zapytał: – A co to za pani? Mania ślicznie zarumieniona Powiedziała z wdziękiem: – Narzeczona… Dociekliwy jak większość staruszków Święty na to: – Czegoż ona w łóżku? Uszy mi zapłonęły z gorąca I odrzekłem głupio: – A bo śpiąca… Ten argument wcale mi nie pomógł: – Czemuż nie śpi u siebie w domu? Chytra Mania szepnęła słodko: – Bo ja jestem bezdomną sierotką… Dobry święty się podrapał po nosie: – W takim razie gdzież ty śpisz, młokosie, Jeśli łóżko odstąpiłeś pannie? – Na słomiance proszę pana, albo w wannie! Święty brodą ze wzruszeniem porusza: – Ot, szlachetna jakaś z ciebie dusza, Obydwoje warciście prezentów… Tutaj sięgnął do worka z brezentu. Wręczył Mańce kawałek piernika, A mnie dał popiersie Kopernika. Spojrzał jeszcze na Mańki nogę, Którą właśnie opuściła na podłogę, I powiedział wychodząc za dźwierze: – Pax vobiscum, cześć, ciężki frajerze! Interpretacja …a kiedy żona w kącie kanapy Tusz roniąc, co jej spływa po rzęsie, Chwyci wątłego męża za klapy I niczym brudną ścierką nim trzęsie, I rozdzierając sukienki kreton Płacze w zazdrości nagłej porywie: – Nie byłam twoją pierwszą kobietą!!! …to ten nieszczęśnik jąka cierpliwie: A skąd ja mogłem wiedzieć Że kiedyś się poznamy? Raz owszem, byłem z Edziem U jednej takiej damy… Już prawie zapomniałem O co chodziło tam…? Lecz wtedy cię nie znałem, A teraz cię już znam… Zaręczam państwu, nim minie doba, Już sytuację ujrzymy nową, Bo żonie zacznie się to podobać Że Heniek takim był Casanovą, Więc zamiast jęku, zgrzytu i płaczu Żąda by wyznał jej swój występek: ona: – No, jak to było, ty podrywaczu??? …a na to mówi ów ludzki strzępek: No cóż, nie mogłem wiedzieć Że z tobą się poznamy, Więc owszem, byłem z Edziem U jednej takiej damy… Już prawie zapomniałem O co chodziło tam… Lezc wtedy cię nie znałem, A teraz już cię znam…! Czas niby rzeka płynie nad nami, Noc po dniu, zima nad nami, Noc po dniu, zima zaś po jesieni, Już obydwoje są staruszkami I już są mocno sobą znudzeni… Więc ona, senna i nieruchawa Drzemie, coś czyta, i mruczy potem: – Heniutek… może znasz jakiś kawał…? …a dziadzio Henio mówi z chichotem: Raz, jak nie mogłem wiedzieć Że kiedyś się poznamy, To byłem… chyba z Edziem? U jednej… takiej… damy! Już całkiem zapomniałem O co chodziło tam… I czy cię wtedy znałem…? Bo teraz, to cię znam…! Kiedyś, gdy ona robiła sweter, On zaś znudzony drapał się w ramię, Umarli nagle, i święty Pieter Wnet przy niebieskiej witał ich bramie… – Wszystkie rozkosze, tudzież uciechy, Czekają tutaj na zacnych ziemian, Jeśli wyznają mi swoje grzechy!!! Przeto wyznali, mówiąc na przemian: Raz Heniuś nie mógł wiedzieć Że kiedyś się poznamy, i… …i poszedłem z Edziem Do jednej takiej damy… Więc czy nas spotka łaska I raju cud niezmierny…? …a święty ich pogłaskał I rzekł: – Właźcie, ofermy!!! Interwencja Raz Jan Sebastian Dreptak zadzwonił do dyrektora I głosem pełnym szacunku rzekł: – Panie dyrektorze, Na medycynę chce wstąpić moja córka Eleonora W wieku lat osiemnastu, więc niech pan zrobi co może! Dyrektor wspomniał młodość górną i durną nader I całą – wspólnie z Dreptakiem – przebytą życiową drogę I poczuł, że dźwiga wdzięczność tak jak garb dźwiga dromader, I przyrzekł z całą powagą: – No dobra, zrobię co mogę! Następnie słuchawkę odłożył i zaczął się zastanawiać, Co by właściwie mógł zrobić i jakie rozwinąć talenta? Lecz nie znał profesora, żeby z nim porozmawiać, Ani żadnego docenta… ba, nawet asystenta! Ba! Nie znał na medycynie nawet żadnego woźnego! Bo nie chorował nigdy od czasów, kiedy był malcem! Więc doszedł do wniosku, że właściwie nie może zrobić niczego W tej sprawie, najwyżej że może pokiwać w bucie palcem… A że miał piękny zwyczaj dotrzymywania przyrzeczeń, Więc zwlókł się niechętnie z tapczana przełażąc przez śpiącą żonę, Podreptał do szafy, w której miał ubraniowe rzeczy, But włożył, palcem w nim kiwnął i z ulgą rzekł: Załatwione! Inwentarz A gdy poszedł Jaś na wojnę Wziął ze sobą od niechcenia Trzy rasowe krówki dojne Klipę pipę, pół grzebienia Jakieś dwa lub trzy dziurkacze Obok legło zaś w plecaku Jajo kurze, drugie kacze Brzytwa i pół kilo maku Dalej kosa, dziennik ustaw Niezbyt gruby kij dębowy Szklanka do połowy pusta Ale próżna od połowy Wziął też kota – wziął też kota Psa, telefon – psa telefon Kalichlorek – kalichlorek Laryngofon – laryngofon Sztylpy, flaczki – sztylpy flaczki Kit, patefon – kit patefon Wasserwagę – wasserwagę Magnetofon – magnetofon Toaletkę, kaktus, flaszkę – toaletkę, kaktus, flaszkę Oberbutrę, klej fistaszki – oberbutrę, klej fistaszki Blaszkę tudzież kałamaszę – blaszkę tudzież kałamaszkę Zaprzężoną w dwa wałaszki – zaprzężoną w dwa wałaszki Kompot z jabłek – kompot z jabłek Majtki masło – majtki masło I bobkowych – i bobkowych Kilka listków – kilka listków Lecz pan sierżant – lecz pan sierżant Strasznie wrzasnął – strasznie wrzasnął I wyrzucić – i wyrzucić Kazał wszystko Więc nasz Jasio jął w tej chwili Spełniać rozkaz z całej siły Dobrze żeśmy nadążyli Zanotować że tam były Jakieś dwa lub trzy dziurkacze Trzy rasowe dojne krówki Jajo kurze, drugie kacze I grzebienia dwie połówki Klipa, pipa – klipa, pipa Kot, telefon – kot, telefon Kalichlorek – kalichlorek Laryngofon – laryngofon Sztylpy, flaczki – sztylpy flaczki Kit, patefon – kit patefon Wasserwaga – wasserwaga Magnetofon – magnetofon Toaletka, kaktus, flaszka – toaletka, kaktus, flaszkaę Oberbutra, klej fistaszki – oberbutra, klej fistaszki Blaszka tudzież kałamasza – blaszka tudzież kałamaszka Zaprzężona w dwa wałaszki – zaprzężona w dwa wałaszki Oraz majtki – oraz majtki Męskie wszakże – męskie wszakże Bo zupełnie – bo zupełnie Bez podwiązek – bez podwiązek Jaś wojuje – Jaś wojuje A my także – a my także Spełniliśmy – spełniliśmy Obowiązek – obowiązek Sprawozdawczy… Łańcuszek Raz jesienią, chyba w listopadzie, Kiedy świat stał się brudny jak szmatka Tata Dreptak ze swym synkiem Tadziem Wybrał się na grób Dreptaka – dziadka. Był to sobie grobek jakich wiele, Wyrósł na nim powój, czy też rzepak Albo może jakieś inne ziele I pisało: Tu spoczywa Dreptak. Brzydkie chmury goniły po niebie, Na cmentarzu było mało osób… Tata stanął i spojrzał przed siebie I za siebie – w bardzo dziwny sposób. I zobaczył coś w rodzaju szlaku, Albo drogi, która była i będzie. Stały przy niej nagrobki Dreptaków, I Dreptaki stały przy nich wszędzie. W każdej parce był mały i wielki, Wszyscy mieli miny frasobliwe, A na tacie się zatrzęsły szelki Bo znienacka się poczuł ogniwem. Obraz zniknął, a oni zostali. Tata synka po główce pogładził I powiedział poprawiając mu szalik: – Żebyś mi się nie przeziębił Tadziu… Łączność Brzmią mazury, polonezy, Trzeszczy w stawach i w platfusach, Lśnią łysiny i protezy – Przyjechali nasi z USA!!! Duje sobie wietrzyk świeży, Słonko gości opromienia, Przyjechali do macierzy Z dularami po kieszeniach! Dolar – pieniądz niezbyt pewny, Podupada coś ostatnio, Lecz my ocalimy krewnych, Ochronimy dłonią bratnią! Tu nie wpadną w żadną bidę, Tutaj Bush ich nie dopadnie: – Dawać, dawać tę ohydę, Niech ten ciężar na nas spadnie! Ileż krzyku i wesela, Wszędzie radość, śmiech, zadyszka, Góralskiego rżnie kapela, Bigos rżnie rodaków w kiszkach, Gospodyni rżnie kurczęta, Rzeźnik wieprzki rżnie seryjnie, Rodak – patrzy na dziewczęta Nostalgiczno-aluzyjnie, Rżną juhasy smrek wspaniały Na ognisko polonijne, Huta &plqq;Julia&prqq; rżnie kryształy Na prezenty tradycyjne. Ech, potężnie, ochędożnie Rżną hołubce, rżną zychycka, Jutro srogi katz ich dorżnie, Niczym rezun – obszarnika. No a teraz bez litości Mimo krzyków &plqq;rany boskie!&prqq; Poubierać trzeba gości W stroje chińskie lub krakowskie. Próżno wije się staruszek, Nie uniknie tej mordęgi: Już mu wiążą koło uszek Wielobarwne, długie wstęgi, Rogatywkę mu na włosy Tak wbijają, że nie spadnie I piór pawich całe stosy Mu wtykają, gdzie popadnie, I dzwoneczki, żeby dzwonił I gumiaki mu czerwone, I powstaje cud: lajkonik Skrzyżowany z pataszonem. Już po takich dwóch tygodniach Pozostawszy prawie nago, Rodak w pożyczonych spodniach Daje dyla do Chicago. Ale długo nie posiedzi, Nie wyleczy bólu głowy, Bo już wkrótce go odwiedzi Polski zespół rozrywkowy! Trzeszczy w stawach i platfusach, Lśnią łysiny i protezy, Odwiedzili nasi USA! Duje sobie wietrzyk świeży, Słonko gości opromienia, Przyjechali wprost z macierzy Z… paprochami po kieszeniach. I wnet w parafialnej sali Gdzie bilety po dolarze, Będą dziadka rozśmieszali Scen stołecznych luminarze. Ale to już będzie miłe, Bo pomyśli rodak raźnie: W Polsce – ja się wygłupiłem, Tutaj – ty się szmacisz, błaźnie! Błazen tańczy, zespół smuci, Jaka praca, taka płaca, Grunt, że się ten wyjazd zwróci! Mnie – na samą myśl się zwraca… Łupki Żył raz pewien słynny naukowiec Profesor Nauk Geologicznych Co pracował jako wybitny fachowiec Przy wyszukiwaniu łupków bitumicznych. Niewiele jest ludzkich grupek Dokładnie i bezbłędnie wiedzących Co to znaczy bitumiczny łupek /chyba że dupek i do tego dzwonny/. I my także się na tym nie znamy, Nie wiemy jakie ma zastosowania, Tylko tak na plus minus przypuszczamy Że jak łupek, to zapewne do łupania. Może kiedy kogoś łupnąć trzeba? Lub do wyrobu sztucznych łup na pomidory? W każdym razie gość zarabiał na kawałek chleba Wiercąc w ziemi głębokie otwory, Różne skały badając przez lupę I wyrzucając je zaraz Z okrzykami: – To nie łupek, to nie łupek, to nie łupek, I to też nie łupek, kurdebalans! Tak pracował wiercąc kamień, piach i błoto Włosy mu się z czasem przerzedziły, Aż raz nagle natrafił na złoto Pod postacią o …gdzieś takiej grubej żyły… Zaraz mu na szyi wyszła gula, Chciał coś krzyknąć, ale na próżno, Więc pochwycił flaszkę z napisem &plqq;Vistula&prqq; I się prawie natychmiast urżnął. Podopuszczał się różnych ekscesów Ze sprzątaczką o nazwisku Zofia Kaczka, Przyczem darł się: – jestem bliski sukcesu!!! – Jak to bliski? – zapytała sprzątaczka, jodynując sobie w międzyczasie kota, Który odniósł obrażenia liczne. – A bo – wyjaśnił geolog – w pobliżu złota Występują czasem łupki bitumiczne! …tak tak, jak byśmy na tę historię nie popatrzyli, Zbyt wąska specjalizacja stwarza szlachetnych debili. Lajkonik Podobno po kraju się pęta Ze śmieszną buławą w dłoni Pijany polski centaur, Czyli krakowski lajkonik. Ród jego z dziada-pradziada, Od wielu długich stuleci, Strój Lajkonika wkładał I straszył, i śmieszył dzieci. Tak to szło z ojca na syna, Latali cudacznie przebrani, Aż wreszcie teoria Darwina Uwidoczniła się na nich. Cóż, zmiany są nawet w pietruszce, Zmienia się koń, słoń i aster (jak to Darwin stwierdził na muszce Drosophila Melanogaster), Więc oni też w ciągu pokoleń Ewolucji poddali się prawom – Jeden wujek miał końską goleń, Pewien stryjo dokarmiał się trawą, Prapradziadek żarł owies w kuble I rżał jak stepowe ogiery, Za szwagierką latały wróble (dodajmy – nie bez kozery…), A nasz nieszczęsny bohater, Gdy nocą wszedł do remizy, By zdjąć owłosienie kosmate I cały swój koński rekwizyt, Zesztywniał ze strachu jak wiosło, A nawet jak wielka płyta, Bo wszystko to mu przyrosło, Od łba po same kopyta. O niesłychane skutki, O jejku, jej, o raju! Lajkonik popił wódki I poszedł, w poprzek kraju! W zaroślach zaszeleścił, Oddala się… blednie… znika… Tylko czasami wieści Czytamy w periodykach, Że ktoś, odziany w burnus, Wynurzywszy się z lasu, Skrzywdził pod Kutnem turnus Działaczek &plqq;Caritasu&prqq;, Że gdzieś tam dzieci naiwne Widziały rzekomo czarta, Że żubry latoś są dziwne, Bo jeden cytował Lenarta, Że pewien profesor, genetyk, Który krzyżował tarpany, Nawrócił się – choć heretyk – I krzyczał: – O Jezu! O rany! Ale żem pokrzyżował! Ja chyba zwariuję! O zgrozo! (i rzeczywiście zwariował, zgodnie ze swoją prognozą). Zaś ta afera cała Wyraźnie nas ostrzega Że ten lajkonik gdzieś działa, Że może gdzieś blisko przebiega? Że może zza narożnika Wyskoczy i w nas uderzy? O, strzeżmy się lajkonika, Który sam w siebie uwierzył, W swą inność, w swoje zadanie, W swą misję, w swą wyższość być może, I wrósł w swe dziwaczne ubranie, I zrzucić go już nie może. I pewnie już nie pamięta, Że jako błazen zaczynał – Lajkonik, żałosny centaur, Ofiara wymysłów Darwina… Lamentacja posiadaczy Zasypia świat umęczony, Czerni się noc bezgwiezdna, A żony, niewierne żony, W samochodach kupionych przez nas… A żony, żony niewierne, A samochody nowe, Za nasze męki niezmierne, Za nadgodziny biurowe… A drogie to samochody, A jeszcze nowiutkie i czyste! A jakie musiałem mieć chody, Żeby się dostać na listę! Więc nogi mamy jak z waty. A serce – jak centryfugi, A jeszcze przed nami raty Jak polskich wierzb szereg długi, Co wyśpiewywał je Chopin W niektórych – bodajże – mazurkach… Zachciało nam się Europę Udawać, wodna-żeż kurka! Zachciało nam się wozów, Zachciało się, hej, samochodów… O, pozo, polska pozo! Papugo i pawiu narodów! I oto krajobraz zamglony, I oćma wstaje od Gniezna, A żony, niewierne żony, W samochodach kupionych przez nas… A żony polami, lasami, Susami na przełaj sadzą… Już mniejsza, że z kochankami, Lecz po co same prowadzą?! Legenda o Janie z Kolna Wiek piętnasty nad światem przetaczał się z wolna, był rok tysiąc czterysta siedemdziesiąty szósty, Gdy słynny polski żeglarz, niejaki Jan z Kolna Prowadził swe okręty pośród morskich pustyń. Pokłócony na amen z królem Władysławem Jagiellończykiem, cudem uszedłszy na morze, Nie polską wiódł niestety, lecz duńską wyprawę I duński mu nad głową powiewał proporzec, A panem był mu Chrystian, król Danii, Norwegii, I Szwecji, który Jana postawił na czele Floty, i nowe mu kazał zdobywać brzegi, I dał mu białoskrzydłe, złote karawele. A przeto nawigując wśród żywiołów dzikich, Po trawersie zuchwalstwa i nordowej gwiazdy, Dotarł dzielny Jan z Kolna hen, do Ameryki, Która wonczas nie miała jeszcze żadnej nazwy. zaś postawiwszy stopę na ląd Labradoru I westchnąwszy nabożnie: – Dzięki ci, o panie! Odchrząknął, poczem w ciszy obcego wieczoru Rzekł, iż bierze tę ziemię w duńskie posiadanie. I zaraz sztandar, białym przekreślony krzyżem Zatknął, by ustanowić i utrwalić władzę, I pchnął do Europy dwa korable chyże, I wielka radość z tego była w Kopenhadze Przez rok, i przez dwa lata, i przez trzy i cztery, Król Chrystian podskakiwał z radości na tronie, Aż raz, gdy skarbnikowi zaglądnął w papiery Zbladł, zadrżał i oburącz chwycił się za skronie I zaraz też mu broda posiwiała ruda, W rezultacie nagłego psychicznego katza, I spytał: – Czemuż Dania tonie w takich długach? – Królu – zajęczał skarbnik – musimy dopłacać Do tej nowej kolonii, bo jak tu widzicie Ten pański Jasio z Kolna – ażeby go struli – Jedzie furt na planowym, krwawym deficycie W związku z czym dotowany jest z centralnej puli… Tu król konwulsji dostał, jakby rock and rolla Zatańczył, zeza zrobił, zamrugał powieką, Wyjąkał: – Zapomniałem że ten Jan to Polak… I skonał, dziewiętnaście lat przed końcem wieku, A ledwo jedenaście przed dniem, kiedy Kolumb Ponownie Amerykę odkrył był dla świata… Lecz myśmy byli pierwsi! Zarówno na polu Odkryć geograficznych, jak w planowych stratach! Legowisko lwa Oto jest legowisko lwa: Zamaskowana dywanem podłoga, Klubowe fotele dwa, Na ścianie reprodukcja Van Gogha; Pod Van Goghiem ciężarki i hantle, Których widok drze się wielkim głosem, Że ten lew, czyli że pan ten, Jest sportsmenem, kulturystą i herosem. Oto jest legowisko lwa, A oto żerowisko lwa: ogromny tapczan, Nad tapczanem lampki wątły blask, Zawieszonej przy pomocy spinacza, Przy tapczanie – dwudrzwiowa szafa, W niej księgozbiór, osiem tomów raptem: Pięć Agaty Christie, a trzy Staffa, A na oknie szkło i adapter. Raz na tydzień adapter gra, Płynie zapach zaparzonej herbaty… Oto jest legowisko lwa, A lew jest starej daty. W przedpokoju ma kuchenkę i zlew, Nad nim lustro śmieszne i krzywe; Przed tym lustrem wyliniały lew Czesze co dzień swą skąpą grzywę. Albo sprawdza, czy minął mu obrzęk Pod oczami i czy język obłożony… A koledzy mówią: – Ten ma dobrze… I z niesmakiem patrzą na swe żony. I dosłownie nie ma prawie dnia. Żeby któryś nie przyszedł do niego: – Ty mi pożycz legowisko lwa, A ja dam ci na kino, kolego… Lew się dziwi, zazdrości im rodzin, Chętnie z dziećmi by się bawił jak psisko, Ale daje ten klucz i wychodzi Pod chmurami wiszącymi nisko. Mija schody, podwórko i dom I odpływa w samotność wieczoru… Nie jest dobrze samotnym lwom, Legowiskom wbrew i wbrew pozorom. Lew i koza To mnie trochę, proszę państwa, deprymuje, Trochę czuję się jak jakiś stary dziad, Siostrzeniczka, proszę państwa, mi per wujek, A ja ledwie mam pięćdziesiąt parę lat. Jeszcze nie jest ze mnie przecież hipopotam, Jeszcze ja bym, proszę państwa, pokaz dał, Jeszcze jak mi czasem, proszę? Zresztą co tam, W każdym razie jeszcze jestem chłop na schwał! O, a propos, proszę państwa, siostrzeniczka; Wyobraża sobie koza bóg wie co, Głaszcze, klepie mnie jak dziadka po policzkach, A ja myślę: – Ja bym klepnął cię w te… no… Zresztą mniejsza, ale fakt, że to szelmutka, Skąd ta młodzież, proszę państwa, wzięła się? Jaki biuścik, proszę państwa, co za udka, Że aż zęby… pardon, że aż oczy rwie! Lecz nie czas zawracać głowy byle kozą, W moim wieku jest problemów innych dość, Spójrzmy na nią chłodno, trzeźwo, jak filozof, Beznamiętnie, po ojcowsku… Uuuuu, psiakość… Jakie toto ma cholernie długie nogi, Jaki, panie, że tak, prawda, tego, pąk, A tak, panie, nie tak dawno… od podłogi… Jezus Maria, nie utrzymam w miejscu rąk… Aniołowie… święci pańscy mnie ratujcie… Siostrzeniczka… prawie córka… własna krew… Nie nazywaj mnie, cholero, swoim wujciem!!! Odejdź, kozo, niech spoczywa stary lew… Liczydła Gdzieś na głębokiej prowincji, w biurze rozrachunkowym Gdzie diabeł &plqq;dobranoc&prqq; nie mówi, lecz śpi oparty na widłach Żył Jan Sebastian Paziułko, z zawodu starszy księgowy, Co od lat przeszło czterdziestu wciąż liczył coś na liczydłach. Co mianowicie liczył trudno to sprawdzić w tej chwili Może plon rzepy z hektara a może produkcję powideł? Zresztą nikt o tym nie myślał, bo wszyscy przyzwyczaili się do ciągłego stukotu jego drewnianych liczydeł. powoli wokół Paziułki krajobraz cały się zmieniał Powstało dużo cyrków, fabryk, rajtsz-uli i domów Posłusznie w ziemię się kładły co starsze pokolenia By zwolnić dla nowych pokoleń potrzebne ilości atomów. Już starszy z synów Paziułki został wybrany na posła A młodszy się nawet zastrzelił – jak mówią – z powodu kobiety, A on wciąż liczył i liczył, i tylko broda mu rosła, I spracowane palce mu powykręcał artretyzm Dopiero po wielu latach zauważyli potomni Że to już nie jest księgowy lecz symbol lub metafora, A nawet trochę Pan Bóg, trochę znowóż pomnik, lub może nawet komputer na diodach i tranzystorach. Chcieli go więc umaić wawrzynem i aloesem, Dać szablę honorową zdobną w złociste rapcie Albo ogłosić go radcą, względnie też nawet prezesem I ofiarować w prezencie ciepłe filcowe kapcie. Ale on tego nie chce, wciąż kręci przecząco głową I tylko czasami sobie trochę fasoli podje, I znowu się zasłuchuje w liczydlła trzeszczące miarowo I słyszy w trzasku liczydeł różne prześliczne melodie Słyszy w nich szum oceanów, słyszy muzykę Bartoka Ryk samolotu Lindbergha i maszynowy karabin I psalm proroka Dawida i nawet melodię rocka Przy której smukłe modelki wychodzą z nadmorskich kabin Krzyczą w tym trzasku dzieci i rżą ułańskie konie, I ginie tysiąc walecznych i pełzną przez prerię Apacze I grają wierne liczydła wielką, największą symfonię A Jan Sebastian Paziułko z zachwytu i lęku płacze. A przeto nie przeszkadzajmy, nie przyprawiajmy mu skrzydeł I nie starajmy się stroić go w aureolę i róże Pozwólmy mu się rozstrzelać salwami własnych liczydeł Gdzieś na głębokiej prowincji, w rozrachunkowym biurze. Lilije Zbrodnia to niesłychana: Pani zarżnęła pana. Grób liliją zasiewa, A zasiewając tak śpiewa: – Rośnij kwiecie wysoko, Jak pan leży głęboko. Siada pani przy sośnie I czeka, co wyrośnie. Czeka przez miesiąc równo, Zagląda – a tam gówno. Zaś pustelnik się śmieje I tak tej pani radzi: – Taż lilii się nie sieje, Lecz cebulki sadzi. Więc Mickiewicz coś sknocił. – Tu siadł i się okocił. Limeryki Żył raz mnich, co zbieraczem był ikon Dnia jednego wydał gromki ryk on, Rzucił klasztor z tym rykiem I się został górnikiem Co przekraczał stale dzienny wykon. Żył raz pewien chłop na Dolnym Śląsku Co nie spełniał swoich obowiązków Tylko chadzał na bale, I za to raz szakale Pozjadały go kąsek po kąsku Nieuczciwy sprzedawca w komisie Brał zbyt dużą należność za misie Nylonowe, a za to Wpadł do beczki z sałatą I tam nogi połamały mu się. Pewien autor przepięknej symfonii Stał się raz właścicielem &plqq;Panonii&prqq; I świecąc sobie świeczką Odkręcił w baku wieczko (…) Pewien młody badacz od kolegi Wypożyczył wóz na cztery biegi I świecąc sobie świeczką Odkręcił w baku wieczko Wskutek czego zamienił się w piegi. Był raz jeden chłopaczek z Kleciny Co się nie mógł nauczyć łaciny Aż nauczył się naraz Gdy kolega kawalarz Dał mu wódki z domieszką benzyny. Posłał jeden miłośnik opery Primadonnie dwa szwajcarskie sery, Poczem trzy pierwsze rzędy Uciekały w te pędy Przekraczając dźwiękowe bariery Jeden facet zaczął nocną porą wołać głośno że widzi znak Zorro, I przykro było ujrzeć Jak go żona wraz z wujciem I z babunią grubą lagą piorą. Raz na Krzykach tuż koło remizy Dwaj bandyci robili sriptizy, Lecz nie sobie, przechodniom! A całą odzież spodnią Ładowali do dużej walizy. W poniedziałek odkryto na Hubach Nielegalny dział produkcji rubach Luźnych, względnie z wycięciem Co cieszyły się wzięciem Na prywatkach, pogrzebach i ślubach. Administrator Adam admirował Annę Która przyszła by zgłosić swą zatkaną wannę, Stąd od dnia ślubu czują i Adam i Ania Atawistyczną ansę do ablucjowania. Buszował był Benedykt bezowocnie w biurze Bo pragnął w swój życiorys wnieść zmiany nieduże, Ale stróż nocny słysząc że gdzieś trzeszczy dykta Bagnetem bardzo bęcnął w biodro Benedykta. Całował cwaną Cesię celowniczy coraz Pragnąc jej swoich uczuć wyrazić iloraz, Ale zginęli szybko i lekko jak muszki Cisnąc ciałami cyngiel cesarskej Car-puszki. Drwił dekadencki Dyzio z dramatów Dygata Choć ów powieści pisze nie żadne dramata, Wreszcie zeźlony Dygat krzyknąwszy – psiajucha! Dodusił w Dyziu dublem dekadencji ducha. Eksmitował Edmunda do Ełka Eustachy Bo Edmund rwał mu żonę pod szyldem gry w szachy. Co słysząc, owa żona zemdlała pośród zgiełku A erotoman Edmund eksplodował w Ełku Limeryki lecytynowe Raz literat żył przy wąskiej dróżce Który nie chciał pisać o peluszce Lecz udawał Jonesca Pieska jego niebieska, Za co wrzód mu się zrobił na nóżce. Na Pilczycach jedna pani Marta Wciąż nuciła kompozycje Sarta Zamiast nucić Szpilmana I za to kiedyś z rana Wszyscy patrzą – a ona umarta… Na Sępolnie jeden Piotr Ostróżka Pobił raz ciężarnego staruszka Lecz krótko się weselił, Bo mu dobrzy anieli Jeża za to wsadzili do łóżka. Pewien wolnomyśliciel na Hubach Zaczął wierzyć w świętego Jakuba Za co żona piorunem Uciekła mu ze zdunem, I to jeszcze oboje w szubach. Limeryki po-olimpijskie I narrator: Olimpiada już dawno minęła, ale wspomnienia i spostrzeżenia zostały, w związku z czym publikować zamierzamy od dziś Limeryki Poolimpijskie, łączące w sobie maksimum wiedzy o różnych gałęziach sportu, z głęboką nieraz filozofią. O, na przykład taki oto limeryk o dyskobolu: Kiedyś jeden znany miotacz dyskiem się zajmował procederem niskiem, Rzucał bowiem tym dyskiem w sędziego A gdy trafił, to potem z kolegą Brali portfel i dzielili się zyskiem. narrator: Co jest rzeczą ohydną, ale na szczęście bardzo rzadką – bo jak widzieliśmy na Olimpiadzie, mało który dyskobol trafiał w sędziego, ponieważ ci sędziowie ciągle tylko biegali, a szkoda. No to teraz o jednym zapaśniku. Raz zapaśnik pewien w stylu wolnym, od kolegów swych będąc mniej zdolnym oraz widząc że przegrywa na arenie – Dyskontował swe społeczne pochodzenie: – Co mnie bijesz, jak mój tatko był bezrolnym? narrator: I bardzo słusznie, bo te rzeczy trzeba brać pod uwagę nie tylko na uczelni, ale i na macie, o! Limeryki po-olimpijskie V narrator: Olimpiada w Monachium zostawiła nam mnóstwo wrażeń, które wyrażamy w naszych limerykach poolimpijskich, przeznaczonych nie tylko dla sportowców, ale także dla szerokich rzesz kibiców. Oto obiecany kilka dni temu limeryk o dżudo: Kiedyś pewien zawodnik dżudo Przeciwnika swego ugryzł w udo, Ale tamten się nie złościł w ogóle Tylko szepnął do niego czule: – Zobacz jaki mam znak, ty paskudo! narrator: I rzeczywiście miał ten znak, samiśmy widzieli. To teraz coś o trójskoku: Reprezentant Polski w trójskoku Ciągle robił skoki po pięć kroków, Zaś zapytany dlaczego? Tak objaśnił sędziego: – Bo żem przywykł cóś dorabiać na boku… narrator: No jeżeli przywykł, to trudno mieć do niego pretensje, i my też ich nie mamy, tak samo zresztą jak i do innych sportowców, na dowód czego już niedługo nadamy dalsze poolimpijskie limeryki. List do żony Kochanie, ty po lasach brodzisz A tu z kiciusiem twoim klapa, Twój kiciuś nie ma już w czym chodzić, Zużył bielizny cały zapas, Całkiem dziurawe ma skarpetki, Boso kuśtyka po ogródku, Patrzy na dalie i nagietki A serce żre mu robak smutku. Ty sobie bawisz na Marienbadach W Sobótkach, względnie w Obornikach, I nie wiesz co twój kiciuś jada, Jakie paskudztwa czasem łyka, Jak mu nie służy kalarepka Jakie mu brzuszek robi harce Gdy je spleśniałe skórki z chlebka, Coś zostawiła je w spiżarce, Czasami kiciuś w łóżku leży Gorzko przeklina swoją dolę Patrząc na brudny stos talerzy Wyrastający wzwyż na stole, Popatrzy, pośpi i popłacze, Zabeczy jak zabłąkana owca: – O miła, kiedy cię zobaczę? Wróć z tej Ostendy czy z Wągrowca! Zjaw się, zaceruj dziury w spodniach, Spraw by znów wszystko zajaśniało, Nie zdradzam cię już od tygodnia Zupełnie mi się odechciało, Karty nie bawią mnie i goście, Inne rozkosze teraz wolę – Ot, chciałbym sobie przewlec pościel, Raz spróbowałem. Nie wydolę. Kochanie moje, wróć z Lidzbarku, Porzuć Hawaje, Dardanele, Możesz mi dać po karku, Lecz weź mnie znów pod kuratelę!!! Przyjedź, pocałuj czółko łyse, Zrób obiad, spodniom przywróć kancik… Kiciuś już nie chce być tygrysem. …chce być kiciusiem swojej panci…!!! List w sprawie polonistów Polonista to nie zawód, lecz hobby, Polonistą być – nie życzę nikomu. Polonista po godzinach nie dorobi, Choćby zabrał robotę do domu. Polonista nie wędruje po mieszkaniach, Nie odzywa się wchodząc ze dworu: – Bardzo ładnie rozbieram zdania, Czy jest jakieś stare zdanie do rozbioru? Choćby szukał, racji i pretekstów I tak zawsze pozostanie na uboczu – Mniej się ceni analizę tekstu Od banalnej analizy moczu… Cera blada, na portkach łaty, Rozmaite braki w kondycji, Oświeceniem nie oświecisz sobie chaty, Pozytywizm nie poprawi twej pozycji. Poloniście sterczą chude żebra Jak sztachety mizernego płotu, Gdy się jeden raz u Zuzi rozebrał, To się składał z orzeczenia i z podmiotu. A jak inny zleciał kiedyś z ławki, Bo był gapa wyjątkowa i niezguła, To zostały zeń cztery przydawki, Dwa zaimki i partykuła… Polonista, niepoprawny romantyk, Nie największym się cieszy mirem, Ale ja mu – laury i akanty, Ale ja mu – kadzidło i mirrę! Ale ja go całuję w ramię, Ale ja go podziwiam i cenię, A ty przed nim na kolana, chamie, Cały w złocie i volkswagenie! Bo jeżeli jesteś i ja jestem, To dlatego, że stojący na warcie Polonista znużonym gestem Kartki książek wertował uparcie Za kajzera i za Hitlera, I za cara, i za innych carów paru, I dlatego właśnie nie umiera Coś ważnego, co nazywa się Naród. Więc zamieszczam na końcu listu Ja, satyryk, błazen i ladaco, Zdanie proste: – Kocham polonistów! Rozwinięcie zdania: – …bo jest za co! Lizonie w tle melodia &plqq;maszerujące skrzypce&prqq; (…) A gdy czerwone słońce zajdzie na nieboskłonie, I kiedy do snu się kładzie Pekin, Rambertów i Piza, To wtedy z lasów wyłażą podługowate lizonie I przeciągając się, patrzą komu by się podlizać? Widząc je, ogon podtula drapieżnik, przeżuwacz i gryzoń, Kret się w swej norze ukrywa, morwojad włazi na morwę, Zwierzak ostrzega zwierzaka okrzykiem: – Uwaga! lizoń! A lizoń uśmiecha się, myśląc: – Kochani, i tak was dorwę! I – nie zważając na wrzaski: – Odwal ode mnie się stary! – Jak również na groźby, prośby i na modlitwy najczystsze, Siada półgębkiem naprzeciw wybranej przez siebie ofiary I dalejże oblizywać językiem swój własny pyszczek, A robi to z takim fajerem i z wprawą tak nadzwyczajną, Tak przy tym ciamka i mlaska i wyraz ma taki błogi, Że ta ofiara przeważnie myśli: – To musi być fajno! Zamiast od razu go kopnąć i prędko wziąć za pas nogi. I wtedy jest już stracona, już wtedy wygrało to źwirze, Już oto dopięło swego, spełniło zamysły złowieszcze! Popatrzcie, gdzie tylko spojrzeć – tam lizoń kogoś liże Lizany zaś prosi lizonia: – Ach liż mnie lizoniu jeszcze! A wtedy już nie ma odwrotu z męczącej acz słodkiej niewoli, Przestrogi tu nie pomogą, kuracje, i inne sposoby, Albowiem, jak mówi nauka: – Kto raz się podlizać pozwolił, Ten nie obejdzie się nigdy bez trzech podlizań na dobę! Tkwią przeto w zgubnym nałogu mrówki i wilki i słonie, Oraz mastodont, kalodont, drozofilia i filoderma… I tylko jeden stwór – człowiek – potrafił ujarzmić lizonia: Po prostu hoduje je w klatkach. O, proszę, jaka ferma… Lucerna Artysta Jan Dreptak, baryton dość mierny, Powrócił przedwczoraj z odległej Lucerny Gdzie odbył się właśnie muzyczny festiwal, I on – ten Jan Dreptak – podobno tam śpiwał, Więc teraz się chwali i puszy niezmiernie: – Ja bracie, rozumiesz, śpiewałem w Lucernie! Bryluje, tokuje, przechwałki i gadki, Odmienia Lucernę na wszystkie przypadki, Osiągnął w tej branży precyzję niezmierną: Lucerna, Lucerny, Lucernę, Lucerną, Trajkoce przy wódce, przy żonie, przy robrze, Jak słyszę &plqq;Lucerna&prqq; – to jest mi niedobrze. Wiem jednak co zrobię – przebudzę się z rana, I pójdę na pole Trypućki Juliana, Tam wezmę organki, i siedząc na polu, To zagram, co śpiewał pan Woźniak w Opolu, Dość cicho atoli, bo by mnie przetrzepał Ten Julian Trypućko, że mu wlazłem w rzepak. Gdy zasię wieczorem ten Dreptak pyszałek Znów zacznie się chwalić: – W Lucernie śpiewałem! Przygwożdżę go krótko: – To co, ty chojraku? Tyś śpiewał w Lucernie – ja grałem w Rzepaku! I gość momentalnie poczuje się glistą… Ach, dobrze czasami być kalamburzystą! Gburowate hasełka dżentelmen: pierwszy na widowni a ostatni w szatni. Baletu synonim nowy: Zawracanie nogami głowy. Uwaga! Oprócz papierosów &plqq;Carmen&prqq; jest także opera Carmen! Zapraszamy! Tytuł na pierwszej stronie wiele sensu mieści: Nareszcie opera Narodowa w treści! I gdzie ten rozwój kultury, gdy nawet w operze &plqq;Gbury&prqq;? Aidę zamurowano w piramidzie, ale o wiele skuteczniej zamurowuje &plqq;Tanalbina&prqq;. Do nabycia we wszystkich aptekach. Nowe, eleganckie hobby: Kwiaty do garderoby! Klasyczna metafora: Księgozbiór tenora. Nie pluć do orkiestrówki, bo partytura się skleja!!! zobowiązanie: W ramach krzewienia sportu i tępienia szmiry Butterfly zrobi szpagat zamiast harakiry! Opera bardzo wzbogaca wnętrze! (…a zwłaszcza bufet na pierwszym piętrze…) Konsekwencja: &plqq;Straszny dwór&prqq;, a w tym dworze straszny chór. Marzenie girlaski: Pierwszy akt – oklaski Drugi akt – oklaski Trzeci akt – oklaski Czwarty akt – oklaski Piąty i dziesiąty akt – oklaski A po iluś tam aktach – Złote piaski Gdyby… Gdyby mój jeden znajomy, niesamowity cwaniak, Hasłami i sloganami naładowany jak bania, Demagog o moralności gdaczący jak pozytywka, A nieprzytomny z wrażenia, gdy mija go ładna dziwka, Cyniczny niuchacz wiatrów, gość z niezawodną sondą, Która go ochroniła od stawania na poprzek prądom, Kosmiczny asekurant, co nigdy się nie wychylił, Nigdy pierwszy nie zabrał głosu, więc nigdy się nie omylił, Który innym, mądrzejszym od siebie, tak umiał zawrócić w głowie, Że patrzą na niego z dumą i mówią o nim &plqq;nasz człowiek&prqq;, Więc gdyby ten mój znajomy kiedyś się zdrowo upił, I wylazłby na mównicę, i by się kompletnie wygłupił, Pomieszał Engelsa z Andersem, miast Homera cytował Hemara, A kończąc swą mowę-trawę wzniósł okrzyk na cześć nieboszczyka Salazara, I zacząłby rzucać na salę popielniczki, jak również butelki, I gdyby mu wreszcie pękły sfatygowane szelki, I gdyby mu portki spadły, gorsząc zebranych gości I demaskując legendę o jego rzekomej męskości, I gdyby do dyrektora zawołał: – Już ja cię stłamszę!!! To, jak jestem niewierzący, tak dałbym natychmiast na mszę…! Generałowie Jak wykazuje wielki stos Akt, kronik i annałów, Nieraz składaliśmy swój los W ręce swych generałów I wielu z nich – o ile wiem – Spisało się jak trzeba: Kościuszko, Poniatowski, Bem, Piłsudski czy Kutrzeba. Jeden zwyciężył, inny padł, Lecz wszystkim równa chwała I raczej dobrze sądzi świat O Polskich generałach. A gdy generał zamiast krwi, Dział, czołgów i żołnierzy Żąda dziewięćdziesięciu dni, To ja mu raczej wierzę Zwłaszcza że sam wydeptał pył Typowych, polskich szlaków Bo najpierw na Syberii był A potem bił Prusaków, Więc chyba się rozezna w mig Kiedy przed frontem stanie Gdzie tutaj kosynierów szyk, A gdzie targowiczanie. Bez entuzjazmu dźwigam groń I obcasami walę, Lecz w razie czego to pan dzwoń, Do usług, generale. Górnicze tango Pusto na krzesłach, Pijak nad szklanką, Tłucze orkiestra Górnicze tango, Tango górnicze Orkiestra gra, Saksofon krzyczy, Harmonia tka. Tłum na ulicy, Brama zamknięta, Tańczą górnicy I ich dziewczęta, Górnik się stara, Górnik ma szmal, A innym wara – To nie ich bal! Szalone bandżo Tnie noc wałbrzyską, Może tak tańczą Po jednym Zbyszku? Może po Heńku, Cholerny świat… A skrzypce cienko, A bęben w takt. Perkusja wali, Papieros dymi, Może na sali Są dzisiaj z nimi Heniek z Jedliny I z Gorców Zbych? Piękne dziewczyny, Kochajcie ich! Tłum na ulicy, Pijak nad szklanką, Tańczą górnicy Górnicze tango, Tango nieliche, Tango jak zgrzyt… A nad Wałbrzychem Świt. Grupa Wrocławiaków odwiedza Łyczaków przyśpiewki na melodię &plqq;Bal u weteranów&prqq; Nasza grupa Wrucławiaków Udwiedza Łyczaków, Żeby uświadomić Tamtejszych rudaków! Przywuzimy dla nich w gości Świeży wiadumości, Ach, iliż radości Będą mieć! Wielgi zmiany w PRL-u Ud Tatr aż du Helu, Bedzi tobi łatwiej Żyć, ubywatelu! Wszystko co jest duzwolony Nie jist zabruniony – Właź do łóżka żony Taj swoji rób! W tylywizji zapudali Ży ma być pluralizm, Możesz pluć na wszystku Daleku i blisku! Wszystki tera si ganiają I si upluwają, Bo Pluralizm mają I fajnu jest! Stół okrągły zamówili, W sali ustawili, Czekają cywili Taj pełnu guryli… Czechu z Lechem miał tam siadać I u wszystkim gadać, Trza by tera zbadać Gdzie one są? Byli kiedyś u nas w rządzi Fajny kumsumolcy, Wszędzi na zachodzi Pużyczali dolcy. Pużyczyli cały masy Taj poszli na wczasy, A my jak kutasy – Płać, taj płać! Pan prufesór Maciszewski Tyż ma u nas kreski, Miał un z kuligamy Czyścić biały plamy. Tak ich czyścił i pucował Aż ich zasmarował… Fajni si zachował, Nima co! Pani Taczer przyjichała, Z Lechem pugadała, Mieciu chciał pożyczki, Ali mu nie dała… Tera w Polsce chodzi plotka Że to skompa Szkotka… Trza nam zagrać w totka, A bu co? Wymyślili mądry głowy Strefy wolnucłowy, Cieszą si cylnicy Na każdy granicy, Tera clić im bedzi wolno Dukładni i wolno… Ali nam pierdolną, Jejku jej! Gry i zabawy salonowe Z otwartych okien płyną blaski, Przyjęcie u mecenasostwa! Słychać okrzyki i oklaski, Hej, grają widać w salonowca! Przed podjazd domu limuzyny Coraz wspanialsze zajeżdżają, Kucharka w kuchni smaży bliny, A oni w salonowca grają! Tam, pod oknami tłum sąsiadów Tłoczy się niczym stado owiec, A tu, wśród trzasku bitych zadów, Odchodzi dziarski salonowiec! W przerwach się mówi o osmozie, Laserze, względnie o Picassie, A potem znów w wytwornej pozie Z zacięciem w salonowca gra się. Czasami zdarzą się usterki, Ot, spodnie wypcha ktoś deszczowcem, Albo ktoś krzyknie – Joj! Nie w nerki! Do kitu z takim salonowcem! Lecz zaraz spojrzą na się szczerze, Przeproszą się, bo nie są chamy: – Panie doktorze! – Inżynierze! – Pardon, wszak w salonowca gramy! …a po tych sporach i po czynach, Noc przyjdzie czarna, jak szal wdowi, A z nią minuta i godzina Kładąca kres salonowcowi… I wszyscy goście o tej porze W przyjaźni i koegzystencji Zasiądą przy telewizorze, Co też jest dla inteligencji. Grzybobranie Grzybów było w brud: chłopcy biorą krasnolice, Tyle w pieśniach ludowych sławione lisice, Panienki za wysmukłym gonią borowikiem, Lecz wszyscy rozglądają się za sromotnikiem, Którego chłopi zowią grzybów pułkownikiem W stanie spoczynku. Grzyb ten – zarówno suszony, Jak też marynowany lub w maśle duszony Niezwykłym wśród Polaków cieszy się popytem, Choć dla inszych narodów bywa jadowitem. Hrabia, pojąć nie mogąc, w las czym prędzej rusza I chwyciwszy Wojskiego za poły kontusza Spytał: – Wybacz, waść, proszę, to moje nieuctwo, Lecz jakże jeść możecie trujące paskudztwo? Zaśmiał się Wojski, sięgnął w kieszeni odmęty, Wyjął stamtąd sromotnik cętkowany, kręty, Połknął, mlasnął i mruknął: – A teraz odtrutka! – Rozumiem – krzyknął hrabia – pewnie gdańska wódka! – Gdańska po sromotniku? – rzekł Wojski – akurat! Na truciznę – trucizna! Vivat denaturat! I łyknąwszy pół basa rzucił w krzaki flaszkę, Kędy legła, z naklejki szczerząc trupią czaszkę. – Lubię też – dodał szlagon – gdy sobie dogodzę, Odpocząć w strudze spalin przy ruchliwej drodze, I gdy tlenek ołowiu moje płuco wchłania, Wspominać dawne walki w okresie powstania Kościuszkowskiego… owe szarże, rejterady… Ja dumam – a w mym wnętrzu zżerają się jady! Sromotnik w denaturat wpadłszy fioletowy Za łeb go! Za nim goni tlenek ołowiowy! Już go dopadł! Już srogie czynią się fermenty! Tną się krzyżową sztuką! Cios prosty! Raz cięty! Tym sposobem – gdy wzajem zniszczą się trucizny, Wytwarza się z nich pokarm wyborny a żyzny, Chociaż nie znany nigdzie, prócz naszej ojczyzny… Słysząc te wynurzenia – dziwnie zbladł Horeszka, Widać, że w nim płynęła zbyt mała domieszka Krwi polskiej, gdyż wśród śmiechu szlachty-mosterdziejów Z krzykiem do Włoch uciekał pośród swych dżokejów, Zaś Gerwazy, usiadłszy wygodnie na skwerku, Jął smażyć sromotnika plaster po plasterku Na kilku izotopach, ukradzionych w Świerku… Gusła W noc Bożego Narodzenia Gdy świat cały spał jak suseł Zacna, stara ciotka Gienia Zabierała się do guseł. Siadywała pod choinką, Butelczynę miała w ręku, Pociągała sobie winko I wróżyła z różnych dźwięków. Ja, co cztery latka miałem, A więc jeszcze byłem głupek, Z przerażeniem siadywałem U ciocinych zacnych stópek. Gdy w obórce u sąsiada Zaryczała nagle krowa, Ciotka Gienia tak powiada: – Pewnie umrze Maciejowa! A znów kiedy pies zawyje, Ciotka inną mówi bajkę: – O, Krupczatko się upije I Dreptaka dziabnie majchrem! Zaś gdy spadł ze ściany obraz, Ciotka Gienia w krzyk: – O rany! Znowu będzie kiepska kobra Albo pomór na barany! Wystraszony chciałem czmychnąć, Patrzę jak tu wyjść po cichu, Aż tu pech: musiałem kichnąć, Ciotka zaś wnet wróży z kichu! – Gdy wyrośniesz duży, duży, To jak wykazują gusła, Z których ci ciotunia wróży Będziesz śpiewał różne głupstwa! Zaczniesz śpiewać je już w szkole, Zaś w późniejszym życia stadium Będziesz, biednyż ty matole, Śpiewał te głupoty w radiu!!! Tu wrzasnąłem jak szalony I ze strachu hop za dźwierze! Choć w nijakie zabobony Nie wierzyłem i nie wierzę!!! Jadą, jadą wozy z żytem Jadą, jadą wozy z żytem i tramwaje mkną ze zgrzytem, Warczą tryby, kopalniane rosną szyby. Ale Polak zamiast cieszyć się tym wspólnym dobrobytem Kombinuje ciągle, co by było gdyby. Dobra władza transmituje to Kołobrzeg, to znów Sopot A on martwi się i myśli pełen zgrozy: &plqq;Gdyby babcia miała kółka, to dopiero byłby kłopot, Bo na zimę trzeba by jej wkręcać płozy&prqq;. Nieopodal inny rodak, zatrzasnąwszy się w łazience, Taką skraca dywagacją swój w niej pobyt: &plqq;Gdyby konus, król Łokietek, wpadł w Ojcowie Czechom w ręce, To dziś byśmy mieli knedle i dobrobyt&prqq;. Przyjaciela z lat młodości spotykamy gdzieś pod dworcem, Co bełkoce, mając widać wady w dykcji: &plqq;Gdyby jajo Kolumbowi, nie stanęło, kurwa, sztorcem, To nie było by Reagana i restrykcji&prqq;. Te problemy mozna mnożyć bez umiaru i bez liku W zależności co tam kogo suszy w duszy. Z czego żyłyby dostatnio pokolenia satyryków, Gdyby Urban miał o numer mniejsze uszy. Z takich pytań czasem rodzi się paradoks albo bzdura, Taka sama w sodalicji i w milicji. Gdyby tego tu wierszyka nie puściła mi cenzura, byłby lepszy, ale nie byłby w audycji. Jagienka i orzechy Żyła raz jedna panienka Która zwała się Jagienka; Wiele z niej było pociechy, Bo tłukła pupą orzechy. Opisał ją, że jest taka, Sam pan Sienkiewicz w Krzyżakach Wpierw żyła w cnocie jak mniszka, A potem wyszła za Zbyszka. I wiodło im się chędogo, Chociaż, niestety, ubogo, Bo się pokończyły wojny, Zaczął się okres spokojny, A rycerz – rzecz znana wszędzie – Żyje z tego, co zdobędzie. Ruszył więc Zbyszko konceptem I wpadł na taką receptę: Przywiesił na bramie druczek, Że tu się orzechy tłucze I od każdego orzecha Zgarniał taryfę do miecha. Laskowy orzech maleńki To nie problem dla Jagienki; Mogła za jednym przysiadem Stłuc całe pół kilo zadem, A gdy dorwała fistaszka Zostawała z niego kaszka. Niewiele też większej troski Przysparzał jej orzech włoski. Aż raz przybył jakiś młokos, Przywożąc z Afryki kokos, I zwrócił się do Jagusi, Że mu tę rzecz roztłuc musi. Spłoniła się żwawa młódka, Wzięła dech, napięła udka, Pomodliła się przelotnie I w ten kokos jak nie grzmotnie! Niestety twarda skorupa Nawet przy tym nie zachrupa… Wrzasła Jaguś wniebogłosy, Podskoczyła pod niebiosy I jak drugi raz przywali! …a ten bydlak jak ze stali! Natomiast biedna dziewczyna Zrobiła się całkiem sina, Oddech jej się jakby urwał, Wymamrotała: – O kurwa… Potem się zaniosła wyciem I się pożegnała z życiem! Wniosek: Na ogół umiemy Rozgryzać własne problemy, Lecz zagraniczne nowości Przysparzają nam trudności! Morał: Tylko wzrost oświaty Może zmniejszyć nasze straty. I hasło bezwarunkowo: Mniej dupą, a więcej głową!!! Jak stworzyć tekst By tekst stworzyć, niepotrzebne jest natchnienie et cetera I zbyteczna jest znajomość światłych ksiąg i pięknych sztuk, Byle paczka ekstramocnych, takich mocnych jak cholera, Byle brzydki wierny kundel, który zasnął u twych nóg. By tekst stworzyć, niepotrzebne kaloryczne odżywianie Ani biurko, które świeżą politurą w mroku lśni, Byle paczka ekstramocnych, rakotwórczych niesłychanie, I ten pies, co poszczekuje, bo mu właśnie coś się śni. Żona może być kłótliwa, może drzeć się wniebogłosy, A na dworze deszcz być może i najniższy z niżów niż, Lecz gdy masz starego kundla i swe stare papierosy, Weź ołówek ogryziony, jakiś papier, siądź i pisz. Radio wyje u sąsiada, wicher wyje za oknami, Chandra wyszła w smutne miasto, tak jak wilk wychodzi w step, Wciągnij w płuca ekstramocnych dym szarpiący jak dynamit, Pogładź ręką zażółconą wsparty o twe stopy łeb… By tekst stworzyć, trzeba kochać, cierpieć oraz obserwować, Więc psa kochaj, choćby za to, że jest wierny tak jak pies, Cierp z powodu ekstramocnych, z których zwykle boli głowa, I obserwuj to, co piszesz. Bo to właśnie zwie się &plqq;tekst&prqq;. Ja mam czas… Po ulicach Wrocławia chodzą śliczne dziewczyny, Moim zdaniem w trzech czwartych składające się z nóg. Człowiek patrzy i wzdycha, w gardle braknie mu śliny, I rozmyśla, że dużo później na świat przyjść mógł… A dziewczęta przechodzą postrojone w sweterki Czarne, złote, brunatne albo rude jak lis, By się spotkać z chłopcami, którzy noszą farmerki, I wystarczy im skuter, bułka z masłem i twist. To nic, poczekam trzydzieści lat, Mnie, kochanki, nigdzie nie spieszno… Siedemdziesięcioletni będę dziad, A wy będziecie mieć po pięćdziesiąt… Inaczej będziecie patrzeć, na świat, Piękne dziewczęta, jakby zdjęte z reklam… Do widzenia za trzydzieści lat, Ja mam czas, ja poczekam! Znów was spotkam w kawiarni, u znajomych, w teatrze, W takich miejscach, gdzie spokój bardziej cenią niż ruch. Z biegiem czasu różnica między nami się zatrze, Henio włoski pogubi, Kazio będzie miał brzuch… Zosia będzie się brzydko sztuczną szczęką uśmiechać, Basia będzie się krzywić, bo uwiera ją pas, To jest moja malutka, bardzo smutna pociecha, Nie mam na co już liczyć, a więc liczę na czas… Cóż, trzeba czekać trzydzieści lat, Mnie po prawdzie nigdzie nie spieszno… Siedemdziesięcioletni będę dziad, A wy będziecie mieć po pięćdziesiąt… Lecz nowa młodzież przyjdzie na świat Z jakimś nowym skuterem i twistem, A następnych trzydziestu lat Nie wytrzyma mój słabiutki system… Jana Dezyderego Dreptaka rozprawa z filozofią pesymizmu Jan Dezydery Dreptak zapoznał się kiedyś z Sartrem (znaczy nie osobiście, tylko z jego twórczością) I przeczytał że życie prawie nic nie jest warte, Ponieważ i tak zagłada wisi nad ludzkością. Następnie przeczytał również Levi-Straussa (Którego snobi nazywają Levi-Sztrosem Chociaż jest Sztraus i pochodzi z okolic Buczacza) I zapłakał nad człowieczym losem, Ponieważ tam wyczytał że nie ma dialektyki I wszystko się rozwija w sposób dowolny i dziki. Tu Dreptak sięgnął jeszcze do Schopenhauera Przeczytał &plqq;Die Welt als Wille und Vorstellung&prqq; I zawołał głośno: – O cholera! Ta żeż to wszystko się dzieje bez celu! Ot lepiej się powieszę, po co przedłużać ten bezsens? I w samobójczych celach wydrapał się był na kredens, Ażeby się powiesić na haku od obrazka Przy pomocy sznura elektrycznego oderżniętego od żelazka. Już sobie założył pętelkę, już miał się przenieść w zaświaty, Już wyobrażał sobie siebie sztywnego, strojnego w kwiaty. A wtem nagle jak naraz nie wrzaśnie, jak nie zeskoczy na ziemię: Ot, byłbym się powiesił, a jutro mam dostać premię! Co rzekłszy wziął Levi-Straussa i buch przez okno na deptak, A stamtąd krzyk się podniósł: – Ożeż ty jakiś Dreptak! Bo książka spadając, trafiła w sam środek kapelusza Jednego rozrabiakę, Superfajczaka Tymoteusza, Co widząc Dreptak się zaśmiał, na okiennej się oparł ramie I wrzasnął: – Ja ci jeszcze dołożę, ty jakiś chamie! I dawaj w niego Sartrem i Schopenhauerem Arturem! …i co za głupota twierdzić, że życie jest złe i ponure??? Janusz Korwin-Mikke Wiersz powstał podczas kampanii wyborczej w 1989. Gdy kraj w delirium, a ustrój – denat, Dobrze jest wtedy powołać Senat. Na każdą klęskę, mankament, zator, Bezwzględnie znajdzie radę senator. Oto już zgłasza się do wyborów Tłum kandydatów na senatorów I każdy skromnie o sobie pieprzy, Że najmądrzejszy jest i najlepszy. Jeden zapewni nam żywność tanią, Drugi zabroni skrobać się paniom, Trzeci na odwrót: uczenie mendzi [1], Żeby się skrobać – zwłaszcza, gdy swędzi. Czwarty da wszystkim bezpłatnie buty, A piąty będzie wysadzać huty. Ich argumentom trudno się oprzeć: Całą noc myślę: kogo tu poprzeć? Wreszcie nad ranem mam już taktykę: Poprę Janusza Korwina-Mikke! Po pierwsze – szlachcic! (Wiem z heraldyki) Ma w herbie Kruka… i Myszkę Miki. Po drugie: Kisiel poparł Korwina – Czyli, że Korwin – to oryginał. Po trzecie Korwin publicznie głosi, Iż jest repliką Pani Małgosi [2]. Pani Małgosia zaś od lat wielu Wyciąga starą Anglię z burdelu; Więc jeśli Mikke jej system ściągnie, To może w końcu i nas wyciągnie? (Z tym, że tu sprawa będzie trudniejsza, Bo burdelmama [3] jakby silniejsza…) Reasumując: rozum i dusza Każą mi oddać głos na Janusza! Niech weźmie nawet etat Cesarza!! Jajarz powinien wspierać jajarza… (przypisy JKM) Japoński list Pewnego razu samuraj Paptaku Kurkinasadze, Co żółte i skośne miał wszystko od nóg aż do oczu i uszu, Rozkazał wydobyć z pieca co najczarniejsze sadze I z dużą wprawą przyrządził z nich przeszło dwa litry tuszu. Następnie odprawił gejszę, popuścił cokolwiek szelek, Popatrzył na Fudżi jamę, wypił ogromną herbatę, Wtranżolił dwie garście ryżu, umoczył w tuszu pędzelek I zaczął pisać do księcia Typryku Mamapchatate: – Ja, nędzny potomek szakala ożenionego z hieną, Ewentualnie nygusa skrzyżowanego z wywłoką, Błagam cię głosem ochrypłym, z gardła zżartego gangreną, By na tym liście spoczęło twoje wspaniałe oko, Które jest, mówiąc nawiasem, piękniejsze od morskiej toni I błyszczy jakoby księżyc, co nocą na niebo wypływa, A przy tym wydziela z siebie bukiet czarownych woni, Podczas gdy moje przy nim wygląda jak zlewozmywak. Otóż w tym liście niegodnym chcę cię różnymi sposoby Upraszać, błagać oraz zaklinać na wszystkie świętości, Abyś nie kalał niebacznie swojej świetlanej osoby, Która jest dumą, ozdobą, a zwłaszcza nadzieją ludzkości! Ty, tylu wielkimi czynami herosów godnymi znużony, Zmuszałeś się w swej dobroci, istoto zaiste boska, By chadzać co piątek wieczorem do mej ohydnej żony, Przy której nawet krokodyl wygląda jak Schuetz-Trojanowska! Lecz ja cię ocalę, o synu słońca, choćby i siłą, Chociem najmniejszy z padalców i najnędzniejszy z robaków. Więc gdy znów przyjdziesz, to z żalem będę ci musiał dać w ryło. Tu się podpisał: Samuraj Kurkinasadze Paptaku. Jaś i Małgosia Raz Baba Jaga, w silosie Miała Jasia i Małgosię I tuczyła ich jak świnki Żeby z nich porobić szynki I codziennie zła starucha Brała Jasia za palucha Żeby sprawdzić czy Jaś tyje, A potem mu urżnąć szyję. Ale ten zepsuty chłopak Pokazywał jej na opak, Wpierw kosteczkę, potem korzeń A potem to jeszcze gorzej… Nawet nie będę nazywał Tego, co jej pokazywał I wtykał jej to do rączki Że aż dostała gorączki, Ponad czterdzieści dwa stopnie! Rozpaliła się okropnie, A potem się całkiem wściekła I zupełnie się upiekła. Wtedy dzieci grzecznie siadły I tę Babę Jagę zjadły. Wniosek: Gdy żyjesz w kryzysie, Nie przebieraj w jadłospisie. Jeden łyk Wiatr łopoce w proporcach, Ciemno choć wykol oko, Wśród książęcego dworca Wszystko już śpi głęboko. Śpi wartownik przy bramie, Kucharze przy bratrurach, A książę śpi w piżamie Z kosmatej skóry tura. W każdym kącie ktoś chrapie – Ludzie, psy, gonokoki, Lecz po schodach coś człapie, Słychać tam jakieś kroki! Powstał książę, wdział spodnie, Obraził słownie matkę, Chwycił w rękę pochodnię, W drugą chwycił armatkę, Drzwi rozwarł, spojrzał w sionkę I myśli: – Czy mi śni się? Bo ujrzał swą małżonkę W brejtszwancowej pelisie. Była to babka harda, Taka żwawa jak fryga, Pikantna jak musztarda A piękna jak Fatyga. Książę bąknął niemądrze Że szedł wypuścić kota I spytał: – A dokądże Ty łazisz, moja złota? Zaś ona wyjaśniła Poprawiając odzienie – Na łyka wyłaziłam, Bo męczy mnie pragnienie… Jej mąż, uspokojony Rozjaśnił pulchne lico I rzekł czule do żony: – Mojaż ty pijanico! Tutaj cmoknął ją w głowę, Tu i ówdzie ją głasnął, Wlazł w poduszki puchowe, Ziewnął, piernął i zasnął, Zaś księżna w saloniku Bawiąc się złotą szpilką Myślała o tym łyku Wymienionym przed chwilką jak po licznych potyczkach Łyczka wraz z księżną panią Musiała wleźć na łyczka, Bo łyczek bał się na nią. Jesień idzie Raz staruszek, spacerując w lesie, Ujrzał listek przywiędły i blady I pomyślał: – Znowu idzie jesień, Jesień idzie, nie ma na to rady! I podreptał do chaty po dróżce, I oznajmił, stanąwszy przed chatą, Swojej żonie, tak samo staruszce: – Jesień idzie, nie ma rady na to! A staruszka zmartwiła się szczerze, Zamachnęła rękami obiema: – Musisz zacząć chodzić w pulowerze. Jesień idzie, rady na to nie ma! Może zrobić się chłodno już jutro Lub pojutrze, a może za tydzień Trzeba będzie wyjąć z kufra futro, Nie ma rady. Jesień, jesień idzie! A był sierpień. Pogoda prześliczna. Wszystko w złocie trwało i w zieleni, Prócz staruszków nikt chyba nie myślał O mającej nastąpić jesieni. Ale cóż, oni żyli najdłużej. Mieli swoje staruszkowie zasady I wiedzieli, że prędzej czy później Jesień przyjdzie. Nie ma na to rady. Jeszcze …więc jak się już ma psa i kota, i miłe mieszkanko spółdzielcze, I wszystko się w naszym życiu układa tak plus minus znośnie, I gdy się w tym życiu już miało tę – pewną ilość – dziewczyn, I właśnie jest popołudnie, i słońce świeci skośnie, To dobrze jest usiąść w fotelu, a kot niech się zwinie obok, I żeby w zasięgu ręki było koniecznie pół czarnej, A radio niech gra Gershwina, a my, kiwając nogą, W ten skośny promień puszczamy dym z papierosa carmen. Na półkach piętrzą się książki i pył z nich wiruje w słońcu, I wszystko jest złotobrunatne, a tylko rapsodia błękitna, I trochę smutno, że trzeba to będzie zostawić w końcu, I już się nie siądzie w fotelu, żeby Trzech Muszkieterów poczytać, Bo może się kiedyś tak zdarzyć, że patrzysz – a ciebie już nie ma, Chociaż jest kawa i fotel, i słońce na kociej sierści, I chociaż wciąż jeszcze w powietrzu snuje się dym z carmena, I równie jak dym błękitny wciąż snuje się ten Mister Gershwin. …pies podniósł głowę i warknął, ale nikt jakoś nie wszedł, Choć ktoś stał jakby za drzwiami, i jakby zamykał parasol… Kot otwarł oko, popatrzył i mruknął: – Jesteś tu jeszcze? Jeszcze tu jestem, mój kocie. I jeszcze wciąż trzymam fason. Jeżeli cię przygnębi… …jeżeli cię przygnębi troska, Gdy oczy twe zalewa pot, Gdy jęczysz w bólu &plqq;Matko Boska&prqq;! A serce wali ci jak młot, Stosuj się ściśle do apelu, Który ze strony naszej padł – Podkręcaj wąs obywatelu, Tak jak podkręcał go twój dziad! …a jeśli dusza twa się szasta, Gdy cię miłosny dręczy szał, Gdy odepchnęła cię niewiasta, Którejś przychylić nieba chciał, Gdy widzisz, że chybiłeś celu, To także nie niszcz w męce szat, Lecz podkręć wąs, obywatelu, Tak jak podkręcał go twój dziad! …zdarzają ci się niewypały, Różne humory miewa szef, Czasami nastrój ma wspaniały, Czasem – bez racji wpada w gniew, Więc – kiedy siedząc w swym fotelu Rzuca na ciebie obelg grad – Ty podkręć wąs, obywatelu, Tak jak podkręcał go twój dziad! Podkręcał wąsa król Sobieski, Swej Marysieńki gdy się bał, Podkręcał także pan Walewski (bo co biedaczek robić miał?) I Piast, objąwszy po Popielu Etat na parę ładnych lat… Ty podkręć też, obywatelu, Tak jak podkręcał go twój dziad! Podkręcaj w deszcze i zamiecie, I w mrozy, gdy zamarza rtęć, Wiosną podkręcaj go i w lecie, W tramwaju go i w domu kręć! Wy kręćcie też, obywatele, W kręceniu jakaś mądrość jest! …wprawdzie pomaga to niewiele, Lecz jakiż piękny polski gest!!! Jubileusz Gdzie się nie popatrzę, gdzie się nie ruszę, Wszędzie się mnożą jubileusze. Tu jubileusz wytwórni śrutu, Tam jubileusz ciągarni drutu Ówdzie miasteczko, zaś indziej gdzieś Swój jubileusz obchodzi wieś. Zróbmyż naprędce więc analizę Jak się urządza taką siurpryzę? Logika mówi nam, iż jubiląt Godny czci, sławy, tudzież defilad, Winien odpocząć, natomiast inni jemu ten jubel zrobić powinni… Ale w praktyce? Nieszczęsny pryk Sam się do pracy wziąć musi w mig, Bo gdyby dłużej siedział i zwlekał, Skonałby nim by czegoś doczekał… Dalej więc ganiać z przejęcia blady, Prosić: – Zamieśćcie ze mną wywiady! Dalejże szukać pomocy, porad, Prosić o wsparcie i protektorat, I udawadniać w każdym detalu Bezsprzeczne prawo swe do medalu. Później rozkosze ma również duże: malije ściany, wyciera kurze, Myje odnóża jak również szyję Wywiesza napis: &plqq;Joj! Niech ja żyję&prqq;!!! Pierze koszulę, prasuje mankiet, Zamawia salę, orkiestrę, bankiet, I o krok będąc od upadłości Wielu dostojnych zaprasza gości, Poczem – od trudów całkiem niebieski Po pierwszej wódce idzie na deski… Przeto zanoszę korne błaganie: – Jubileuszem nie karz mnie, panie! Kończ waść, a wstydu oszczędź i męki, Niech mam zgon szybki lekki i miękki! Zachwycenie Gdy czasem młoda polonistka Taka naiwna, schludna taka, Egzaltowana, świeża, czysta, Że chciało by się siąść i płakać. Więc gdy ta polonistka właśnie Małpując młodopolskie pozy Wybiegnie o porannym czasie Boso na łąkę między brzozy, Poigra z pliszką i skowronkiem Oraz z pudliszką i z biedronką, Przywita ze wschodzącym słonkiem, Wołając: – Witaj jasne słonko! Z róż i powojów splecie wieńce, Pomacha rączką do motyla, Kraśnym obleje się rumieńcem Widząc jak pszczółka kwiat zapyla. Coś z Anny German gdy zanuci, Wyrecytuje coś z Asnyka, A potem bardzo się zasmuci Nad żabką, którą bocian łyka, I chcąc zapłakać nad półtrupem (bo drugie pół ten bocian urwał) Wlizie tą bosą nogą w kupę I wyda okrzyk: – Ożesz kurwa! To – jeśli byłbym na tej łące Naocznym świadkiem tego zgrzytu – Jak jestem facet niepijący, Pół litra wychlałbym z zachwytu! Jesień idzie Raz staruszek, spacerując w lesie, Ujrzał listek przywiędły i blady I pomyślał: – Znowu idzie jesień, Jesień idzie, nie ma na to rady! I podreptał do chaty po dróżce, I oznajmił, stanąwszy przed chatą, Swojej żonie, tak samo staruszce: – Jesień idzie, nie ma rady na to! A staruszka zmartwiła się szczerze, Zamachnęła rękami obiema: – Musisz zacząć chodzić w pulowerze. Jesień idzie, rady na to nie ma! Może zrobić się chłodno już jutro Lub pojutrze, a może za tydzień Trzeba będzie wyjąć z kufra futro, Nie ma rady. jesień. jesień idzie! A był sierpień. Pogoda prześliczna. Wszystko w złocie trwało i w zieleni, Prócz staruszków nikt chyba nie myślał O mającej nastąpić jesieni. Ale cóż, oni żyli najdłużej. Mieli swoje staruszkowie zasady I wiedzieli, że prędzej czy później Jesień przyjdzie. Nie ma na to rady. Starszy sierżancie, skąd te łzy? Młody żołnierz w gołoledzi Trzyma wartę honorową – Starszy sierżant jego śledzi Czy ją trzyma prawidłowo. U żołnierza twarz wesoła, Wzrok utkwiony ma we mgle, Myśli sierżant: Moja szkoła! I przełyka łzę… (Wersja II, Wojciech Draszkiewicz) Młody żołnierz austriacki Trzyma wartę honorową – Sierżant śledzi go z zasadzki Czy ją trzyma prawidłowo. Starszy sierżancie, skąd te łzy? Starszy sierżancie, powiedz mi, Starszy sierżancie, Starszy sierżancie, Starszy sierżancie, skąd te łzy, No skąd? Ucałować chce żołnierza Starszy sierżant, ten weteran, Więc do niego żwawo zmierza A ten woła: Stój bo strzelam! Już się składa z karabinu, Pyta go o hasła treść, Sierżant woła: – To ja synu! A ten bęc kul sześć… Starszy sierżancie, skąd te łzy? Starszy sierżancie, powiedz mi, Starszy sierżancie, Starszy sierżancie, Starszy sierżancie, skąd te łzy, No skąd? Zanim skonał starszy sierżant Jeszcze szepnął: – Brawo synu! – Pierwszą rzeczą jest żołnierza Trzymać się regulaminu… Tu na ziemię się przewrócił I w śmiertelny zapadł sen, A ten żołnierz nad nim nucił Smutny refren ten: Starszy sierżancie, skąd te łzy? Starszy sierżancie, powiedz mi, Starszy sierżancie, Starszy sierżancie, Starszy sierżancie, skąd te łzy, No skąd? Orłowisko Czy to huczą huty, czy to dzwonią dzwony Czy to kowal kuje w paleniska skwarze Nie, to naszym orłom złociste korony Dorabiają w trudzie zmęczeni ślusarze Orzeł bez korony jest bezwstydnie goły Inne by takiego rozdarły na strzępy Szukają więc koron orły i sokoły A w kolejce stoją kondory i sępy Poprzednio w berecie, kaszkiecie, w papasze Czasem rogatywkę na łeb mu wsadzili Towarzyszu Berman, jak tam orły wasze Pytał zatroskany Koba Dżugaszwili Były czasy były, ale się skończyły Gdzie tamte honory, kawiory i szynka Gdzie ten nastrój miły, gdzie te złote żyły Dla orłów z redakcji &plqq;Halo, tu jedynka&prqq; Kuje się korona, łeb podstawia wrona Kiedyś partyjnego grała bohatera Teraz przed kamerą fest usadowiona Rzecząpospolitą dziób sobie wyciera Nawet weszło nowa, na ojczyzny łonie Maciupką koronkę wdziewa bez żenady A nasz biały orzeł w cierniowej koronie A w tych dorabianych głównie ścierwojady Siouxowie Cała gmina się trzęsie i dziwi, Jadą, jadą dewizowi myśliwi! Jadą, jadą, jedni w citroenach, Inni w simcach albo w volkswagenach! Pan Gajowy ubrany w walonki Angażuje chłopów do nagonki. I już Bartek pałę ciska w dłoni, Na myśliwych zwierzęta goni. Idzie Wojtek po lesie, po łące I nagania nasze polskie zające, Wszędzie słychać gwizdy i okrzyki, Lecą sarny, jelenie i dziki. Spotkał Bartek Wojtka w gołoledzi: Ci myśliwi to Francuzy? Nie, Szwedzi! A nad Bartkiem kiedy błysnął meteor, Ksiądz Kordecki mu się wspomniał, przeor! I Czarniecki, co świat męstwem zadziwił, I wyrodek Bogusław Radziwiłł! Przy okazji, czort wie skąd się to wzięło – Wspomniał mu się także król Jagiełło, Samosierra, Kościuszkowi żołnierze, Książę Pepi tonący w Elsterze… Puścił Bartek swą maczugę w taniec, Fiknął kozła dewizowiec – pohaniec. Skoczył Wojtek z krzykiem: – Hejże hu-ha! W sercu ogień, w kieszeni siwucha! Hej, zbierano potem łupy wszędy, Tutaj zając, tam znów jakiś Holender… Tutaj dzik, a tam Włoch się rozwala… Posklejano ich jakoś w szpitalach… I reklama była co się zowie, Że to niby zrobili Siouxowie… Więc frekwencja wzrosła w dziwny sposób, Przyjeżdżało zewsząd mnóstwo osób, Cały region się podźwignął wspaniale, Bartek z Wojtkiem otrzymali medale… Tylko mieli obowiązek jedyny Z maczugami się meldować do gminy… A tam sołtys się uśmiechał szeroko, Chłopcy – mówił – zróbta dzisiaj znów folklor! Sierpień 1980 W czasach, kiedy staniały łzy, Bo nas byle kto na siłę rozczulał, Nowym blaskiem zalśniło spod rdzy Wyświechtane ongiś słowo &plqq;postulat&prqq;. I już nie brzmi dla młodych jak szyfr Stary wiersz o współczesnej nam treści: &plqq;Są w ojczyźnie rachunki krzywd, Obca dłoń ich też nie przekreśli&prqq;. Pamiętajmy więc te noce nie przespane I te bramy fabryczne wśród kwiatów, Gdy przestała naraz być sloganem Dyktatura Proletariatu, I gdy słuchał w napięciu kto żyw Niespokojnych, niepewnych wieści, Bo w ojczyźnie są rachunki krzywd, Ale obca dłoń ich nie przekreśli. Będą z tego legendy i sagi, Będą wiedzieć przyszłe pokolenia, Że raz kiedyś narodowe flagi Wywieszono bez rozporządzenia, Że się zdarzył piękny, mądry zryw, Że Polacy rzekli, gdy się zeszli: – Są w ojczyźnie rachunki krzywd, Lecz nie obca dłoń je przekreśli. Wierzę w każdy przyszły rok i dzień, i miesiąc Pracowitszy, obfitszy, łaskawszy, Wierzę bowiem w sierpień '80, Co – strzeżony – pozostanie w nas na zawsze Jak stalowy dokerski nit, Jak ten wiersz, co powiada, że jeśli Są w ojczyźnie rachunki krzywd, To ich obca dłoń nie przekreśli. Rodzina Pajacyków Co wieczora tato Pajacyk Wkłada kostium by pójść do pracy, Wkłada spodnie z wypchanymi kolanami I zbyt duże kapcie z pomponami, I melonik, co dziadkowi jeszcze służył, I nos czerwony, sztuczny i duży. A Pajacykowa, taty żona Patrzy na tatę rozczulona I z wyglądu jego się cieszy: – Wiesz, dzisiaj jesteś wyjątkowo śmieszny. A ten tata, to jest taki ewenement, Że dla niego to akurat jest komplement, Bo ktoś inny chciałby być przystojny, Interesujący lub dostojny, Albo ze swej piękności stawny, A on musi być tylko zabawny. Wyszedł tatuś Pajacyk z mieszkania Idzie drogą, znajomym się kłania, A mamusia dziecku szepcze czule: – Kiedyś będziesz taki jak tatulek Na to dziecko, jak to dziecko – szczere: – Ja bym chciał być magistrem inżynierem. Popatrzyła mamusia na syna, Rozjaśniła jej się nagle mina, Roześmiała się z aprobatą: – Jaki śmieszny, całkiem jak tato. Rapsod o Warneńczyku Lśni chorągiew pozłocista Chrzęści zbroja szmelcowana Jedzie, jedzie król Władysław By poskromić bisurmana. Po wąwozach grzmią cykady, Koń królewski raźnie parska, Dzielny Węgier, Jan Hunyady Sprawia szyki kląc z madziarska. Nad wzgórzami wstały zorze, Wojsko w marszu rumor czyni, – O, już widać Czarne Morze! Mówi legat Cesarini. Król naprędce je śniadanie, Jan Hunyady wszedł z łoskotem: – Nawalili wenecjanie, Wycofali swoją flotę! Król odstawił kubek z winem, Blask mu strzelił spod powieki: – Uderzymy za godzinę A Wenecji – wstyd na wieki! Jeszcze Warna w dali drzemie, Jeszcze nisko stoi słońce, A pancerni – strzemię w strzemię, A pancerni – koncerz w koncerz, A pancerni – kopia w kopię Ku piaszczystym patrzą brzegom… – No to cześć, daj pyska chłopie! – Mówi król do Hunyadego. I błysnęły jednym blaskiem Setki mieczy wyszarpniętych I zgrzytnęły jednym trzaskiem Setki przyłbic zatrzaśniętych, I zadrżała ziemia święta I huknęły dzwony w mieście, I ruszyli – najpierw stępa, Potem kłusem, cwałem wreszcie, Poszła świetna polska jazda, Poszli Węgrzy niczym diabli, Jak stalowa, ostra drzazga, Jak błyszczące ostrze szabli, I widziano jak lecieli Pędem wielkim i szalonym, I widziano, jak tonęli W morzu Turków niezmierzonym. Poczem z piórem, siadł nad kartką Mnich uczony, stary skryba: – Warto było, czy nie warto? Odwrót byłby lepszy chyba… Chrzanił zacny zjadacz chleba Czas nad nami wartko goni, I tak kiedyś umrzeć trzeba, To już lepiej tak jak oni. Zresztą – koniec dzieło wieńczy, Mnich w klasztorze kipnął marnie, A szalony król Warneńczyk Ma grobowiec w pięknej Warnie, I szanują go Bułgarzy I nas – dzięki niemu – cenią, Więc na czarnomorskiej plaży Kłaniam się królewskim cieniom. Powód U Dreptaków dziś wielkie święto Cieszą się mama i tata W saloniku pokrowce zdjęto Henio w nowym ubranku lata Tata Dreptak zaprosił szwagra Szwagier przyniósł w kieszeni pół flachy Jak wypiją to tata z nim zagra W warcaby albo w szachy Gdy przyszedłem też mi dano kielicha A w kielichu wiśniówka słodka I są grzybki jako zagrycha Czyżby Dreptak wygrał w totolotka Henio z dumy czerwony się robi Tata wziął go zaraz na kolano I powiada do mnie: &plqq;Wiesz, nasz Heniu pobił Stefka od Wiśniewskich dzisiaj rano!&prqq; &plqq;No to co?&prqq; pytam coraz ciekawszy Tata także z dumy poczerwieniał I powiada: &plqq;To, że pierwszy raz Bo zawsze Stachu bijał naszego Henia&prqq; Szwoleżerowie i gwardia Jak w księgach zapisane to Przez historyków stoi, Miał cesarz starą gwardię swą I szwoleżerów swoich. Gdy sytuacja była zła, Krytyczna – że tak powiem – Chronić cesarza gwardia szła, A w bój – szwoleżerowie. Ale w cesarzu tkwił na dnie Zarodek niepokoju: – Czemuż to stara gwardia się Starzeje pośród bojów? Siwieje, tyje każdy mąż, Kwęka, choć nie jest ranny, A szwoleżery polskie wciąż Wysmukli są jak panny? I zamęczała go ta myśl, I zżerał go frasunek, Aż kiedyś wachmistrz Dreptak Zdziś Dostarczył mu meldunek. Zasalutował, konia wspiął Zwyczajem szwoleżerów, Aż cesarz wnet go pytać jął: Skąd tyle ma fajeru? Zaś Dreptak, co służbistą był, Z zachwytu w mig pokraśniał, &plqq;Niech żyje!&prqq; – krzyknął z całych sił, A potem tak wyjaśniał: – Niewielki każdy z nas ma staż, Niedługie wojowanie, Choć od lat wielu szwadron nasz Walczy przy tobie, panie. Ten ówdzie zginął, inny tam, Przychodzą nowe twarze, A tylko sztandar wciąż ten sam I hasło na sztandarze! Zaś Stara Gwardia twoja, sir, Wspaniała, piękna, harda, Rzadko w bitewny chadza wir, Więc się starzeje kadra. Cóż stąd, że ją ożywia duch, Że broń pierwszego sortu, Kiedy przeszkadza gruby brzuch I nawyk do komfortu? A Napoleon zrobił gest W stylu Napoleona I mruknął: – Coś w tym chyba jest… I jest coś. Niech ja skonam. Orgia Obejrzawszy importowanych filmów niejedną setkę, Pewna mała grupka ludności chciała sobie urządzić orgietkę. Ściśle biorąc, cztery osoby, tak: John Dreptak, Rene Trypućko, Jedna pani Bzibziakowa i panna Lusi Jamochłon, zwana na codzień Lućką. Bzibziakowa przyniosła patefon, Trypućko przytargał pół basa I wszyscy wesolutko porozbierali się na golasa, Co było zresztą praktyczne z powodu letniej spiekoty, Po czym John Dreptak z energią zawołał: – No do roboty! – Do roboty! – krzyknęli wszyscy, lecz tu wpadli w stary mechanizm, I Trypućko wywiesił hasło &plqq;MAŁA ORGIA WZMACNIA ORGANIZM&prqq;. A John Dreptak wygłosił referat: &plqq;Orgia wsteczna, a orgia postępowa&prqq; Nazwali tę orgię imieniem Czwartej Dywizji Moździerzy, Po czym John Dreptak uchwałę końcową zgrabnie wymaścił, Rozpoczynając słowami: &plqq;My, Zjednoczeni Orgiaści…&prqq; A kończąc ogólnym apelem, który w każdej uchwale błyska, Że należy się przeciwstawić tak: zagrożeniu środowiska, Hałasowi, chorobom psychicznym i rozbijaniu atomów. Tu ubrali się, pozapinali, i poszli do swoich domów. Zaś wieczorem Dreptak do Trypućki zadzwonił z taką uwagą: – Stary, bardzo fajnie nam to wyszło, tylko czemu żeśmy byli nago? – Właśnie nie wiem! – odparł Trypućko, – W garniturach my by też mogli I w ten sposób wytworzył się model Uroczystej Akademii, Czyli – Polskiej Orgii. Orgia Obejrzawszy importowanych filmów niejedną setkę, Pewna mała grupka ludności chciała sobie urządzić orgietkę. Ściśle biorąc, cztery osoby, tak: John Dreptak, Rene Trypućko, Jedna pani Bzibziakowa i panna Lusi Jamochłon, zwana na codzień Lućką. Bzibziakowa przyniosła patefon, Trypućko przytargał pół basa I wszyscy wesolutko porozbierali się na golasa, Co było zresztą praktyczne z powodu letniej spiekoty, Po czym John Dreptak z energią zawołał: – No do roboty! – Do roboty! – krzyknęli wszyscy, lecz tu wpadli w stary mechanizm, I Trypućko wywiesił hasło &plqq;MAŁA ORGIA WZMACNIA ORGANIZM&prqq;. A John Dreptak wygłosił referat: &plqq;Orgia wsteczna, a orgia postępowa&prqq; Nazwali tę orgię imieniem Czwartej Dywizji Moździerzy, Po czym John Dreptak uchwałę końcową zgrabnie wymaścił, Rozpoczynając słowami: &plqq;My, Zjednoczeni Orgiaści…&prqq; A kończąc ogólnym apelem, który w każdej uchwale błyska, Że należy się przeciwstawić tak: zagrożeniu środowiska, Hałasowi, chorobom psychicznym i rozbijaniu atomów. Tu ubrali się, pozapinali, i poszli do swoich domów. Zaś wieczorem Dreptak do Trypućki zadzwonił z taką uwagą: – Stary, bardzo fajnie nam to wyszło, tylko czemu żeśmy byli nago? – Właśnie nie wiem! – odparł Trypućko, – W garniturach my by też mogli I w ten sposób wytworzył się model Uroczystej Akademii, Czyli – Polskiej Orgii. Piękny cel Słonko chowa się za domem, zachód chmurki złoci, Tatko oczki ma przekrwione i bardzo się poci. Siedzi tatko poza stołem, rytmicznie się kiwa. Myśli – &plqq;Skąd ja się tu wziąłem i jak ja się nazywam? Co ja robię? Gdzie ja mieszkam? Co to jest do licha?&prqq; A tymczasem mu koleżka podsuwa kielicha: – &plqq;Wypij Heniu, to dla ciebie, tyś dobry przyjaciel!&prqq; Tatko, choć mu szumi, we łbie wlewa w siebie zacier. W uszkach szumi, w nóżkach ciąży, brzuszek już nie trawi Tatko jest pawicą w ciąży, matką licznych pawi Całkiem pozbył się fantazji, nie wie nawet dobrze Z jakiej zaczął pić okazji – doktorat, czy pogrzeb? – &plqq;Urodziny czyjeś może, lecz czyje i które? A możem ja mocny Boże, wczoraj zdał maturę?&prqq; Ale to już nie gra roli, jak obecni twierdzą Grunt, że wszystkich głowa boli i okropnie śmierdzą I gdy będą się chwalili kumplom jutro rano: &plqq;Ale my się wczoraj spili&prqq; – Kumplom mózgi staną. Wyspa Być może, jest taka wyspa Na jakimś oceanie, Która ma jedną przystań I jeden jacht w tej przystani. I wody jednej rzeki Przecinają ją w poprzek, I jeden strażnik rekin Pilnuje wyspy dobrze, I pojedynczo się łamią O skałę samotne fale, I jeden czarny namiot Stoi na owej skale. Nad palmą jedną, jedyną Błyszczy jedyna gwiazda, A gdy się chce tam dopłynąć, Jest tylko jedna jazda, Gdyż jeden jest kierunek I jeden mały bilet, Więc po swój biedny pakunek Niebawem się pochylę I opuszczę swą izbę Bez słów i bez powrotów, By popłynąć na wyspę Do czarnego namiotu. I będzie coraz ciemniej, Ciepło, smutno i mglisto, Psy, kiedy wyją w pełnię, Też tęsknią za tą wyspą… Miejski poranek Miejski poranek, pusty przystanek Za chwilę zabrzmi tu gwar Piąta na wieży, pachnie chleb świeży Piekarz o drugiej wstał Chłopcy od dziewcząt wracają pieszo Także cieplutcy jak chleb Senny włamywacz pracę przerywa Ogołociwszy sklep O takim czasie z psem gdy go ma się Najlepiej w miasto iść Przez skrzyżowania, bez skrępowania O świcie władza śpi Piąta dopiero, pierwszy papieros Celny i ostry jak nóż Koty się gonią, butelki dzwonią Mleko przywieźli już Za chwilę szpetnie ciszę rozetnie Tramwajów łomot i trzask Na razie mgiełka, watka, perełka Puchaty, mieski brzask O takim czasie z psem gdy go ma się… Po miejskich drogach na sześciu nogach Licząc w tym psa – gdy się ma Bo gdy się nie ma – to trzeba dwiema Więc miej koniecznie psa O takim czasie z psem gdy go ma się… Po miejskich drogach na sześciu nogach… Po miejskich drogach na sześciu nogach… Stróż Jasia Jasio piękny był jak róża, Ładnie się rodzicom chował, Przy tym miał aniołka stróża, Który nim się opiekował. Czasem, kiedy pani w klasie Jasia gnębi i sztorcuje, Mówi: Ożesz ty, głuptasie! I chce chłopcu wstawić dwóję. Stróż poczciwy aniołeczek Dziecię chronić chcąc niewinne, Trąci panią w ołóweczek – I już dwóję ma ktoś inny! Także później, przy maturze, Tym młodzieńczym, pięknym zrywie, Inne aniołeczki stróże Radzą swoim: – Walcz uczciwie! Ale Jasia stróż jest lepszy, Spod skrzydełka coś wyciąga: – Jasiu, nie myśl sam, bo spieprzysz, Patrz, baranie, tu jest ściąga! Potem Jasio się zakochał, Ale zamiast pieścić dziewczę, Ciągle tylko śpiewał, szlochał, Albo głośno czytał wiersze. Kiepsko by się to skończyło, Lecz aniołek w sposób krótki W postać Jasia wszedłszy siłą – Zabrał babkę do Sobótki. A nazajutrz ta panienka Już za Jasiem sama biega, Już jest przy nim jakaś miękka – Jasio – mówi – to agregat! Siedzi Jasio na posadzie, Wykonuje zadań szereg – Tu swój podpis z wdziękiem kładzie, Tam przybija znów stempelek, Zaś aniołek z obowiązku Podpowiada wciąż tej mumii: – Jasiu, zapisz się do związku! – Jasiu, dziecko do komunii! – Napisz donos, składki popłać! – Szefa spytaj się o zdrowie! Nie ma kiedy pojeść, pospać Tak jak inni aniołowie, Więc go wątpliwości gniotą Nie sprawdzone należycie: – Czy koniecznie półidiotom Musi się ułatwiać życie? Pętla U drzwi zadzwonił dzwonek, Więc Dreptak jak skowronek Wesół otwiera z klucza, A tam stoi inkasent I tak Dreptaka basem Poucza: – Natychmiast płać pan, Czasu nie trać pan, Tylko raz – raz! Uszy pan stul pan I szybko bul pan Za światło i za gaz! Dreptak wszystko zapłacił, Cokolwiek humor stracił, Bo żal mu było grosza; – Ot – myśli – wyjdę sobie… I wyszedł, lecz za progiem Napotkał listonosza. – Natychmiast, płać pan. Czasu nie trać pan! Ryknął jak lew on. Uszy pan stul pan I szybko bul pan Za swój telefon! Uregulował Dreptak I poszedł się na trzepak Powiesić na długim sznurze I już się żegnał z żoną, Gdy wtem mu przyniesiono Inne rachunki duże. Najpierw – czynsz za mieszkanko, potem – powiestkę z banku: Dwa kredyty, trzy orsy I upomnienie z kasy, Bo żyranci – brudasy Nie chcieli wpłacić forsy… Straszne tam były płacze, Aż nasz biedny Dreptaczek Został goły, bez gaci, Ale już się nie wieszał I sam siebie pocieszał, Że teraz, to się już nie opłaci. Ucałował swą żonę: – Już wszystko popłacone, Nic się już nie należy! Goło, ale wesoło! Tutaj cmoknął ją w czoło, A tu znów ktoś puka do dźwierzy: – Natychmiast płać pan, Czasu nie trać pan, Tylko raz – raz! Uszy pan stul pan I szybko bul pan Za światło i za gaz! – Co pan mówi – wyszeptał Dreptak łagodnie. – Tak szybko przeminęły te cztery tygodnie? Realizm …a jak kiedyś wyjdziemy z długów I kłopotów będziemy mieć mniej, To ci kupię suknię taką długą, Jaką kiedyś miała Doris Day, A do tego śliczny płaszcz szeroki, Pantofelki na szpilkach i szal, A dla siebie – wytworny smoking, I pójdziemy oboje na bal. Na nasz widok cała sala westchnie I zaszepce: – Ach, jak im się powodzi! Spójrzcie tylko, jacy oni piękni, Jacy eleganccy i młodzi… A my młodzi nie będziemy już wtedy; Siwe włosy mieć będziemy na skroniach, Tyle tylko, że wyjdziemy z biedy, Tyle tylko, że będziemy spokojni… A nasz syn będzie mądry i duży I mieć będzie jakąś śliczną dziewczynę, I w tysiące kolorowych podróży Wyjedziemy z tą dziewczyną i z synem. Zobaczymy morza, wyspy i palmy, Dobre kraje wiecznego ciepła… Słuchaj, przecież to jest całkiem realne, Tylko nie śmiej się. A zwłaszcza nie płacz… Rzecz o subiektywnym spojrzeniu We wtorek po południu podczas nieobecności męża pani Joanna Dreptakowa Dostała nagle intensywnych duszności i rozbolała ją raptownie głowa, Więc Zenon Dreptak wróciwszy i stwierdziwszy że żona jego jest chora, Wezwał telefonicznie pewnego znanego doktora. A ten Dreptak był zazdrosny o żonę wprost niesłychanie, Tak że dość często zwalniał się z pracy, Wpadał raptownie do domu i przeszukiwał mieszkanie, Wołając: – Gadaj w tej chwili gdzie są ci łajdacy Gregory Pack, Łazuka i ten Toni Sailer? Ja wiem że ty ich przyjmujesz, ja nie jestem taki frajer! A ona, ta Dreptakowa, jeżeli mam być szczery, Przypominała nie tyle Bardotkę, co dziwnego psa Huckelberry. Więc nikt tam za nią nie szalał, tylko ten Dreptak Zenon Sobie wmówił, że ona jest cizią, panterą i syreną… A teraz na przykład lekarz, bo, przyszedł już, drzwi otwiera I powiada: – O, pani jest chora? To niech się pani rozbiera… Zbladł Dreptak, się zdenerwował aż mu się ręce pocą I pyta drżącym głosem: – A to przepraszam po co? – Po to – powiada lekarz – że zbadać tę panią mamy! Co rzekłszy rozpiął Joannie jeden guzik u flanelowej piżamy. – Przeziębi się! – pisnął Dreptak i zapiął ten guzik na brzuchu. – Ależ skąd? – odparł lekarz i odpiął – Przecież tu jest ciepło jak w uchu. O, proszę, nawet świece w lichtarzach z gorąca się topią… Dreptak zapiął, lekarz odpiął, Dreptak zapiął, lekarz znowu odpiął. – Do widzenia, wychodzę, nie mam na żarty ochoty! – A ile należy się za fatygę? – A sto pięćdziesiąt złotych! I pomyślał &plqq;Ta Dreptakowa to wyjątkowa pokraka&prqq;. A znów Dreptak myślał &plqq;Ot; lubieżnik&prqq;, ale mylili się oba, Be ostatecznie nie to jest ładne co ładne, ale co się komu podoba. Inwentarz A gdy poszedł Jaś na wojnę Wziął ze sobą od niechcenia Trzy rasowe krówki dojne Klipę pipę, pół grzebienia Jakieś dwa lub trzy dziurkacze Obok legło zaś w plecaku Jajo kurze, drugie kacze Brzytwa i pół kilo maku Dalej kosa, dziennik ustaw Niezbyt gruby kij dębowy Szklanka do połowy pusta Ale próżna od połowy Wziął też kota, psa, telefon, Kalichlorek, laryngofon, Sztylpy, flaczki, kit, patefon, Wasserwagę, magnetofon, Toaletkę, kaktus, flaszkę, Oberbutrę, klej, fistaszki, Blaszkę, tudzież kałamaszę Zaprzężoną w dwa wałaszki, Kompot z jabłek, majtki, masło, I bobkowych kilka listków, Lecz pan sierżant strasznie wrzasnął I wyrzucić,kazał wszystko Więc nasz Jasio jął w tej chwili Spełniać rozkaz z całej siły Dobrze żeśmy nadążyli Zanotować że tam były Jakieś dwa lub trzy dziurkacze, Trzy rasowe dojne krówki, Jajo kurze, drugie kacze, I grzebienia dwie połówki, Klipa, pipa, kot, telefon Kalichlorek, laryngofon Sztylpy, flaczki, kit patefon Wasserwaga, magnetofon Toaletka, kaktus, flaszka, Oberbutra, klej, fistaszki, Blaszka, tudzież kałamasza Zaprzężona w dwa wałaszki, Oraz majtki, męskie wszakże Bo zupełnie, bez podwiązek Jaś wojuje, a my także Spełniliśmy, obowiązek Sprawozdawczy… Doping Jan Dreptak, mierny literat w jednym z odległych województw, Studiował życiorysy innych znakomitych kolegów, Chcąc do nich się upodobnić w najmniejszych nawet rysach, Bo myślał: Żyjąc podobnie, będę podobnie też pisał. Przeczytał o Hemingway'u, że zawsze pracował stojąc, Więc zaraz też zrobił sobie specjalny pulpit w pokoju, Ale długo stać nie mógł, ponieważ miał platfuska, Więc się przerzucił na system leżący Marcelka Prousta I leżał ku rozpaczy żony na najpiękniejszej z otoman, I jeszcze w dodatku przeczytał, że Witkacy był podobnież narkoman, Więc powlókł się do apteki, a aptekarz Zenobi Wdowiak – Czym mogę służyć? – pyta. – Proszę coś szkodliwego dla zdrowia! – Panie! – Wdowiak krzyknął ze strachem. – Taż to panu zapewne zaszkodzi! – Owszem, ale może coś mi przy tym wyjdzie, bo na razie nic mi nie wychodzi! Zrób pan dla mnie jakąś miksturkie, która wpędzi mnie w twórczą mękę! A aptekarz aż się nadął z dumy, że zostawia mu się wolną rękę… Duch w nim zagrał odkrywczy a twórczy, wydał okrzyk radosny i dziki, Złapał szuflę i dawaj mieszać różne leki i specyfiki Tak jak szło: aspirynę, jochambinę, wazelinę, z pijawkami retortę, Papawerynę, rycynę, sklerosan, urosan i witaminę B-12 forte! Wszystko utarł, spirytusem rozpuścił, wlał przez lejek do półlitrówki I zawołał: – Fertig, pij pan zaraz! Dreptak wypił i odpadły mu zelówki Potem z nosa mu buchnęły płomienie, wreszcie rzucił się na kasjerkę, Lecz już w biegu zgubił koleino cztery palce. dwunastnicę i nerkę. Ale wcale się tym nie przejął, zagrzmiał głośno, zakrzyknął: – hu ha! Przegryzł się przez sklepowy kontuar i po ścianie zaczął chodzić jak mucha, A następnie z piekielnym rabanem, wyciem. hukiem jak również zgrzytem Poprzebijał kolejno sześć pięter, błysnął, świsnął i wszedł na orbitę Wykrzykując: – Tu jestem! A kuku! ..ale jak ktoś nie ma do pisania iskry bożej, To żeby robił wokół siebie nawet nie wiem ile huku, To to mu proszę państwa i tak nic nie pomoże… Eksport i import Polak pęcznieje jak balon z gumy, Czeka na podziw i poważanie, Widzi w tym bowiem powód do dumy, Że cudzoziemcy rwą nasze panie. Ot, mój pradziadek tak mawiał z łezką, Patriotycznego pełen prestiżu: Sam Napoleon panią Walewską Raczył używać w mieście Paryżu! Wuj, co Francuzom był raczej anty, Odczuwał radość nie mniej kretyńską: Co tam Walewska! Książę Konstanty Był łaskaw ciupciać panią Grudzińską! Na to pradziadek powiadał w gniewie, Za orientacją będąc francuską: Honoriusz Balzac w mieście Genewie Spał z Ewą Hańską, z domu Rzewuską! Każdy argument jak piorun gromki Przeciwnikowi grozi awarią; Szczęsna Potocka i kneź Patiomkin! Ludwik Piętnasty z Leszczyńską Marią! Z kart historycznych wstają wspaniali Króle, wodzowie, nawet biskupy, Którzy w przeszłości importowali Nie tyle nasze głowy, co pupy… Wyciągam z tego ponure wnioski: Nietędzy widać z nas zalotnicy; Rewanż wziął tylko Staś Poniatowski Na Katarzynie Wielkiej, carycy! Był dobry w łóżku, nikt nie zaprzeczy, Z werwą rozegrał całą imprezę, Ale że Polak, więc za te rzeczy Dał wrednej babie zbyt drogi prezent… By więc uniknąć wstydu i sromu, I nie wpaść więcej w takie pułapki, Błagam: Polacy, siedźcie żesz w domu! Eksportujemy wyłącznie babki! Eksport i import Polak pęcznieje jak balon z gumy, Czeka na podziw i poważanie, Widzi w tym bowiem powód do dumy, Że cudzoziemcy rwą nasze panie. Ot, mój pradziadek tak mawiał z łezką, Patriotycznego pełen prestiżu: Sam Napoleon panią Walewską Raczył używać w mieście Paryżu! Wuj, co Francuzom był raczej anty, Odczuwał radość nie mniej kretyńską: Co tam Walewska! Książę Konstanty Był łaskaw ciupciać panią Grudzińską! Na to pradziadek powiadał w gniewie, Za orientacją będąc francuską: Honoriusz Balzac w mieście Genewie Spał z Ewą Hańską, z domu Rzewuską! Każdy argument jak piorun gromki Przeciwnikowi grozi awarią; Szczęsna Potocka i kneź Patiomkin! Ludwik Piętnasty z Leszczyńską Marią! Z kart historycznych wstają wspaniali Króle, wodzowie, nawet biskupy, Którzy w przeszłości importowali Nie tyle nasze głowy, co pupy… Wyciągam z tego ponure wnioski: Nietędzy widać z nas zalotnicy; Rewanż wziął tylko Staś Poniatowski Na Katarzynie Wielkiej, carycy! Był dobry w łóżku, nikt nie zaprzeczy, Z werwą rozegrał całą imprezę, Ale że Polak, więc za te rzeczy Dał wrednej babie zbyt drogi prezent… By więc uniknąć wstydu i sromu, I nie wpaść więcej w takie pułapki, Błagam: Polacy, siedźcie żesz w domu! Eksportujemy wyłącznie babki! Kaszka manna Niedobrze się robi ptaszkom, odbija się myszce Mamcia karmi dziecko kaszką łyżeczka po łyżce. Karmi, nuci coś radośnie: &plqq;Jedz, jedz ty łobuzie…&prqq; Kaszka dziecku w buzi rośnie i wydyma buzię. Ma już kaszki pełen brzuszek i płucka, i nereczki, Kaszka sączy mu się z uszek i rozpycha majteczki. Słyszy dziecię matki piosenkę i myśli figlarnie: &plqq;Jak cię dorwę, gdy dorosnę, to też cię nakarmię…&prqq; Zaśmiało się miłe dziecię na myśl o igraszkach. Mamcia na to: &plqq;A więc przecie smakuje ci kaszka&prqq;. Dam ci jeszcze, żebyś przytył i miał pulchne policzki!!!&prqq; Dziecko żuje myśląc przy tym: &plqq;Ach, dajcie mi nożyczki!!!&prqq; Wtem huknęło coś jak mina – gówniarz zwymiotował. &plqq;Porzygała się dziecina – zaczniemy od nowa!!!&prqq; Kot z rozpaczy skoczył w wannę a pies się wściekł na dworze. Po coś stworzył kaszkę mannę, o sympatyczny Boże??!! Deszcz w Wiedniu Ktoś przez radio mówi mi Że dziś w Wiedniu deszcz i mgły Skąd to wzruszenie i dreszcz Wiedeń i ty i deszcz Nad dunajski mokry bruk Kroków twoich znany stuk Blade latarnie na gaz A w tle zapewne walc Ten sam, ten sam, jak echo, jak sen Ten walc, ten walc, a jakby nie ten Raz, dwa, raz, dwa, zbyt smutny to walc Tak jakby w Chopina zasłuchał się Straus Niech gra, niech gra melodię sprzed lat Raz, dwa, raz, dwa, zakręcił się świat Jak żal, jak żal, rozgonił nas wiatr Gdzie Wiedeń, gdzie Polska, gdzie ty a gdzie ja U nas też już pada – wiesz Cóż, zapewne wszędzie deszcz Widzę cię znowu jak śpisz Pomyśl czasami – pisz Zbroja Rycerz Eustachy Dreptak był tak krańcowo ubogi, Że nie miał nawet zbroi, by w niej uderzyć na wrogi, A tutaj akurat wojna, nadciąga Tatarów masa… – O rany – jęknął Eustachy – mam walczyć na golasa? Tym niemniej rozkaz rozkazem, więc chociaż czuł się podle, Goły, jak Pan Bóg go stworzył, usiadł ten Dreptak na siodle, Wziął sobie na drogę kaszankę, rzodkiewkę, ze dwie cebule, I w całej okazałości stanął naiwnie przed królem. A z króla był niezły pasjonat, jak szpurnie do kąta mapy, Jak skoczy, pragnąc Dreptaka złapać oburącz za klapy! Klap nie ma, więc łaps za byle co, aż z bólu zawył Eustachy!!! – Za pół godziny – król warknął – masz być zakuty we blachy. A jeśli cię nie zobaczę w pancerzu i w pióropuszu, To każę ci poobcinać wszystko, z wyjątkiem uszu, Żebyś sam słyszał, jak drzesz się! Więc po tych groźnych okrzykach Dreptak czym prędzej poleciał galopem do lakiernika, A ten mu wylakierował na chudych, sterczących żebrach Żeberkowatą zbroję w kolorze czystego srebra, Łeb mu wyzłocił złotolem, dorobił stalowe jegiery, I jeszcze mu domalował rozmaite wspaniałe ordery Z napisami &plqq;Za odwagę&prqq;, &plqq;Za lojalność&prqq;, &plqq;Za postawę ogólną&prqq;, A nawet &plqq;Pierwsza nagroda na wystawie psów rasy buldog&prqq;! A tutaj tymczasem już bitwa, już atakują Tatarzy, Już Dreptak razem z innymi chcąc nie chcąc rusza do szarży! A przy tym błyszczy jak słońce, cały z daleka się świeci I jeszcze koń mu zwariował, i przed wszystkimi z nim leci… Co widząc ze strachu i zgrozy zawyła tatarska horda, Lecz już po chwili to wycie zamarło im nagle w mordach, Nie wytrzymali nerwowo, wrzasnęli: – Wariat! O raju! I dali takiego dyla, że ich wymiotło won z kraju, A Dreptak dostał w nagrodę majątek tuż pod stolicą… Tak, dobry lakiernik to nawet z ofermy zrobi bógwico! Jagienka i orzechy Żyła raz jedna panienka Która zwała się Jagienka; Wiele z niej było pociechy, Bo tłukła pupą orzechy. Opisał ją, że jest taka, Sam pan Sienkiewicz w Krzyżakach Wpierw żyła w cnocie jak mniszka, A potem wyszła za Zbyszka. I wiodło im się chędogo, Chociaż, niestety, ubogo, Bo się pokończyły wojny, Zaczął się okres spokojny, A rycerz – rzecz znana wszędzie – Żyje z tego, co zdobędzie. Ruszył więc Zbyszko konceptem I wpadł na taką receptę: Przywiesił na bramie druczek, Że tu się orzechy tłucze I od każdego orzecha Zgarniał taryfę do miecha. Laskowy orzech maleńki To nie problem dla Jagienki; Mogła za jednym przysiadem Stłuc całe pół kilo zadem, A gdy dorwała fistaszka Zostawała z niego kaszka. Niewiele też większej troski Przysparzał jej orzech włoski. Aż raz przybył jakiś młokos, Przywożąc z Afryki kokos, I zwrócił się do Jagusi, Że mu tę rzecz roztłuc musi. Spłoniła się żwawa młódka, Wzięła dech, napięła udka, Pomodliła się przelotnie I w ten kokos jak nie grzmotnie! Niestety twarda skorupa Nawet przy tym nie zachrupa… Wrzasła Jaguś wniebogłosy, Podskoczyła pod niebiosy I jak drugi raz przywali! …a ten bydlak jak ze stali! Natomiast biedna dziewczyna Zrobiła się całkiem sina, Oddech jej się jakby urwał, Wymamrotała: – O kurwa… Potem się zaniosła wyciem I się pożegnała z życiem! Wniosek: Na ogół umiemy Rozgryzać własne problemy, Lecz zagraniczne nowości Przysparzają nam trudności! Morał: Tylko wzrost oświaty Może zmniejszyć nasze straty. I hasło bezwarunkowo: Mniej dupą, a więcej głową!!! Okazja Pewien malarz co malował pikasy I uważał że ma talent wielki, Podał raz ogłoszenie do prasy: &plqq;Poszukuję przystojnej modelki, Ale taniej, bo jestem ubogi, Tylko żeby miała długie nogi!!!&prqq; No i siedzi w swej pracowni nazajutrz Aż ktoś puka, więc ten malarz patrzy, A tu cichcem drzwi się otwierają I przychodzi Wojciech Samotraczyk, Eks-urzędnik co nie zrobił kariery, Gęba wredna, lat sześćdziesiąt cztery, Wszedł, kapelusz rzucił na ławkę, Palto wiesza na gwoździu, na murze, A następnie podwija nogawkę, Ukazując kosmate odnóże, Owinięte w elastyczny bandaż I powiada – Długa noga, nieprawdaż? – Bardzo długa – rzekł malarz – a ino, Ale ty mi stąd zaraz zjeżdżaj podlecu Razem ze swoją niedomytą kończyną, Bo ci zaraz ją wyrwę z pleców! Tutaj zęby wyszczerzył jak zwierzę, I wyrzucił faceta za dźwierze. I jął czekać na modelkę smukłą… Lecz niestety – nie przyszła żadna, I teraz temu malarzowi jest strasznie smutno, I wydaje mu się, że ta noga Samotraczyka była nawet całkiem ładna, Ale ten Samotraczyk się obraził i więcej już go nie ujrzycie… Oj, jak my nie umiemy korzystać z tego co nam daje życie!!! Pielgrzymka Wzruszył mnie nowy przejaw duchowej kultury: Pielgrzymka policjantów na szczyt Jasnej Góry. Przynieśli swą chorągiew nader okazałą Na której św. Jerzy leje smoka pałą. Bili się gromko w piersi, powstał hałas wielki Gdy się w kuloodporne tłukli kamizelki. Upadli też na klęczki, taka jest w nich wiara, Tu wyleciał pistolet, tam kajdanków para. Gdzie indziej granat z gazem błysnął jak meteor, Co później cudem nazwał naiwny ksiądz przeor. W tymże czasie włamywacz przepiłował sztabę Zabito gdzieś staruszka, uduszono babę. Oszust z ludzką krwawicą nawiał za granicę I zgwałcono ostatnią w tym kraju dziewicę. Wysnuwam stąd przy dużej myślowej fatydze, Bardzo niesłuszny wniosek, którego się wstydzę. Że dla mnie gliniarz może nie wierzyć kompletnie, Byle złapał bandziora, nim mi łeb odetnie. Taka jest moja własna prywatna opinia. Kurcze, ale ja jestem samolubna świnia… Rzecz o szkodliwości opalania Raz babcia wiosną w górach rzekła do dzieciaka Nie siedź Gosiu na słońcu, bo dostaniesz raka Gówno prawda, odrzekła dziewczynka czupurna Słońce jest bardzo zdrowe, a babcia jest durna Ledwie to wymówiła – już ma raka skóry Dalejże więc uciekać w leśny gąszcz ponury Siadła na kamieniu, siedzi godzin kilka Raka się nie pozbyła – a złapała wilka Chce wstać – a tu nie może – wreszcie po wysiłku Podniosło się biedaczysko, ale z wilkiem w tyłku Teraz wilk razem z rakiem żrą ją bez żenady Morał: unikaj słońca ale bez przesady Polish Wunderwaffe Gdy ruszano do Iraku na krucjatę Każdy rycerz wziął to dzidę, to armatę Pojechały pojemniki pełne gazu Oddział Czechów co poddali się odrazu Berlin wysłał dwa czy trzy miliardy marek Od Szwajcarów każdy żołnierz miał zegarek A nasz chytry Lech Wałęsa zamiast armatniego mięsa Desygnował sto wojskowych pielęgniarek Wszystkie miały modre oczka i berety I to miały co powinny mieć kobiety… Gdy przybyły na pustynię, to jak rany Po oazach prostowały się banany Przed namiotem Kasi, Stasi i Małgosi Pospuszczali się przedwcześnie komandosi Bush akurat miał przemawiać z Waszyngtonu Ale nie mógł zbliżyć się do mikrofonu Aż Barbara, żona Busha, mówi – Bush się dziwnie rusza Wycofajta chłopcy Busha do ratusza Saddam Husein widząc Polki przez swój radar Przeżył wstrząs ponieważ ogon mu się zadarł I choć w domu miał schron z tronem Siedział całą noc przed schronem Bo się nie mógł zmieścić w schronie z tym ogonem Wreszcie sam generał Schwarzkopf z armii USA Też częściowo usztywniony na kaktusa Zaczął prosić przez telefon w Belwederze Panie Lechu, może pan je stąd zabierze Polska grupa nerwy wszystkim tu rozstraja To nie wojna panie Lechu tylko jaja Lechu na to odpowiedział przez swe sługi Niech pierw USA nam umorzą nasze długi A jak nie poumarzacie, to wam powiem w tym temacie Że będzieta konflikt miec – o – taki długi Żywopłot Trwa w okolicy popłoch I zamieszanie spore: Tatko strzyże żywopłot Ogromnym sekatorem. Zbudził się wczesną wiosną Kiejby niedźwiedź w barłogu, Przeciągnął się, otrząsnął, Wylazł i siadł na progu. Otworzył ślipia, sapnął, Splunął przed się bez pudła, Odegnał muchy łapą, Poczochrał się po kudłach, Furknął jak wentylator, Lub jak słoń znad Zambezi, Złapał w dłonie sekator I zabrał się do rzezi. Hej, w ulewie gałęzi Wyrwanych zawieją Coś się kłębi, coś rzęzi. Jacyś czarci szaleją, Jakieś się wilkołaki Żrą bestialsko wśród żerdzi, Fruwają krzaki-kłaki, Coś jęczy i coś śmierdzi. Przerżnął się tatko w poprzek, Wypadł z gąszczu z łomotem, Wydał bojowy okrzyk, Hyc i runął z powrotem. Znowu wszystko druzgota, Tnie, rąbie, siecze w buszu, Zajrzał sąsiad zza płota – Cofnął się już bez uszu. Przyleciał sierżant Miziak, Strofował go na próżno, Bo tatko dostał hyzia, Ciach i lufę mu urżnął. Aż wreszcie swoje zrobił, Ściął ostatnią roślinę, Plac jak pustynia Gobi, Żywopłot jak Yull Brynner. Wyjął tatko papieros, Lecz kiedy go dopalał, On – dopiero co heros – Nagle sflaczał i zmalał. Powiędły mu muskułki, Ukazały się gnatki, Wreszcie przeląkł się pszczółki, Beknął i zwiał do chatki, Gdzie swe członki żałosne Okrył ciepłą bielizną… Tak, tak, raz w roku na wiosnę, Każdy z nas jest mężczyzną W jakiejś tam specjalności, Jak seks, ryby lub koty… …lecz większość bez litości Wyrzyna żywopłoty… Zdarzenie Wysłany przez centralę na specjalne zakupy, Pojechał do Paryża urzędnik ósmej grupy, Chodził po Mont Parnasie, pod wieżą Eiffla stał, A po niejakim czasie dotarł na plac Pigalle. A po tym placu chodzą dziewczęta, Każda prześliczna, co druga ruda, Wąska spódnica na każdej rozcięta Od zgrabnych kolan do połowy uda. Każda z tych dziewcząt pięknie uśmiechnięta, Każda z nich nosi szpilki niebotyczne, Chodzą po placu paryskie dziewczęta. Prześliczne. A oczy urzędnika robią się strasznie duże; Nie widział takich dziewcząt nawet w Jeleniej Górze, Gdzie był przejazdem w czerwcu, więc aż zatkało go, A wtem jedna z tych dziewcząt powiedziała: – Hello! Tak powiedziała piękna dziewczyna do urzędnika spod Jeleniej Góry, A on natychmiast, jak pod wpływem wina, Usłyszał słodko śpiewające chóry I swoją żonę zaczął zapominać I nawet swego szefa, Kozłowskiego, Gdy uśmiecha się piękna dziewczyna Do niego. Rozstali się niestety już pół godziny potem, A on nazajutrz wrócił do kraju samolotem I nieraz płakał nocą i palce do krwi gryzł I nie wiadomo po co napisał taki list: &plqq;Mam ósmą grupę uposażeniową, Ale na siódmą mam konkretną szansę, Gdybyś zechciała to bym ruszył głową I bym pochodził trochę za awansem, I bym się z żoną rozwiódł, daję słowo, I bym zostawił dziecko, choć mi szkoda…&prqq; Przeczytał list, poprawił to i owo, I podarł… Serial Jan Dreptak wszedł do mieszkania I stanął w pozie męczeńskiej, Ponieważ zupełnie niechcący I nie wiadomo po co Przyłapał swą żonę Jadwigę Na zdradzie pozamałżeńskiej, Gdyż albowiem miał wrócić nazajutrz A wrócił kretyn nocą. I oto stoi jak kołek Z miną grobowo ponurą, I niezdecydowanie Kapelusz w palcach kręci. Czując niezwykłą tremę Przed nadchodzącą awanturą, Którą musi zaraz urządzić Choć nie ma najmniejszej chęci… Stoi i ma tę świadomość, Że sam wszystkiemu jest winien, Że niepotrzebnie zmienił W ostatniej chwili plany I wrócił do chaty dzisiaj Choć jutro wrócić powinien A tamten facet mruczy: – No zaczynajżesz pan, jak rany. Więc Dreptak posprzątał ze stołu, Bo zaraz pięścią weń walnie, Wyciągnął tragicznym ruchem Dłoń ku niewiernej Jadwidze, Chrząknął wytrzeszczył oczy I krzyknął konwencjonalnie Ogólnie przyjętym w tych razach Sposobem: – Ha! co ja widzę! Następnie już wszystko poszło Według utartych schematów: Pogotowie było, straż pożarna I pan Miziak – posterunkowy. A po kilku godzinach Jan Dreptak Siadł na stosie połamanych gratów I powiedział z ulgą do małżonki – No w zasadzie mamy to z głowy… Kompromitacja wieszcza SŁOWACKI: Witam! REDAKTOR: Witam uprzejmie! SŁOWACKI: Pan jest redaktorem? REDAKTOR: Ja… SŁOWACKI: Ten poemat wczoraj machnąłem wieczorem, Zechciej waszmość zamieścić. Gdy będzie gotowy, Proszę przesłać egzemplarz jeden okazowy Mej matce. Honorarium wezmę zaraz w kieszeń. REDAKTOR: Przepraszam, lecz jak godność? SŁOWACKI: Kaducznie się spieszę, Nie mam czasu na żarty! REDAKTOR: Żarty? Niby z czego? SŁOWACKI: Że nibyś pan nie poznał mistrza Słowackiego, Dowcip mierny, lecz niech tam. Teraz płać i kwita. REDAKTOR: Może nawet zapłacę, lecz niech pan odczyta. SŁOWACKI: Czyś pan zdrowy? REDAKTOR: Zupełnie. SŁOWACKI: Masz przed sobą wieszcza. REDAKTOR: Pięknie, lecz muszę słyszeć, nim co pozamieszczam, A zwłaszcza nim zapłacę… SŁOWACKI: O literaturo! Jakże nisko upadłaś… Dobrze, słuchaj, ciuro: Uspokojenie! REDAKTOR: Tytuł jak w sam raz do prasy. Zwłaszcza że mamy bardzo niespokojne czasy… Proszę czytać! SŁOWACKI: &plqq;Jest u nas kolumna w Warszawie, Na której usiadają podróżne żurawie, Spotkawszy jej liściane czoło…&prqq; REDAKTOR: Kto tam siada? SŁOWACKI: Żurawie, a waść niech mi co chwilkę nie wpada! &plqq;Spotkawszy jej liściane czoło wśród obłoka, Taka zda się odludna…&prqq; REDAKTOR: Toć żuraw nie sroka, Na kolumnie nie siędzie! SŁOWACKI: Nie siędzie? REDAKTOR: Broń Boże! Choćby nawet chciał usiąść, to nijak nie może, Siada tylko na stepy, względnie na mokradła! SŁOWACKI: Ta ptaszyna? REDAKTOR: Ptaszyna? Jakby panu spadła Na głowę, to pan życie straciłbyś z tą chwilą. Wielka jak struś, a waży ze czterdzieści kilo! SŁOWACKI: To straszne! REDAKTOR: Żyje w Azji i w części Europy, Na drzewie też nie siada, bo ma takie stopy, Że niczego nie może się przyczepić niemi, I nawet swoje gniazdo buduje na ziemi. Reasumując… SŁOWACKI: Oszczędź wstydu i sromoty! REDAKTOR: Napisz pan, że kolumnę obsiadają koty lub wrony… SŁOWACKI: Milcz, bo padnę… REDAKTOR: Może podać wody? SŁOWACKI: Dzięki… żegnam… REDAKTOR: Pan dokąd? SŁOWACKI: Uczyć się przyrody. Ważne zadanie Ach, przykry to widok, przykry Żałosny niesłychanie Kiedy osobnik bez ikry Otrzyma ważne zadanie Gdy szef co chce go podbechtać Zapaskudza biednemu życie Mówiąc – &plqq;Kolego Dreptak, Ja wierzę, że wy to zrobicie&prqq; Nieszczęśnik ów w pierwszym momencie Rośnie we własnej opinii I wierzy przez moment święcie Że rzecz wspaniałą uczyni Rozpiera go zapał twórczy Wizje mu roją się mgliste A potem się naraz kurczy I myśli ze strachem – &plqq;O Chryste!&prqq; I zaraz pustka we wnętrzu I zaraz w sercu nieznośnie I zaraz trudności się piętrzą A to zadanie rośnie Ach przykry to widok przykry… Cierpi biedny niezguła Organizm herbatą nawadnia Gubi się w licznych szczegółach Co chciałby je z kimś pouzgadniać Ba, pouzgadniać lecz z kim? Głowa jak garnek pusta Papierosowy dym Zasłania świat jak chusta Herbatę za herbatą Warcząc jak dwa ratlerki Filtrują z dezaprobatą Zdezelowane nerki Szare komórki trzeszczą Mózg oszalały kipi I rodzi myśl złowieszczą Chyba pójdę coś wypić Ach przykry to widok przykry… A nad ranem przechodnie Ujrzawszy w szarym mroku Znane sztuczkowe spodnie Wystające z rynsztoku Mówią – &plqq;Patrzcie koledzy To Dreptaka ubranie! Pewnie szef tej nieszczęsnej lebiedze Znowu powierzył jakieś odpowiedzialne zadanie Tęsknota Inne marzą o Taunusach i Fordach, Lub powiedzmy o pobycie w Miami, A ja chciałabym mieć zwykłego lorda W szapoklaku i z bokobrodami, Żeby był po prostu z wyższych sfer I żebym mogła do niego mówić &plqq;sir&prqq;. Byłoby mu u mnie całkiem fajnie: Mógłby porozmawiać ze mną o Einsteinie, Mógłby dziergać, albo czytać bajki I kupowałabym mu tytoń do fajki I pozwoliłabym mu jeździć rowerem I tak żylibyśmy we dwoje, ja z tym sirem. Tylko raz na tydzień przy niedzieli, Albo, gdyby wolał, to przy środzie, Wsadzałabym go siłą do kąpieli I zanurzała razem z głową w wodzie, Żeby się porządnie woda opił, Oraz w pewnym czasie się przytopił, Lecz nie całkiem. Po czym bym starannie Mu robiła sztuczne oddychanie I lord byłby znów zadowolony, Tyle tylko, że często topiony. A mnie szczęście i duma rozpiera I podziwu szepty słyszę nareszcie: – O idzie właścicielka topionego sera! Jej topiony ser jest najlepszy w mieście! Wampirek Ledwie dmuchnął poranny zefirek, Wylazł z norki nieduży wampirek. Miał spiczaste dwa ząbki, Do ssania rodzaj trąbki, Oraz dwoje chudziutkich miał girek. Sysu, sysu, cmok, cmok, cmok Oraz dwoje chudziutkich miał girek. Zaraz skrzydła jak gacek rozepnie I śniadanie czym prędzej gdzieś chłepnie. Tak się spieszy nieludzko, Że aż rzęzi mu płucko, Bo się boi, że zupka mu skrzepnie. Sysu, sysu … Często potem dostaje on czkawki, Siada nagle bezradnie wśród trawki I słychać głos biedaczka: Znów wyssałem pijaczka… I to jest popijawka pijawki. Sysu, sysu … Nasz wampirek to smakosz i znawca, Przy tym wcale nie żaden oprawca, Za wyssanie kolacji Płaci jak w restauracji, Chyba, że honorowy krwiodawca… Sysu, sysu … Często mówi się źle o wampirze: Że kaleczy, że wkręca się w pirze, Lecz ty nie wierz w te plotki, Nie wyganiaj sierotki, Niech se czasem chudzinka poliże. Kataklizm Pachnie maciejką, naftą i serkiem, Cipritykowscy kopią w ogrodzie, Dreptak po wódkę idzie spacerkiem, – Można powiedzieć, że dzień, jak codzień! W radio referat na temat NEP-u, Gwiździejkiewiczom skradli dwie dętki, A Dreptak właśnie wchodzi do sklepu I się uśmiecha do ekspedientki. Kićkowiakowie jadą w Bieszczady, Świstalski przysłał pocztówkę z Rytra, Dreptak podchodzi wolno do lady Z sakramentalnym: proszę półlitra! Od Kościobrzyckiej – Proć się wykrada, Ratajczak nogi w miednicy trzyma A ekspedientka ręce rozkłada I do Dreptaka powiada: – Nima! W zupie się kraulem porusza mucha, Pies Karapystki gna za rencistką… A Dreptak mówi: – Coś pani głucha? Nie chciałem wcale chleba, lecz czystą! Gwizdalska wlazła z trudem w bikini, Do Serojadków Brzdęccy przyleźli… – Toż słyszę! – mówi ta sprzedawczyni, – Ale dziś wódki nam nie dowieźli. Pipkowski kończy współczesną powieść, Rybkowski spuszcza synowi wały – Jakże tak można wódki nie dowieźć?! Pyta się Dreptak cały zdrętwiały. Wilkołak zjawił się na rozstaju; Marsjanin wyjrzał zza lewatywy… Pierwszy raz wódki zabrakło w kraju. Dreptak zrozumiał. I padł nieżywy. Przeciętniak Wyszedł przed domek przeciętniak O dość przeciętnej postaci, I wzrok mu ze szczęścia zmętniał Bo ujrzał wokół swych braci, Co także wyszli przed domki, A ich przeciętne dzieciaki Puszczały sobie bąki, Kolejki i różne tam takie… Przeciętnak, kiedy tak stali, Pomyślał: – Jest jakaś potęga W tych, co się nabrać nie dali Na sięganie, gdzie wzrok nie sięga, Na łamanie czego rozum nie złamie, Na mierzenie sił na zamiary, Na bryły z posad ruszenie I zawracanie gitary! Bo gdybyśmy poszli na to I gdybyśmy więcej umieli To wtedy – zima czy lato – Wybitni być byśmy musieli, A przy tej wybitności Czasu się nie ma w ogóle Więc kiedyż przyjmować gości, W ogródku posadzić cebulę, Wpaść na rozmowę do Gieńka, Podlać prymulki i palmy… Głowa czasami aż pęka, A ty bądź ciągle genialny! Wciąż myślisz, nie możesz zasnąć, Palce obgryzasz nocą… Wybitność – jak słoń na własność, Cenne to, ale po co? I myśląc tak, wsparł się o płotek, A w domu gaworzył osesek, A obok bawił się kotek, A pod drzewkiem wysikał się piesek, A żona lepiła pierogi, A pijaka wsadzono do suki, A wujaszek wymoczył nogi, A w TV był recital Łazuki, A w promieniu kilku kilometrów Trwał ten stan, pogodnie – jednolity, Z deficytem wybitnych facetów… Ale co tam! Mamy gorsze deficyty! Wykład o krążeniu materii (Alternatywnie: Wykład o przemianie) …więc była raz sobie żabka zbudowana z mnóstwa atomów (bo z atomów wszystko się składa, począwszy od żabek do domów I do ludzi. Z atomów ty się składasz i twoja ciocia), Ale wracajmy do żabki. Otóż tę żabkę zjadł bocian, I strawił ją dokładnie paskudny bocian ladaco, I śliczną, zieloną żabkę przerobił, nie powiem wam na co, I to coś spadło na ziemię. Była wiosna, świeciło słonko, I wietrzyk przyniósł z daleka jakieś nieduże nasionko, I usadził je na tej hm… żabce, i przeszedł jeden dzionek I drugi, i z tego nasionka wylazł od dołu korzonek, A od góry to znowuż łodyżka, czy – jeśli wolicie – szypułka, I kwiatek na tej szypułce, a na kwiatku usiadła pszczółka I kroplę miodu wyjęła pyszczkiem czy może łapką, Nie myśląc wcale o tym, że ten miód był niedawno żabką. Więc podsumujmy: Część żabki bocianowi wrosła w pierze, Część jest w ziemi, część w kwiatku, część w miodzie, który pszczółka właśnie bierze. Lecz nim go zaniesie do ula, to trochę uszczknie czułką I połknie, i ciut tej żabki stanie się właśnie pszczółką, A resztę, zawartą w miodzie, zjedzą na śniadanie dzieci, I tak się początkowa żabka po całym świecie rozleci, A każdy atom w czymś innym, ba! Nawet w innym kraju! Ale, być może, za milion lał te atomy się znowu spotkają Zgodnie z rachunkiem prawdopodobieństwa, i po króciutkiej odsapce Powiedzą: – Toż myśmy przecież już były raz w jednej żabce!!! I zaczną się ściskać, całować, i będzie wielka laba, A potem się zastanowią: – Czy my znowu jesteśmy żaba? Ba! Któż to może wiedzieć? Ten twór, zupełnie nowy, To może być żaba – rzekotka lub Żabka Alojzy, księgowy, Lub… zresztą któż wszystkie ewentualności wymieni? O rany… koledzy… to straszne, z czego my jesteśmy zrobieni!!! Nadzieja Lecą z drzew ostatnie liście, Wichry wyją ponad ziemią, Hej, niełatwo ateiście U nas żyć, zwłaszcza jesienią! Sam zwyciężać musi troski, Żreć się z żoną i z rebiatą, A wierzący Rosołowski Ma aniołka stróża na to… Idą święta i choinka, Skąd wziąć grosz na tę imprezę? Ateista sam dla synka Musi kupić w mieście prezent. Musi szukać żeby tanio, Kombinować i dogadzać, A u Rosołowskich anioł Targa paczki w te i nazad! On ustawia piękne drzewko, On za opłatkami chodzi, Po czym z tradycyjną pieśnią Występuje. Bóg się rodzi, Rosołowscy przy Wigilii, Śpiew anielski z okna płynie, …ateista swej familii Opowiada o Darwinie. Nie ma śpiewów w jego domu, Przeto ateista myśli: – U nas, prawdę mówiąc, komu Są potrzebni ateiści? Lecz pomimo ciężkiej doli, Wątpliwości i subiekcji Nie nawraca się, bo woli Pchać się w życiu bez protekcji. …za to kiedy życie minie, Nagrodzone będzie wszystko, Bo gdzieś przecież być powinien Raj zmęczonych ateistów! O wawelskim smoku Pod Wawelem był smok w grocie Co jadał różne łakocie: Sznycle, dropsy, ptaszki, mszyce, Ale najchętniej dziewice. Jak codziennie jedną wpieprzy, To ma zaraz humor lepszy. Nawet staje na ogonie I prześlicznie ogniem zionie. Więc król kazał swej policji Utrzymywać go w kondycji, Ale wnet dziewic zabrakło, Choć jeździli aż pod Nakło! Smok schudł, osowiały siedział, Jak mu pomóc, nikt nie wiedział. Aż ktoś wpadł na pomysł z rana. By smokowi dać barana, Co ma równie głupie lica I jest durny jak dziewica. Niestety, po takiej porcji Smok natychmiast dostał torsji Wodę ż Wisły wypompował I jak pershing eksplodował! Wniosek: Przez błędne metody Mamy dziś deficyt wody! Tresura Nadszedł już październik świat osnuła mgła A czterej pancerni tresowali psa Robili to z nudów, wymagali cudów Kazali mu dawać łapę, albo włazić pod kanapę Że aż schudł z tych trudów Najpierw pierwszy go dopadał, a ci trzej czekali Więc pies czołgał się i siadał Wstawał, padał, lecz nie biadał Ani się nie żalił Potem drugi go dorywał, a czekali dwaj A pies w ziemię się zarywał W krzakach skrywał, postękiwał I przynosił czaj Potem go dopadał trzeci, a czekał ten czwarty I już pies na patrol leci Ogień nieci, strzeże dzieci Lub przy jednej pannie Kreci Odprawuje warty Wreszcie czwarty go dostawał, pies chwili nie zwlekał Coraz prędzej wstawał, padał Wiercił, skrawał, mówił kawał A pierwszy znów czekał Niech pies – mówi – kurze wytrze, zaś pies – wciągnął dech Uśmiechnął się bardzo chytrze Zachwiał się jak po pół litrze Albo nawet po szampitrze Coś huknęło mu w makitrze I jęknęło w nim jak w cytrze Po czym wziął i zdechł. Zaś pancerni wciąż pomstują, że pies taki cwany I nawzajem się tresują Bo jak twierdzi komputerek Musi dojść tam do usterek Gdzie na tresujących czterech Przypada – cóż za felerek Jeden tresowany Redaktor &plqq;Kłaniam się pani redaktor!&prqq; – &plqq;Witam witam wieszcza! Cóż sprowadza waćpana do naszej gazety?&prqq; &plqq;Może pani redaktor moje wiersze pozamieszcza?&prqq; &plqq;Co pan ma, jakieś fraszki?&prqq; – &plqq;Nie, Krymskie Sonety Jedna mi sztuka zwłaszcza wyszła znakomita Nazywa się Ajudah&prqq; – &plqq;No, no niech pan czyta&prqq; &plqq;Hej! Lubię się podeprzeć na skale Judahu I patrzeć jak na dole pryskają bałwany Że aż się tęcza robi, śliczna że o rany! One bęc, łubudu, bach i rachu ciachu!&prqq; &plqq;Panie, toż to słabizna, pan tego nie czuje? Niech no pan popoprawia jak ja podyktuję! Lubię spoglądać wsparty na Judahu skale Jak spienione bałwany to w czarne szeregi Ścisnąwszy się buchają, to jak srebrne śniegi W milionowych tęczach kołują wspaniale&prqq; &plqq;Wspaniale! dzięki pani!&prqq; – &plqq;No już pan nie szalej I czytaj pan te swoje wypociny dalej&prqq; &plqq;Jeden pan to dosłownie zwariował ze strachu Bo myślał że te fale to są wieloryby Ale skąd wieloryby, przecież nie wyszłyby Bo wieloryb nie umie posuwać po piachu Bardzo kiepsko?&prqq; – &plqq;Okropnie!&prqq; – &plqq;Niestety, co słyszę.&prqq; &plqq;Gorsze już poprawiałam, niech no pan tak pisze!&prqq; &plqq;Trącą się o mieliznę, rozbijają na falach Jak wojsko wielorybów zalegając brzegi Zdobędą ląd w tryumfie i na powrót zbiegi Miecą za sobą perły, muszle i korale&prqq; &plqq;I korale… Prześlicznie, ach, jakże się cieszę&prqq; &plqq;Dobra, jedź pan do końca bo bardzo się spieszę.&prqq; &plqq;Wszystko to gra tak ślicznie jak w płucach u dziadka Który był się przeziębił ubiegłego latka Bo latał z mandoliną po różnych sąsiadkach I gdy tak sobie latał…&prqq; – &plqq;Kończmy ten kryminał Bierz pan pióro i pisz pan taki oto finał: Podobnie na twe serce, o poeto młody Namiętność często groźne wzburza niepogody Lecz gdy podniesiesz bardon – ona bez twej szkody Pozwala w zapomnieniu pogrążyć się toni I nieśmiertelne pieśni za sobą uroni Z których wieki uplotą ozdobę twych skroni&prqq; &plqq;O pani! Wiersze pisząc chodziłabyś w sławie!&prqq; &plqq;Dziwna rzecz, sama nie umiem, a cudzy poprawię&prqq; Względność Coś tak dziwnego od lat już we mnie nie siedzi, Że wkurza mnie arbitralność postaw i wypowiedzi, I złoszczą mnie schematy z radykalnym podziałem: – To jest, nieprawdaż, czarne, a to, widzicie, białe! Powinienem to zdanie akceptować na wiarę, Lecz patrzę: Jedno szare, drugie – też jakby szare… Tymczasem inny facet wparował na mnie z pyskiem: – O, to jest wysokie, a to, o, jest niskie! Zaraz wpadam w przekorę i uśmiecham się wrednie I mówię: – Guzik prawda. Jedno i drugie średnie! Żadna rzecz nie jest całkiem prosta i oczywista – Bardotka ma już pół wieku, swoisty wdzięk ma glista, Henio to wprawdzie debil (a może mikrocefal?) Atoli jako mężczyznę bardzo chwali go Stefa. Zyzio nie czytał Sartre'a, a wie jak się obejść z armatą, Szynki nie można dostać, lecz jaka smaczna za to! Walerek bija żonę w poniedziałki, środy, piątki, A we wtorki, czwartki i soboty robi za nią w domu porządki. Koliber jest kolorowy, zaś pożyteczne są wieprze, Gdy jedno oko masz gorsze – drugie zapewne masz lepsze, Faraon zamęczał ludność przy budowaniu piramid, Lecz za to dziś piramidy stoją w Egipcie, kochani! Anglicy ostrożniej od nas swoje uwagi czynią: – Jak sądzę jest pan szubrawcem. – Zdaje mi się, że jest pan świnią. – Domniemywam, że pan mnie okradł. – Mam wrażenie, że pani się puszcza… Anglik prawie nigdy nie twierdzi, za to prawie zawsze przypuszcza, Chciałbym u nas ten styl wprowadzić, więc go zaraz sprawdzę na sobie – Ten mój wierszyk jest głupi jak sądzę, Lecz przypuszczam, że na nim zarobię. Wybór Hej, okrzyki brzmią wesołe, Wszyscy dyskutują dzielnie, Bowiem Kazio skończył szkołę I ma wstąpić na uczelnię! A któż lepiej mu doradzi Wybór studiów i zawodu Od doświadczonego dziadzi, Który jest nestorem rodu? Dziadzio rzekł: – Chodź ze mną smyku, Zamkniemy się obaj skoblem By w przytulnym saloniku Rozgryźć ten, tak ważny problem! Jakoż zaraz razem z dziadkiem Udał się tam młodzian krewki, A ze sobą wziął ukradkiem Litr – a może dwa – nalewki! Mija kwadrans i godzina, Noc zapada, wicher duje, Niecierpliwi się rodzina I pod drzwiami podsłuchuje… O czym by tam gadać mogli? Krążą liczne komentarze… Może do stomatologii Go nakłania mądry starzec? Może do polonistyki? Może go na chemię pośle? Wtem z salonu słychać krzyki: – Nie sprzeciwiaj mi się, ośle! Potem coś we środku hukło, Rozległ się odgłosów szereg Jakby coś się tam potłukło I znów słychać rozmów szmerek… Wreszcie, w parę godzin potem, Czyli za pięć szósta rano, drzwi otwarły się z łoskotem Ukazując obu panów… Kazio trochę mniej pijany Podtrzymywał czule dziadka Dziadek zaś na widok Mamy, Bąknął: – C…Co to z…za dzier…latka…? Stryj Franciszek zagryzł wąsa I rzekł tonem gburowatym! Piliście to pies was trącał, Ale z jakim rezultatem? Tutaj zamarł świat w napięciu Bardzo cicho się zrobiło, Starzec wsparł się na chłopięciu Czknął, aż wszystkim się odbiło. Poczem rzucił w martwą ciszę Słowa: Nasz kochany Kazio P…przyrzekł mi, że się zap…pisze… Do korpusu carskich paziów!!! Niechaj idzie w moje ślady!!! I wywrócił się na taras, A wnuk Kazio dziwnie blady, Poszedł w jego blady zaraz. Znów zapadła głucha cisza I zrobiło się koszmarnie, Tylko wuj idiota spytał: Zaocznie czy stacjonarnie??? Kompleks Trypućki Jedni ludzie mają żywot znakomity, Innym ludziom skąpi wrażeń los ich zły. U Trypućki – i tygrysy, i termity, U mnie tylko sporadycznie pies ma pchły. Ja gdy wracam zaraz muszę wdziać papućki, Bo inaczej – wredna żona ruga mnie, A tymczasem proszę państwa u Trypućki Szansonety, kabarety itepe. Rzadko bywam w Kaczych Dołach lub w Kocmyrzu, A Trypućko – to do Oslo, to do Bonn, To w Paryżu, drodzy państwo, to w Asyżu, Gdzie wyłącznie dolce vita i bon – ton. Czasem miewam prymitywne dość romanse: Gadu – gadu bez obiadu i ad rem, A Trypućko spiking English, &plqq;parle franse&prqq;, Potem danse, reweranse i &plqq;że tem&prqq;. Ten Trypućko wbija kawior pod szampitra, Kalafiory sobie je ze złotych tac, A ja jak zobaczę gdzieś &plqq;pół lytra&prqq;, To to nawet nie jest po tym żaden kac! Gdy coś czytam, to mam zaraz w głowie zamęt, A Trypućko – bez różnicy rżnie pod rząd: Saint Simona i Villona &plqq;Mój testament&prqq; I Putrament mu nie groźny, i James Bond. O Trypućce wszyscy mówią: – Ech, Trypućko… Ale na mnie pogardliwie patrzą się I platfusem nazywają albo ciućką, Tylko jeden Józio Dreptak wielbi mnie! Bo ten Józio patrzy we mnie niby w tęczę I aż trzęsie się gdy czasem mówię mu: – U mnie Józiu to z atłasu całe wnętrze I wypchana antylopa marki gnu! U mnie Józiu bajadery, pomdetery, Garsoniery, bomboniery, fil a fil, Polimery, habanery, et cetery I sadzony diamentami złoty grzdyl! Józio słucha rozdziawiając przy tym buźkę, Tak mniej więcej, jak Trypućki słucham ja… Bo co prawda każdy swego ma Trypućkę, Lecz na szczęście każdy Józia swego ma! Kariera Kiedy szef pośle cię po piwo, To pomyśl sobie: – Niech ja stracę! I kopnij się do kiosku żywo, Bo coraz trudniej dziś o pracę. Szef to tak prawie jak twój tato; Raz skarci, raz pieszczotą muśnie, Gdy szef oznajmi ci, żeś matoł, Przyozdób twarz w barani uśmiech. I bądź matołem w danej chwili, Choćbyś miał cztery fakultety, Bo szef przenigdy się nie myli, Dlatego on jest szefem, nie ty… Lecz i dla ciebie, choć żeś maty, Jest także satysfakcji strefa: Oto twój szef, choć tak wspaniały, Nad sobą ma większego szefa… I też mu dusza idzie w pięty, Kiedy szef spyta go jowialnie: – Czy pan jest niedorozwinięty? On wówczas bąka: – Naturalnie… Pomnijcie urzędnicy młodzi Oraz wy, starsi wyjadacze; Należy się na wszystko godzić, Albo na prawie wszystko raczej… Bo gdy z ust szefa padnie zdanie Rzucone w gniewie, lub ferworze: – A całujżesz mnie drogi panie! To ty nie całuj go broń Boże!!! Niech ci do głowy to nie strzeli, – Zrób krok, lecz cofnij się z powrotem I jęknij: – Gdzież bym się ośmielił Chociaż po nocach marzę o tem… Taka pokora szefa wzrusza, Lice rozchmurzy wnet ponure I mruknie: – Dureń, ale dusza… Brawo! To znak, że pójdziesz w górę!!! Kraina starszych panów Jest gdzieś kraina starszych panów, Ciepła, wesoła i różowa. I kiedy tam się zbudzisz rano Nie musisz się gimnastykować. Możesz poleżeć wśród poduszek Zanim zakipi świeża kawa, I tak ci nie wyrośnie brzuszek, I tak ci nie zagrozi zawał. Czystej pościeli czujesz dotyk, Bułeczki z masłem ci podają, Nie musisz spieszyć do roboty, Nie musisz pchać się do tramwaju. Nie grozi ci gderanie żony Uszu nie wierci gwar ulicy, Wstajesz od razu ogolony, Wyprężasz ciało pod prysznicem, I oto już po trotuarze Stąpasz zerkając na kobiety, Wypijasz jeden koniak w barze Przerzucasz pisma i gazety. Po pół godzinie – syty wiedzy – Odwiedzasz szereg pięknych sklepów. Aż spotykają cię koledzy, Dobrane grono starych repów… Więc chichy-śmichy, gadu gadu: – Pamiętasz Manię, Franię, Zosię? I tak czas zleci do obiadu, A dziś jest ozór w szarym sosie. Cóż, portfel pełen masz gotówki, A dla swych kumpli wiele serca, Więc od żubrówki do wiśniówki, A może być i vice versa. Niewinne, przyjacielskie waśnie Uprzyjemniają tylko sjestę… A wtem – jak coś ci we łbie trzaśnie! O rany – myślisz – gdzie ja jestem? Zniknęła miła knajpka w lesie, Oliwne się rozwiały gaje, Przy łóżku budzik wrednie drze się Za oknem auta i tramwaje, Dwudniowy zarost masz na twarzy, W ogóle czujesz się do chrzanu… Wytrwaj! Wieczorem znów pomarzysz: …jest gdzieś kraina starszych panów… Wyczyny Bodzia Na łyżwiarskich mistrzostwach świata Bodzio Dreptak, nasz rodak znad Bzury W rytmie tanga &plqq;Apassionata&prqq; Odstawił następujące figury: Kalabraka, podwójnego lutza. Szpagat imienia towarzyszki Eugenii Palej, Po czym złapał powietrza w płuca I kręcił dalej: Hacela, radebergera, Fikusa, suksyna, Podwójnego skakanego frajera, Poczwórnego lewego hunwejbina, Susseksa, pumeksa, alchiteksa, Schopenhauera, Kanta, Pitiaforka, Azorka, Reksa, Wydymanego żyranta, Pokiwanego oponenta, Dwa monity, dopinga, urgensa, Specjalnego korespondenta, Gospodarczego nonsensa. Polę Raksę, kraksę, etolę. Doktrynera, hakenkrojca, bigbita, A poza tym liczne kurdemole. A na zakończenie – dupersznyta I ogromnie się tym wszystkim utrudnił. Zaś gdy huczne oklaski zabrzmiały To on się ukłonił i się nagle obudził …a jego żona powiedziała: – Wiesz stary, dzisiaj byłeś wspaniały!!! Świntuski Chodzem, myślem, mocny Boze, Co to takiego być moze, Ze starsi, co siem nie rusom, To zaraz sobie świntusom. Na psykład, jak psyjdzie stryjek I jak z tatusiem wypije, To zaras sobie do usu Sepcom świństwa: – Su su su su…Tatko się robi rózowy, A stryjasek fioletowy I się jesce hichocom I siem bardzo mocno pocom. A tatusiowi łysinka Błyscy jak młodziutka świnka I jesce majom obraski A na nich bzytkie goiaski Co sobie na tapcaniku Robią rózne fiku-miku Nie wiedząc, ze ktoś się schował I ich obfotografował I im porobił zblizenia, Takie, ze ceść! Do widzenia! Do cego to ludzie som zdolni, Jak jus zacnom być swawolni! A tatko te albumiki Tsyma w ksiąsce do fizyki. Wiecorem się na nią zuca, Niby, ze się douca, Ze niby bez tej lektury To by nie mógł zdać matury, Lec cyta tylko wiecorem, Bo w dzień to jest derektorem! Ale, wracając do sprawy, To stryjasek tes jest klawy, So patsy na mnie ukośnie I mówi: – Basia nam rośnie! Pamiętam, jak była malcem! I sturka mnie psy tym palcem, A potem sybko oddycha, Znowu sięga po kielicha, Powącha, do dna wychłepce I znowu z tatusiem sepce, Zamiast pogadać o biuze Albo o literatuze! Rózni ludzie som na świecie; Na psykład – choćby ja z Mieciem! Zyjemy od zesłej zimy, A prose – nic nie mówimy, No i jakoś nam leci… A ci dorośli – jak dzieci! Prekursor Czasza niebios jasna i czysta, Świerszcze grają w lnie i peluszce, Rolnik-homoseksualista Przysiadł sobie na chwilę przy dróżce. To on pierwszy się zdecydował, Przedtem tego nie było na wiosce… Ech, dziedzina trudna i nowa, Ech, niełatwo wprowadzać postęp… Nie wydzierży, kto mdły i słaby, Nie wprowadzi tutaj Europy, Gdy w dodatku ciągnie go do baby, A powinno go ciągnąć na chłopy! Zniechęcony jest i rozbity – Ot, jak wczoraj mrugnął na Michałka, To Michałek, cholerny prymityw, Mu odmrugnął i w krzyk: – Jest gorzałka? Gdy zaś Wojtka pogładził w przelocie, W oczy mu przy tym patrząc łagodnie, Wojtek zaraz na niego: – Ty młocie, Ręce sobie wycieraj w spodnie! Z Jaśkiem także nie wyszła rozmowa – Przez godzinę gadał do miernoty, Że tendencja ogólnoświatowa, A ten naraz: – Ty, pożycz sto złotych! Henio, bydlę płochliwe i durne, Usłyszawszy o tych nowych stylach Jęknął: – Nigdy! Jaż od tego umrę! I do lasu dał natychmiast dyla… …wiejski dzionek zakwitał szeroko, Rolnik w sobie żal i gorycz zdusił, Splunął, mruknął: – Kit wam wszystkim w oko! Po czym z ulgą pobiegł. Do Magdusi. Okręt Dobry dom musi być jak okręt, Dobry gospodarz – jak kapitan. Gdy płyniesz przez zamiecie mokre, Dom cię światłami z dala wita, Nadpływa i wskakujesz w biegu, I myślisz sobie: Dobrze jest! I otrzepujesz się ze śniegu Jak przemarznięty stary pies, I zapominasz, że za oknem Ulica lodem jest przykryta… Dobry dom musi być jak okręt, Dobry gospodarz – jak kapitan. Kapitan dba o urządzenia Dryfującego statku-trampa: Kiedy potrzeba, to wymienia Żarówki przepalone w lampach, Naprawia krany późną nocą, Poprawia nadwątlone schodki, Nikt nie wie na co, ani po co W piwnicy głośno stuka młotkiem Albo przychodzi po śrubokręt, Albo pilnikiem w kuchni zgrzyta… Dobry dom musi być jak okręt, Dobry gospodarz – jak kapitan. Kapitan lubi mieć wygodnie, Więc zżyma się i bardzo wzbrania, Gdy chcą mu zabrać stare spodnie, Żeby je wreszcie dać do prania. Aż żona musi po kryjomu Prać, gdy on idzie do roboty. Aha, i jeszcze w dobrym domu Muszą być dzieci, psy lub koty. A w zimie niech go zdobią sople, A w lecie słońcem niech zakwita… Dobry dom musi być jak okręt, Dobry gospodarz – jak kapitan. Noc. Zamiast syren huczy sowa. Po dachu czarny kot się pęta, Zasnęła już kapitanowa Uśpiwszy wprzód kapitanięta. W przyjaznym i przytulnym mroku Po uciszonym swym okręcie Krąży kapitan z psem u boku I sprawdza wszystko przed zaśnięciem. Podnosi misie i pantofle, Wygładza zmarszczki na chodnikach… Dobry dom musi być jak okręt, Dobry gospodarz – jak kapitan! W góry W góry, w góry miły bracie Tam swoboda czeka na cię W góry, w góry miły bracie Tam swoboda czeka na cię W góry, w góry miły bracie Tam swoboda czeka na cię Pisał kiedyś Pol Wincenty Miast spokojnie czekać renty Przez to hasło pana Pola Jakże ciężka nasza dola Kto żyw w mieście, w polu, w lesie Uporczywie w górę pnie się I tak sobie właśnie śpiewa W góry, w góry miły bracie… O jednego tam widzicie Właśnie wylazł, siadł na szczycie I wyciągnął wielki hebel I wygładził sobie szczebel Po czym dalejże ze szczytu Zrzucać stosy akt, monitów Tu uchwała, a tam bilans Bo co ni ma jak se wylazł W góry, w góry miły bracie… Lecz jak szczur na wieżę w Pizie Już następny za nim lizie Nagle wszystko poszło gazem Buchnął krzyk: &plqq;Hej! Chłopy, razem!&prqq; I już tam gdzie tkwił ten piewnik Całkiem nowy wlazł &plqq;taternik&prqq; Ale hola, nie na długo Już tam w dole słychać lu-go W góry, w góry miły bracie… I tak przez te głupie rymy W górę, w górę się uczymy Zamiast popracować w dole Zrobić krzesło, zorać pole Nie, nie dla nas stąd korzyści Każdy będzie w chmurach błądził Boźwa kurwa alpiniści Ale nas ten Pol urządził! W góry, w góry miły bracie… Nowe wyposażenie Wojsko zbiera się na błoniu, Król się zjawił na przeglądzie, Każdy rycerz jest na koniu, Tylko Dreptak – na wielbłądzie! Sygnał trąb w powietrzu dzwoni I komenda pada ostra: – Baczność wiara! Wszyscy z koni! Wszyscy hyc! – a Dreptak został… Król ze złości pogryzł berło, I na niego wrzasnął z góry – Dreptak, ożeż ty ofermo, Złaźżeż z tej karykatury! Dreptak złazi, wojsko czeka, Czeka król w swym majestacie, A tymczasem już z daleka Galopuje nieprzyjaciel. Król wygłosił do wojaków Krótką mowę: – Drodzy moi! Naprzód! Na koń, bij Krzyżaków! Wszyscy wsiedli – Dreptak stoi! Stoi Dreptak, a tymczasem Obie armie cwałem bieżą, Poczem z trzaskiem i hałasem Jak ci się ze sobą zderzą! Jak nie zbiją się do kupy – Trzask i wrzask zamarły w dali, Patrzy Dreptak – same trupy, Tylko on i król zostali… A po chwili, z gęstwy krzaków, Z miną smętną i ponurą Wylazł Wielki Mistrz Krzyżaków Mrucząc: – Dobra, wyście górą… Tu się przyjrzał wielbłądowi Co opodal skubał trawkę I zawołał: – Co pan powi? Jakaś nowa Wunderwaffke? Król nie wahał się ni chwili Tylko rzekł z zadowoleniem: – Właśnie żeśmy wprowadzili Model ów na uzbrojenie! W tej historii dwa morały się unoszą na powierzchni: Pierwszy – że całokształt chwały Przechwytuje zwykle zwierzchnik. Morał drugi, równie tęgi, I niegłupia w nim recepta: – Gdy ścierają się potęgi, Lepiej spóźnić się, jak Dreptak! Schemat Trochę się naszych zwyczajów wstydzę, Bo postępowość ich ciągle mierna – Mąż wchodząc wota: – Ach, co ja widzę? Po czym dodaje: – Ha ha! Niewierna! Już tylko u nas tak się labidzi, Staje się w progu jak żona Lota… &plqq;Ach, co ja widzę?&prqq; – jasne, co widzi, Więc po cóż o to pyta, idiota? &plqq;Ha ha, niewierna!&prqq; – też nieudane, Że jest niewierna – wie całe stadło, Mąż, żona i ja, czyli kochanek, Więc po co drzeć się jak prześcieradło? Atoli męża zgroza nie zmogła, Musi wyczerpać lamentów przydział, Teraz się pyta: – Jakżeś ty mogła??? Ano tak właśnie jak pan to widział. Głupio jest wszystkim, każdy się kręci, Wzrok rogaczowi nerwowo lata Widać, że szuka tekstu w pamięci… Już znalazł: – Kaśka! Po tylu latach??? Mnie, gdy to słyszę, wściekłość telepie, Braku logiki bowiem nie lubię: &plqq;Po tylu latach&prqq; – to chyba lepiej! A pan by wolał zaraz po ślubie? Już ku końcowi spektakl się chyli, Ostatnie kwestie brzmią bardzo godnie: – Panie Trypućko, wyjdź pan w tej chwili!!! – W tej chwili? Guzik… Wpierw włożę spodnie! Wychodzę, wracam w domowe strony, Zaraz obejrzę miecz w pierwszej lidze… – Zosiu, wróciłem…! …ktoś jest u żony… Palto Dreptaka! Ha! Co ja widzę?! Preteksty Żeby nie brać się do pracy Wymyślamy sobie różne sprawy Wyciągamy z zapomnianych szuflad Różne stare graty do naprawy Jakieś gniazdka elektryczne Wtyczki, albo części od samowara Że to niby jest takie pilne I że trzeba naprawić zaraz I że zaraz po tej naprawie To się weźmiemy do pracy że aż ha! A tymczasem wpadamy na pomysł Że by trzeba wyprowadzić psa Więc się go wyprowadza na ulicę Albo powiedzmy na skwerek A na skwerku nam się przypomina Że z administracji przyszedł papierek Żeby wyłożyć trutki I do tych trutek nabieramy dziwnej ochoty Ale zaraz jak wyłożymy To się weźmiemy do roboty Tylko że nie tak zaraz Bo jest telefon od Zyzia I Zyzio nam zawraca głowę Opowiadając o swoich ciziach Ach ten Zyzio! Jak on nam przeszkadza Nareszcie odłożył słuchawkę A my zaraz zaczniemy pracować Tylko sobie zaparzymy kawkę Kawka jakoś się długo parzy A przy kawce bez gazety nijak Piju, piju, czytu, czytu Dzień powoli za oknem mija Trzeba by już zapalić światła A na biurku przepalona żarówka Dalej żesz po zapasową żarówkę Do pewnego starego kufra A tu już jest transmisja w telewizji I w dodatku przyszli goście I w rezultacie się okazuje Że zamiast popracować i napisać wierszyk Napisaliśmy kompromitujący wykaz Różnych głupkowatych czynności Żeby nie brać się do pracy… The Pursuit–Story Herod, groźny bandyta Dał znak do krwawej rzezi, Kto żyw tomahawk chwyta – Siuksowie, Irokezi, Apacze i Komancze, Gangsterzy, kidnaperzy, Nad betlejemskim ranczem Sroga łuna się szerzy. Wszystko zniszczone wokół, Tu i ówdzie się pali, Już zdobyli częstokół, Już szeryfa schwytali, I zawlekli go w gruzy I skopali nieziemsko I gwiazdę jemu z blury Zerwali betlejemską. Przez uroczy zakątek Przeszła straszna zawieja – Taką rzeź niewiniątek Zrobili, że o jeja! A potem się pokarmem Zajęli, oraz piciem, Więc Józef, stary farmer, Zdołał jakoś ujść z życiem. Zerwał karabin z kołka, Wyskoczył do ogrodu, Rodzinę na osiołka Pousadzał, i chodu! Osioł tłusty jak kluska Stulił ze strachu uszy, Podskoczył niczym mustang I kurcgalopem ruszył Hej, grzmią tętentem drogi I błyska broń w ciemności – Herod, bandyta srogi Rozpoczął konny pościg. Widoki niewesołe – Kusztyka dryptu – dryptu Wystraszony osiołek Na granicy Egiptu. Rżą spienione ogiery, Widocznie wróg jest bliski, Łomocą winczestery, Gwiżdżą w uszach pociski, Już przestrzelili bluzę Przenajświętszej Matuchnie, Wkurzył się Święty Józef I jak z kolta nie gruchnie! Jeden drań dostał serię, Aż złapały go kurcze, I spadł plackiem na prerię Klnąc paskudnie: – O kurcze!!! A Józef znowuż z biodra Trzykrotnie jak nie strzeli – Trzech zachwiało się w siodłach I na ziemię runęli! Odwrócił się Jezusik Chociaż jeszcze maluszek, Wziął łuczek od matusi I bęc bandziorka w brzuszek! Aż wypadła mu spluwa I z siodła go zdmuchnęło, A osiołek zasuwa Jak ta Alfa Romeo! Ot, już bliziutko Egipt, Widać piramid stożki, Z bandytów same piegi Zostały, i bamboszki, Tylko Herod – sadysta Wciąż goni jak najęty, Aż egipski WOP-ista Pyta: – A dokumenty??? Próżno Herod niegrzeczny Krzyczał, że Egipt złupi! Musiał wrzucić bieg wsteczny I wracać jak ten głupi. A Jezusek wesoły Rzekł, całując mamuńcię: – Miłujcie nieprzyjacioły! Ale im najpierw dosuńcie… Pobudka muszkieterów Już czas – 'Już czas' Na niebie gwiazdy i księżyc Już czas – 'Już czas' Rży koń w bojowej uprzęży Już czas ze szpadą zapiąć płaszcz Już czas – 'Już czas' Już czas, już czas Już czas – 'Już czas' Porzucić żonę i biuro Juz czas – 'Więc w las' Bo walką i awanturą Los chce, byś chłopcem był choć raz Już czas – 'Już czas' Już czas, już czas Już czas – 'Już czas' Królowej wychylić zdrowię Już czas – 'Już czas' Czas w drogę muszkieterowie Kto wie, co knuje czarny as Już czas – 'Już czas' Już czas, już czas Już czas – 'Już czas' Na maski i peleryny Już czas – 'Już czas' Wyzwolić piękne dziewczyny Na koń i ruszaj z nami w raz Już czas – 'Już czas' Już czas, już czas Ekspiacja Już wszyscy wrócili z wakacji Bliżsi i dalsi sąsiedzi I nadszedł okres ekspiacji Tudzież ogólnej spowiedzi Mężowie zdenerwowani Tłumaczą zawile i długo Skąd się wziął damski stanik Numer 6 w klatce z papugą Że może zmyślny ptaszek Skądś przyniósł tę rzecz intymną W ramach ptaszęcych igraszek A żony uśmiechają się zimno A mężom wzrok dziwnie biega I całkiem upada w nich dusza Aż wreszcie krzyk się rozlega Ajoj, tylko nie po uszach Lecz świat jest urządzony I sprawiedliwie i mądrze Bo teraz tłumaczą się żony Ja z Zyziem? – Ale skądże Nie mam nic na sumieniu Tu mąż argument wytacza A w śladzie po ugryzieniu Brakuje lewego siekacza Gdzie się obrócić tam wszędzie To on przyrzeka, to ona – Przysięgnij że więcej nie będziesz – Nie będę, niech tak skonam Przestają latać buty Cichnie ostre strzelanie Przemija czas pokuty Powraca zaufanie Tylko od czasu do czasu Myśl nagła zakołata – Jejku, byle do wczasów – Boże, byle do lata Poza tym wszystko cacy Słuchamy sobie radyjka Chadzamy sobie do pracy Pomagamy dzieciom w lekcyjkach Umacniamy miłość małżeńską W czasie rocznic bijemy brawa – Lub chadzamy na nabożeństwo – Lub mawiamy że społeczeństwo Gdzie indziej jest w rozkładzie Ale u nas w zasadzie Się opiera na zdrowych podstawach Szkoła katów Przed wiekami, w średniowieczu, (z dawnych wiemy to traktatów) W podkarpackim mieście Bieczu Utworzono szkołę katów. Taka szkoła to unikat Bez najmniejszej konkurencji: Na jej czele Magnifikat Stał zamiast Magnificencji. A że miły i wesoły Zawód kata był w tych czasach, Przyjeżdżała więc do szkoły Studenterii cała masa. Co dzień trwały tam zajęcia Intensywne niesłychanie: Tu, powiedzmy, jakieś ścięcia, Tam, powiedzmy, przypiekanie, Ten świdruje, ów wyłupia, inny amputuje saczki, Jeszcze inny się wygłupia, Tak jak wszystkie w świecie żaczki… Ale czasem rzedną miny, Drżą najbardziej nawet dzielni, Gdy nadchodzą egzaminy I kolokwia w tej uczelni. Już profesor dał zadanie Z wdziękiem i z dezynwolturą: – Student Dreptak! Wasz skazaniec Ma się przyznać że jest kurą! Stęka Dreptak biedaczyna, Co naprosi się i naklnie, Ponaciąga, popodrzyna, Nim skazaniec wreszcie gdaknie… To też żadne Alleluja, Bo docenci wybrzydzają: – Słabo Dreptak, ledwie trója, U Trypućki gość zniósł jajo! Idą studia, że aż warczy, Przykładają się studenci: Tu coś jęczy, tam coś charczy, Owdzie czka, gdzie indziej rzęzi… Jedni już przy doktoratach, Inni znów przy zaliczeniach, A nowicjusz dziarsko zmiata Palce od nóg po ćwiczeniach. Wreszcie dyplom, przydział pracy, Pasowanie ostrzem miecza, Ech, rozpierzchną się chłopacy, Pójdą w świat z pięknego Biecza! Lecz kat z katem Jak brat z bratem: Zawsze katu kat pomoże, Chatę znajdzie mu i szatę, Chleb, herbatę, Miękkie łoże, Kat da katu flaków, makat, Katamaran, Kaśkę, fiata, A gdzie etat kata vacat, Tam na etat pchnie kat kata, Nas też wepchnął nasz przyjaciel, Lecz żal mamy do faceta, Bo kat u nas na estradzie, To nie kat, lecz katecheta! Spacer starszego pana Lecą z nieba kasztany, Dmucha chłodny wiaterek, Starszy pan zadumany Wybrał się na spacerek. Chodzi sobie po lasku, Buty mu lśnią jak lakier, Z fantazją macha laską, Kapelusz ma na bakier. Wiatr swoje harce czyni, Czerwieni się dąb i buk, Furkoczą liczne mini Wokoło zgrabnych nóg. Maszerują harcerze, Kwitną astry na grządce, Miło jest na spacerze Nawet po sześćdziesiątce. Zwłaszcza gdy się wygląda Na jakieś pięćdziesiąt dwa I się uważnie rozgląda, I chód sprężysty się ma! Idzie pan wzdłuż szpaleru Elegancki i żwawy: – Jak wrócę ze spaceru, Zaraz zaparzę kawy. Poczytam &plqq;Politykę&prqq; I Karnawał Dygata, I puszczę sobie płytę A mnie jest szkoda lata, Potem się może prześpię, A może wpadnę do Heniów? Tak myśli idąc wrześniem Ku swemu przeznaczeniu, Gdzie kawa nie wypita, Książka nie doczytana, Nie odbyta wizyta, Płyta nie odegrana. I gdzie ktoś ironiczny O oczach jak dwa dreszcze… …w wirze liści ulicznych Starszy pan idzie. Jeszcze… Złota karawela W admiralskiej kajucie złotej karaweli John Silver i kapitan Flint, milcząc siedzieli. Przed jednym leżał rapier, przed drugim miecz nagi, A przed oboma stała beczułka malagi. Każdy z nich trzymał w dłoni kryształowy puchar, Kapitan jakby drzemał, a John jakby słuchał. Stół był w kształcie koła. W samym środku kręgu Tkwiła osada masztu z angielskiego dębu. Przywiązany do masztu twardymi linami Stał tam piękny młodzieniec, ubrany w aksamit. Spojrzenie miał uparte, usta zakrwawione, A loki mu spadały na kołnierz z koronek. Przypuszczalnie za chwilę, po raz nie wiem który, Uda mu się rozwiązać krępujące sznury, Chwyci szpadę i w trzasku krzyżowanej broni Obu morskich rabusiów na pokład wygoni, Kędy słońce, powietrze, słona fala pryska, I widać smukłe palmy na dalekich wyspach, I gdzie go różnych przygód czeka jeszcze tyle… To wszystko dziać się zacznie za niedługą chwilę On wie, i dwaj piraci także o tym wiedzą, Ale nieporuszeni i milczący siedzą Każdy nad swym pucharem i swą nagą szablą, Ten drzemiąc, ów słuchając jak im każe szablon Mego snu, który zawsze i dziwnie uparcie Przerywa się i niknie przed orężnym starciem, W momencie gdy za chwilę uda mi się zsunąć Więzy, pochwycić szpadę i do walki runąć… Bo to właśnie ja stoję tam, taki wspaniały, Ani nie wyłysiały, ani podstarzały, Potencjalny pogromca podstępnych piratów, Płynę, mocą golfsztormów gnany i pasatów, A w moim kilwaterze innych statków wiele, Bo każdy z nas ma swoją złotą karawelę… Piosenka dla błękitnego kapitana Błądzisz gdzieś po oceanie Mój błekitny kapitanie Lecz gdy statek w porcie stanie Drzwi otwarte u mnie masz Tu czekają cię tysiące Pocałunków tak gorących Jak podzwrotnikowe słońce Które ci opala twarz A kiedy ruszasz z portu mój kochany Zostaje sama żona marynarza Okna biją bryzgi słonej piany A mewa smutny okrzyk mój powtarza Dogoni cię ten głos przez oceany Kajakowa wycieczka Lśnią promienie słoneczka, Kajakowa wycieczka Już za chwilę wyruszy daleko. Personalny załogę Błogosławi na drogę, A na pierwszym kajaku – dyrektor! A na drugim naczelnik, A na trzecim dwaj dzielni Kierownicy ubrani we slipy, A na czwartym referent Siedzi wraz z buchalterem, A za nimi cała reszta ekipy! Już zabrzmiały sygnały, Wiosła już zapluskały, Ruszył w drogę stubarwny peleton. Tylko w oczach się migli I znikają wśród figli, Chlapiąc wodą w dekolty kobietom… Skrzypią mięśnie sprężane Gładkie i prążkowane, Ciut zwiotczałe od pracy przy biurkach, A gdy łódź się przechyli, Zaraz słychać w tej chwili Trwożny okrzyk: Ojej! Wodna kurka!!! Mkną po gładkiej powierzchni I podwładni i zwierzchni, Już ogromnie daleko są stąd, A wtem referent Dreptak Zbladł i cicho wyszeptał: – Jezu, taż my płyniemy pod prąd! Tu wybuchła panika, Dyrektor przewodnika Sklął za taki niepoważny stosunek. Nawet zażądał fuzji I krzyczał: – Ja aluzji Sobie nie życzę, proszę zmienić kierunek. Dobrze – przewodnik odrzekł. – Z prądem także być może, Droga równie ciekawa i prosta, Ale jestem zmuszony Ostrzec, że z tamtej strony Jest ogromny i rwący wodospad. Lecz ci go nie słuchają, Kajaki zawracają, Dwoją ilość wioślarskich uderzeń. I znikają w otchłani, Mocno uradowani, Że nikt już mieć nie będzie zastrzeżeń… Jakoż nikt nie narzeka, A już szczególnie rzeka, Która takie zasady ma mądre, Że obchodzi ją mało, Czy jakaś garść cymbałów Pod prąd płynie, czy zgodnie z jej prądem… Mała Hela (czyli bajeczka w stylu Jachowicza) Chciała kiedyś mała Hela uczcić Dzień Nauczyciela Bo jej bardzo była droga ciężka praca pedagoga Duma przeto, dziecię słabe, jaką by mu zrobić labę Czy coś uszyć, czy coś kupić i się przy tym nie wygłupić Stan jej kasy był dość lichy, miała tylko cztery dychy Więc podkradła stówę ojcu, co ją miał schowaną w kojcu Rano tatko szukał stówki i robił mamci wymówki Potem latał za nią z korbą wykrzykując: Oż ty morwo Wreszcie gonił ją z dwururką i ją nazwał wodną kurką Ledwie ją ocalił stryjek dając tatce fangę w ryjek A tatko mu blachę w czoło i zrobiło się wesoło Zaraz w drzazgi poleciały szafy, krzesła i regały W pleckach stryjka zieje rana, babcia leży rozdeptana Aż ktoś wytarł but w biedaczkę biorąc ją za wycieraczkę Jeszcze się przy tej panice kurcz-luz zrobił w elektryce Od którego się łagodnie na dziadku zatliły spodnie A on zamiast siąść do wody siadł w benzynę dla ochłody Bęc – huknęło jak armata, zjarała się cała chata Przyjechała straż pożarna, a tu tylko kupka czarna Nawet sikać szkoda było, tak się to wszystko sfajczyło Ale wszyscy ocaleli, brakowało tylko Heli Więc tatko w samych rajtuzach z uporem szukał jej w gruzach Nie wiedząc że dobre dziecie kupiło prezent i kwiecie I że właśnie zamaszyście idzie dać to poloniście By wyrazić swe uznanie, za trud i za wychowanie Hej radować się należy taką postawą młodzieży Spotkanie na szczycie W kłębach straszliwie mroźnej pary Sił resztką, bez zbytecznych gestów Wyleźli Tenzing i Hillary Na groźny masyw Everestu Działo się to o bladym świcie Hillary szron strząsnowszy z powiek Rzekł: – Po raz pierwszy na tym szczycie Postawił swoją stopę człowiek. Tu łzy chlustnęły mu jak z kubła Zaczęli ściskać się jak dzieci Aż Tenzing spytał: – Bwana-kubwa I'm sorry, kto to jest ten trzeci? Faktycznie, szef wyprawy zdrętwiał, Bo z drugiej strony wlazł ktoś obcy Z wyglądu jakiś taki mętniak Wołając: – Jak się macie chłopcy? Następnie siadł, otworzył teczkę Mocniej otulił się fufajką Wyjaśnił: – Zgubiłżem wycieczkę, Panowie głodni? Może jajko? Mam także jajko, solo-drągi Ćwiartuchnę i garnuszek skwarek… Tamci dwaj stali jak posągi On zaś szczebiotał jak kanarek Aż Tenzing spytał: – Ze swej łaski Odpowiedz nam potężny bwana Pan tutaj bez tlenowej maski Lin, haków, raków i czekana? Człeczek rozejrzał się po świecie Zdziwił się, wstał, lecz znowu usiadł – Bez – rzekł naiwnie, – Tylko z Mieciem, O Mieciu tam za skałą siusia… Następnie wszystkie swoje graty Niedbale załadował w worek – Cześć! – sapnął, – Idziem już do chaty O szóstej mamy podwieczorek… Mieciek! gdzieś polazł, chcesz po mordzie?… Hilary go zatrzymał gestem – Jak pan nazywa się milordzie? A milord odparł: – Heniek jestem. Hilary wziął go za sweterek I rzekł: – Wbij sobie raz do głowy Że ten szczyt zwie się Mount Everest! – Joj! – odparł gość – To nie Kasprowy??? Rozmowa z ptaszkiem Zawierucha wyje jak suka, Mróz tak szczypie jak Dreptak dziewuchy, A do mego okna ptaszek puka, Żebym dał mu jakieś okruchy. Stuka, puka ptaszę wynędzniałe, Piszczy, prosi – Tyś dobre dziecię, Daj mi pojeść! – A ja na to: – A chałę, Trzeba było nazbierać w lecie! Chciałbyś draniu, żebym zrobił daszek, Żebym sypał pszenicy lub żyta? A gdzie całe lato był pan ptaszek? Czemu wtedy mi nie śpiewał, pytam? Gdym nocami bezsennymi czuwał, Kłopotami, zmartwieniami struty, To gdzie wtedy pan ptaszek fruwał? Przypuszczalnie na jakieś ksiuty! A gdy przyszła do mnie jedna Walerka I gdy krew zaczęła we mnie tętnić, Czemu wtedy ptaszek nie zaćwierkał, Żeby tę Walerkę roznamiętnić? Był wszak nastrój, adapter i flaszka, Księżyc miasto swym blaskiem pobielił, Lecz zabrakło śpiewu pana ptaszka, I nic, guzik, jak psu w ucho strzelił… Nie tak łatwo w mym wieku o babki, Swą absencją ptaszek wszystko zniszczył. Teraz ptaszek niech chucha w łapki, Teraz ptaszek niech sobie piszczy! Życie ptaszku nie czytanka ze szkółki, Trzeba przez nie pchać się przebojem! Że co proszę? Kawałeczek bułki? A kaktusa! Sam sobie pojem! Zresztą, co tam, nie jestem zwierzę, Choć pan tutaj, panie wróbelek, Na, masz trochę, ty, kopany w pierze, Ale latem to odćwierkasz, kuchnia Felek!!! Pogodne popołudnie kapitana Białej Floty Transatlantyki na oceanach A krążowniki w rejsach ćwiczebnych Każdy z nich musi mieć kapitana Nasz kapitan też jest potrzebny W Gdańsku mewy, wiatr i gotyk Słońce świeci złotą smugą Pan kapitan białej floty Idzie przez ulicę Długą Idzie z marynarską fają W oczach ma szelmowskie błyski Przekupki się w nim kochają Podziwiają go turystki Transatlantyki na oceanach… Odskoczyły drzwi tawerny Szmer uznania przebiegł salon Wdzięk niezmierny, szyk cholerny Na rękawie złoty galon Duże piwko panno Helu Jutro w rejs wyjdziemy może To przywiozę Heli z Helu I bursztyny i węgorze Transatlantyki na oceanach… Piwo w pianie, Bałtyk w pianie Gdańsk za oknem kolorowym Pańskie zdrowie kapitanie Stary wilku zatokowy W Gdańsku mewy, wiatr i gotyk Neptun siusia w swoją studnię Pan kapitan białej floty Ma dziś wolne popołudnie Transatlantyki na oceanach… Osiągnięcie Ucieszył się mały Januszek Że tatusiowi spadł brzuszek Bo tatuś już był grubas Nieraz mama do taty Mawiała – aleś pękaty Pogimnastykuj się dziubas Tata na to się wzdrygał I od ćwiczeń się migał Różne jęki wydawał i zgrzyty I tym co kawałeczek Przód mu tył, tył, tyłeczek Wciąż bardziej był utyty Wreszcie utył zupełnie Wyglądał jak księżyc w pełnie I świecił równie pięknie I powiedział mu lekarz Jak pan jeszcze poczekasz To panu brzucho pęknie To poruszyło lenia Zabrał się za ćwiczenia Jeden trener udzielał rad mu Na jego rozkaz tatko Na drążek wspiął się gładko I wówczas brzuszek spadł mu Cieszy się więc Januszek Że tatusiowi spadł brzuszek Lecz mama płacze za to Osierocił nas kretyn Bo ten brzuszek niestety Spadł ale razem z tatą Zeznanie Zmarłszy bez większej rozpaczy w kraju Z powodu wody w lewym kolanie, Jan Maria Dreptak trafił do raju I został wzięty na przesłuchanie. Prześliczne śpiewy w dole i w górze, Dreptak w koszuli po różach kroczy, Już go sadzają anioły stróże I mu puszczają reflektor w oczy. – Przyznaj się – mówią – lepiej od razu Gdzieś coś nagrzeszył; z kim i za ile, A nie – to damy ciebie do gazu, Albo każemy zjeżdżać po pile! Dreptak zasłonił dłonią rozporek Na myśl o owym z piły zjeżdżaniu… – Grzeszyłem – mówi – z Cesią Cieciorek W Zielonej Górze, na winobraniu! – Dobrze! Z kim jeszcze? Przypomnij sobie! …i tak ścisnęli go, że wysypał, Iż zhańbił sześć tysięcy kobiet, Kwartet smyczkowy, pas i niewypał! Wtedy aniołów białych gromady Jęły ze śmiechu tarzać się w chmurkach: – On ani jednej nie dałby rady! – Chodząca nędza – kości i skórka!!! Sędzia śmiech tłumiąc, rzekł: – Dobrze stary, Wprawdzie spełniłeś ohydne czyny, Lecz cię łaskawie zwalniam od kary. Za to żeś szczerze wyznał swe winy… Dreptak radośnie ząbki wyszczerzył I taka myśl mu przeszła przez głowę: – Hura, zwolnili, ciężcy frajerzy, Choć im wyznałem tylko połowę! Uśmiech Giocondy Francesco del Gioconde, rozparłszy się hardo Na fotelu rzeźbionym w liście i trytony, Patrzył z dezaprobatą, jak mistrz Leonardo Pracuje nad portretem jego młodej żony. Upał był nie z tej ziemi; wiatr usnął wśród bluszczu, Służba spała pokotem w pobliskiej winnicy, Policzki Mony Lizy świeciły od tłuszczu, A nogi dla ochłody trzymała w miednicy. Leonardo ospale paćkał farbą płótno, Zaś mąż modelki głosem starego kocura Mruczał: – Proszę cię Liza, nie gap się tak smutno, Bo to nie portret będzie, lecz karykatura! Tu, aby ją rozśmieszyć, zrobił parę figli, Opowiedział jej sprośną bajkę o królewnie, Połechtał ją po nodze, mówiąc: – A gli, gli, gli! Tu znów spojrzał na żonę, a ta jak nie ziewnie! A malarza porwała taka pasja pieska I poczuł w sobie tyle rozpaczliwej mocy, Że bardzo nietaktownie krzyknął do Franceska: – Ona ziewa! Pan pewnie spać jej nie dał w nocy! Co usłyszawszy, Liza wspomniała łożnicę I małżonka swego majestat monarszy, Zwłaszcza kiedy koszulę włoży i szlafmycę, I to że o dwadzieścia lat jest od niej starszy, I jak sapie i stęka, nim nareszcie uśnie, I tak ją rozśmieszyło to wszystko okrutnie, Że na jej twarz wypłynął tajemniczy uśmiech… …i ten uśmiech na wieki pozostał na płótnie!!! Satysfakcja Był listopad, więc szaro i deszcz z lekka kropił, I nastrój w każdym calu był listopadowy, A przy drodze na płocie siedzieli dwaj chłopi I paśli sobie w rowie dwie dość nędzne krowy, I wiedli tam rozmowę, co była swym trybem Dostosowana w pełni do brzydkiej pogody, Na przykład: – Latoś mamy bardzo fajny bimber! Albo: – Rollingstonsy latoś wyszli z mody… Ewentualnie: – Rzepak daje niezły dochód. Względnie: – Bartłomiej syna zlał, jak w kaczy kuper! A kiedy tak gadali, nadjechał samochód, Który był wręcz niezwykły i wszystko miał super! Dosłownie szał techniki, luksusu feeria, Jak gdyby fragment filmu, lub bajka jak gdyby: Dwieście mil na godzinę, lśniąca karoseria I piękny pan widoczny przez lustrzane szyby, A obok tego pana nylonowe kocię Aż chłopi się zdziwili i zamilkli oba I jeden, w roztargnieniu, złamał dechę w płocie, A drugi splunął wprawnie i mruknął: – Cie choroba… A wóz przemknął koło nich, przepyszny i śliczny, Niklem i okuciami zaświecił jak neon, I wyrżnąwszy z poślizgu w słup telegraficzny, Zmienił się w mgnieniu oka w duży akordeon!!! Wypełzli zeń podróżni jak dwie zmięte szmaty, A miny mieli przy tym bezgranicznie głupie, Aż jeden z chłopów mruknął tonem aprobaty: – Takie coś, a rozbiło się na naszym słupie… Upadek rodu Dreptaków Gdy Józef Ignacy Dreptak wyleciał ze stanowiska Zadrżała jego rodzina, dalsza i całkiem bliska. Oblicza zasnuły się smutkiem jak wdowy żałobnym kirem, I wszyscy cicho jęknęli: – No, teraz nam dadzą wcirę! I rzeczywiście! Nazajutrz zaczęty się wielkie łowy! Najsampierw ciotkę Patrycję wywalił główny księgowy, Pod bardzo logicznym pretekstem że jakoś z bilansem zwleka I mniej logicznym, że była kochanką Czang-Kai-Szeka, I do dziś dnia pozostaje z draniem w intymnych kontaktach, Choć wołała że raz że on umarł, a dwa że jest virgo intacta. A tu już tymczasem wokoło krzyk słychać: – Łapcie ich, łapcie! Związek Rencistów natychmiast wykluczył Dreptaka babcię, Ze żłobka zaś usunięto dwie wnuczki, przemiłe dziewuszki Pod zarzutem, że z wrogich pozycji nafajdały onegdaj w pieluszki, Stryjek Dreptaka natomiast, usłyszawszy co się stało z ciocią, Uprzedził rozwój wydarzeń i od Dreptaka się odciął, Wpadają na niego z krzykiem: – Ty, zaraz pójdzie ci w pięty! A on powiada: – Guano! Od wczoraj jestem odcięty! Tymczasem obława trwa nadal, wciąż bardziej zażarta i dzika: Pudel Kociutki pogryzł dreptakowego jamnika, Kucharka zaś usłyszawszy w radiu co z Dreptakami Napluła Dreptakom do zupy i wyszła trzasnąwszy drzwiami, I na młodego Dreptaka nauczyciel wsiadł, krzycząc w euforii: – Już nie boję się twego starego! Ha ha! Masz pałę z historii! Wieczorem rodzina Dreptaków w smutku i konsternacji Posiniaczona, spłakana zebrała się przy kolacji, I wtedy, w ogólnej ciszy rozległ się groźny głos mamy: – No powiedz żeś coś, baranie! A tatko rzekł: – Przetrzymamy! I zaraz nieśmiały uśmiech na twarz powoli powrócił, Bo wszyscy zrozumieli że jeszcze się wszystko odwróci, Bo przecież żyjemy w Polsce, nie w jakiejś pogańskiej krainie, I jęli natychmiast notować komu jaką podłożyć świnię, I wszystko wydało się znowu łatwe, junackie i proste, Bo wzorem nam cosa nostra! A kozak – pater noster! Rezygnacja Raz w słoneczną, sierpniową niedzielę Zenon Dreptak, dysponując wolnym czasem, Przygruchał sobie Chudzielakową Felę I umówił się z nią na basen. Przy czym korzystał z nieobecności żony, Bawiącej na wczasach w Małkini I był tą randką niezmiernie podniecony, Zwłaszcza jak wyobraził sobie tę Felę w kostiumie bikini. A nad światem wisiał srogi upał, Słońce gryzło jak żółte psisko, A ten Dreptak po mieszkaniu swoim tupał Przygotowując się na ten wyskok. Przede wszystkim nogi sobie umył, Zacerował kąpielówki bawełniane I pomyślał: Ale tam muszą być tłumy Na basenie dzisiaj, że o rany! Następnie zaczął robić kanapki A pot lał mu się z czerwonej twarzy I pomyślał: W towarzystwie babki Jeszcze mnie ktoś przyuważy… Wreszcie pozamykał wszystkie okna, Gaz zakręcił i pożegnał się z kotem I wychodzi, a tam spiekota okropna! – Joj – rzekł Dreptak i wrócił z powrotem. Tu rozebrał się na golaska, Z wielką ulgą odetchnął i mruknął z pogardą: – Fela Chudzielak w bikini – też mi łaska! Co rzekłszy, zjadł te kanapki z jajkami na twardo. Legł na tapczan i w absolutnej błogości Zaczął zgłębiać twórczość pani Muszkat-Fleszarowej, A tę rezygnację tłumaczył sobie bardzo roztropnie ogromem miłości Jaką odczuwa do swej żony, Anny Marii Dreptakowej! Pierwsza teczka To dopiero historia, proszę was, Z ust do ust wiadomość ważna płynie. Mały Dreptak dzisiaj pierwszy raz, Niesie teczkę jednej dziewczynie. Dotąd ciągnął ją za warkoczyki, I w ogóle wolał siedzieć nad rzeką, A tu patrzcie, ona idzie chodnikiem, A Dreptaczek za nią z wielką teką. I coś w sercu Dreptaczkowi śpiewa, I tak szedłby na koniec świata. – Mały Dreptak najwyraźniej dojrzewa – Mówi burmistrz do adwokata. Idzie Dreptak z czerwonymi uszami, W duszy szczęście ma, na spodniach łatę, Troszkę wstyd mu przed kolegami, Troszkę boi się spotkać tatę. Ale tata i tak wszystko widział, Był na piwie, spojrzał i się zdziwił. Po chodniku idzie jakaś dzidzia, A tuż za nią ten Dreptaczek jak pingwin. Tata nawet się wzruszył troszeczkę, Rzekł ochryple: – Jeszcze mi pan nalej! Bo przypomniał sobie swoją pierwszą teczkę, Potem pierwszą wycieczkę i tak dalej. Nawet wyjrzał za nimi na deptak, Ale oni już za rogiem giną. Ta dziewczyna i ten mały Dreptak Dreptający z teczką za dziewczyną. Świadek Raz jedna żona, wróciwszy z wczasów na pojezierzu, Zaczęła swemu mężowi robić cieniutkie aluzje: – Ach ty oszuście! – mówiła. – Ty lubieżniku, ty zwierzu! I twierdziła, że w czasie jej nieobecności on uprawiał, no, powiedzmy, że dyfuzję, Że wygląd ma złajdaczony, że pogryzione ma ucho, Że sądząc z pewnych znalezisk, bywała tu jakaś ruda. Więc ten nieszczęśnik czując, że mu to nie ujdzie na sucho, Zaczął panicznie rozmyślać, jakby się tu wyłabudać. Rozpaczał, nawet udawał, że chce się wieszać na szelkach, Przysięgał, że pogryzła go nutria, którą hodują jedni Kubisiakowie. Aż w końcu przypomniał sobie swojego małego kundelka I w ostatecznej rozpaczy krzyknął nieszczęsny ów człowiek: – Gdyby ten pies umiał mówić, to porzuciłby swoje kości, I ukląkłszy na zadnich łapach, zaprzeczyłby podejrzeniom niecnym, I dałby nieodparty dowód mojej krystalicznej wręcz niewinności, Bo przecież przez cały ten okres był w naszym mieszkaniu obecny! Żona spojrzała na kundla, a kundel wyglądał niewinnie, I z wyrazem niezmiernej ufności patrzył jej w oczy bez ruchu. Więc rzekła do męża: – No, przepraszam, że cię chciałam znieważyć czynnie, A nawet że znieważyłam cię słownie, ach, wybacz mi, wybacz, mój druhu. I znowu zapanowało małżeńskie szczęście najczystsze, A wieczorem pan przyniósł pieskowi kości bardzo smaczne i grube. Kiedy zaś pan głaskał pieska i kładł mu te kości na misce, Pies mrugnął, a pan powiedział: – Ty, stary, morda w kubeł. Decyzja Raz rycerz Dreptak z Ciążyna po niebezpiecznej wyprawie Wrócił do zamku i kazał upiec natychmiast dwa pawie, A zanim się dranie upieką, rozkazał podawać kiełbasę Z musztardą sarepską lub z chrzanem, atoli koniecznie z półbasem. Następnie skrzyżował na piersiach obydwie mocarne pięście, Przeciągnął się i pomyślał, że tak właśnie wygląda szczęście. I przeszedł się wolnym krokiem przed rozpalony kominek, I wtedy mu przyniesiono wyzwanie na pojedynek. A w owym wyzwaniu pisało, iż Dreptak jest świntuch stary, Bo splamił był cześć dziewiczą wojewodzianki Barbary. Uszczypnął ją bowiem boleśnie, i to, broń Boże nie w liczko, A przy tym mruknął lubieżnie: – Ciao, synogarliczko! Więc narzeczony panienki czeka na niego przed borem Z kopią, koncerzem, pancerzem, toporem i semaforem, I mają się tam potykać godzinę lub nawet i dwie, Do ostatniego oddechu, względnie do nagłej krwie. …no, chyba żeby ten Dreptak, jak każe rycerska opinia, Oznajmił całemu światu, iże jest podlec i świnia! Przeczytał Dreptak wyzwanie, przez chwilę się zastanawiał, A tu już tymczasem wnoszą pachnącą pieczeń z pawia, I Zuzia, ponętna dwórka, kusząco oczkiem doń mruga, Natomiast na dworze słota, wiatr i w ogóle szaruga… …więc rycerz gotyckie okno otworzył szerokim gestem, Wychylił się i zahuczał: – W porządku! Świnia jestem!!! Zaczym nałożył bambosze i legł na niedźwiedziej skórce Przy polędwicy z pawicy, denaturacie, bandurce i dwórce. Zaś okrzyk z wieży poleciał po górach i po dolinach, I każdy, kto go usłyszał, powiadał: – Też mi nowina! Wiadomo, że Dreptak jest świntuch, co gwałci, szachruje i łupi! …a narzeczony Barbary rdzewiał na deszczu jak głupi… Rezultat indagacji W pokoiku z balkonem Dreptak bada swą żonę, Ponieważ jej nie wierzy. Szczególnie że ta żona Wróciła pogryziona I w potarganej odzieży. I stała cała w pąsach, A on w krzyk: – Kto cię pokąsał? Może powiesz, że pchły? Serce zamarło w żonie I powiada: – Zenonie, Ta żeż to przecież ty! I dalejże mu wmawiać, I pod oczy podstawiać Owe spore enklawy. Dalej tłumaczyć, mierzyć Aż Dreptak zaczął wierzyć, Ze jeszcze taki żwawy… I zaraz się harnasiem Poczuł, i jął przy pasie Niechcący szukać szabli. Ręką po wąsach błądził: – Ale żem cię urządził, A niech mnie wszyscy diabli! I odtąd się na nowo Apiać stał Casanową I cholernym gryzoniem. I uwierzył w swe wdzięki I proszę, wszystko dzięki Jego poczciwej żonie! Inna by się do zdrady przyznała, i do zwad By doszło, i do tragedii. I Ziutkowi z vis-a-vis Dreptak by nos rozkrwawił, A to przecież kwestia strategii. Więc swoim żonom wierzymy, Ich urodą się cieszymy, Oraz swoim niezwykłym wigorem. Tobie też radzę, bracie: Nigdy we własnej chacie Nie bądź prokuratorem! Raut W dobry humor wpadł szef protokołu, Ustalając w swoim gabinecie Listę gości, którzy mieli siąść do stołu Na uroczystym bankiecie. Zachichotał, wychlapał dwie czyste, Czknął figlarnie, sekretarza oddalił, Mruknął: &plqq;No, ja wam ustalę listę&prqq;. No i ustalił. Pousadzał wbrew wszelkim przepisom Obok siebie dyplomatów tych krajów, Które się ze sobą stale gryzą I się wcale nie kochają. A wytworne żony dyplomatów Poumieszczał na czas tej biesiady Obok ambasadorów południowych sułtanatów Jurnych i lubieżnych do przesady. I żeby doprowadzić do jak największych zgrzytów, Zamiast lekkiego wina kazał dać spirytus. Następnie załatwił sobie lekarskie zwolnienie I wyjechał na dwa dni w swoim volkswagenie. Nie będę wam opisywać, jak to on jechał w aucie, I że z jedną rudą jechał – też nie, Ani nawet o tym, co się działo na tym raucie, A działo się tam bardzo śmiesznie. Dość że kiedy ze szczątków przyjęcia Wyciągnięto ostatnich gości, Gdy wzięto w gips pęknięcia Licznych dostojników kości, Zza dekoltów powyciągano kotlety i lody, Na wokandę podano liczne rozwody, Gdy szczęśliwie zażegnano wojny I wysiudano personę non grata, Sprawca nieszczęść zjawił się spokojny, A tu jego zwierzchnik w krzyk: &plqq;Toż pan jest szmata! Pan w tych rzeczach nie zna wcale miary, Pan ma jakieś zwyrodniałe fumy. Patrz pan, jakie tu przyszły abmemuary, A jakie tu ultimatumy. Kraj jest w różne zatargi wplątany, A o panu nawet słyszeć nie chcą wśród dworu&prqq;. A szef protokołu westchnął: &plqq;O rany, czy tu nikt nie ma poczucia humoru?&prqq;. Rola Ach, ileż blasku, pompy, krzyku, Radości, śpiewów i dopingu! Trwa prezentacja zawodników, Co mają zmierzyć się na ringu! Oto kolejny bokser wkroczył, Zaś spiker rzekł z emfazą w głosie: – On dziewięćdziesiąt walk już stoczył, A wygrał – osiemdziesiąt osiem! Już inny włazi na piedestał, Spiker z cyframi znowu igra: – To jego walka sto czterdziesta, Z wyjątkiem czterech – wszystkie wygrał! A w kącie bokser Dreptak siedzi, Z miną starego konesera I czeka swojej zapowiedzi, I wielka duma go rozpiera. A wokół w bałwochwalczych szeptach Się wyżywają ludzkie masy: – Popatrzcie, jak wygląda Dreptak! – To ci być musi as nad asy! – Dynamit w pięści! Ringów demon! – Ten jak dosunie, to dopiero! – Oto – rzekł spiker – Dreptak Zenon, Walk – dwa tysiące. Zwycięstw – zero. Tu śmiech wybuchnął w całej sali, A Dreptak się uprzejmie kłaniał I myślał: – Tamci, co wygrali, Musieli wygrać z kimś spotkania! Dopiero na tle mej słabości Się ujawniła ich wspaniałość! I rozpromienił się z radości, I błogosławił własną małość, Gdyż myśl mu zawitała zbawcza, Paradoks, czystej prawdy bliski: – Jako jednostka porównawcza Jestem ważniejszy od nich wszystkich! Ja, pan Grotowski, stwierdzić muszę Że także rolę mam przyjemną Dylan i Cohen to geniusze? Tak! Ale w zestawieniu ze mną! Dagerotypy (…) Więc kiedy urlop się kończy i znowu czeka nas praca I trzeba przerwać wczasy i trzeba do miasta wracać, No to się wtedy wraca, lecz – co jest najciekawsze – Że ja wyjeżdżam i wracam, a inni zostają. Na zawsze. Zostają sobie nad morzem albo nad jeziorami, Błądzą po lasach sosnowych, pływają kajakami, Jest im spokojnie i dobrze, nie gnębi ich troska i trema, I byliby prawie w komplecie, tylko że mnie już tam nie ma… Nadchodzi jesień i zima, zły wicher nad miastem lata, A oni wciąż przebywają w cieple wiecznego lata. Niektórych spotykam w mieście, rozmawiam z nimi czasami, Są niby tacy sami, ale to nie są ci sami. Na przykład w małej wiosce daleko nad Bałtykiem Została na zawsze Basia ze śmiesznym warkoczykiem, I żyje równolegle z Basią spotkaną po roku Tą samą, ale już z jezior, i doroślejszą, bo w koku. Zostały obie na zawsze w kręgu mych wspomnień i marzeń, W azylu niepowtarzalnych, nieważnych już dzisiaj zdarzeń. Tamten dzień im się rozpala, tamta noc się nad nimi wygwieżdża, Są takie same, jak w chwili gdyj amusiałem wyjeżdżać… I nawet mój duży synek po dawnej, wczasowej podróży Ma u mnie swój kącik w którym pozostał na zawsze nieduży. Jest tam plaża i świeci słońce i nigdy nie będzie ciemniej I to wszystko jest moją własnością. Chociaż się dzieje beze mnie. Dawne wojny (…) Więc dawniej to były wojny o wiele lepsze niż teraz, W pożółkłych pamiętnikach czyta się o tym nieraz Jak szwadrony huzarów przed wyruszeniem w pole Czyściły buty pastą, pucowały kaski sidolem, A potem dalej do bitwy, a pan rotmistrz na czele, A wokół grają kapele, a w górze warczą szrapnele, A z lasu z furkotem chorągwi wyjeżdża nieprzyjaciel A panny w oknach dworków podżegają: – W ucho go Maciek! A potem jak się nie skłębi! Różne potyczki, podchody, Ten tego płazem po plecach, ten tego za łeb i do wody, Jeden drugiego posadził pupą w kolczaste druty, Zwiadowcy śpiącym saperom siusiają przez figle w buty, Dalej-że kuchnię zdobywać! Zawieja sosów, bigosów, Pułkownik bośniackich szanserów drze się, wrzucony w rosół! Bateria armat huknęła, a kanonierzy jak dzieci – Gdy im zabrakło pocisków, ładują wszysko jak leci: Stare onuce, króliki, asystentkę pułkowego psychiatry, Zapasy kwaśnego mleka, ordery i zawartość latryn! A tu już tymczasem trębacze specjalny hejnał zagrali, Bo teraz – zgodnie z konwencją – należy gwałcić i palić! Panienki poodkładały na chwilę robótki i wiersze: – O której dzisiaj gwałcenie? Od dwunastej do wpół do pierwszej! Po gwałceniu – ogólne palenie! Ci palą jakieś biskupstwo Czy zamek, inni fajeczki, inny znów palnął głupstwo, Znowuż inny w łeb sobie palnął… Ot, takie normalne igraszki. Gdzie indziej szpiega wieszają, wsadziwszy mu stryczek pod paszki, A ten się tarza po ziemi, całuje oprawców w nagniotki, I błaga: – Za szyję wieszajcie, bo ja mam cholerne łaskotki! Aż w końcu rozbrzmiewa sygnał na mycie zębów i nóżek, I wszyscy okropnie zmęczeni czym prędzej włażą do łóżek. …mój dziadzio także był kiedyś CK-austriackim dragonem, Mnie oczywiście jest lepiej, atomówkę mam na obronę, Ale mnie czasem tęsknota za starą Austrią dogania, Z której już nic nie zostało. Oprócz austriackiego gadania. Decyzja powstańca Hej, szumiał powiat i huczał, gadało się to i owo, To tu, to ówdzie wybuchał okrzyk, lub nawet śmieszek, Bo ktoś rozpuścił plotkę, że panią Orzeszkową Bija od czasu do czasu jej mąż, czyli pan Orzeszek, Skąd inąd dzielny szlagon i okaz patryjoty, Co kiedy jechał przez pole na swoim szarabanie To okoliczne panny nałogowo zerkały przez płoty I szeptały: – Ach, z pana Orzeszka byłby prześliczny powstaniec! Jakoż i rzeczywiście. Wkrótce rozesłano wici, Pan Orzeszek już nogę w strzemieniu miał i kielicha wychylał, Już &plqq;hurra&prqq; krzyknęli po trzykroć inni uzbrojeni Lechici, Gdy on naraz powiedział &plqq;momento&prqq;, wszedł do dworku i jeszcze raz swej żonie przylał… A potem na siodło wskoczył, wydał okrzyk iście ułański, I wraz z pięcioma kumplami uderzył z dezynwolturą Na biwakujące w pobliżu trzy sotnie kozaków kubańskich, Którzy z uznaniem wrzasnęli: – Ech, maładiec ty, szlachciuro!!! Następnie pobili go nieźle, po słowiańsku, w rytmie mazura, A potem go mocno związali, choć klął ich wprawnie i brzydko I żeby sobie ochłonął wysłali go ciupasem za Ural, A nawet nie tyle ciupasem, co bardzo wygodną kibitką. Miał siedzieć tam dożywotnio, lecz ledwie minęło lat parę Nasz szlagon, ku swemu zdumieniu, został wsadzony w mieszek Przwieziony przez całe imperium i postawiony przed carem, Który popatrzył nań krzywo, i mruknął: – Ożeż ty, Arzeszek! Należy się tobie kańczug, raboty w minach i kratka, Ale prosiła za tobą małżonka dobra i tkliwa, Niejaka Arzeszek Jeliza, zamieczatielna literatka, A u mnie jest miętkie serce… Ty pływający? To spływaj!!! …a na to dzielny powstaniec uderzył głową o dźwirze I załkał, i usiłował schować się cały pod łóżko, A przy tym wołał: – Ja nie chcę! Ja wolę być na Sybirze! Zmiłuj się, zmiłuj nade mną, wielmożny carze – batiuszko! Nie każ mi wracać do domu, okaż swe serce wspaniałe, Jak sobie żonę przypomnę, to jestem dosłownie chory, Bo nie ma na nią sposobu… już nawet nieraz ją lałem… – A co ona robiła? – car spytał. – A pisała umoralniające utwory, Zaś kiedy ja spać chciałem, dawała mi mocnej kawy I czytała na głos te książki, nieraz całymi nocami… Tutaj powstaniec wspomniał dwutomowy &plqq;Pamiętnik Wacławy&prqq; I załkał jak małe dziecko, a car szepnął: – Nu, tak zostań z nami…! Degrengolada Degrengolada, degrengolada W New-Yorku, Rzymie, Moskwie, Londynie Tamta kultura z trzaskiem upada, nasza rozkwitnie gdy zamęt minie. Słusznie się kończy epoka – Arystokraci, dziwki i pedzie! Róże i wino to nie jest pokarm, O wiele zdrowsza żytnia i śledzie! Naszych pradziadów szczątki kopalne Zwolna próchnieją w dziejowej trumnie, My społeczeństwo postindustrialne Jak rzekł Mc Luhan, czy może Szurmiej? Trochę secesji, więcej procesji, Ogromnie dużo habilitacji, Gucio co prawda pierdnął na sesji, lecz w politycznie słusznej tonacji! Nas także kiedyś ogarnie przesyt, Nas także czeka dziejowy schyłek – Whisky z Pewexu, ikony z Dessy I stewardessy upojny tyłek, Światły hedonizm, cynizm rozumny, Dyskretny urok i czar salonu… Jeśli runiemy – to jak kolumny! …ale kolumny z gazobetonu. Dementi Raz Miziak Kwiatkowskiego odwołał na stronę I powiedział: – Wiesz, stary, Dreptak bija żonę! A to była nieprawda, nikt temu nie wierzył, Bo Dreptak już ćwierć wieku w zgodzie z żoną przeżył, Natomiast plotkarz Miziak – ten, który tak bujał – Był znany jako swołocz, padalec i szuja. Ale choć nikt nie wierzył – jako się już rzekło – Dreptak wrócił do domu z twarzą złą i wściekłą, Żona mu tak jak zwykle skoczyła na szyję, A on rzekł: – Miziak gada, że ja ciebie biję! – Ha ha! – krzyknęła żona – Ty mnie? Dobry Boże! – Tym niemniej – mruknął Dreptak – ktoś uwierzyć może, Trzeba prędko uprzedzić jego machinacje! Tutaj bez dłuższych wahań wsiadł na dementacje, Po całym mieście latał całkiem jak szalony I przysięgał się wszystkim, że nie leje żony… Początkowo, do ucha gdy to wszystkim szeptał, Każdy mówił z uśmiechem: – Wiemy, panie Dreptak! Niestety, biedny Dreptak w swoim idiotyźmie Postanowił rzecz ująć także i na piśmie, I wydrukował afisz – wziąwszy wielkie czcionki – Że nigdy w życiu nie bił swej ślubnej małżonki. Następnie – jeszcze głupszą powziąwszy decyzję – Nadał o tym przez radio i przez telewizję, Więc ludzie jęli szeptać: – Oj, coś się w tym kryje, Jeśli on tak zaprzecza, to ją pewnie bije! Teraz się biedny Dreptak na próżno wykręca, Wszyscy mówią, że w domu się nad żoną znęca, I że oboje razem bez przerwy się tłuką… Tak, tak, kontrpropaganda nie jest łatwą sztuką… Demostenes Obudziwszy się rano i poczuwszy wenę Wywołaną widokiem wschodzącego słonka, Nieszczęśliwy jąkała, mały Demostenes Postanowił spróbować czy się jeszcze jąka. Liczył bowiem na pewną poprawę w wymowie Bo miał sen, że w dyskusji rozsądnie głos zabrał, Więc spróbował powiedzieć wiersz o krasej krowie W kropki bordo… Niestety! Rzekł tylko &plqq;kra..kra..kra&prqq; I umilkł, i jął gorzko sam nad sobą płakać, A mama, miast okazać zrozumienie dziecku, Krzyknęła rozwścieczona: – Przestaniesz ty krakać??? Ożeż ty… – tu dodała mnóstwo słów po grecku A kilka po łacinie. Więc nieszczęsny chłopiec Ukrywszy się w nadmorskiej gęstwinie akacji I znalazłszy tam twardy, granitowy kopiec, Zaczął gryźć te kamienie w żalu i prostracji. Gryzł, płakał i gryzł znowu krwawiąc sobie dziąsła Nad nim Chronos odmierzał bieg zim i jesieni, Aż młodzieniec doczekał się pierwszego wąsa I spostrzegł, że w około zabrakło kamieni, Bowiem wszystkie na proszek poprzegryzał gładko… Zawiązał przeto rzemień z zgrzebnych ciżemek, I pobiegłszy do domu rzekł wyraźnie: Matko! A matka osłupiała i krzyknęła: Demek??? I pobladła z radości jak śniegi Epiru, I spytała: Co teraz będziesz robił, mów, co? Najlepiej się wynajmij do mielenia żwiru! A na to Demostenes odrzekł: – Będę mówcą! I był nim rzeczywiście, a za nim i inni, Jak już gadać zaczęli, tak do dziś gadają… Hej, wszyscy ludzie matek słuchać się powinni, Ileż pięknego żwiru mielibyśmy w kraju!!! Deszcz w Wiedniu Ktoś przez radio mówi mi Że dziś w Wiedniu deszcz i mgły Skąd to wzruszenie i dreszcz Wiedeń i ty i deszcz Nad dunajski mokry bruk Kroków twoich znany stuk Blade latarnie na gaz A w tle zapewne walc Ten sam, ten sam, jak echo, jak sen Ten walc, ten walc, a jakby nie ten Raz, dwa, raz, dwa, zbyt smutny to walc Tak jakby w Chopina zasłuchał się Straus Niech gra, niech gra melodię sprzed lat Raz, dwa, raz, dwa, zakręcił się świat Jak żal, jak żal, rozgonił nas wiatr Gdzie Wiedeń, gdzie Polska, gdzie ty a gdzie ja U nas też już pada – wiesz Cóż, zapewne wszędzie deszcz Widzę cię znowu jak śpisz Pomyśl czasami – pisz Diagnoza Był jeden Dreptak Zenon, który miał sąsiada A ten sąsiad nazywał się Leon Chudzielak, I ten Chudzielak czasem do Dreptaka wpadał, Mówił mu różne głupstwa i go w ucho strzelał. Poza tym mu tratował pod oknami kwiatki, To tu to ówdzie robił mu koszmarny skandal, I groził że się kiedyś dorwie do Agatki Czyli córki Dreptaka, i że będzie Wandal. Trudno wyliczyć wszystkie zajścia i szykany, Jakim nieraz rodzina Dreptaka uległa, Czasami się rozlegał głośny krzyk: – O rany! Gdy na Dreptaka żonę spadła z góry cegła, Czasami Dreptak jęczał że go oczy pieką, Bo ten Chudzielak wpuszczał mu gazy łzawiące, A poza tym mu siusiał w butelki na mleko I mówił przez telefon: – Już ja cię przetrącę! Aż Dreptak, żyć nie mogąc wśród huku i swądu, Ciągłych gwałtów, napaści to z lewa to z prawa, Zaskarżył Chudzielaka do miejskiego sądu, I już nazajutrz miała odbyć się rozprawa. Lecz wieczorem ktoś dzwoni do drzwi Chudzielaka, Chudzielak drzwi otworzył i mruga oczami Bo nie wie: Rzeczywistość to, czy zjawa jaka? Dreptak z miłym uśmiechem stoi pode drzwiami I mówi: – Puśćmy tamte sprawy w zapomnienie Moje pęknięte żebra niech się już nie liczą, Przebaczam i sam proszę też o przebaczenie… Chudzielak ryknął śmiechem i zawołał: – Byczo!!! Na szczęście za Dreptakiem przyszła jego żona Schwytała go, na czole położyła rączkę I jęknęła: – No proszę, głowa rozpalona… Zenek, weź aspirynę, ty masz gorączkę!!! Dobra rada Bardzo się zdziwił Na swoim zamku Książę Radziwiłł &plqq;Panie Kochanku&prqq;. Stojąc pod kranem Stwierdził raz rankiem, Że wciąż jest panem, Lecz nie kochankiem… Przyszedł medykus, Zbadał troskliwie, Zapisał fikus Moczony w piwie. Gdy ten nie pomógł, Zapisał potem Wywar ze stonóg I spanie z kotem. Przybył też rabin, Rady udzielił: – Każden karabin Kiedyś nie strzeli, Użyj pan sztuczek, Bądź pan ten pucer, Żeby był huczek, Choć pusty sztucer… Książę mu rzucił Czerwony złoty I się przerzucił Na anegdoty… Tkwi tu zasada Nader prawdziwa: – Kto dużo gada, Ten coś ukrywa! Dom na przełęczy Chciałbym mieć dom na przełęczy, Dom godny starego kowboja. Niech przy tym domu jęczy Wiatr w jodłach i sekwojach. Domowi i sekwojom Niech mruczy czasem grom I wyje w krzakach kojot… Chciałbym mieć taki dom. Gdybym dom taki dostał W jakichś skałach i stepach To przy domu wodospad Musiałby spadać w przepaść I ryczeć w ciszę nocną, I w blasku słońca grzmieć… Nie do wiary jak mocno Chciałbym dom taki mieć. Konia chciałbym mieć również Barwy ognistoryżej, Koń pasłby się śród równin Położonych poniżej, Przybiegałby na sygnał, Na sobie znany ton… Ten dom by mi się przydał, To byłby piękny dom! Izb byłoby niewiele, Ot, trzy, cztery pewno, Lecz moi przyjaciele Zmieściliby się wewnątrz, Paliłoby się fajki, Gadało to i sio, Dobry byłby dom taki, Dobry jak nie wiem co! Gdzieś za jakąś przełęczą Nie wiadomą nikomu, Pod księżycem, pod tęczą Czekasz na mnie mój domu, I kiedyś oprę ręce O twój sosnowy płot, Jeśli wytrzyma serce – Zdezelowany colt. Domokrążca Nieprzejezdne wszystkie drogi, Deszcz zacina, wieje halny, Przez kałuże brnie ubogi Domokrążca seksualny. Nazywa się Dreptak Leszek, Ma fatalne pochodzenie, Z trudem wlecze chudy mieszek A w nim ubożuchne mienie… Smutny płód życiowej kraksy I niemęski obraz beksy – Raźniej nasi szli na saksy – Niż on idzie dziś na seksy… Brudną wodą płaczą dachy, Wilgoć mu z nogawek ciurka… Dreptak dzwoni w kawał blachy Po ulicach i podwórkach. Czasem dojrzy go służąca Czuła na tułaczą dolę: – Proszę pani, domokrążca Seksualny jest na dole… – Nie Marysiu, dziś nie trzeba… Roztargniona pani rzecze. Macie tu kawałek chleba, Idźcie z Bogiem, dobry człecze. Pierś westchnieniem mu uniosło, Jęknął głucho, nos przeczyścił… – Więdnie, więdnie nam rzemiosło, Wygryzają nas hobbyści… Zawył w nim żołądek próżny Jak gong ostatniego aktu: – Dziś w Spółdzielni Usług Różnych Odmówiono mu kontraktu… piękna matko, śliczna córko, Ciotko, niezbyt jeszcze stara! Gdy na waszym się podwórku Zjawi kiedyś ta ofiara Urodzona przed półwiekiem – To dla różnych wyższych racji Bądźcie, bądźcie dlań człowiekiem W imię rehumanizacji. Do bawialni go zaproście Lecz nie gdy będziecie same! Właśnie kiedy przyjdą goście – Wtedy zróbcie mu reklamę! Niech szeroko opowiada Odczuwając szczęścia pełnię O minionych swych przewagach – To wystarczy mu zupełnie! A wy w czasie tej prelekcji Odczujecie w głębi ducha Satysfakcję bez erekcji I sapania koło ucha… Don Kichot Kichot: Sancho, popatrz przed siebie na słoneczne drogi, Posłuchaj jak Rosynant rżeniem ranek wita, Przed nami ziemia leży jeszcze nie odkryta W niej zdobędziemy sobie rycerskie strogi. W szczelinach gór skalistych kryją się złe smoki, W każdym zamku królewna na wybawcę czeka, Wiele przygód nam droga gotuje daleka I wiele niebezpieczeństw kryje świat szeroki. Zabijemy tygrysy w upalnych sumatrach, Ukorzymy, pioruny, samumy i szkwały… Spójrz, oto pierwszy potwór wyłazi zza skały? Daj miecz, tarczę i kopię! Sancho: Panie, to jest wiatrak! Sancho: Biedny rycerz, co glewię wpół końskiego ucha Złożywszy, atakuje w obłędnym uporze Pożyteczną machinę, która miele zboże I bardzo zdobi plener, Bo skrzydłami rucha… Już dobiega… już lancy wyostrzoną szpilą Dosięga młyńskich trzewi w szaleńczym ataku, Wnet padnie, jak zazwyczaj, przy każdym wiatraku… Ale nie! Mur się wali… Ha! Przeszedł na wylot! Wraca ku mnie… podejdę i z konia go zsadzę… Rycerzu! Duży sukces! Gratuluję panu! Kichot: Ach, to była makieta, mur ze styropianu Sancho: Rozładowali problem! Brawo nasze władze! Doping Jan Dreptak, mierny literat w jednym z odległych województw, Studiował życiorysy innych znakomitych kolegów, Chcąc do nich się upodobnić w najmniejszych nawet rysach, Bo myślał: Żyjąc podobnie, będę podobnie też pisał. Przeczytał o Hemingway'u, że zawsze pracował stojąc, Więc zaraz też zrobił sobie specjalny pulpit w pokoju, Ale długo stać nie mógł, ponieważ miał platfuska, Więc się przerzucił na system leżący Marcelka Prousta I leżał ku rozpaczy żony na najpiękniejszej z otoman, I jeszcze w dodatku przeczytał, że Witkacy był podobnież narkoman, Więc powlókł się do apteki, a aptekarz Zenobi Wdowiak – Czym mogę służyć? – pyta. – Proszę coś szkodliwego dla zdrowia! – Panie! – Wdowiak krzyknął ze strachem. – Taż to panu zapewne zaszkodzi! – Owszem, ale może coś mi przy tym wyjdzie, bo na razie nic mi nie wychodzi! Zrób pan dla mnie jakąś miksturkie, która wpędzi mnie w twórczą mękę! A aptekarz aż się nadął z dumy, że zostawia mu się wolną rękę… Duch w nim zagrał odkrywczy a twórczy, wydał okrzyk radosny i dziki, Złapał szuflę i dawaj mieszać różne leki i specyfiki Tak jak szło: aspirynę, jochambinę, wazelinę, z pijawkami retortę, Papawerynę, rycynę, sklerosan, urosan i witaminę B-12 forte! Wszystko utarł, spirytusem rozpuścił, wlał przez lejek do półlitrówki I zawołał: – Fertig, pij pan zaraz! Dreptak wypił i odpadły mu zelówki Potem z nosa mu buchnęły płomienie, wreszcie rzucił się na kasjerkę, Lecz już w biegu zgubił kolejno cztery palce. dwunastnicę i nerkę. Ale wcale się tym nie przejął, zagrzmiał głośno, zakrzyknął: – Hu-ha! Przegryzł się przez sklepowy kontuar i po ścianie zaczął chodzić jak mucha, A następnie z piekielnym rabanem, wyciem, hukiem jak również zgrzytem Poprzebijał kolejno sześć pięter, błysnął, świsnął i wszedł na orbitę. Wykrzykując: – Tu jestem! A kuku! …ale jak ktoś nie ma do pisania iskry bożej, To żeby robił wokół siebie nawet nie wiem ile huku, To to mu proszę państwa i tak nic nie pomoże… Wersja radiowa Jan Dreptak, dość mierny literat, autor tandetnych utworów Szukał kontaktu z duchami innych, sławniejszych autorów Chcąc do nich się upodobnić w najmniejszych bodajże rysach, Bo myślał: Żyjąc podobnie, będę podobnie też pisał. Przeczytał o Hemingway'u, że zawsze pracował stojąc, Więc zaraz też zrobił sobie specjalny pulpit w pokoju, Stanął i czeka na kontakt, a tu kontaktu wciąż nie ma Nikt nie drukuje Dreptaka, tylko wszyscy Lema i Lema… W dodatku od tego stania nasz Dreptak dostał platfuska, Więc się przerzucił na system leżący Marcelka Prousta I leżał mimo łez żony na najpiękniejszej z otoman, I jeszcze w dodatku usłyszał, że Witkacy był podobno narkoman, Więc powlókł się do apteki, a aptekarz – Zenobi Wdowiak – Czym mogę służyć? – pyta. – Proszę coś szkodliwego dla zdrowia! – Panie! – Wdowiak krzyknął ze strachem. – Taż to panu zapewne zaszkodzi! – Owszem, ale może coś mi przy tym wyjdzie, bo na razie nic mi nie wychodzi! Zrób pan dla mnie jakąś miksturke, która wpędzi mnie w twórczą mękę! A aptekarz aż się nadął z dumy, że zostawia mu się wolną rękę… Duch w nim zagrał odkrywczy i twórczy, wydał okrzyk radosny i dziki, Złapał szuflę i dawaj mieszać różne leki i specyfiki. Tak jak szło: aspirynę, wazelinę, ligninę, z pijawkami retortę, Papawerynę, sklerosan, urosan, nitroglicerynę i witaminę B-12 forte! Wszystko utarł, spirytusem rozpuścił, wlał przez lejek do półlitrówki I zawołał: – No to pij pan zaraz! Dreptak wypił i odpadły mu zelówki Potem z nosa mu buchnęły płomienie, potem rzucił się na kasjerkę, Lecz już w biegu pogubił kolejno cztery palce. dwunastnicę i nerkę. Ale wcale się tym nie przejął, zagrzmiał głośno, zakrzyknął: – hu ha! Przegryzł się przez sklepowy kontuar i po ścianie zaczął chodzić jak mucha, A następnie z piekielnym rabanem, wyciem. hukiem, łomotem i zgrzytem Poprzebijał kolejno sześć pięter, błysnął, świsnął i wszedł na orbitę. Wykrzykując: – Mam kontakt! A kuku! Ale jak ktoś nie ma do pisania iskry bożej, To żeby robił wokół siebie nawet nie wiem ile huku i stuku, To to mu proszę państwa i tak nic nie pomoże… Do przodu Wydano raz kiedyś okólnik z licznymi podpisami, Że wolno wchodzić do biura wyłącznie prawymi drzwiami, Wychodzić natomiast – lewymi. Gdy wszyscy go odczytali i podpisali, naradę zwołano w największej sali, Przerwawszy w tym celu pracę, by – jak kazała praktyka – Omówić z urzędnikami treść tego okólnika. Naczelnik wszedł na mównicę i powiedział: – Zgodnie z ustawą Wychodzimy od dziś na lewo, wchodzimy natomiast na prawo! Tu się rozległy oklaski, naczelnik przez chwilę się kłaniał, A potem dorzucił łaskawie: – Są może jakieś pytania? Zebrani przez dłuższą chwilę medytowali w cichości, Bo jakby pytań nie było, to naczelnik by mógł się rozzłościć… Wreszcie poważny Dreptak odezwał się uroczyście: – Znaczy, na lewo jest wejście, na prawo zaś mamy wyjście? Naczelnik zaczął coś sprawdzać i w swoim brulionie kreślić, Obliczył i rzekł: – Tak w zasadzie można by to określić! Są może jakieś wnioski? A urzędnicy, wśród wrzawy, Uchwalili wniosek dziękczynny za załatwienie tej sprawy, Która już była nabrzmiała, a teraz jest czysta i śliczna… Jeszcze tylko jedna pani spytała, czy będzie część artystyczna. – Nie będzie – odrzekł naczelnik – bo chwilowo funduszu nie mamy! Ale za to, zgodnie z tradycją, na koniec coś odśpiewamy! I odśpiewali prześlicznie: &plqq;Myśmy przyszłością narodu&prqq;. …są jeszcze u nas usterki, ale w sumie jesteśmy do przodu! Draka w sali Straszliwą rzecz opowiem w skrócie Ogólną bójkę i zatrucie, Jak wywichnięto kilka stóp I jak się gęsto ścielił trup! A było tak, że kiedyś w poście Zjechali do Dreptaków goście: Ciotka i szwagier oraz teść, Aby się napić względnie zjeść. Za nimi przybył również stryjek… Ze studzieniny wyjął palcem świński ryjek, Na poczekaniu cały zjadł I zaraz potem trupem padł. I wszystkich wnet ogarnął strach – I każdy wołał: – Och! i Ach! A gdy stryjaszek ostygł już, To dziadzio wyjął ostry nóż Z nierdzewnej stali I gospodarza nożem bęc! A tamten puścił talerz z ręc I się wywalił! Szwagierka zaś krzyknąłwszy w głos Dziadziowi wbiła młotkiem nos Na kilka cali. A potem znów podniosła młot I utrupiła biedną ciotkę, draka w sali! Gdy ta masakra była w trakcie Ktoś zawiadomił biedną babcię I babcia zaraz przyszła – lecz Przyniosła z sobą stary miecz… A widząc dziadka z wbitym noskiem Krzyknęła głośno: – Rany boskie! I uchwyciwszy gardę w dłoń Wyjęła z pochwy straszną broń… Lecz teścio z koltem stał za winklem I od niechcenia ruszył sobie cynklem, Straszliwy wokół rozbrzmiał huk I babcia wyciągnęła nóg. A ja ujrzawszy wszystko to, tak zapodałam do MO: Donoszę najuprzejmiej, iż Nie ocalała nawet mysz, Ach, cóż za jatka! Tu leży noga, a tam brew, A po kotletach spływa krew I po sałatkach… Tu – chcąc uciszyć serca stuk – Połknęłam porzucony tuk Aż do ostatka… Ale zaszkodził mi ten szpik, zawierał bowiem arszenik… Buź-ka… Wysiad-ka… Dreptak i lew Neron dzisiaj przeklina, Poppea także zła, Zamiast lew chrześcijanina – To chrześcijanin zjadł lwa. Lew był zły, prosto z Nubii, Bestia wielka i chytra, Ogromnie chrześcijan lubił, Nawet bez żadnych przypraw. Chrześcijanin był mizerak, Ni pętelka, ni hetka, Wyglądał na fryzjera, A nazywał się Dreptak. Cyrk, publiczność, arena, Zespół gra na formingach, A Dreptak, ta gangrena, Zeżarł lwa jak piklinga. Nawet nie posmakował, Spojrzał na gnatów kupę. Podniósł ogon i schował – To – powiada – na zupę. Siadł, szpik z kości wysysa I dozorcy się pyta: – Widziałem też tygrysa, Może go wypuścita? Wiodą go przed cesarza, Przez tłum dostojnych gości. – No, chyba żeś się nażarł? Rzekł Neron nie bez złości. – Uwolnię cię od stosu. Mąk i innych opresji. Lecz powiedz, w jaki sposób Dałeś radę tej bestii? Dreptak z zadowoloną Miną udzielił wywiadu: – Bardzo źle nas karmiono, Trzy dni żem nie jadł obiadu. Lew jadł trzy razy na dzień, Był tłusty jak perszeron, No więc w takim układzie… – Rozumiem – mruknął Neron – – Lecz jaka na to recepta? Podyktuj mi ją, proszę. – Lew ma być głodny – rzekł Dreptak – A chrześcijanin tłuścioszek! Dreptak się budzi w tle &plqq;Marzenie&prqq; Schumana Dreptak się budzi! Skrzypią sprężyny, Dreptak przeciąga się i mamrocze, Widać wyraźnie z Dreptaka miny Że sny miał takie więcej prorocze. A śniły mu się kwiatki, ruczaje, Że był przepiękny, że kochał ludzi… Nad sennym miastem świt blady wstaje, A w centrum miasta Dreptak się budzi. Dreptak się budzi! Jest mu przyjemnie, Sen o realia w nim się zazębia, – Ach – myśli – ileż jest dobra we mnie, I jaka, prawdę mówiąc, jest głębia! W kuchni za ścianą stukają szklanki, To żona kawę poranną studzi, I płomień słońca padł na firanki, I cały w blasku Dreptak się budzi. Głowa szlachetna, choć trochę łysa, Noga kosmata, lecz drobnej kości, I jedna ręka przez krawędź zwisa Jakby szukała nowych wartości. Z odgiętym jeszcze o pościel uchem, Z lekkim trzeszczeniem obu podudzi! I z białej dłoni powolnym ruchem Potężny duchem Dreptak się budzi! Dłoń, jak mówiłem, zwisa z krawędzi I szuka czegoś po dywaniku… – Ha ha! – mówicie – Tu dowcip będzie! Dreptak się budzi z ręką w nocniku! Tak myśląc jednak – byście nie zgadli, A on, szukając, także się łudzi… Dreptak to Polak. Nocnik mu skradli. I z ręką w próżni Dreptak się budzi… Droga do domu W mym starym domu, który dawno już spłonął, Do dziś na pewno nie zapomniał o mnie nikt. I jest w nim półmrok, a za oknem zielono, I jest w nim cisza, a za oknem ptasi krzyk. Zapewne rano ktoś rozsuwa kotary, Zapewne słychać w kuchni głosy i brzęk szkła, A co godzinę biją zegary, A co wieczora na pianinie ktoś tam gra. W tym moim domu, utraconym Bóg wie kiedy, Jest dla mnie miejsce na wprost drzwi. Kiedyś tam wejdę, aby nigdy więcej nie wyjść, I głos znajomy cicho spyta: – Czy to ty? Znowu się zwrócą ku mnie dobrze znane twarze, Znów ktoś jak dawniej powie: – Chodź… …tylko ta droga, pod górę i w skwarze …tylko tak trudno, bardzo trudno mi tam dojść. Gdzie jest mój ogród i czy są w nim georginie? Czy jeszcze stoi obrośnięty winem mur? Czy tak jak dawniej mgły się snują w dolinie, A za doliną błękitnieją szczyty gór? Wszystko to ujrzę, kiedy furtkę odnajdę I łąkę za nią, gdzie się pasie biały koń. Po cichu dom swój od ganku zajdę, Mosiężną klamkę jak przed laty wezmę w dłoń. …bo w moim domu, utraconym Bóg wie kiedy, Jest dla mnie miejsce na wprost drzwi. Kiedyś tam wejdę, aby nigdy więcej nie wyjść, I głos znajomy cicho spyta: – Czy to ty? Znowu się zwrócą ku mnie dobrze znane twarze, Znów ktoś jak dawniej powie: – Chodź… …tylko ta droga, pod górę i w skwarze …tylko tak trudno, bardzo trudno mi tam dojść. Drugi etap reformacji opisany przez Mikołaja Reja Jako odbita fala w biblijnym potopie Widmo Reformacyi krąży po Europie. Każda nacja, gdy z Rzymem nie bardzo się zgadza, Wybiera to wyznanie, które jej dogadza: We Szwajcariej kalwinizm ma swoje mieszkanie, Hugonoci we Francjej, w Angliej – anglikanie, Husyta siedzi w Czechach, protestant we Szwecjej, Posłuszny ewangelik żywie w Enerdecjej. Przyszła Reformacyja i na polskie kresy, W pierwszym etapie spore odnosząc sukcesy, Lud albowiem tutejszy, choć nie pracowity, Bywa tolerancyjny, zwłaszcza gdy jest spity, Czyli że prawie zawsze. Papież piuskę targa Blednie kardynał Hozyusz i młody Piotr Skarga Modlą się by ocalał w Polszcze kościół święty, Gdy wtem wśród innowierców wszczęły się fermenty I tak, jak się to u nas nader często zdarza, Już ten tego podgryza, ten tego naparza, Dalej że w dyskusyje, sejmiki, dystrakcje, Dalej się na wyznania dzielić i na frakcje! Już się rycerz Miodowicz na swej szkapie trzęsie, Pragnąc w bitewnym szale urżnąć wąs Wałęsie, Już kneź Kiszczak z garłacza siekańcami strzela Paf paf paf! – i ogłuszył chwilowo Kornela Morawieckiego… PRON się z Glempem dzga na dzidy, Grunwald – zamiast na Niemców – wpadł pomiędzy Żydy, Mikołaj w protestanty, do Kalwinów Marian, Zyzio ruszył w husyty a Dyzio do arian. To co w każdym z narodów płynie własnym nurtem – Polaczkowie u siebie chcieli zrobić hurtem, Wedle swoich rodzimych, lechickich poetyk (o czem sam wiem najlepiej, bom takoż heretyk) Aż się wzajem pożarli, i z tej właśnie racji Nie wyszedł w Polszcze Drugi Etap Reformacji… Oj poprawcie się bracia, ku sobie się skupcie, Nie wyszła reformacja, więc reformę róbcie W przeciwnym bowiem razie – to ja, Rej, wam prawię – Będzie dla was wszystkich jedna wiara – prawosławie! Drugi oddech Co to tak tętni, co to tak dzwoni, Co tak rozrabia z wdziękiem i swadą? Czy to do szarży poszli dragoni, Czy może cyklon albo tornado? Coś tam gdzieś hukło, coś gdzieś się stłukło, Wzrok pięknych kobiet lśni aprobatą, Bo środkiem drogi, z piersią wypukłą Kroczy wspaniale nasz drogi tato! Kto go zaczepi – dostanie w mordę, Więc wszystko wokół blade i drżące, Bo tato złapał swój drugi oddech! (często tak bywa po pięćdziesiątce) Wypił dwa piwka tuż po fajrancie, Zakąsił wonnym, szwajcarskim serem, Uszczypnął w tyłek niejaką Mańcię I zaraz poczuł się szwoleżerem! Idzie zadziorny jak wszyscy diabli, Lekko, buńczucznie jak młoda lama, Dajcie mu konia, dajcie mu szabli, To on wykończy nawet Saddama! Serce w nim wielkie, choć oddech krótki, Lecz co tam oddech, ważniejsze serce! Grzecznie wysiusiał się koło budki Składając przy tym ukłon fryzjerce, I znowu idzie hardo, szeroko, Sam zachwycony sobą niezmiernie, Kapelusz spuścił na jedno oko, Tak jak to widział w pewnym westernie, Wzrok przenikliwy, ręce na biodrach, Pewnie za chwilę colt błyśnie w dłoni… Spokojnie szumią Nysa i Odra, Bo w razie czego – tatko obroni! Sama w nim siła, uroda sama, Jakby z granitu został wyryty! – Wtem z domu wyszła powoli mama I rzekła cicho: – Niusiek, ty spity! …tu się zrobiło całkiem nieklawo, Orzeł się zmienił nagle w śmierdziela, Spojrzał panicznie w lewo i w prawo I głupio bąknął: – Ta co ty, Hela? Już w bramę wchodzą, nikną, maleją, A patrząc na to, tak myślę sobie Że kury – orłów nie rozumieją! …o, właśnie orzeł dostał po dziobie… Duch ateisty …a w każdy wieczór mglisty Coś u mnie w domu zgrzyta, A jest to duch ateisty, Więc się zazwyczaj go pytam: Duszo, duszo pokutna! Co tak siedzisz i jęczysz? Czemu żeś taka smutna, Żeż czemu tak się męczysz? Na to mi z narożnika Tak odpowiada dusza: Jam jest duch bezbożnika, Czyli że ateusza, Jeśli mam mówić szczerze, Faktycznie nie ma tu mnie, Bo sam w siebie nie wierzę… Pan szanowny rozumie? Tutaj piszczelem skinął, Wypuścił z gęby dyma, W powietrzu się rozpłynął I faktycznie go ni ma… Tyle że smród zostawił I kawałek zasłony… Oko lśni jak latarnia, Błyszczy łańcuch ze srebra… Panie, cóż za męczarnia! – jęknął, drapiąc się w żebra. Ot, niesmaczne kawały. Czy zemsta? Diabli wiedzą! Nie ma mnie przez dzień cały Zgodnie ze ścisłą wiedzą, Aż tu na pół minuty Zjawiam się jako strzyga… Duch ze mnie psu na buty, Skąd więc cała intryga? Tu znów cieniutko kwiknął, Siadł przed telewizorem, Chciał popatrzeć, lecz zniknął, Cuchnąc siarkowodorem… Myślę, że facet taki, Co zjawia się i znika, Musiał mieć jakieś braki W wykształceniu laika… Mógł dźwigać sentymenty Z czasów, gdy był malutki, Może nie wierzył w świętych, Lecz wierzył w krasnoludki? O… znowu z jakiejś szpary Wyłazi na podłogę… Cześć! No, co powiesz, stary? Panie! Ja już nie mogę!!! Duet romantyczny z CREATOR-em Ona: Blady księżyc za chmury się chowa, Wędrujemy przez Wrocław, co śpi… On: Popatrz, to ulica Szybowcowa! Ona: Popatrz, numer to dwadzieścia trzy! Razem: Dobry los nas tu przywiódł jak tato, Wdzięczniśmy jemu za to, że hej! Bo tu mieści się firm a CREATOR, Która słynie z ceramiki swej! On: Ceramika nie saska, nie chińska, Ona polski ma fason i smak. Ona: Jej autorzy to pani Cybińska I pan Zbigniew Horbowy… On: Tak? Ona: Tak! Razem: Więc gdy chcesz mieć kolekcję szałową, To nie zwlekaj, lecz wskakuj na koń, Do Wrocławia leć na Szybowcową Albo łap za telefon i dzwoń. On: Zanotujcie i innym przekażcie – Kto na dzieło wybitne ma chęć, Niech wykręci pięćset dziewiętnaście, Poczem siedem, dwa, cztery… Ona: Lub pięć! Razem: Jeszcze będziesz dziękować nam za to, Jeszcze kwiaty zapragniesz nam dać, I zatęsknisz za firmą CREATOR, I przy biegniesz tu do nas apiać! Dumka Endeka o żydach polskich Polscy Żydzi zawsze mieli bezpieczniki i uszczelki Co chroniły jakoś ich przed potknięciami – Na koszt państwa posprowadzał Żydów król Kazimierz Wielki A Polacy się musieli przywlec sami. W Drugiej Rzeczypospolitej Żydzi mieli jeszcze lepiej, Wytwarzali mnóstwo książek, ryb i tkanin, Każdy Żyd z podstępną miną stał zdradziecko w swoim sklepie (…?) Nawet okres okupacji też się na coś Żydom przydał: Po podwórzu Himmler miotał się z armatką, Zaś w mieszkaniu Polak z Polką ukrywali swego Żyda! A czy Żyd Polaka ukrył? Bardzo rzadko! Teraz wreszcie, gdy się w życie historyczny układ wciela Szewardnadze – Ribbentrop – Mołotow – Genscher, Żydzi znowu mają z górki – mogą zwiać do Izraela, A ja kurwa znów pod Kutnem z szablą w ręce… Dumna zupa W Dreptakowej, hen, chałupie Zakochał się krupnik w zupie Mruga na nią jedną krupą I bulgota: – Buzi, zupo. Ale zupa, jak to zupa, Na ten krupnik z furią chlupa. – Twe amory mi są zbędne, Bo kochają mnie ząb z dębem. – Ejże – krupnik rzekł ubogi. – – Czy nie za wysokie progi? Ząb i dąb do wzykłej zupy? Zostaw, zupo, te wygłupy. Na to zupa jak wąż sykła: – Ze mnie zupa jest niezwykła. Za to tyś nie Antonioni, Krupa w tobie krupę goni. Liczykupa, dziad, chałupnik. Aż się spłakał biedny krupnik, Jęknął, otarł z oka krupę I zapytał wredną zupę: – Powiedz zupo, mnie ciemnemu, Tyś niezwykła? Niby czemu? Widzę w tobie trochę grochu I kartofli zwykłych trochu… Zupa w krzyk: – Ach, ty krupniku, Podłej rasy krasy byku, Drzeć by z ciebie trzeba pasy, Za to, że nie czytasz prasy, Gdzie jest artykułów kupa, Że nie jestem zwykła zupa. – A co? – Bardzo atrakcyjne Danie regeneracyjne. Krupnik na to znieruchomiał: – Fajnie, to ja jestem koniak. Dusza Kaszuba Nad brzegiem morza tuman wilgotny wszystko dokoła okrywał, A na swej łódce Kaszub samotny swoją kochankę tak wzywał: – Płyń, wdzięczny głosie, po morskiej fali, Usłysz, ach, usłysz mnie, luba, i na wezwanie przybądź z oddali Tu, do swojego Kaszuba. – Przybądź, ach, przybądź, bo nie mam czasu, Ciebie, kochanko ma, wzywam, bowiem ja jestem twój miły Kaszub, Co na tej łódce tu pływam! Tak młody Kaszub wołał ze łzami, Żeby przybyła tam wkrótce, a jednocześnie ruszał wiosłami, pływając po morzu w łódce. Pływał i oczy swe wypatrywał, Czy biegnie doń jego luba, Ale niestety nikt nie przybywał Do nieszczęsnego Kaszuba. Morze szumiało, głos leciał w pustkę, Wiatr szarpał żagiel z łopotem, Zapłakał Kaszub, wytarł nos w chustkę I powiosłował z powrotem. Dwanaście Niejeden mną pomiatał szkwał, I myślał że mnie porwie I w boju jam odważnie trwał, I w łożu było w normie, Schodziłem pole, las i step, Gdzie wilki nocą wyły, Lecz samoobsługowy sklep – To rzecz nad moje siły… Kiedy tam wchodzę – wtedy cześć, Paciorek mówię w duchu – Bo w sklepie – ekspedientek sześć W kamiennnym tkwi bezruchu, A wszystkie wparły we mnie wzrok I spojrzeń sześć mnie goni, I sprawdza każdy drżący krok I każdy ruch mej dłoni, I wiem, że kropka, muszę wpaść, Bo tok ich myśli słyszę: – O, sukinsynu, chciałbyś skraść Wiśniowy dżem z Pudliszek? Ptiberów paczka ci się śni, Marago, budyń w proszku, Serek szwajcarski pachnie ci I nęci zupa z groszku? Byczki w tomacie chciałbyś mieć, Śledziową szastać pastą? Czterojajeczny pragniesz żreć Makaron, ty orgiasto??? Dążę z koszykiem w stronę drzwi Ze wstydu bliski śmierci, Sześć ekspedientek w przejściu tkwi Pierś w pierś (dwanaście piersi!) A że dorodną mamy młódź O kształtach dużej klasy, Więc płynę – rachityczna łódź – Przez tuzin fal, do kasy… W ręku druciany koszyk mam, Za ciężki dla wymoczka, Stąd częste ostrzeżenia dam: – Nie spuszczaj mi pan oczka! Dotarłszy wreszcie – nędzny wrak – Ostatkiem sił do portu, Chwytam długopis, papier, lak, I piszę do resortu: – Ministrze! Coś w tej mierze zrób! Przedsięweź jakieś środki, Wybuduj większe sklepy, lub Do pracy przyjm sierotki Znaczy się jakiś chudsze daj, Których fizyczna cecha Nie będzie typu &plqq;Rzym by night&prqq;, Lecz raczej typu &plqq;decha&prqq;. Ja wiem, że to drażliwa rzecz, Że pan chciał jak najlepiej… Sam także czasem lubię… lecz Nie tuzin!!! I nie w sklepie!!! Dwa pomniki Na rynku wrocławskim gdzie domki się gnieżdżą jak barwne słoiki konfitur, Od kilku lat siedzi kamienny pan Fredro, ubrany w solidny garnitur. Naprzeciw zaś wieszcza, to znaczy vis a vis, miast Reja, Zapolskiej lub Prusa, Ktoś beczkę położył, a na niej usadził brzydkiego gołego Bachusa. Tra lom, tra li, tra la, patrzą na siebie pomniki dwa. Tra lam, tra li, tra lu, patrzą na siebie ze stron dwu. Czasami deszcz pada, a Bachus na deszczu okropnie nie lubi się moczyć, Więc pyta: czy mogę, sąsiedzie – mój wieszczu, na chwilę do ciebie wyskoczyć? I zaraz zostawia swą beczkę i murek, na cokół się drapie, choć ślisko I włazi pod pana Fredrowy tużurek i mruczy jak tłuste kocisko. Tra lam, tra li, tra la, grzeją się razem pomniki dwa. Pra lam, pa ram, pa ru, w zimnych jesiennych strugach dżdżu. Zaś w lecie historia jest inna zupełnie, gdy słońce nad Wrocław wypłynie To Fredrze okropnie gorąco jest w wełnie i wciąż chce się pić starowinie. Więc koło północy, lub później troszeczkę, zwołują się znowu nawzajem I mały Bachusek przechyla swą beczkę, a Fredro się raczy tokajem. Tra lum, tra lum, tra la, tak się radują pomniki dwa. Tra lum, tra li, tra la, w piekący żarem czas. Kto z was chce to ujrzeć, niech idzie na rynek i niech się cichutko porusza. Najlepiej się schować za jakiś kominek lub jeden z wykuszy Ratusza. A potem popatrzcie kto w ciszy rozrabia, kto łazi po jezdni i torze, Ten wyższy – ubrany, to, proszę was, hrabia, ten goły – to proszę was – bożek. Tra lim, tra lum, tra la, nasze kochane pomniki dwa. Pa pam, ta ram, hoc hoc, w każdą wrocławską letnią noc. Dwie opinie O, dylemacie wielki, O, sceno z kiepskiego kina – Za komisarza jaczejki Uważa mnie moja rodzina Głęboko przekonana, Że gdy idę do pracy – Czeka tam na mnie nagan I brodaci kozacy. Że wkładam strój kałmucki, I że spędzam wieczory Mordując Dzieduszyckich, I podpalając dwory. Zaś mój szef – wprost przeciwnie Niejednokrotnie gdera: – Rozumujecie dziwnie, Jak, powiedzmy, liberał Lub socjaldemokrata Czy jakiś takiś podobny. Czyście wy – dajmy na to – Mieszczanin średniodrobny? Takie poglądy macie, Że aż coś we mnie skuczy. A tam, u siebie w chacie, Toście pewnie piłsudczyk? I tak jakoś dryfuję Pośród tych Scyll i Charybd. Tutaj gwałcę, tam knuję, Tu ruble, tam dolary, I tu, i tam opinia Dość zgodna co do brzmienia, Że jeżelim nie świnia, To mętniak bez wątpienia. Cóż… wiem, co piszczy w trawie I skąd takie mniemanie: Ot, czasem w jakiejś sprawie Usiłuję mieć własne zdanie… Dylemat Mały Zyzio brzydko klął Więc go raz diabełek wziął Ten diabełek był przebrzydły I Zyzia nadział na widły I posadził go w Hadesie Na rozpalonym sedesie! Diabły się zebrały wokół I chciały robić protokół A jeden spytał wśród krzyku Gadaj jakżeś klął chłopczyku? A Zyzio odrzekł w żałości Kląłem psze diabła &plqq;wciórności&prqq; Czasem także kląłem tak: A żeby cię trafił szlag oraz &plqq;Niech cię krew zaleje&prqq; A diabeł jak się zaśmieje! Aż przewrócił się na dechy Taż to nie są żadne grzechy! Krzyknął głośno – miejsce zróbcie! I chłopczyka kopnął w pupcię Zyzio tylko wrzasnął &plqq;jaju&prqq;! I poleciał wprost do raju Gdzie posadkę dostał niezłą I prześliczne białe giezło taki system jest do bani Bośmy zdezorientowani Więc pytamy wszystkich chytrze: Czyż są klątwy jeszcze brzydsze? Dyskretny Urok Burżuazji Coraz w nas mniej klimatu Azji, Surowych, zdrowych obyczajów. Dyskretny Urok Burżuazji Powoli wkrada się do kraju. Polaryzują się maniery, Estetyzuje się ubranie, Jadamy sery i desery Jak zniewieściali paryżanie: Więcej koniaków, mniej małmazji Z czerwoną, tradycyjną kartką… Dyskretny Urok Burżuazji Wciąga nas miękko, ale wartko. Wyposażamy się na raty, Posługujemy obcą mową, Miewamy fiaty i SEAT-y I telewizję kolorową. I nawet problem eutanazji Dyskutujemy w swym salonie: Dyskretny Urok Burżuazji W najlepszym, postępowym tonie! Już więcej biżuterii, futer I narkotyków na receptę, I już wymawia się &plqq;kompjuter&prqq;, Nie zaś &plqq;komputer&prqq;, tak jak przedtem. I dobrze nie mieć jest fantazji, By nie wyróżniać się w swej klasie… Dyskretny Urok Burżuazji Niezwykle dobrze u nas ma się! Adresujemy listy kodem, Łączymy automatem Szczecin, I pederastia wchodzi w modę, I zmniejsza się pogłowie dzieci, Trwa dwutorowość apostazji: Krzyżyk na szyi towarzyszki… Dyskretny Urok Burżuazji, Gdy już nie grają marsza kiszki… A jeśli grają to nie marsza, A jeśli marsza – to nie kichy. I coraz bardziej wszystkim starcza Na doktoraty i zagrychy, I to w zasadzie jest w porządku, Cały świat bardziej dba o schedę, Nie można ciągle od początku Miast sekretarki – klepać biedę. Lecz chociaż to uczucie głupie, Mój ciągły stan idiosynkrazji, Co ja poradzę, że mam w dupie Dyskretny Urok Burżuazji? Dziadziuś Prosił dziadziuś miłą Gosię: – Miła Gosiu, nie dłub w nosie. Ale Gosia nie słuchała, Tylko w nosie wciąż dłubała. A dziadziuś był obrzydliwy, Więc wpadł nagle w gniew straszliwy. I po krótkiej z Gosią walce, Obciął tej gówniarze palce Teraz Gosia z wielkim smutkiem Dłubie w swym nosku kikutkiem. Morał: Kto nie słucha dziadzi, Ten już nigdy nic nie wsadzi. Dziedzictwo Czasem siedzę i rozmyślam godzinami Co przdkowie moi mieć na celu mogli Że walczyli i walczyli ze Szwedami Jak to ujął pan Sienkiewicz w swej trylogii? Kombinacja to nad wszelki wyraz mglista – Co nie bawi mnie niestety i nie cieszy: Przypływają sobie Szwedzi promem z Ystad, A tu Kmicic do nich z krzaków bęc z pepeszy! Kto mógł przeczuć i przewidzieć że wystrzeli Jakby w jaki przysłowiowy kaczy kuper… A ci Szwedzi, jakby wtedy nas zajęli, To ja teraz miałbym może Volvo-Super? Jakąś Ingrid bym podrywał ałbo Gretkę Na kanapie obciągniętej szwedzkim sztruksem, I ze szwedzkiej stali mógłbym mieć żyletkę, A tak muszę się kaleczyć Rawą-Luxem… Na polarną zorzę patrzyłbym wieczorem, Od pingwinów, fok i morsów miałbym nabiał, Ksiądz Chudzielak to by wtedy był pastorem Z czwórką dzieci, więc by pewnie nie rozrabiał… Hej, na biegun by północny człowiek pływał, Zamiast jezior Augustowskich i Mazurskich, A jak ładnie by się każdy z nas nazywał – To by brzmiało: Olaf Haakon Waligórski! Dziś na siłę tę historię się odrabia, Takie rzeczy się wymyśla, że o rany, I tych Szwedów się namawia i przywabia Pisząc: &plqq;Przyjedź do Szczecina na Bałkany!&prqq; Wprawdzie Szwecja ludność bardzo ma odważną, Ale trudno nam tę ludność do nas złasić… – Dzięki – mówią – już nas Kmicic dosyć narżnął… My to zawsze coś musimy pokiełbasić!!! Dziedziczność O pierwszym zmroku, koło Pedetu By uspokoić stargane nerwy Snują się blade córki poetów Tych z awangardy, i tych z konserwy. Snują się solo, snują się kupą, Śniąc o tym, czego nocą nie dośnią, Rzadko karmione pożywną zupą, A dużo częściej mglistą przenośnią. Somnabulicznie, brzegiem wieczorów Pełzną jak strzygi pędzla Ociepki, A obok zdrowe córki majorów Rzucają chłopcom krwiste zaczepki. Na poetównę chłopcy nie patrzą… Cóż, że wygląda na smukłą nimfę, Że twarz ma dużo od innych gładszą, Kiedy krwi w żyłach nie ma, lecz limfę… Poza tym, wszelkich praw dziedziczności Jest antytezą, i trudno dociec Dlaczego nie ma nawet zdolności Tak miernych, jak jej rzekomy ociec… Rzekomy! Bowiem przed wieloma laty Gdy gwiazdy lśniły jak złota rzeka A tata wsadził nos w poematy – Mamę odwiedził dostawca mleka… Więc krążą teraz – żałosne dziwa – Po miejskich ulic zimnych manowcach Czasem ambicja w nich się fałszywa Odzywa bekiem, jak błędne owce, Lub się w mózgowej łączą przysadce Aż dwie miernoty na półetacie: Wrodzona, po tym fizycznym tatce, Z nabytą, po tym przybranym tacie… Dziewczyna I co ma – prawdę mówiąc – dziewczyna? Kiepską posadę, trochę pretensji Że tylko czasem chodzi do kina, Bo za sam pokój – połowa pensji. Bilet miesięczny, stołówka w pracy, Listowny kontakt z ojcem i matką. Czasem bywają u niej chłopacy Ale do rana zostają rzadko. Zbiera na płaszczyk, na parę butów, Swetry zamienia czasem z Tereską. W ogóle to ma mało atutów A i te straci gdzieś przed trzydziestką. W piątek dziewczyna parzy herbatę, Robi kanapki w dużej ilości, Nastawia bardzo kiepski adapter I podniecona czeka na gości. Przychodzi Jola, a może Ola, I może Ala i pewnie Lala, Jola ze sklepu, Ola z przedszkola, Ala i Lala są ze szpitala. Mieli przyjść chłopcy, ale nie przyszli, Bez nich też fajnie jest, że o rany, Bo można szczerze wymienić myśli, Z tym, że niewiele jest do wymiany. Dziewczęta ładnie szklanki wymyły Pewnie za tydzień znów się spotkają… Dziewczyna sobie przecina żyły A socjolodzy się zdumiewają. Trzeszczą od listów kąciki porad, Dyskusje mnożą się na ekranie, Ktoś na dziewczynie zrobił doktorat I ktoś wygłosił o niej kazanie. Uspokoiła się już rodzina, I etat dano komu innemu, Nikt nie wspomina: – Była dziewczyna! Nie ma dziewczyny – nie ma problemu. Dziwna kura Kędyś w Polsce był przysiółek, Wokół żyto i pszenica, A w przysiółku był zaułek Gdzie mieszkała cud-dziewica. Piękna była już od dziecka (bo przypadkiem miała dziecko) I chodziła stale w kieckach Z podhalańska-mazowiecko. Ojciec kochał swoją córę, Wciąż ją pieścił i przystrajał, Aż raz kupił dla niej kurę Co znosiła barwne jaja. Wiele było stąd rwetesu, Tłum zgromadził się pod progiem, I przyjechał pan profesor Co był znanym etnologiem. Lat miał osiemdziesiąt z górą, Siwa broda mu wyrosła I zawołał: Kuro kuro, Znieś mi jajko! …kura zniosła. Długo patrzył naukowiec, Wreszcie rzekł do asystentki: – No no, sama pani powiedz, Jakie kolorowe centki… Aż się wokół mieni wszystko, Całkiem jak u Renoira… Czyżby się impresjonistką Okazała kura stara? Tu wyciągnął ekstra-mocne, W dymu się pogrążył chmurach, Myśląc, czemu wielkanocne Jajka niesie zwykła kura? lecz niedługo siedział solo, Bo nadjechał na &plqq;Junaku&prqq; Jeden znany ornitolog Co rozumiał mowę ptaków. Zaraz kurę zaczął badać I przełamał jej opory: – Proszę prędko odpowiadać Skąd się wzięły te kolory? Tak ją spytał w ciemnej sieni Gdzie zapędził ją z podwórka, A ta kura się rumieni I w zmieszaniu skubie piórka, Lecz pytana bez litości Rzekła: – Serca mi nie rańcie… To poniekąd grzech młodości I wspomnienie po bażancie… Był tu jeden taki bażant, Kolorowy niby tęcza… Cóż… dziewczętom się to zdarza, Niech już pan mnie nie zamęcza… I skłoniła się na progu I pobiegła skubać kwiaty… A na płocie zapiał kogut. Bardzo dziwny. Bo rogaty… Mała zagwozdka historyczna Smutnej pamięci dziadek naszego bohatera Królowi Karolowi Szwedzkiemu towarzyszył w Prusach i Warmii, Zaś tata bohatera był to dość znany generał A potem nawet feldcechmistrz wrogiej, austriackiej armii. Prababcia była Włoszką, nosiła nazwisko Rofranco, Natomiast z dwóch babek każda szła swoją ścieżką, Bo jedna była Litwinką, druga austriacką poddanką, Atoli po swoim tatusiu Kinskim, w połowie Czeszką. Bohater nasz się urodził w Wiedniu, przy Herrengasse. Ochrzczony został natychmiast w pobliskiej Schottenkirche, I poszedł z tym całym bagażem na swoją życiową trasę Na której go spotkały co krok przeżycia nieliche. Wsławił się w damskich sypialniach i na bitewnych polach Z bagnetem w ręku żołnierzy własnym przykładem krzepił, I wszedł na karty historii jako typowy Polak. A zginął w błotnistej Elsterze. A zwano go &plqq;książę Pepi&prqq;. Mały geograf Holender jest duży, różowy, mieszka najczęściej w wiatrakach, Holenderka chodzi w czepku oraz w drewnianych chodakach. Oboje budują tamy, oboje są ckliwi i czuli Więc czasem w tulipanach pani pana przy tamie tuli. Szkot bardzo wszystko oszczędza więc chodzi w żoninej spódnicy Podrywacz nieraz się myli w tej Szkocji na ulicy… Szkot wieczorami Szkotce grywa oszczędnie na kobzie, A Szkotka spytana jak się bawi, mówi oszczędnie &plqq;dobzie&prqq;! Monaco jest maciupeńkie, ale się bardzo opłaca, Bo jest tam ruletka, plaża i jedna artystka Graca. Jej mąż nazywa się Reiner, ma baczki jak jaki Romeo, I długo nie mógł mieć dzieci ale mu już minęło. Szwajcar je ser szwajcarski, robi zegarki &plqq;Cyma&prqq;, Zarabia na turystach, jak tylko przyjdzie zima. Ewentualnie z kuszą po szczytach alpejskich lata. My mamy Putramenta, a oni to znów Buerenmatta… Liberyjczyk chodzi w liberii uszytej z barwnej draperii. Pieśń &plqq;O du lieber Augustin&prqq; jest chyba hymnem liberii… Liberyjka jest liberalna, lecz mąż jest zazdrosny jak tygrys, Więc jakby kogoś z nią złapał, To by z niego zrobił ex lybrys… Madagaskarczyk jest strasznie dziki, nie wie co gaz a co prąd, Jak go nie zeżre krokodyl, to i tak umrze na trąd. Madagaskarka jest czarna i wcale się nie ubiera. Dzieci na Madagaskarze są na ogół podobne do Arkadego Fiedlera. Panamczyk nie nosi panamy, bo ją uważa za banał Poza tym jest zawsze skrzywiony, bo tuż pod nosem ma kanał. Gdy o wspomnienia z Panamy kobietę zapytać chcemy, To zwykle nam odpowiada: – z Panamy? Ale z któremy? Turek ma wielki harem, skąd słychać okrzyki hu-ha, Turek umie zrobić kawę, sorbety i eunucha, Turczynka w gęsty czarczaf jest owinięta wiecznie, Bo Allach twarz kazał zasłaniać. A resztę niekoniecznie… Abisyńczyk jada na obiad małpy duszone w kaktusach, Uprawia strusie jaja i strasznie kocha Negusa. Lecz jeśli Abisyniątko dostanie trójkę z minusem, To Abisyńczyk Abisyniątko nazywa wtedy nygusem. Pigmej ma wszystko malutkie i to jest jego troską. Do każdego Pigmeja podobno dodają bezpłatnie mikroskop. Żony Pigmejów są przez to dość często bliskie szału, A jeden Pigmej ujrzawszy naszą Marysię, od razu dostał zawału… Australijczyk nie słucha radia, nie pasjonuje się tangiem, Tylko w kangury i strusie wciąż rzuca bumerangiem. Jak się po takim rzucie nie schowa do zagajnika, To potem w Australii odbywa się pogrzeb Australijczyka… Bułgar to też słowianin, choć bardziej od nas czarny, Żeby mu sprawić przyjemność, jeździmy często do Warny I każdy jakiś kożuszek przywieźć się stamtąd stara Żeby się Bułgar nie przegrzał, bo my kochamy Bułgara!!! Eskimos chodzi w futrach, jeździ na psie lub foce, Dnie tam trwają pół roku, a drugie pół roku noce. Więc noc poślubna u nich bywa najdłuższa na świecie. Ale wy się państwo nie cieszcie, i tak tam nie pojedziecie! Szwed jest niezwykle zimny, hoduje renifery, Osiąga temperaturę najwyżej trzydzieści sześć cztery. Jak mówić mu o miłości, to on powiada &plqq;Co proszę?&prqq; Dlatego Anita Ekberg woli mieszkać we Włoszech… Mongoł w swej jurcie swetry z wielbłądzej sierści robi. Ma wystające kości, kocha pustynię Gobi, Dawniej był ciemny, a teraz kształci w uczelni umysł. A jak wydoi kobyłę to to się nazywa kumys. Grek jeszcze ciągle wierzy w swoich Apollów i Zeusów, Zajada tłuste śliwki i śpiewa &plqq;Dzieci Pireusu&prqq;, Sprzedaje Amerykanom zabytki po dziesięć deka, Lecz nie potrafi tak świetnie jak Polak udawać Greka! Z cyklu: Bajeczki Babci Pimpusiowej Raz do koguta z krzykiem przybiegły kurczaki: – Tata, lis porwał mamę i wlecze ją w krzaki! Kogut tak się śmiać zaczął, że aż wpadł do ścieku: – Widać, że moja stara jest jeszcze na fleku! Mały historyk Narrator: W trosce o uświadomienie najmłodszego pokolenia, i w  chwalebnej dążności do naśladowania niektórych naszych literatów, co to nie wahają się zniżyć do poziomu dzieci i ponapisywać dla nich różne takie, a przy okazji zarobić parę złotych, także i my zdecydowaliśmy się publikować cykl popularnych wykładów historycznych o łatwo przystępnej, a zarazem wzruszającej formie. Dziś kilka źródłowych wiadomości o Leszku Białym! Leszek Biały jak był mały, To był dosyć przemądrzały. Lecz go spotkał cios straszliwy: Zmarł Kazimierz Sprawiedliwy Czyli tego Leszka tatko, A Leszek się został z matką. Miała na imię Helena I była niezła gangrena – Ledwie mąż się schował w grobie – Ta już chłopa szuka sobie! Zwłaszcza niejaki Goworek Wyzwalał w niej ten motorek, Wciąż chodziła z tym Goworkiem, Nazywała go kaczorkiem, Karmiła słodyczami, Aż Leszek zgrzytał ząbkami, I takie go żarły smutki Że aż się zrobił siwiutki, A inne dzieci wołały: – O, o! Jaki Leszek biały! Wtedy on się cały zmieniał I na twarzyczce czerwieniał, I był w czerwieni i w bieli, Aż go za chorągiew wzięli, Mieli go wywiesić właśnie, A on nagle jak nie wrzaśnie! Dopiero jeden Bździbździkiewicz Powiada: – Taż to królewicz! Dalej więc gromadą całą Pytać co się księciu stało? A on im prawdę wyłuszcza, Że mamusia mu się puszcza! Rycerstwo szablami macha: Dawać no tu tego gacha! Gdzie ten lubieżnik Goworek? Wsadzimy my jemu korek! Mieczem, kopią go połechcem! Lecz królewicz rzekł: – Ja nie chcem! [Podsmażymy go na ruszcie! Lecz królewicz rzekł: – Nie ruszcie!] Nie będę szkodził matusi, Niech se z nim żyje, jak musi! Tutaj wyszedł fakt fatalny, Że Leszek jest nienormalny, Bo każdy inny monarcha Zarżnął by takiego parcha, Zarządził wybicie oczek, Przynajmniej uszkodził kroczek, I w ogóle wygnał z kraju, Jak wtedy było w zwyczaju. A Leszek był zbyt łaskawy, Bo wyjechał do Gąsawy, Gdzie już prawie nieustannie Dnie i noce spędzał w wannie, Podważając wiarę ludu, Że jeszcze nikt nie zmarł z brudu. Aż jego wuj, Świętopełek, Wziął sznurek, zrobił węzełek, Wszedł z tym sznurem do łazienki, I skrócił Leszkowi męki: Dusiu-dusiu, i po wrzasku… Trzeba ci było, głuptasku? Mamo daj mi setkę Mamo proszę cię daj mi setkę Mamo daj mi ja proszę cię, Nie na karty, nie na ruletkę, Na fistaszki ja wydać chcę! Mamo ja tak lubię fistaszki, Jak fistaszki zwęszę to cześć! Nie chcę babki, forsy i flaszki, Chcę fistaszki bez przerwy jeść! Mamo nie każ mi szukać żony, Cóż przy żonie byłby wart świat? Byłbym przy niej wciąż zatrudniony, Kiedy bym swe fistaszki jadł? Na gitarze ci mamo pogram, Życie nasze się zmieni w raj, Gdy fistaszków kupię kilogram Tylko setkę mi mamo daj! Manneken-Pis Stoją sobie od Bugu do Nysy Smutne, polskie Manneken-Pisy, Co powstały z powodów paru: powód pierwszy – brak pisuarów. Powód drugi – to nadmiar piwa, Więc co drugi Manneken się kiwa. Powód trzeci niska kultura: Można nawet za drzwiami biura… Czwarty powód – to wciąż ta sama Stara, polska autoreklama: – Niechże w podziw wpadną cudzoziemcy, A szczególnie Czesi i Niemcy! Niemcy? Może. Lecz czasem w podróży Kraj nasz zwiedza przygodny Murzyn, Zaraz łza mu wypływa spod powiek: – Biedna, biedna ta biała człowiek… Czwarta z przyczyn także jest prosta – Stare hasło &plqq;Zastaw się, a postaw!&prqq; Owszem, postaw, ale – jeśli łaska – Zgodnie z hasłem czymś się przedtem zastaw… Świat potępia ich, albo wyśmiewa, Lub narzeka że przez nich schną drzewa, Ale mnie oni cieszą nad wyraz, Bo mnie przestał straszyć pewien wyraz, Co myślałem że jest z ekonomii, A poznałem że on z anatomii! Oto dzięki wam, Manneken-Pisi Wiem co znaczy słowo &plqq;tumiwisizm&prqq;…! Marsz sytych kobiet według Kanta 1: Wędrując nocką ciemną Czuję się bardzo przyjemnie. Bo niebo gwiaździste nade mną A prawo moralne we mnie! 2: Ja też to czuję czasami! 1: Więc zaśpiewajmy wraz! razem: Niebo gwiaździste nad nami, Prawo moralne w nas! 2: Maszerujemy sobie, Krok nasz jest równy i dziarski, Żaden głodowy marsz kobiet, Czyli Korcza z Młynarskim! 1: My rozstajami, polami, Przez zioła, sioła i las – razem: Niebo gwiaździste nad nami, Prawo moralne w nas! 1: Śmieje się do nas fasola, Tyka w patykach patyczak, Nie dla nas wizyty Kohla, Nie dla nas Płócienniczak! 2: Ruszaj no Mańka nogami, Byle na biwak i w gaz! razem: Niebo gwiaździste nad nami, Prawo moralne w nas! 2: Wisi nam Wschodnia Europa, I całe Er-Wu-Pe-Gie! 1: Małorolnego chłopa Kopniemy z radością w de! 2: A co z zachodnimi krajami? 1: Zachodnie też mogą nas! razem: Niebo gwiaździste nad nami, Prawo moralne w nas! 1: Łączą się proletariusze… 2: Proszę zaczekać, już łączę! 1: Na chwilę w krzaki muszę… 2: Uważaj, nie siądź na kłącze! 1: Zresztą niech łączą się sami, Nie dla nas walka klas! razem: Niebo gwiaździste nad nami, Prawo moralne Prawo moralne Prawo moralne w nas! Raz… Raz… Raz… Raz… Marzenia Kiedy piechur zmęczony przykuca, Marzy sobie o jedwabnych onucach, Żeby były śliskie i wygodne, Eleganckie, a przy tym chłodne… Chłop ubogi z dalekiego powiatu Często myśli o siermiędze z brokatu, Żeby podziw dla całej parafii, Wszyscy jękną, a wójta szlag trafi. Ksiądz Chudzielak, chudy i ponury, Chciałby myckę mieć z krwawej purpury. I akurat przyjeżdża sufragan I się robi pieroński bałagan… Doktor Dziobak, gdy zasypia zmęczony, To mu skalpel się śni pozłocony I zazdrosna mina prymariusza, Który wąsem z irytacją rusza. Kelner Pućko rozmyśla po cichu O dwunastu inspektorach PIH-u, Jak przynoszą jemu paprykarze, A on mówi do nich: – A ja zważę! Duma muzyk, który wali w bębny, Że zrobiono mu koncert odrębny I przychodzą Oj strach z Rubinsteinem, I dziękują, że to takie nadzwyczajne. A ja jestem sobie facet oddzielny, Mnie się widzi redaktor naczelny, Jak ma całkiem inną posadę I ułożyć musi balladę, A ja mu, broń Boże, nie zatwierdzam Ani się na niego nie rozsierdzam, Tylko z boczku się przyglądam zwyczajnie… Niby taki drobiazg, a jak fajnie!!! Marzenie wiosenne (w tle &plqq;Marzenie&prqq; Schumana) O czym marzy co roku wiosną Pan stworzenia, postępu chorąży? Jakie w nim dylematy rosną, Co nurtuje go? Co go drąży? Czy kariera mu widzi się wielka W dyplomacji, że jest konsulem W szapoklaku, fraku i szelkach, Że angielski zna, i że wogóle…? Czy też duma że jest naukowcem Co wynalazł gazowy skobel Albo z krową skrzyżował owcę, I ktoś dzwoni: – Hallo! Tu Nobel! Może sobie w myślach przedstawia Że się wybił, że obniżył koszta, Lub że dostał Nagrodę Wrocławia Za sam wygląd i za całokształt? Że jest bardzo znanym chirurgiem Ma nóż, kleszcze i inne kawałki I że jedzie własnym wartburgiem Ministrowi wyrżnąć migdałki? Albo może że Samosierra, Że kartacze stadami, jak ptaki, A on, prawdaż, jako generał, A on, prawdaż: – Za mną, chłopaki! Czy rakieta ewewntualnie, Gra orkiestra, w słońcu kosmodrom, Ktoś przemawia doń pryncypialnie Ciut od rzeczy, żeśwa nad Odrą? Względnie saloon, banda przy barze, A barmana właśnie zabito, A on wchodzi, i patrzy im w twarze A w kaburze ma taaaakie kopyto… Gdy zapytać, to każdy opowie Jakieś szczytne-ambitne łamańce, Ale mówiąc między nami, panowie, To na wiosnę każdy marzy o Mańce… Marzenie o córce majora Ach, chciałbym się, chciałbym ożenić z córką starego majora I żeby miała na imię Eulalia, Rozalia lub Flora, I żebyśmy mogli we trójkę siadać wieczorem przy świecach, A major by gadał kawały i czasem mnie klepał po plecach, Wybuchałby dziarskim śmiechem i wołał: – Dobre, co, synku? …aha, i jeszcze koniecznie musi być w stanie spoczynku, Ten major, nie jego córka, bo córka powinna być krwista, Przy kości, zdrowa, różowa i do przesady czysta, I umieć dobrze gotować, i smażyć sznycle, kotlety, Grochówki, sosy, bigosy i inne żołnierskie konkrety. Zjadając je słuchałbym gadek o różnych podchodach, atakach, Rąbaniu szablami po palcach, ciąganiu za uszy po krzakach, Troczeniu jeńców do siodeł, dawaniu ognia z armat Przez figle, właśnie w momencie, gdy w lufę zaglądał kamrat, O licznych wojennych romansach, które się w marszu wiodło Przy wtórze wytwornych zaproszeń: – Maryśka, wskocz mi na siodło! Skończywszy opowiadanie, mój teść by sięgał na półkę Po pistolety, by zagrać – jak co wieczora – w kukułkę, I dom by trząsł się od śmiechu, od huku aż do rozpuku, Przy wtórze dziarskich okrzyków: – Tu jestem, teściuniu, a kuku! Następnie, sprzątnąwszy gruzy i połamane krzesła, Wszyscy przyjemnie zmęczeni poszliby trochę się przespać, I leżąc przy swojej żonie ubranej w koszulę do kostek Radowałbym się, że życie mam zdrowe, miłe i proste, A potem wstałbym i poszedł do izby, gdzie na kanapie Czerstwy i dzielny teść – major – głośno i pięknie chrapie, I podziękowałbym Bogu za znak łaski całkiem oczywisty, Że nie jestem wynędzniałym zięciem nerwowego intelektualisty. Mazur urwisowski I Obsypało śniegiem krzaki Sopel sobie wisi, A Jaś sadzi koperczaki Do pięknej Marysi! Sadzi dziarsko i radośnie Koperczaków szereg, Kiedy Maryś w nie obrośnie – Będziem mieć koperek! Hop dziś przy stodole, Pecunia non olet! W górach wali dym na hali Niby wulkan wielki, Toż to Piotr cholewki smali Do niejakiej Felki, A że iskry idą z dziewki I krzyk: – Ty urwisie! A Piotr smali swe cholewki Póki Felka tli się! Hop dziś dziś, przy stodole, Pecunia non olet! Zagdakała w gąszczu kura, Sypnęło się kwiecie, Kaśka robi koło pióra Jednemu poecie! Zaś poeta rzekł wesoło I z dezynwolturą: – Rób mi rób Kasieńkok o ł o, Byle nie na pióro Hop dziś dziś, przy stodole, Pecunia non olet! Nieopodal tuż przy młynie Gdzie zagon rzepaku, Podkłada Henio świnię Rodzinie Dreptaków. – Będzie fajnie, będzie piknie! Powiada z nadzieją: – Świnia kwiknie, Dreptak fiknie, Ludzie się uśmieją! Hop dziś dziś dziś, przy stodole, Pecunia non olet! Mądrość Oto już gwiazdka świeci, Wnet aniołek przyleci W bielutkiej kombinacji By przynieść upominki Dla przezacnej rodzinki Zebranej przy kolacji. Czeka tatko wraz z matką Oraz z dziatek gromadką, W świątecznej atmosferze, Każdy nadstawia uszy By usłyszeć, czy w głuszy Szemrze anielskie pierze… A wtem dzwonek zadzwonił, Tatko jak stał – pogonił Pod choinkę tak raźnie, Że gwizdnął się w gipsaturkę I wybił górną czwórkę I mówił coś niewyraźnie Lecz za to po łacinie Przy całej swej rodzinie Nie wyłączając sprzątaczki, A potem – repertuar Skończywszy – jak jaguar Skoczył rozwijać paczki Ot, już papier szeleści, każdy paczuszkę pieści, Aż wreszcie jedna z córek Jak się dobrze zaparła, To w połowie przeżarła Czyli raczej przegryzła sznurek. I wnet z opakowania, Wypadł dyplom uznania Różne esy-floresy dokoła, A zawierał zachęty Pochwały, oraz święty Podpis tego dobrego anioła… Reszta dzieci wraz z mamą Też dostało to samo, Wszyscy w rękach trzymali dyplomy, Patrząc na ojca, który Przżynał właśnie sznury, Przerżnął, spojrzał i zawył z oskomy Bo w paczuszce bidaka Była jakaś odznaka, Jakiś order czy medal na szarfie I notka załączona Że posiadacz – gdy skona – To ma prawo grać w raju na harfie. Strach mówić, jakie aluzje Tatuś robił, jak fuzję Swą myśliwską zdjął z kołka, Jak strzelał, się odgrażał Oraz jak się wyrażał Pod adresem dobrego aniołka, Jak go po dłuższej chwili jakoś uspokoili, Jak tę strzelbę wyjęli mu z ręki, jak ochłonął do rana, I jak padł na kolana Aby złożyć na prezent ów dzięki, Potem wstał, spodnie strzepnął, Uśmiechnął się i szepnął – Morda w kubeł, ani słowa! Jak się obrazi to może Za rok wydymać nas gorzej… …i w tym była wielka mądrość ludowa! Meta w tle &plqq;Bolero&prqq; Ravela Pod chmurami czarnymi, brzemiennymi od grzmotów Naprzeciwko wichrowi co przechodniów z nów wali, Mały, blady producent gwizdków i sukinkotów Idzie, w palto przewiewne spowinięty, i w szalik. Grzmią wokoło pioruny jak armatnie wystrzały, Stado żubrów nadciąga, tygrys pręży się w gniewie, Świat jest taki ogromny, a producent tak mały Że powinien zapłakać, lecz nie płacze, bo nie wie. Oceany huczące, i wulkany dymiące, Stada rakiet gwiżdżące koło głowy i uszu… Idzie mały producent, trzyma synka za rączkę, Synek trzyma niedźwiadka a niedźwiadek jest z pluszu. Miną wichry i chmury, oceanów obszary Pozostaną za nimi, i piorunów blask zgaśnie, Będzie wieczór spokojny, miękki, ciepły i szary, I przystanie producent i wyszepce: – Tu właśnie… A to będzie niewiele, a to będzie na krótko, A to będą dwa drzewa, jakiejś łąki kawałek, Rzeczka z mostkiem, a mostek z przywiązaną doń łódką, Wszystko blade, zamglone, nierealne i małe… Przed płóciennym namiotem błyśnie wątłe ognisko, Synek siądzie opodal ze swym misiem w objęciach, A producent pomyśli że to właśnie jest wszystko, I upadnie na trawę płacząc z bólu i szczęścia… Metamorfoza Na zebraniu związku literatów Gdy dyskusja trwała właśnie szczera Nad jednym z prześlicznych, epickich poematów, Nagle zagdakał licznik Geigera! Zaraz zrobił się na sali bałagan, Ktoś zajęczał: O Panno przeczysta! A przewodniczący wykrzyknął: – Uwaga! Koledzy! Między nami musi być turpista! Tu wyjaśnił po detalu detal Że turpista to jest taka pluskwa (bo trudno powiedzieć że poeta) Co to pisuje różne paskudztwa, I że takie rozmaite bubki Piszą często jak wieść gminna niesie NA ten przykład &plqq;Odę do kupki&prqq;, Lub powiedzmy – sonet o sedesie… Nastrój zrobił się więc ponury, Jeden drugiemu podejrzliwie patrzył w oczy, A prezes wołał: – No który to, który? Niech no ja się dorwę do swołoczy! A wtem wszyscy oczy wytrzeszczyli Bo wypadek wydarzył się rzadki: Z miejsca podniósł się Dreptak Bazyli, Doskonały poeta co dotychczas opisywał kwiatki! Wstał, podrapał się wstydliwie za uchem: – Ja – powiada – jestem tym świntuchem… Rzeczywiście, pobłądziłem srodze I zupełnie zeszedłem na manowce, Pisząc Rapsod o brudnej nodze Jednego Rosołowskiego Zyzia, Taka mi się wydarzyła wpadka, Bijcie bracia! – tu nadstawił zadka… Zaraz wszyscy na niego wsiedli, Każdy życzliwie krytykować się starał, I w krótkich abcugach mu dowiedli Że jest szwagrem Czang-Kai-Szeka i zięciem Salazara, Że ma w Hondurasie bogatego syna I że raz pobił Murzyna. A Dreptak bije się w piersi i w okolice wątroby I mówi że wszystko racja, ale od dzieciństwa Miał już takie dziwne hobby, Że po płotach pisał różne świństwa I że to mu zostało i że jest cały w nerwach, Ale nie może przerwać… Zasmucili się zebrani okropnie, Naradzali się dłuższy czas szeptem, Aż tu prezes jak się z miejsca kopnie: – Mam – powiada – genialną receptę!!! Jak Dreptaka to aż tak nurtuje, Jeśli taka w nim drzemie natura, To niech Dreptak wierszem opisuje Świństwa w różnych sklepach tudzież w biurach Że na przykład tu zrobiono manko, A tam że dyrektor się prowadzi z barmanką! Dreptak zalał się ze szczęścia łzami, Jak prezesa za nogi nie ściśnie, A prezes go nazwał &plqq;mon ami&prqq; (bo znal język czeski w mowie i na piśmie). I teraz Dreptak Bazyli pisze krytyki sążniste, I ma nawet dostać nagrodę powiatową. Można, można wychować pozytywnego turpistę, Trzeba tylko trochę ruszyć głową!!! Metoda Bawiąc na wczasach w Kudowie, Jan Dreptak kiedyś z wieczora Napisał list z obelgami do swego dyrektora. Chłostał go szczerze i ostro, smagał ironii biczem, Nazywał go lizusem oraz karierowiczem, I koniunkturalistą tudzież okazem drania I dużym specjalistą od antyszambrowania, I podpisał się u dołu bardzo wyraźnie &plqq;Jan Dreptak&prqq; Zaadresował kopertę i wyszedł z tym listem na deptak. Traf chciał, że momentalnie spotkał na skraju chodnika Swojego kumpla z biura, Floriana Samotraczyka, A tamten się bardzo ucieszył kiedy Dreptaka zobaczył, – Cześć Dreptak! – zawołał do niego, a Dreptak: – Cześć Samotraczyk! I pogadali przez chwilę, stojąc swobodnie przy drodze – No, poderwałeś coś stary? I owszem. Ścięgno w nodze. Pośmiali się, poszturchali (jak zwykle biuraliści) – Ty dokąd? – zapytał Florian – Do skrzynki, wrzucić liścik… – Do żony? Nie, do dyrekcji. Do dyra mówiąc ściśle. Właśnie mu napisałem co o nim właściwie myślę… Samotraczyk osłupiał z wrażenia, otworzył japę jak ryba… – I… wrzucisz to serio do skrzynki…? – Czy wrzucę? Mowa! No chyba!!! A Dreptak, stary wyjadacz, niegłupi był oczywiście, Zupełnie mu wystarczyło że wyżył się w tym liście, Chciał tylko nim zabłysnąć, a potem do domu wrócić, I podrzeć to pismo na strzępki i spalić albo wyrzucić, Tak jak w nowelce Dygata. Ale się nadział na haczyk, Bo mu się nagle z pomocą wmeldował Samotraczyk, I koleżeńską przysługę zaczął traktować zbyt ściśle: – O, tam jest – powiada – skrzynka, ja ci to zaraz wyślę!!! Tu hyc! Pochwycił kopertę, podbiegł, i – co za potwór! – Wpakował ją jednym ruchem w pocztowej skrzynki otwór… Jan Dreptak pobladł jak ściana… oparł się o kiosk Ruchu… Ale przytomnie wyszeptał: – Dziękuję ci… stary druhu… Zaś kiedy tamten odszedł, Jan, nie zważając na mękę, Wpakował z największym trudem do wąskiej dziury rękę… Chciał list uchwycić, nie zdołał… wyszeptał: – Boże nie mogę.. Trzeba się nogą zaprzeć… tu wsadził do skrzynki nogę. Co widząc nabrał otuchy! Spłaszczył się cały jak taca! Czołga się… włazi po trochę… brzuszek, i pupka i glaca… Zapalił wewnątrz zapałkę, zaczął przerzucać listy… Już ma!!! Już wypełzł ze środka na podobieństwo glisty! Zeskoczył na chodnik… stanął, dech złapał, otrzepał płaszczyk I mruknął: – Mówcie co chcecie, a dobrze jest umieć się spłaszczyć! Mezalians Ot zamieszanie i panika, Mać płacze, tato się uskarża: Syn wysokiego urzędnika Kocha się w córce badylarza! Ba, żebyż to się kochał ino, Nikt by mu nie rzekł nic w tym względzie, Lecz on, stanąwszy przed rodziną Oświadczył, że się żenić będzie! Wuj ta aż wychlał ćwiartkę ginu, Babcia to siadła aż w sałatkę, Zoś ojciec jęknął: – Sukinsynu! (niechcący obrażając matkę), Następnie usiadł na wersalce, Wziął tego syna na kolana, I zaczął o klasowej walce Mu mówić, o drobnomieszczanach, Wprost z ust mu wytryskało złoto, Gdy tak dowodził i basował, Żeśmy nie o to, i nie po to, Żeby ten syn się deklasował! O naszych wspomniał mu sukcesach, Omówił system gospodarczy, Że coraz lepiej jest w GS-ach I że Tarnobrzeg to aż warczy! Wtem – na kulturę mu skręciło, Więc dolejże wysnuwać wnioski: – Tak fajnie jeszcze nam nie było, Naraz i Niemem, i Żukrowski! Tu, sądząc, że się syn już zmienił, Pogłaskał go i spytał rzewnie: – No i co? Czy się będziesz żenił? Syn ziewnął, po czym rzekł.- No pewnie! – Zdrajco! Więc nic cię nie obchodzi Turoszów, Lubiń i Legnica? – Obchodzi… – odparł grzecznie młodzik – Ale z tej Kaśki jest fest szpryca… Ojciec się jeszcze chwilę dąsał, Spoglądał po zemdlonych ciociach, Aż mruknął, podkręcają wąsa: – Hm… szpryca, a wierząca chociaż? Męczeństwo Kurkowiaka Na miedzy, za wiatrakiem Gdy noc zapadła dżdżysta, Kurkowiak z Fabisiakiem Spotkali ancychrysta. Ancychryst był pci żeńskiej, W odzieży był szatańskiej, Urody był diabelskiej A postawy był pańskiej, Światopogląd miał letki, Nie był bynajmniej płaski, Brakowało mu hetki, Pętelki i zatrzaski, Nie wierzył w świętą Klarę I świętego Anzelma, I w innych świętych parę, I w ogóle był szelma. Mówił że tak dla zdrowia Na miedzy sobie przysiadł, Więc osłupiał Kurkowiak, Więc zbaraniał Fabisiak, I wprost nie byli w stanie Podjąć żadnej decyzji Czy dać znać do plebanii, Czy może do milicji? Kurkowiak, bardziej cwany Chciał sprawdzić w sposób chytry Z czego jest zbudowany Taki dany ancychryst? Lecz że już był wiekowy Więc niewiele potrafił, Zrobił się fioletowy I zaraz szlag go trafił, I wszystkich tak przeraził, Że – gdy już był pogrzebion – Nawet ksiądz się wyraził Że to zarządzenie niebios, Odtąd w zimie i w lecie Coś huka w ciemnym gaju… To inni, zacni kmiecie Ancychrysta szukają, Co był zły, miał płeć żeńską, I w powietrzu się rozwiał, Bo też chcą śmierć męczeńską Ponieść… Tak jak Kurkowiak! Miękkie lądowanie w tle jakaś muzyka elektronowa lub konkretna Raz jeden naukowiec zaczął czynić starania By opanować system miękkiego lądowania Na księżycu, więc do międzygwiezdnej maszyny Wmontował specjalne sprężyny Z fabryki specjalnych tapczanów i zawiasy A na nich amortyzator najwyższej krajowej klasy Z fabryki motocykli, a przód statku z dumą Wyłożył najnowszą polską mikrogumą, A po skończeniu całej tej żmudnej roboty Postanowił odbyć próbne loty. Oto start! Gra orkiestra ogniste bolero, I słychać głos startera: – Trzy..dwa..jeden..zero! Tu huknęło straszliwie a wielka rakieta Wzbiła się tak wysoko, że wyglądała na peta, A potem zaczęła spadać wiedziona pewną ręką, – Patrzecie – wrzasnęli wszyscy – jak zaraz siądzie miękko! Aż tutaj jak nie rąbnie, jak straszliwie nie rypnie, Jak się w całym mieście szkło z okien nie sypnie, Jak nie zasunie w ziemię z tak potężną siłą, Że otwór na trzy tysiące metrów w głąb wybiło, A z otworu siknęła śliczna, wyborowa Czarna i tłusta ropa naftowa! I jęła się wydobyć w tak kolosalnej ilości, Że Rumuni i Arabowie wszyscy pobledli ze złości, A naukowiec zginął, tym niemniej jego landszafty Powywieszano wszędzie, jako odkrywcy nafty, I tylko jeden Dreptak usiłował taką myśl rozwijać Że ten profesor wcale się nie chciał w ziemię wbijać, I że się wbił przypadkiem, lecz wszyscy w krzyk: – Łolaboga! Nie pozwolimy znieważać pamięci ropologa! I zaraz udowodniono, że właśnie do tego dążył I że ku głębi ziemi już od dzieciństwa ciążył I temu Dreptakowi zamknęli gębę jak skoblem! …bo u nas dorobić teorię do faktów – to żaden problem! Migawki Jeśliby Kohn niejaki, dziarski niczym rumak Uwodził słynną gwiazdę, panią Ymę Sumac – Bezskutecznie atoli, więc śpiewaczka dumę I wzgardę okazując, poszła by na sumę, A po powrocie mąż by bardzo cierpkim tonem Wyrzucał, że zadała się z tym całym Kohnem, Rzekła by przecinając dalszy ciąg dramatu: – Sumac sama na sumie, Kohn non consumatum! Jeśliby kupiec – oszust, cwany jak cholera Sprzedał Murzynom starą maszynę Singera Mówiąc, że to jest bożek, poczem biedne plemię Maszynę, by wielbiło, padając na ziemię, I ktoś by się zapytał tego sukunsyna – Co to jest? – Ów by odparł: – Deus ex machina… Jeśliby jakaś Bella, prawniczka z zawodu Przez intrygi wznieciła waśnie dwóch narodów I wojnę, to prawnicy wnet by powiedzieli – To najbardziej typowy w świecie casus Belli! Gdyby na jakiejś tamie wylądował gładko Mat marynarki, razem ze swym zacnym tatką Opakowanym w matę, krzyk by podniosła rebiata: – Tam tama, mata, mat i tata mata! Tymoteusz Kasprowicz gdyby łowił karpie W Karpaczu, i się potknął i zjechał po skarpie I karp zjadł go, a Karpacz by na karpia krzyczał Miałby gdzieś Karpacz karpia, a karp – Kasprowicza. Gdyby się Ścibor-Rylski posprzeczał z Jeremim Przyborą, i ten w borze przybił go do ziemi Bormaszynką, to wrzawa byłaby dość spora… Boże! W borze borował Przybora Ścibora!!! Jeżeli by Kotowicz Waldemar miał kotka Imieniem Otto, który wlazł by na kiosk &plqq;totka&prqq;, To belfer-polonista by dzieciom wyliczał: – To &plqq;toto&prqq;, a to Otto, kotek Kotowicza! Mini-pech Jakże smutny los dziewuszki, Ciągle tylko marznę w nóżki, A szczególnie w udko, Bo już kiedy byłam mała, To mnie mama ubierała Niesłychanie krótko… Czy was to nie martwi, czy was to nie wkurza, Żeby biedne dziecko tak marzło w odnóża? Wicher harce czyni, a ja noszę mini, Zimno jest Jadwini, jejku jej! Mówili mi, że dla dziecka To jest odpowiednia kiecka, Że to mnie upiększa, Że dostanę dłuższe suknie I jak będę większa… O jakże mi przykro, o jakże mi szkoda, Nim wydoroślałam – skróciła się moda, Od Bieszczad do Gdyni wszyscy noszą mini, Według nowej linii, jejku jej! W mini dzieci i podlotki, W mini chodzą moje ciotki Ta grubsza i chudsza, Im jest starsza która pani, Tym sukienka mniejsza na niej I spódniczka krótsza… Noszą wszystkie panie króciutkie spódniczki, Czy mają kończyny chude jak patyczki, Czy grubsze od dyni – każda lata w mini, Jak gdzieś w Abisynii, jejku jej! Ciągle leje, albo wieje, Nigdy już się nie zagrzeję, To zupełnie proste. Lecz gdy do snu składam głowę, Marzą mi się barchanowe Majteczki do kostek… Pewnie gdy mieć będę osiemdziesiąt latek, Też się nie odczepię od tych mini-szmatek, Pod presją opinii wyjmę je ze skrzyni, Będę babcia-mini, ye ye ye!!! Mistrzostwa świata Raz w Lozannie względnie w Ałma – Ata Przy słonecznej pogodzie Odbyły się mistrzostwa świata W jeździe figurowej na lodzie. Boże, jakież tam pokazywano cuda Jak tam było wesolutko i fajno, Jakie krzyki, gdy się komuś udał Lutz podwójny, lub potrójny Zwienoss. A gdy przedstawiciel Japonii Tatamaraka, Co byt w łyżwiarstwie wyjątkowym majstrem Wykręcił poczwórnego Karabraka Zakończonego odtylcowym Wichajstrem. I gdy tuż potem wywinął Sakpalto Mortale I sześć Redebergerów, to się rozległ krzyk W różnych językach świata: -Brawo, bis, wspaniale!!! – Splendid!!! – Bwana Kubwa!!! – Shynitz!!! – Semanific!!! Następnie sędzia wszystkich z lodowiska wygonił, Kazał tafle wygładzić i poprosił o ciszę I powiedział, że teraz wystąpi przedstawiciel Polonii: Więc rozległy się brawa. Atoli nikt nie wyszedł. I dopiero po chwili ktoś brutalnie wypchnął Z kąta Hali Sportowej wystraszonego faceta. Facet przejechał sześć metrów, tyłkiem o lód się rypnął Aż mu binokle spadły. I jęknął: – O reta!!! Publiczność zaczęta żądać, żeby gościa dobić Zamiast się nad nim znęcać, A sekundant mu szeptał zdenerwowanym głosem, co się powinno robić Co ujął następująco: – No ślizgaj się pan, panie Dreptak!!! Usłyszawszy to Dreptak sztachnął się jakimś petem Wyciągniętym z kieszeni i wydzielającym smród. Po czym popisał się tak fantastycznym piruetem, Że dosłownie jak jakiś świder zaczął się wkręcać w lód. Zanim publiczność zdołała krzyknąć: – Hip, hip, hura!!! Dać mu tytuł mistrzowski i dyplom z różową kokardką! W lodowisku pozostała wyłącznie głęboka dziura, Z której dochodził głośny, oddalający się warkot. Schwytano więc sekundanta, pytano go co się święci, A on stał jak ten posąg, co marmurowe ma lica. Spojrzał na nich z pogardą i rzekł: – No to co, że się wkręcił. Jakby nie umiał kręcić, to by w ogóle nie wyjechał za granicę. Mistrzostwa w chodzie I Odbywają się mistrzostwa w chodzie, Trener błaga o przyśpieszenie Smutny sędzia w starym samochodzie Dłubiąc w nosie czyta &plqq;Odrodzenie&prqq;, Zawodnicy ledwie – ledwie lezą, Mimo pokrzykiwań kierownictwa, A patronat nad całą imprezą Objął woźny z Ministerstwa Leśnictwa, Bowiem inni dygnitarze odmówili, Każdy tylko ręce rozkładał Że jest zajęty w tej chwili, – Jeszcze żeby – powiadali – olimpiada… Wy na Wyścig Pokoju nas zaproście Lub na inną imprezę z ikrą, A tu tylko kuśtykają goście I się krzywią, aż spojrzeć przykro… No i chodzą chodziarze. Deszcz siąpi, Tłum nie zbiera się na chodniku, Żadne auto im nie ustąpi, Nikt nie wzniesie na ich cześć okrzyku, Nikt napisu nie zawiesi na trasie Ani flagi, ani żadnej szmatki, Wynik marszu ukaże się w prasie Gdzieś za tydzień, w rubryce &plqq;Wypadki&prqq;, A na szarej, chudej linii mety Prócz staruszka-krótkowidza co czas mierzy Oczekują zawodników ich kobiety Nieciekawe, w niemodnej odzieży, Ale każda ze swojego dumna, Ale każda myśli to samo: Aby puchar, paskudny jak trumna Jej mężowi jednogłośnie przyznano. Więc męczącym dniem i wredną nocą Trwają te mistrzostwa niepoważne Nie wiadomo właściwie po co, Lecz dla kogoś ważne. A więc – ważne! Mistrzostwa w chodzie II w tle marsz sportowy Odbywają się mistrzostwa w chodzie, Maszerują biedni Dreptacy, Smutny sędzia w starym samochodzie Dłubiąc w nosie czyta &plqq;Głos Pracy&prqq;, Zawodnicy ledwie – ledwie lezą, Mimo pokrzykiwań kierownictwa, A patronat nad całą imprezą Objął woźny z Ministerstwa Leśnictwa, Bowiem inni dygnitarze odmówili, Każdy tylko ręce rozkładał Że jest zajęty w tej chwili, – Jeszcze żeby – powiadali – olimpiada… Wy na Wyścig Pokoju nas zaproście Lub na inną imprezę z ikrą, A tu tylko kuśtykają goście I się krzywią, aż spojrzeć przykro… No i chodzą chodziarze. Deszcz siąpi, Tłum nie zbiera się na chodniku, Żadne auto im nie ustąpi, Nikt nie wzniesie na ich cześć okrzyku, Nikt napisu nie zawiesi na trasie Ani flagi, ani żadnej szmatki, Komunikat ukaże się w prasie Gdzieś za tydzień, w rubryce &plqq;Wypadki&prqq;, A na szarej, chudej linii mety Prócz staruszka-krótkowidza co czas mierzy Oczekują zawodników ich kobiety Nieciekawe, w niemodnej odzieży, Ale każda ze swojego dumna, Ale każda myśli to samo: Aby puchar, paskudny jak trumna Jej mężowi jednogłośnie przyznano. Więc męczącym dniem i wredną nocą Trwają te mistrzostwa niepoważne Nie wiadomo właściwie po co, Lecz dla kogoś ważne. A więc – ważne! Młodzi gniewni I 1: A do panny Magdaleny Przyszły cztery angrymeny, A jak przyszli, zaraz rzekli: 2 i 3: My jesteśmy młodzi wściekli! 1: I zaczęli do dziewczyny Robić przeokropne miny! Przestraszyła się kobieta… 4: Czego chłopcy tutaj chceta? 1: Na to oni sobie siedli… 3: My by sobie cóś tak zjedli, Potem by my też wypilim! 2: …i by my ciebie skrzywdzilim! 3: Więc nam zara wódki nalej! 4: Cacy cacy, a co dalej? Czy projekty równie duże Macie też w literaturze? Jaki jest wasz twórczy program? 2 i 3: My by se wypili sto gram… 1: Na to dziewczę się wkurzyło, Angrymenów miotłą zbiło, Bo z takim programem Byli już u niej nad ranem Dekadenci i turpiści, Oraz egzystencjaliści I realiści krytyczni I naturaliści liczni, Tudzież jeszcze inni różni… 4: (b.szybko) Ciekawe, że u nas między tymi wszystkimi kie– runkami nie można się jakoś dopatrzeć różnic! Młodzi gniewni II 1: …a przedwczoraj do Bożeny 2: Jejku jejku jejku! 1: Przyszły cztery angrymeny! 2: Jejku jejku jej! 1: A jak weszli, zaraz rzekli: 2: Jejku jejku jejku! 1: My jesteśmy młodzi wściekli! 2: Jejku jejku jej! 1: I zaczęli do dziewczyny 2: Jejku jejku jejku! 1: Robić przeokropne miny! 2: Jejku jejku jej! 1: Przestraszyła się kobieta… 2: Jejku jejku jejku! 1: Czego – pyta – tutaj chceta? 2: Jejku jejku jej! 1: Na to oni sobie siedli… 2: Jejku jejku jejku! 1: My by sobie coś tak zjedli! 2: Jejku jejku jej! 1: Potem my by też wypili 2: Jejku jejku jejku! 1: I by my ciebie skrzywdzili! 2: Jejku jejku jej! 1: Więc nam zaraz wódki nalej! 2: Jejku jejku jejku! 1: Cacy cacy, a co dalej? 2: Jejku jejku jej? 1: Czy projekty równie duże 2: Jejku jejku jejku! 1: Macie też w literaturze? 2: Jejku jejku jej? 1: Jaki jest wasz twórczy program? 2: Jejku jejku jejku? 1: My by se wypili sto gram, 2: Jejku jejku jej! 1: Na to dziewczę się wkurzyło! 2: Jejku jejku jejku! 1: Angrymenów miotłą zbiło! 2: Jejku jejku jej! 1: Bo z takim samym programem 2: Jejku jejku jejku 1: Byli już u niej nad ranem Dekadenci i turpiści, Oraz egzystencjaliści I realiści krytyczni I naturaliści liczni, Tudzież jeszcze inni różni… Ciekawa rzecz, że u nas między tymi wszystkimi kierunkami nie można się jakoś dopatrzeć różnic! Modlitwa Fiat uoluntas Tua… sad za oknem płacze Za szatą złotych liści, za barwą przepychu… Do Ciebie serce moje stęsknione kołacze. Chce się skarżyć przez Tobą… Chce się żalić cicho… Fiat uoluntas Tua… zabrałeś mi wszystko, Ojczyznę, ziemię, mienie, radość i pogodę; Biedniejszy jestem dzisiaj od tych złotych listków, Które wiatr zimny uniósł w brudną kałuż wodę. Fiat uoluntas Tua… Bądź Twa wola. Panie, Niech mnie trawy przykryją i liście jesienne, Tylko niech z Twojej Łaski cud się przedtem stanie, Niech ujrzę moje Miasto, wolne i promienne… Modlitwa do Karola Marksa (z cytatami z Tuwima i z Konopnickiej) Panie, pozbyłem się oporów I wniosek złożyć chcę paniczny: Zachowaj nas od Nikiforów W dziedzinach pozaartystycznych. Niech żyją wolni i szczęśliwi, Niech rzeźbią lub malują jaja, Lecz niech naiwny prymitywizm Po innych pionach się nie szlaja. Wiem Panie, wiele już zrobiono, niejeden usunięto zator, Lecz tu i ówdzie, jak muchomor Pośród prawdziwków tkwi amator. Twoje nauki studiujemy, Wierzymy w kształt wielkiego dzieła I wszyscy chętnie cię poprzemy W odnowie, która się zaczęła. &plqq;Chmury nad nami rozpal w łunę, Uderz nam w serca złotym dzwonem&prqq; Niech przyjdą dużo większym tłumem Kadry, solidnie wyszkolone. &plqq;Niech więcej Twego brzmi imienia W uczynkach ludzi, niż w ich pieśni, Głupcom odejmij dar marzenia A sny szlachetnych – ucieleśniaj&prqq;. Daj nam uprzątnąć dom ojczysty, W zyski zamienić pozwól straty, Po co ma biedny być, choć czysty? Niech będzie czysty i bogaty. Lecz czasem uderz się po mieczu, Niech ktoś się Twoim gniewem strapi, Kto jest nieukiem po ćwierćwieczu, Ten widać uczyć się nie kwapił. Spraw by nadeszła wielka fala Co wszystkie bramy pootwiera, A facet z wykształceniem drwala Niech nie dotyka komputera. Niech twoi ludzie go wywiodą W lasy i w gaje, w głąb przyrody, By zamiast nam u nóg być kłodą – Prawdziwe mógł piłować kłody. Tam go ucieszy bór i struga, Tam i pokrzyczy, i polata, Nożem pajaca se wystruga lecz nie wystruga z nas wariata. Panie, najmędrszy z profesorów Który nas widzisz z wysokości! Dezintegrację Nikiforów Zechciej zarządzić w swej mądrości, I weź jej ster w surowsze dłonie, Bo czas tracimy wciąż w nadmiarze Błagając różne stare konie: &prqq; – Pójdź koniu, ja cię uczyć każę!&prqq; Modlitwa laika Druga wersja – [75]Modlitwa do Karola Marksa, z cytatami z Tuwima i z Konopnickiej Panie! Najmędrszy z profesorów! Chciej przyjąć wniosek mój paniczny: Zachowaj nas od Nikiforów W dziedzinach pozaartystycznych! Niech żyją wolni i szczęśliwi, Niech rzeźbią lub malują jaja, Lecz niech naiwny prymitywizm Po innych pionach się nie szlaja. Wszyscyśmy winni im uznanie, Podziw dla formy i pomysłów, Lecz ty fachowców daj nam, Panie, Do ekonomii i przemysłu. Chmury nad nami rozpal w łunę, Uderz nam w serca złotym dzwonem, Niech ruszą w kraj ogromnym tłumem Kadry, dogłębnie wyszkolone. Daj nam uprzątnąć dom ojczysty, W zyski zamienić śmiało straty, Po co ma biedny być, choć czysty, Niech będzie czysty i bogaty! Niech więcej Twego brzmi imienia W uczynkach ludzi niż w ich pieśni. Głupcom odejmij dar marzenia, A sny szlachetnych ucieleśnij. Czasem zaś uderz się po mieczu, Niech ktoś się twoim gniewem strapi, Kto jest nieukiem po ćwierćwieczu, Ten, widać, uczyć się nie kwapił. Niech twoi słudzy go wywiodą W lasy i gaje, w głąb przyrody, By zamiast nam u nóg być kłodą, Prawdziwe mógł piłować kłody. To będzie jego młodość druga, Gdy z kija, deski albo gnata Nożem pajaca se wystruga, Lecz nie wystruga z nas wariata. O Panie, co telewizorów Oczyma widzisz nas w całości, Deglomerację Nikiforów Zechciej zarządzić w swej mądrości, I weź jej ster w surowe dłonie, Bo czas tracimy wciąż w nadmiarze, Błagając różne stare konie: – Pójdź, koniu, ja cię uczyć każę! Modus vivendi Stonka obficie się pleni, Chmura nad wioską się kłębi. Chłopi, śmiertelnie znudzeni, Szukają modus vivendi. Szukają go, het, na wygonie, W obejściu tez i na strychu I rozkładają dłonie, Na znak, że ani słychu. I dalejże dawaj hukać Po polach, lasach i skałach, Bo modus vivendi szukać Kazał im jeden działacz, Co bardzo ostatnio podrósł I krzyczał w telewizorze: – Szukajcie, chłopi, modus Vivendi o każdej porze! Szukają więc nieboraki, Zrezygnowani prawie, Patrzą się między krzaki, A tam coś siedzi na trawie. Uszy ma takie wielgachne, Wąsy na metr ma z górą I Dreptakówną Kachnę Trzyma przed sobą oburącz. Lecz kto tam taki? Nie wiedzieć. Czy to konwojent z banku Czy nienormalny niedźwiedź, Czy, wstyd powiedzieć, kangur? Dopiero, jak się poderwał, Jak dał do gaju susa, To wszyscy w krzyk: – O, ścierwo, Łapcie żesz tego modusa! Niestety, szukają go dotąd, A on poszedł w PGR-y. Pytali się Kachny, kto to, Mówiła, że chyba weneryk. Pytali się zoologa, To aż z wrażenia zarzęził I jęknął: – Olaboga, Sinantropus Pekinensis! Pytali się sekretarza GRM, Jóźka Magierę, To on się bardzo uskarżał Na Kurdów i na Abwehrę. Pytali się wreszcie plebana, Który obsłużył ich dobrze: Cytował Świętego Jana, A potem wziął jak za pogrzeb. więc jakoś się wszystko nie klei Lecz nastąpi poprawa w tym względzie: Ta Kachna jest przy nadziei, Zobaczymy, co z tego będzie. Moi nauczyciele Żebyście nie myśleli Że jestem jakiś nieuk! Miało się nauczycieli I to ho ho jak wielu! Już od pierwszych miesięcy Czyli od raczkowania, Mój słaby umysł dziecięcy Kształciła zacna niania Mawiając do mnie: – Jędrusiu, Ty paskudny chłopczyku, Jak się chce robić siusiu To trzeba wołać &plqq;siku&prqq;! Przeszła wiosna, Spłynęło wiele śniegów, A ten zwyczaj mi został Ku zdumieniu kolegów. A trochę później, w szkole, Kiedym się uczył grzcznie, Pan do mnie per &plqq;matole&prqq; Mawiał, bardzo serdecznie, Dziś już nie jestem rebiatą, Wąsy i brodę noszę, Lecz słysząc wyraz &plqq;matoł&prqq; Natychmiat wołam: – Proszę?! Wojsko mnie wykształciło Też pod niejednym względem, Wszystko tam się robiło Wyłącznie na komendę. Do dziś czekam komendy, I bez niej się nie ruszę, Na miłosne zapędy Też komendę mieć muszę. Bez niej się nie ośmielę Wystąpić z żadnym gestem… Jak mnie nauczyciele Uczyli – taki jestem. Ale to nie ich wina, Zawiniły programy, Dziś widzę z książek syna Że lepszy program mamy, Według nowego klucza, Więc nikt już nie zaprzeczy Że się obecnie naucza Dużo mądrzejszych rzeczy, A młodzież w miastach i wioskach Ideału jest blisko – Nic nie robi na rozkaz! …lecz na zlecenie – wszystko!!! Moja mała stabilizacja Grunt to stabilizacja! Nieraz myślę przed snem, Że inni guzik wiedzą, a ja co wiem – to wiem! Wiem, że mieszkam na Krzykach, Że mam spółdzielczy domek, Wiem, że mam satyryka Średniej klasy renomę, Wiem też, że życia większość Spędzę przy biurku siedząc, Wiem, że mam kilka dziewcząt, Co o sobie nie wiedzą, Wiem, że swą żonę kocham Od tamtych niezależnie, Że się mnie Lucjan Socha Nie boi (ja go też nie), Wiem że mnie militaria Złoszczą, a teatr nuży, Wiem, że latem Bułgaria, Że zimą Międzygórze, Wiem, że mnie po szwagierce Z USA nie czeka spadek, Wiem że umrę na serce Tak jak tata i dziadek, Wiem, że mnie mój redaktor Wezwie co dwa kwartały, I powie – Coś nie tak to, Audycje znów zjechały… Wiem, że zaraz poprawę Obiecam mu przytomnie, Wiem, że go inne sprawy Zaprzątną i zapomni, Wiem, że książek Leibniza Nie przeczytam i Gide'a, Że na Osobowicach Spocznę lub na Bujwida, Że napiszą wspomnienie, Jaki to byłem zdolny, Że krótkie przemówienie Zasunie Józio Wolny, Wiem, że prędko szlochaniem Kres przyjdzie i prostracji… Zdolność przewidywania To atut stabilizacji!!! Moja opcja Gdy kraj w delirce rzęzi jak denat, Dobrze jest wtedy powołać Senat. Na każdą klęskę, mankament, zator, Bezwzględnie znajdzie radę senator. Oto już zgłasza się do wyborów Tłum kandydatów na senatorów I każdy skromnie o sobie pieprzy Że najmądrzejszy jest i najlepszy. Jeden zapewni nam żywność tanią, Drugi zabroni się skrobać paniom, Trzeci na odwrót – uczenie ględzi Żeby się skrobać, zwłaszcza gdy swędzi. Czwarty da wszystkim bezpłatnie buty A piąty będzie wysadzać huty. Ich argumentom trudno się oprzeć, Całą noc myślę kogo by poprzeć? Wreszcie nad ranem mam już taktykę: – Poprę Janusza Korwina-Mikke! Po pierwsze – szlachcic! (wiem z heraldyki) Ma w herbie kruka na Myszce Mickey. Po drugie – Kisiel poparł Korwina, Czyli że Korwin to oryginał. Po trzecie Korwin publicznie głosi Iż jest repliką pani Małgosi, Pani Małgosia zaś, od lat wielu Wyciąga Starą Anglię z burdelu, Więc jeśli Korwin jej system ściągnie, To może w końcu nas też wyciągnie? (z tym, że tu sprawa będzi trudniejsza, Bo burdelmama jakby silniejsza…) Reasumując – rozum i dusza Każą mi oddać głos na Janusza, Niech zajmie nawet etat Cesarza! …jajarz powinien wspierać jajarza. Moja prywatna deglomeracja Na melodię &plqq;Patrycja&prqq; Hej, władze mają rację, Hej, słusznie piszą w prasie, Trzeba deglomerację Przeprowadzić gdzie da się! W stolicy i w każdym mieście, A jeśli idzie o mnie, To przeprowadzę nareszcie Deglomerację wspomnień. Wspomnień mam bardzo wiele, Rzekłbym nawet że mnóstwo, A moi przyjaciele Skarżą się na ubóstwo… Nigdy mnie nie bujali, A więc mogę im wierzyć Że chętnie by skorzystali Z niektórych moich przeżć. Lecz – by się ustrzec swarów – Ustalmy raz na zawsze Że wcale nie mam zamiaru Pozbyć się najciekawszych! Natomiast bez oporu Zdeglomeruję wspomnienie Jak mnie jednego wieczoru Zlali Zyzio i Heniek, Jak również bez frustracji Przekażę, i bez obsesji, Wspomnienie jak mąż Konstancji Wrócił dzień wcześniej z sesji… A także chętnie i zgodnie Uwolnię się od tematu, Jak mi zleciały raz spodnie Na mównicy, podczas referatu. Natomiast za wszelką cenę Zachowam w pamięci i w myśli Basię, Kasię, Helenę, Bożenę I resztę, oprócz Marysi, Oraz niektóre podróże, Wojny fragmencik ciekawy, Dwa maki, dzikie wino i różę I cztery popijawy, Przeto zgłaszajcie się do mnie Po odbiór swoich transportów, Deglomerację wspomnień Ogłaszam, drugiego sortu… Że co? Że tych lepszych nie daję? Że dla siebie chowam każdy rarytas? O koledzy, ja nie jestem frajer, A deglomeracja bracia nie Caritas! Moja teoria absencji polaków w II krucjacie Piotr Włost, komes wrocławski, podniósł w górę szkło, Spojrzał na miód pod światło, mlasnął, wypił, usiadł, I zagłębił się w liście Bernarda z Clairvaux, Słynnego naonczas cystersa, inicjatora krucjat. Znamienity ów opat pisał po łacinie: – Sercu mojemu miły palatynie Włoście! Szykujemy wyprawę nową, przeto ninie Swoje dzielne rycerstwo na nogi podnoście, Wyostrzcie rohatyny, chwyćcie w dłoń kopije, Zaopatrzcie swe żony, domostwa i schedę, I przybądźcie! Już czeka na was król Francyjej, Ludwik, co w inwentarzu nosi numer siedem, Oraz cesarz Wszechniemiec, możnowładny Konrad, Któren ponad krucjatą zwierzchnią władzę sprawia. Przybądźcie jeno licznie, tedy będzie on rad, Sam mi mówił że liczy na hufce z Wrocławia! W krucjacie onej chwała czeka was niezmierna, I szansa pięknej śmierci w boju z muzułmany! Rok tysiąc sto czterdziesty piąty. Podpis (-) Bernard. Włost skończył, i przez chwilę siedział zadumany I myślał: – Wierzę mocno, iż niemiecki cesarz Radby moje rycerstwo wyciągnął za mury I zgubił w piaskach Azji, jako iż na kresach Jak mur tkwimy, o któren on tępi pazury… Nie dziw przeto, że na nas pułapkę zastawia I pragnie nas w nią wciągnąć cudzymi rękoma, Ale cię nie opuścim, miły nasz Wrocławiu!… Tu wziął pióro i machnął list: – Ostajem doma!!! Jakoż i pozostali. A za rok mniej więcej Konrad ruszył na Polskę, ale w skórę dostał, I w odrzańskich mokradłach wyginęli Niemcy, Zaś krzyżowcy w pustyniach… Bardzo kocham Włosta! Moja wizja Samosierry Przechodniu! Idź powiedz Sparcie… Pardon, siądź i się zastanów, Czy mogłaby u nas powstać Spółdzielnia Dzielnych Ułanów, Z prezesem Kozietulskim, wiceprezesem Niegolewskim I z księgowym co wszystko by liczył i stawiał by cyfry i kreski. Przypuśćmy, że Napoleon by się zwrócił do takiej spółdzielni I by krzyknął: – Hej! Samosierrę zdobądźcie, ułani dzielni! A na to Prezes: – Chwileczkę, przy całym romantyźmie Tej myśli, bardzo bym prosił o zamówienie na piśmie! Podskoczył cesarz Francuzów, zakrzyknął: – Hej, podać mi bęben! Rozłożył na bębnie formularz, pisze i zgrzyta zębem Przy wypełnianiu rubryk… Skończył – wtem problem nowy, Bo prezes przeczytał i mówi: – Proszę załączyć odmowy! – Jakie odmowy? Wrzasnął Bonaparte, wkurzony wielce. – Odmowy od instytucji państwowych, bo my jesteśmy spółdzielce! Rozesłał Korsykanin po odmowy adiutantów w sto koni, Odmówiła ataku gwardia, huzary, jak również dragoni, Szwadrony już się zbierają, już za chwilę się zerwą do szarży, Czekają, aby księgowy obliczył wysokość marży, Wreszcie się podniósł księgowy, do cesarza truchcikiem pośpiesza – Pardon, a ile pan życzy okrzyków &plqq;Niech żyje cesarz&prqq;? – Jeden!!! – Niestety, na rękę poszedł bym z miłą chęcią, Lecz my nie wydajemy w ilości poniżej pięciu… – Więc pięć!!! Tu dopisano odpowiednią ilość zer, Szwoleżerowie pięć razy krzyknęli – Vive l merpreur! Hiszpanie zadrżeli ze strachu od jenerała do ciecia, Trąbka zagrała do boju… i w tej chwili wybiła trzecia, Wobec czego Prezes w pół drogi zatrzymał całą brygadę, I przebrali się na cywila i poszli na obiadek, I szarżę obiecali odbębnić jutro rano, Lecz cesarz nie mógł już czekać i sam rzucił się na Hiszpanów, To znaczy byłby się rzucił, bo to są tylko takie dywagacje… Hej, iluż to rodaków by się uratowało, gdybyśmy wtedy mieli dzisiejszą organizację. Moje zobowiązanie Stanąłem wobec pytania Co tak mniej więcej brzmi: – Co zrobisz z Pierwszym Maja, Znaczy ku jego czci? Święto równo za tydzień Okres to raczej krótki, Więc jestem poniekąd w bidzie Myśląc jak by je uczcić? Jam nie żaden bohatyr Który przekracza normy… Mam podnieść poziom satyr? Wymyślać nowe formy? Niewymierne to prace, W tabelę nie ujęte… Wiem, pójdę sobie na spacer W związku z majowym świętem! Proszę więc ująć w planie Zgłosić i odnotować To moje zobowiązanie I proszę je serio traktować I niech nim państwo nie gardzą Bo primo: jest niebanalne, Secundo: miłe bardzo I tertio: zupełnie realne. A jakie przyniesie korzyści I jak to przeliczyć da się? To się pokaże i ziści Dopiero po jakimś czasie. Przejdę się po swym mieście Nabiorę szerszego oddechu I nikt i nic mnie nareszcie Nie zmusi do pośpiechu. Przyjrzę się bardzo dokładnie Co jest, a czego nie ma, I może akurat mi wpadnie Jakiś bombowy temat? Będę się zastanmawiał To nad tym, to nad owym, Oglądnę urodę Wrocławia – Parki i nowe budowy, Obejrzę najnowsze tramwaje Oraz najnowsze dziewczęta, I przyjdzie mi, słowo daję, Niejedna najnowsza pointa, Niejedne rymy najnowsze Na temat narodu i grodu… Tu wziąć pod uwagę proszę Specyfikę mojego zawodu, I proszę się na mnie nie sierdzić Nie wkraczać mi z buchalterią, Tylko życzliwie zatwierdzić, Bo też chcę się włączyć. Serio! Moment …a przed wieloma bardzo laty, Kiedy wróciliśmy z wakacji, Czekało już na mego tatę Wezwanie do mobilizacji. Jeszcze na drzewach dużo liści, Jeszcze nie czuje się jesieni… Mama na ganku mundur czyści, Tata z sąsiadem gada w sieni, Babcia kanapki w kuchni robi, Siostra pucuje but do czysta… Na wielką wojnę się sposobi Mój dzielny tata – rezerwista. Już oto czapkę ma na bakier, Już oto marsa ma na czole, Zajeżdża śmieszny stary fiakier Co tatę odwieźć ma na kolej. Czerwony otok, srebrne sznury, Szabla na schodach głośno dzwoni, Tata podnosi mnie do góry (już nikt mnie nie podniesie po nim) …wlecze się konik, krok po kroku, Niknie wśród mgieł babiego lata, A wraz z nim niknie, rok po roku Mój nieżyjący dawno tata Co miał swą szablę, i swój domek, Coś kiedyś kochał, coś przeklinał, I przetrwał jako blady moment W pamięci niemłodego syna. Monotonia Neron okropnie wrzeszczał I klął, pełen niesmaku, Gdyż lwy nie chciały chrześcijan Pozjadać na spektaklu. Drażniono je na siłę, Szczuto je, ale one Obróciły się tyłem I machnęły ogonem, Potem jeden zachrapał, Drugi na stołku usiadł, Trzeci motylki łapał A czwarty się wysiusiał, Piąty skakał dla hucpy, Szósty obwąchał stadion, Zaś siudmy razem z ósmym To aż wstyd mówić w radio. A chrześcijanie czekali, Poustawiani w rządek, I jeszcze narzekali: – A cóż to za porządek? Spektakl się znowu spóźnia, Choć na widowni komplet, Oj, coś tu się rozluźnia, Czas by zrobić porządek! Neron z patrycjuszami Rozwścieczony jak Wandal Wszczął pertraktację z lwami Aby przerwać ten skandal. Starszy lew łbem pokiwał I ryknął: – jaśnie panie! Monotonia straszliwa, Ciągle tylko chrześcijanie! NAwet przeciętny smakosz Nie je codzień befsztyka – W doborze ofiar takoż Potrzebna jest taktyka! Lecz Neron, co był nerwus I krytyki nie lubił, Wrzasnął: – Tak? No to serwus! Odwieźć te lwy do Nubii! Poczem – na dużej wódce – Puścił cały Rzym z dymem, I chrześcijanie już wkrótce Panowali nad Rzymem, Zaś Neron w grobie leży. Stąd wynika pointa: – Oj liczyć się należy Ze zdaniem konsumenta!!! Motocross w tle utwór &plqq;Lot trzmiela&prqq; Hej, ileż ruchu, wrzawy ile, Jakaż atrakcja pierwszej klasy, Motocross zacznie się za chwilę, Wezmą w nim udział same asy! Potem opiszą ich w gazecie, Tłum kobiet będzie o nich szeptał, Lecz nikt nie wspomni, że na mecie Stał niepozorny, szary Dreptak. Że stał na mecie skromnie z drągiem, Że nie pchał się, bo nie był nachał, A na tym drągu miał chorągiew, I gdy ktoś wjeżdżał – to on machał. Ja nie wiem co to jest za funkcja, Lecz sam widziałem na kronice Ot, wyścigowa interpunkcja – Machanie flagą w szachownicę. Oto ryknęły już motory, Wiatr w uszach zawodnikom gwizda, A Dreptak stoi drżąc z pokory I czuje się jak nędzna glizda. Brzmi warkot bliższy, to znów dalszy, Stado błyskawic pędzić zda się, I już zawodnik najwspanialszy Pierwszy do mety mknie po trasie. Już zza zakrętu się wynurza, I triumf już mu błyszczy w oku, …wtem Dreptak poczuł, że się wkurza, I warknął cicho: – Oż ty ćwoku! I blask wystrzelił mu z pod powiek, I dodał: – Ty żeż byku krasy, Ja zwykły, szary, skromny człowiek Także chcę dostać się do prasy! Tu wzniósł chorągiew na kształt szabli, Tak się wysilił jak potrafił, Wycharczał: – Niech cię wszyscy diabli! Zamachnął się – babach! – i trafił! …a potem jeden pan, w cywilu, Rzekł, ręce mu skuwając z wprawą: – Panie! Starało się już tylu, pan pierwszy trafił. Duże brawo! Motyw Król Edmund kazał w trąby dąć Na znak i pogotowie, Bowiem do brzegów Anglii skądś Przybili Wikingowie. A widok ich był straszny, acz Nie brakło mu uroku: Na burtach statków rzędy tarcz, Na dziobach – głowy smoków. I zaraz rosły, płowy lud Sypnął się z wąskich łodzi – Syn Swena, Kanut w bój ich wiódł, Szesnastoletni młodzik. W obronie zaś angielskich pól Stanął jak dąb wysoki, Syn Ethelreda, młody król, Edmund Żelazoboki, Straszliwa się zaczęła rzeź, Rzężenia i charkoty, I taka była bitwy treść, Lecz jakiż był jej motyw? Jaki był rzezi cel i sens I jaki był rezultat Wysiłków, zwycięstw, łez i klęsk Edmunda i Kanuta? Tysiąc szesnasty wówczas rok Trwał, naszej smutnej ery, Więc dawnookrył czas i mrok Poległe bohatery, Lecz związek przyczynowy trwa Choć wiek dwudziesty nastał – Ludność jaśniejszą cerę ma W podbitych wówczas hrabstwach I oczu błękitniejszy ton I włos jak zboże w lipcu, I po to był potrzebny zgon Obrońców i zdobywców. Za twoją policzkową kość, ZA smagłą twarz, lub bladą, Gdzieś kiedyś w dziejach jakiś gość Miał poderżnięte gardło. Więc twa odrębność i twój styl Tkwią korzeniami w trumnie, Choć wilka nie pożera wilk, Choć człowiek, to brzmi dumnie. Mój głos w dyskusji o boksie Kto na zdrowie swoje baczył, Nie pił, i się nie łajdaczył, Kto trenera słuchał rady, Robił zwody i przysiady, Kto we świątek, piątek, wtorek W treningowy walił worek Kto ma pięknych mięśni tyle Co bawoły lub goryle, Kto – chcąc giętki być jak brzeszczot – Żonie swej odmawiał pieszczot, Kto – by mózgu nie forsować – Kazał książki na strych schować, Kto sprytniejszy jest od innych, Kto zgrabniejszy, bardziej zwinny, Kto ma tyle krzepy w pięści Że przeciwnik aż zachrzęści, Kto swojego adwersarza Mocniej leje i naparza, Kto go lepiej poobija, Twarz przerobi mu na ryja, Kto dokona na nim gwałtu, Doprowadzi do nokautu – Ten – wspaniały wzór mężczyzny – Za to że się bić nie lenił Słucha hymnu swej ojczyzny!!! …a ojczyzna się rumieni… Mój karabin To się działo przed dwudziestu laty Nad rosyjską wielką rzeką, Oką, I był czerwiec i pachniały kwiaty I przestronnie było i szeroko. I jechały ciężarówki z rumorem – Uśmiechali się kierowcy z kabin, To pamiętny był dzień, bo wieczorem Otrzymałem swój pierwszy karabin. Jakże mogę cię zapomnieć wysłużony karabinie, Najwierniejsza, najpewniejsza z wszystkich broni? Lata płyną, włos siwieje, czas nad nami wartko płynie A ja wciąż twój znany ciężar czuję w dłoni. Z tobą byłem pod Lenino, w Kołobrzegu i Berlinie I niejeden wróg od twoich strzałów padł, Jak więc mogę cię zapomnieć niezawodny karabinie, Karabinie z przed dwudziestu lat! A po burzy, po wojennym czasie, Kiedy dom swój znalazłem nad Odrą, Mój karabin został tu na warcie Wraz z orzełkiem i opaską ORMO. Dzisiaj w inneśmy bronie bogaci, Ale zawsze jednakowo wspominam Otrzymany od radzieckich braci Swój karabin systemu Mosina Jakże mogę cię zapomnieć… (itd. jak w poprz. refrenie) Mój wymarzony rynek Mam powiedzieć w tym krótkim odcinku Co bym pragnął zobaczyć na rynku? Nowe buty? Więcej ładnej odzieży? Asortyment wędlin bardziej świeży? Czy pamiątki mniej tandetne i chamskie Czy wytworne desusy damskie, Czy kożuszki nie po dziesięć patyków Czy peruczki dla łysych pryków, Czy chemicznie nie zatrute jarzyny, Czy drób w sklepach różowiutki, a nie siny, Czy powieści nowoczesne, choć ciekawe, Czy w kawiarniach rzeczywiście dobrą kawę, Czy na rynku chciałbym by się ukazały Dobre filmy, a nie niewypały, Czy mi może samochodu potrzeba, Czystej wody i smacznego chleba, Całkiem nowych gatunków wódki, Życiorysu pułkownika Kociutki, Bądź portretów senatora Bzibziaka Względnie komentatora Dreptaka? Może jakieś lepsze papierosy, Duńskie sery, francuskie sosy, Kufle, trufle, szufle, ananasy, Złotolite do szabel kutasy, Windy, bindy, pindy, aleluje, Polonezy, protezy, szczeżuje Oraz Mańcia, ale dużo młodsza? Ale skądże! Mnie tego nie potrza! Ja na rynku chciałbym ujrzeć odrobinę: Żeby jeden Gucio szedł przez rynek, Przed ratuszem żeby się pośliznął Na psiej kupce, i o bruk się gwiznął Pośród śmiechu zebranej gawiedzi: – Taki ważniak, a w gówienku siedzi! – Pewnie urżnął się na trupa w szynku! Oto co bym chciał ujrzeć na Rynku!!! Mój zbiorek Stać mnie na chlebuś z masłem i czystą. Mam nawet aż dwie zmiany pościeli, Ale nie jestem – choć wstyd – hobbistą Jak tylu innych obywateli. Gdzie człek nie spojrzy – głupio się robi, Bo prawie każdy ma jakieś hobby: Henio ma znaczki, Zenio – serdaczki, Gienio – kabaczki i wykałaczki, Zyzio – zegarków komplet wspaniały, Dyzio namiętnie zbiera pedały, Florek prowadzi hodowlę norek, Worek sikorek ma Telesforek, Zaś Salwatorek – chiński rozporek, Jak również korek i kalichlorek, Który wydaje brzydki fetorek. Zbyś lubi koty, a Zdziś kojoty, Jaś – drobne kwoty, Staś – papiloty, Lucek jak baca owieczki maca, Ziutek dokarmia tęgiego katza, I mówi, że mu się to opłaca. Inni zbierają wszystko jak leci: Marysia śmieci, Gabrysia – dzieci, Basia tapczany wraz z frędzelkami, Kasia – nagany z ostrzeżeniami, Paweł muszelki, Szaweł – kafelki, Gaweł natomiast puste butelki, Dalej jamniki, bziki, guziki, Budziki, piki, kliki, nocniki, (zwłaszcza antyki i z majoliki) Gile, motyle, młode goryle, Dyle, wentyle, szpile i grzdyle, Grypsy i gipsy, rypsy i pipsy, Klipsy, kalipsy, apokalipsy, Śliwki, oliwki, śpiwki, przygrywki, Preselektywki, rezerwatywki, Separatywki i rogatywki, Hacele, trzmiele, trele-morele, I różne takie – tam duperele…Ufff… Ja jeden pośród tych amatorów Współzawodnictwa bym nie wytrzymał, Bo nie mam żadnych ciekawych zbiorów… …prócz powyższego zbioru dyrdymał! Mury Jerycha Na pustyni zapadła noc chłodna i cicha. W niebie mrugały gwiazdy zimne i nieczułe Oświetlając namioty i mury Jerycha, Pod którymi w zadumie stał smętnie Jozue. Stał i patrzył na miasto, kędy grzech się plenił I kędy bałwochwalstwo rosło hydrą ciemną, I o które mężowie z pokolenia Lewi Nieraz szczerbili miecze, ale nadaremno… Stał Jozue i płakał, mówiąc: – Alem wdepnął W to całe oblężenie, co mi nerwy rąbie… A w tej chwili wiatr zawiał, a głos jakiś szepnął: – Jozue, co ty stoisz? Ty idź graj na trąbie! Rozejrzał się Jozue, ale świat od szczytu Niebios do nizin milczał znów ciszą bezludną, I pomyślał Jozue – Spróbuję bigbitu, Bo inaczej się urwę, tak tu strasznie nudno… I usiadł z wielką trąbą za skalnym załomem, Namyślał się przez chwilę, brodę w palcach kręcił, Aż nagle jak zasunął Mały, biały domek, To cały świat oniemiał. Na krótki momencik. Po tym momencie bowiem, kiedy trąby inne Podchwyciły melodię razem, z całej duszy, Jęły z pobliskich krzaków pryskać lwy pustynne, Dziwne, bo na dwóch łapach, zatykając uszy Dwiema drugimi łapy, a na ostrej skale Zdechł nagle jurny orzeł niczym stara kura, I ogon podwinąwszy zmykały szakale, A ruch zaczął się także w jerychońskich murach, I krzyk podniósł się straszny, a liczni poganie Jęli w głazy mocarne łbami tłuc zbiorowo. I wołali – Jozue, niech pan już przestanie! Albo się nawróciwszy łkali: O, Jehowo!!! A Jozue grał dalej melodie przecudne, A melodia krążyła, strzelista i ostra, A grał jak Kurylewicz, ba, jak Beni Goodman! Co ja mówię? Jak Igor i jak Dawid Ojstrach!!! Aż sypnęły się z murów kamienie i deski I pękły fundamenty bastionu i wieży, I się cała forteca rozpadła w drebiezgi, Bo ludność ją rozniosła, nie mogąc wydzierżyć, I uciekali wszyscy gubiąc kapcie, szorty, Chlamidy, sulfamidy, mycki i rajtuzy, A w drugą stronę wiały żydowskie kohorty, A Jozue grał ciągle. Bo on był ten muzyk. Oda do młodzieńca Młodzieńcze, co w rozkicie lat Chcesz zreformować cały świat, Co wraz z mutacją swą, kozikiem Oraz z młodzieńczym swym trądzikiem, Z balastem nazbyt długich nóg Szukasz odkrywczych, nowych dróg! Ty, co o własnym marzysz kolcie, Co stawiasz w myślach swych na równi Marzenia – a to o rewolcie, To znów o Helci Deptakównie, Ty, co przeważnie chodzisz struty, Bo gdy zakładasz mądrą mowę, To wówczas w głosie twym koguty Z nienacka budzą się wioskowe, A gdy odezwie się ich nuta – Milkniesz i wlepiasz wzrok uparty W masyw własnego buta Co numer ma czterdziesty czwarty, I straszny cię przygnębia majak: – Cztredziesty piąty, to już kajak… O, ty któremu pierwszy zarost Kiedy wysypie wątłe włoski, Chwytasz ojcowską brzytwę starą Jak Jan Sobieski miecz dziadowski, Zamyksz oczy, i bez reszty Zamieniasz własną twarz na befsztyk! O ty, co skrzętny niczym chomik Ciułasz w pamięci, ciemną nocą, Zmiany we własnej anatomii (Niektóre nie wiesz jeszcze po co!) Twe troski to efemeryda, Spójrz młody bracie w przyszłość jaśniej, To wszystko ci się kiedyś przyda, A na co – sam ci to wyjaśnię Już wkrótce, jak mi tylko minie Skleroza, po nowokainie! Oda na otwarcie we Wrocławiu niemieckiego kasyna gry o nazwie &plqq;CASINO&prqq; Chwila to ważna i podniosła Błyszczą smokingi, lśnią lakierki, Swoje Casino ma już Wrocław A w nim przepiękne ma krupierki. Żetony tylko dewizowe, Goryle – europejska klasa, Stroje wyłącznie wieczorowe, Wyjście przeważnie na golasa. Babcia w klozecie liczy dolce, Szampan w kubełku już się chłodzi… Wprost czuję żem u siebie, w Polsce, Że właśnie o to ludziom chodzi! Cassino w dziejach już raz było, Zdobyliśmy je bagnetami I proszę – nic się nie zmieniło, Nawet obrońcy tacy sami. Tyle że zgiełku mniej i huku, Że innym walczy się rynsztunkiem, Że Drugi Korpus późnych wnuków Bank dziś rozbija, a nie bunkier. Tak oto znowu swym fasonem Polak zadziwił cudzoziemców: Podeptał maki (te czerwone) I ma Casino! A w nim – Niemców. Odejście Dreptaka Grają trąby i werble warczą, Idzie Dreptak na rentę starczą, Idzie Dreptak z bladym obliczem, Tylko oczy mu płoną jak znicze. Przez czterdzieści lat siedział w biurze, Przeżył różne biurowe burze, Robił spisy i remanenty I doczekał się wreszcie renty. Niosą za nim biurowe turkawki Satynowe czarne rękawki I liczydła, i bibularz brzydki, I kulkowe pióro do przebitki. Idzie Dreptak, łza mu z oka płynie, A właściwie się cieszyć powinien, Bo go czeka szlafrok, samowarek, Ciepłe kapcie i w klatce kanarek, I w ogóle dolce far niente, Jak już pójdzie na tę starczą rentę. Idzie Dreptak, brzmią śpiewy chóralne, Niosą przed nim listy pochwalne I dyplomy niosą, jeden i drugi, I Brązowy oraz Srebrny Krzyż Zasługi. Idzie Dreptak długim korytarzem, Niosą przy nim zapalone lichtarze, A dwie śliczne młodsze buchalterki Sypią przed nim kolorowe papierki. Idzie Dreptak korytarzem jak szosą, Trochę idzie, a trochę go niosą, W oczach blask ma, w dłoniach ma liczydła, W nozdrzach zapach kawy i kadzidła. Idzie Dreptak, coraz jaśniej świeci, Trochę idzie, trochę jakby leci. Już nie musi podpisywać listy, Już się robi niebieski, przejrzysty, Już się robi lekki jak dmuchawiec, Już jak anioł jest i jak latawiec, Już wybywa, odpływa do góry Między chmury, lazury i chóry, Już nie Dreptak, lecz meteor, kometa… Coś gdzieś pękło… I zwolnił się etat. Odejście Mikołajów Kiedy zima nastaje, To z przeróżnych zaułków Wyłażą Mikołaje W liczbie plus minus pułku. W miasto jak rzeka płyną Tych Mikołajów tłumy I pachną naftaliną Ich tandetne kostiumy. [W której trzymali kostiumy] Trzęsą się siwe brody, Sto wielkich nosów świeci, Przystają samochody, Uśmiechają się dzieci, Promienieje ulica, Bo każdy dobry święty W domach, sklepach, świetlicach Będzie wręczał prezenty. I trudno świętym mężom Mieć za złe w owym czasie Że cynicznie spieniężą Swój wygląd gdzie tylko da się. Mikołajowe żniwa, Zawód, nie żadne hobby – I dziatwa jest szczęśliwa, I Mikołaj zarobi. Czasem taki staruszek, W cywilu zwany Mieciem, Urżnie się jak świntuszek Z pierwszym przydrożnym cieciem I ogarnięty szałem, Że aż mu drży fufajka, Gwiźnie swym pastorałem Innego Mikołajka Lub dłonią, którą czule Głaskał właśnie maluchów, Grzmotnie go po infule I dołoży po uchu. I oto na rozstaju W samym środku miasta Kłąb świętych Mikołajów Z każdą chwilą narasta, By ruszyć pośród huku, Przekleństw i strzępków waty, I toczyć się po bruku Niczym kula z armaty, Przewracając tramwaje I niknąc pośród mroku, A wraz z nim – Mikołaje Nikną na przeciąg roku… A choć są źli i brudni, Łza mi się w oku kręci, Bo nie są tacy nudni Jak inni polscy święci Kościelni i ci bez wyznań, Którymi kwitnie Ojczyzna… Odkrycie W lipcu nad Morzem Czarnym była wielka laba, Wszyscy się opalali, czas jak bajka mijał, A jeden Polak złapał niewielkiego kraba I oglądał go, myśląc: Cóż to za bestyja? Posadził go na piachu – tuż nad brzegiem wody Trącił palcem i mruknął: – Paszoł wont, pętaku! A każdy krab, tak stary jak i całkiem młody, Chodzi wyłącznie bokiem, niczym w krakowiaku. Nasz krab także tak chodził. Zrobił dwa – trzy kroki, A była w nim fantazja i tyle polskości, Że Polak zdębiał, poczem chwycił się pod boki, Tupnął, wyciął hołubca i krzyknął: Wciórności!!! I zaraz w duszy zagrał mu krakowski hejnał, Wanda mu się zwidziała, król Krak na bachmacie, I od zapału na nim zjeżyła się wełna, I ucałował kraba i wyszeptał: – Bracie!!! I nazwał go kuzynem, synem i rodakiem I taka go zalała tkliwość obłąkana, Że myląc Kraka z krabem względnie kraba z Krakiem Chciał uścisnąć nieszczęsne zwierzę za kolana. Że jednak krab odnóży ma osiem czy dziesięć, A na każdym ma chyba po szesnaście kolan, WIęc się ten akt przedłuża, choć nadeszła jesień… Hej, któż może odgadnąć, co gra w duszach Polan??? Odys Drżą ze strachu narody, zaraz sypną się trupy, Wraca stęskniony Odys do rodzinnej chałupy. Pomiatały nim losy, hen, daleko od chaty, Wyszedł po papierosy, gdzieś przed dwudziestu laty. Miał powrócić niedługo, tak zaraz po niedzieli Ale jak dostał cugu – to tyle go widzieli. Wraca, staje jak wryty, bo oto obraz jaki: W chacie grają bigbity, smażą się schaboszczaki. Penelopa tam siedzi w bananowym chitonie, A Odysa sąsiedzi dowalają się do niej. Zaklął Odys nieładnie: &plqq;O kurtka!&prqq;, czy też &plqq;Psiakrew!&prqq; Zaraz do chaty wpadnie i urządzi masakrę. Naraz zaszła w nim zmiana i naszła go myśl zdrowsza: Żona przehodowana, chałupa nie najnowsza, Zalotników pół kopy – nie ma się co napalać, Bo wszystko tęgie chłopy, więc gotowi go nalać. Już chciał drapnąć z Itaki, gdy jedna pani Pallas Złapała go za kłaki: – Idź – mówi – morduj zaraz! I przez durną boginię Odys chociaż z niesmakiem Wyrżnął, jak jakieś świnie, kupę ludzi tasakiem. Dziś poszedłby do kicia, lecz w tej dawnej epoce Musiał do końca życia mieszkać przy Penelopce, Co mu kołki na głowie ciosała przez lat wiele. Najgorzej gdy bogowie wtrącają się w duperele. Odzysk Lata płyną, ciągle tylko dom lub praca, Odwiedziny cioci Hani albo wnuków, Aż tu nagle moja wczesna młodość wraca, Piękna młodość, pełna bimbru, dup i huku. Ktoś nacisnął wsteczny bieg starego kina, Cofnął taśmę, wystartował i przyśpiesza: Znowu pragnie się wyzwolić Ukraina, Znowu próbuje się zjednoczyć Wielka Rzesza, Znów w Warszawie zjawia się niemiecki kanclerz, A Warszawa nie uważa znów za gafę, Że symbol jego ma bojowy pancerz, Czarne krzyże i firmowy znak Luftwaffe. Pewnie, sojusz to i ważny i potrzebny, Teraz wszystko się usprawni i uprości, Polskie Wojsko zmniejsza właśnie stan liczebny, Co przyniesie nam ogromne oszczędności. Ja też kiedyś do tych przemian się przekonam, Lecz na razie nie mam czasu, bo wciąż myślę Jak odzyskać mego Smitha and Wessona, Co go kiedyś zakopałem pod Przemyślem. Oferta Ciułaczu drobny, co w PKO Chowasz zarobek swój malutki, Jesz mało, czytasz równie mało, Nie pijasz wina ani wódki, Wiesz zawsze co się zdarzy jutro, Co będzie zimą, a co latem, Lecz twoja żona nosi futro, A moja – płaszcz podszyty wiatrem, Chociaż dziesięciokrotną wartość Zarabiam tych pieniędzy co ty, Ale koszulę mam przetartą I finansowe mam kłopoty. Ciułaczu drobny z pensją tycią, Chomiku durny i ponury, Co ci po forsie i po życiu Jeżeli wszystko wiesz -już z góry? Wyciągnij swoje zaskórniaki, Opróżnij konta napęczniałe, A ja już ci pokażę, jaki Świat może zrobić się wspaniały! Ja poprowadzę cię po klubach, Pokażę knajpy i kawiarnie, Ja ci urządzę taki ubaw, Ze szał i zachwyt cię ogarnie, I będziesz głową bił o ściany Wśród -jęku naciągniętych szelek Wyjąc: – O czemu ja, kopany, Wcześniej nie wiedział, kuchnia Felek! I będziesz Pliskę pił i Martel, I puścisz się w szalone danse, Dziewczęta miłe, chociaż łatwe Trzymając w dłoniach niczym szansę. Szalej baranie i się baw ty, Wyładuj, wyżyj się nareszcie, Ja ci załatwię bruderszafty Z kim tylko zechcesz w naszym mieście. Może pisarza chcesz którego? Może filmowcy lub aktorzy? A za to wszystko – do pierwszego Sto złotych, ćwoku, szybko pożycz! Okna Ten motyw jak czerwona nić Wędruje po epokach: Kiedy mężowie szli się bić – Kobiety stały w oknach. Zaś wcześniej, gdy kamienny młot Ich bronią był jedyną – Kobiety stały przy wejściach grot, Mężczyźni szli, by ginąć. Brzmiał później końskich kopyt stuk, Pulsował marsz piechoty, Romańskich okien łagodny łuk Piętrzył się w ostry gotyk, Lecz zawsze – wyrównując krok Pod krzyk bojowych orkiestr – Mężczyźni podnosili wzrok Ku prostokątom okien. I wszystko jedno, który wiek Rodził się albo konał, Obok kolumny synek biegł, A w oknie stała żona. I werbli trzask, i fanfar płacz, I płot, i kiosk, i drzewo, I równaj krok, i w prawo patrz… …a okna były w lewo… Na horyzontach blask i dym, Na niebie wiatr i chmury, Idę, a przy mnie biegnie syn, Idę, a przy mnie biegnie syn, Idę, a przy mnie biegnie syn, A żona patrzy. Z góry. Oko w oko Jeśli mnie coś oddziela I różni od innych osób, To jest tym czymś niedziela Spędzana w inny sposób. Niedziela – z racji wekendów, Nabożeństw, randek i widzeń, I jeszcze z tysiąca względów Wyczekiwana przez tydzień. A dla mnie niedziela to pora Spotkania, którego ciężar Od poniedziałku jak zmora Cień swój nade mną stęża. I wiem, że nie ma ucieczki, Ze wszystko jest przewidziane, Ze inni na wycieczki Pojadą, a ja zostanę, Że zostaniemy we dwoje, Że zegar wskazówki przesunie I że przez puste pokoje Będę musiał wreszcie pójść ku niej. Ku czarnej, najmilszej, najdroższej, O białych, najbielszych zębach, Ku bezlitosnej, najsroższej, I serce mi stanie dęba, Ale wyciągnę ręce I do żarłocznej gęby Arkusz papieru jej wkręcę, I zacznę ją stukać w te zęby, A ona wrzaśnie i trzaśnie, I przerwie brutalnie ciszę, I takie wierszyki właśnie Jak ten dzisiejszy napisze. Opowieść w stylu starosłowiańskim Hej, a w komnacie świetlistej pomalowanej bogato Otwarły się drzwi dębowe, rzezane bardzo ozdobnie I stanął w nich junak smagły, sosnom strzelistym podobny, Aż wszyscy się zachwycili i w dłonie głośno plasnęli. Oczy u niego jak gwiazdy, w punkt jeden zgodnie patrzące, Ale nie zez to, lecz raczej skoncentrowane spojrzenie Na różne ważne problemy. Włosy u niego złociste, Lwia grzywa – rzekłbyś – lub futro z niedźwiedzia siłą ściągnione, Nogi u niego jak łuki nogajskiej albo tatarskie, Podwiązki zamiast cięciwy dźwięczą za lada dotykiem, A stopy jak lotne czajki, łodzie kozackie przesławne, Zahartowane w zmaganiach hen na porohach dnieprowych… Stanął ci tedy i stoi w krasie niezmiernej i blasku Aż jedna z dziewic, zwalczywszy skromność przystojną niewieście Spytała głosem prześlicznym, przez tremę z lekka ochrypłym: – Witeziu piękny i dzielny. Orle, sokole podniebny, Nutrio ty nasza stepowa, nad wszelki wyraz udatna, My tobie bułek, herbaty przyniesiem, nie marki &plqq;Yunan&prqq;, Ani nie &plqq;Ulung&prqq; cuchnący, jeno najlepszej, cejlońskiej, Cukru my tobie nasypiem osiem łyżeczek lub dziewięć, Na rękach nosić cię będziem, lwie salonowo-pustynny, Kwiatami ciebie obrzucim i w złotogłowy owiniem, Powiedz nam jeno, rycerzu, w jakiej przybywasz tu sprawie? Roześmiał się piękny przybysz, zęby ukazał mocarne Gdzie niegdzie tylko dziurawe, lecz plombowane misternie, Złocistą grzywą potrząsnął, wzrok orli w dziewicę wlepił I głosem grzmiącym jak surmy tak swoje przyjście wyjaśnił: – Synogarliczko nadobna, przepiórko pulchna i luba, Wierzbo dziuplasta, szumiąca, topolo piłą nietknięta, Rzeżucho – że tak określę – ruto zielona, nasturcjo, Na twe pytanie wstydliwe, z wdziękiem niezwykłym zadane, Odpowiem ci po słowiańsku, bez niepotrzebnych ozdóbek, Prosto i szczerze: Jam oto zaangażowan tu został Jako księgowy – praktykant, pomocnik pana Traczyka! Tutaj podskoczył pan Traczyk, witezia za halsztuk złapał, Potrząsnął nim po kilkakroć aż mu się szelki urwały, Podniósł do góry, obejrzał, rozejrzał się z satysfakcją, I wydał okrzyk: – Nareszcie ja także mam pomocnika! Oż ty pomiocie jaszczurzy, glizdo, padlino przydrożna, Dygaj zaraz po piwo, po &plqq;Sporty&prqq; aromatyczne, Herbatę ty nam naparzaj, a nie, to ja cię naparzę! Już ja ci pogonię kota! Jakoż faktycznie pogonił. I stanął witeź do pracy i do praktyki szlachetnej I jął się kształcić wszechstronnie aby mieć prawo i zaszczyt Zasiadać w świetnej komnacie, pomalowanej bogato, ZA drzwiami, za dębowymi, rżniętymi bardzo ozdobnie… Optymistyczny wierszyk o Zdzisiu Dlaczego swoim Zdzisiem ma się martwić tato? Że jedna nóżka krótsza? Druga dłuższa za to Fakt, krzywy kręgosłupek, więc się ciut telepie, Lecz gdy się go położy, już wygląda lepiej. Myślano, że paraliż poraził biedaczka: Guzik, pan doktor badał, ot, zwykła padaczka. Wprawdzie gdy mówi warczy niczym helikopter, Ale wzrok ma jak brzytwa: plus szesnaście diopter. Płucka zdrowe, a raczej tylko jedno płucko I tylko jedna rączka, lecz silna nieludzko. Nieduża sztywność stawów, jak to u wrocławian, Przez co trochę schylony, rzekłbym a'la pawian. Pawianem go też kumple zwali przy zabawie, Ale nie reaguje, bo nie słyszy prawie. Jeśli natomiast mówić o przyszłości Zdzisia, Tę ma już zapewnioną: umie zrobić przysiad. Więc pewnie go ujrzymy wśród licznej gromady Reprezentantów Polski podczas Olimpiady. Oracja o Przylądku Horn Wymokły lądowy prątku, komplement, byłby rzec, szczurze. Co ty tam wiesz o przylądku Horn, jakie tam są burze? Jakby ktoś bez rozsądku, Zatrzasnął kota w bratrurze – – Tak wyje to, panie Bronku, I takie to wszystko jest duże. Na próżno w kajuty kątku Wybladłe modlicie się tchórze I chętnie byście z majątku Część wydzielili w naturze, Aby się znaleźć gdzieś w Lądku, Zdroju, Kalwarii-Górze. Bo wszyscy wy bez wyjątku Po takiej byście awanturze Wymiotowali do piątku, Jeżeli nawet nie dłużej. I byście wzywali światków, By zająć się własnym odnóżem. I swoich żałosnych szczątków Widzielibyście kałużę I straszny by zrobił się swąd ku– Chnia felek, jak fermy, gdy kurze Oczyszcza się dla porządku, Szczoteczką piórko po piórze. Gdyż lepiej młodemu jagniątku Wić się na wilczym pazurze Lub niewinnemu dziewczątku Siąść na żebraczym kosturze, Względnie starcowi we wrzątku Niż trafić tu na to przedmurze. Cyklonów. Na tym przylądku. No, i już po chałturze. Orka na ugorze Po południu, po obiedzie Pólko swe ojczyste Orze Wicuś w dwa niedźwiedzie I w pozytywistę. Jeden niedźwiedź narowisty, Drugi niedźwiedź w rzucik, Co zaś do pozytywisty, Nie wieda skąd ucik… Nie wieda też, czy katolik, Czy, broń Boże, mormon; Fakt, że złapał go w fasoli Onże Wicuś Hormon. Złapał, wziął za tylną łapę, Przyniósł go do chaty, A on hyc – i pod kanapę, Taki szusowaty! Ale się oswoił wkrótce, Na przypiecku siadał, A jeżeli był po wódce, To nawet coś gadał: Że tam praca, że od podstaw, I że Konopnicka… Dobrze, że się biedak dostał Do zacnego Wicka, Bo Wicuś ma takie hobby I syna tak uczy, Że nie krzywdzi swej chudoby, Że ją dobrze tuczy, Pielęgnuje ją fajniście, Czesze na niej puszek… Wkrótce też pozytywiście Wyrósł zgrabny brzuszek. Przestał wspinać się do książek, Co stoją w kredensie, A przypięty na przyprzążek Już się tak nie trzęsie… Zaś niedźwiedzie – cóż, jak zwykle, Pracują mozolnie, Nie rwą się jak motocykle, Tylko dużo wolniej… Wicka pole na ugorze, Za zboczu, na zwisie; Koń pod górkę nie zaorze, Lecz zaorzą misie. Orze Wicuś, kraje skiby Równa, że laboga… Myśli Wicuś: – Jeszcze gdyby Dostać socjologa! Jeszcze żeby habanerę, Albo coś w tym stylu… I stenotypistki cztery, Choćby z demobilu! Tu pointa się rysuje, Skryta dotąd na dnie: Dobry rolnik spożytkuje Wszystko co mu wpadnie! Wszystko zgrabnie wykorzysta I uwieńczy plonem… …zarżał nań pozytywista, Orzą miśki wronę, Hej, orzą miśki wronę… Ostatnia defilada Już od kilku lat ciągle tak samo, Gnie się i wali konstrukcja cała – Moje dziewczyny wychodzą za mąż, Właśnie kolejna mi się urwała. Idą prześliczne, smukłe i tęskne, Jedna za drugą, w długim pochodzie, A każda z nich mi zwiastuje klęskę, Bo mnie zostawia solo na lodzie… Kudłaci wiodą ich troglodyci, Z którymi bym się równał daremnie, Bo – choć biedniejsi i niedomyci – Są o ćwierćwiecze lepsi ode mnie… Bywajcie zdrowe piękne dziewuszki, Teraz ktoś inny da wam na ciuchy, Wkrótce wyrosną wam pewnie brzuszki Zjawią się wózki, smoczki, pieluchy… Defilujecie przede mną dziarsko, Z uśmiechem szczęścia i rezygnacji… Tak Napoleon z Gwardią Cesarską Żegnał się w przeddzień swej abdykacji. Ja, chociaż berła też zrzec się muszę, Lecz was nie zdradzę i nie zawiodę, Okiem nie mrugnę, brwią nie poruszę, Morda na kłódkę, klucz od niej w wodę! Ale w muzeum swoich pamiątek Wszystkie was uczczę, wszystkie docenię, Każda mieć będzie mały zakątek Na mojej Elbie czy na Helenie… Szpadę swą złamię, w domu osiędę, Do gospodarskich zajęć się nagnę, Bo co? Ziem nowych już nie zdobędę, Stare podziwiam, lecz ich nie pragnę. Ale na razie na baczność szpada, Uśmiech na ustach, nie poznać z miny, Że to ostatnia już defilada… Dzięki za wszystko! Czołem dziewczyny! Ostatnia ekspozycja Noc nad miastem zła i dżdżysta, Wiatry takie jak spod bacy, Stary ekshibicjonista Dziś ostatni raz jest w pracy. Już czterdzieści lat wystawia W swój klasycznie prosty sposób, Zna go chyba z pół Wrocławia I przyjezdnych mnóstwo osób. Lubym pieści się wspomnieniem: – Kiedyś, kiedyś, to się żyło, Gdyśmy wystawiali z Heniem… A rozróba, a zadyma, A kobiecych próśb medestia: – Panie, niechże pan to trzyma, Toż to jakaś straszna bestia! Dzisiaj już nie służy głowa, Nie ten wzrok, fizyczna nędza… Wczoraj myślał że to wdowa I wystawił wprost na księdza. Kapłan, od zazdrości siny Że Jankowski kupił Volvo, Z roztargnienia i z rutyny Mruknął: – Ego to absolvo! …Czas na rentę, relaks, letarg, Kawę, szachy i tak w kółko… Tydzień temu przegrał przetarg Z jedną polsko-szwedzką spółką, Prezes spółki na video, Pokazuje wprost z przyczepy, Komentuje przez stereo A rozporek ma na rzepy… Stary mistrz tobołek bierze, Kiwa głową zadumany: – Ha cóż, nawet w Belwederze Też ostatnio zaszły zmiany, Tam też nastał nowy człowiek, Także widzów ma w nadmiarze I też sen mu spędza z powiek Problem: – Co ja im pokażę? Westchnął starzec, w mrok odchodzi Już się stapia z panoramą… Co też nam pokażą młodzi? …podejrzewam, że to samo. Ostatnia krzyżówka Raz w jednym instytucie, poważny naukowiec Obdarzony naturą odkrywczą i zadziorną, Usiłował wyhodować nową rasę owiec, Bardziej od innych odporną. Na ukąszenie okolicznych wilków. Wpierw krzyżował biedne owce z jeżem. I rzeczywiście – po latach kilku Osiągnął wymarzone zwierzę, Atoli sukces nie był całkowicie pełny, Bo owe owco-jeże i jeżo-barany Nie dawały tradycyjnej wełny Tylko igłowe dywany, Choć z drugiej strony można mówić o rekordzie, Bo wilk, ugryzłszy to-to z przodu lub od zadu Uciekał wyjąc, z kolcem w poranionej mordzie i wolał się wyrzec obiadu. Długo myślał uczony, oczy wzniósłszy w górę, Aż wpadł ponownie w bardzo twórczy zapał I skrzyżował najbliższą owieczkę z kocurem. Przy czym ten kocur mocno go podrapał. Zaś po kilku tygodniach na okoliczne płoty Powyłaziły dziwne, kosmate figury W naukowym języku zwane owco-koty, Które dawały mleko, lecz miały pazury, I gdy wilki wypadły z prawa albo lewa I myślały, że złapią taką jedną kozę, To guzik! Cały kierdel uciekał na drzewa, Zaś baca wiał do knajpy z okrzykiem: – Ło boze!!! Że jednak owce gryzły przy próbie strzyżenia I za myszami czasem właziły do dziury, Szef kazał w dalszym ciągu robić doświadczenia Temu naukowcowi, któren stał ponury, I ze złości wziął za łapy najbliższą kozicę I jak przytenteguje nią szefa po krzyżu! …bo ostatecznie wszystko ma swoje granice… O szkodliwości pyskowania z pełną gębą Raz dziadzio, przy obiedzie ogryzając kości Spytał wnuczka: – Należysz do Solidarności? – Do której? – odrzekł wnuczek, przeżuwając kęsy – Do tej Mazowieckiego, czy do tej Wałęsy? – To są dwie? – pyta dziadzio i z trudem przełyka. – Z dziesięć! Jest Janowskiego, jest także Jurczyka, Rulewski, jak słyszałem, również się oddziela, Grupą Morawieckiego mamy też Kornela, OKAP w Sejmie się dzieli, naruszając karność… – Dosyć… – wyrzęził dziadzio – Ładna Solidarność! Tu, zatchnąwszy się kością, zaczął wymiotować… Wniosek: – Póki jest żarcie, nie trzeba pyskować. Oszustwo W jednym klubie, o ósmej wieczorem Ogłoszono spotkanie z autorem Co prześlicznie pisał wierszem i prozą. Oczekują więc czytelnicy, Aż tu nagle hen, w głębi ulicy Słychać krzyki: – O, właśnie go wiozą! I faktycznie, już jedzie na wozie Drabiniastym we wspaniałej pozie, O, już wysiadł, po schodach już idzie, A kierownik referatury kultury Powiada: – Witam was z góry Wielmożny obywatelu Norwidzie! Zaraz wokół zabrzmiały wiwaty, Grupa dziewcząt wręczyła mu kwiaty, Starsi ludzie mocno się wzruszyli, Sołtys nawet się spłakał dyskretnie I wyszeptał: – Ach, on tak ślachetnie Pisał &plqq;żeby moje księgi pod strzechy trafili!&prqq; O, to było przepiękne spotkanie, Kto żyw tylko, ten przyszedł był na nie, Nikt się nie bił, nikt nie klął, nie krzyczał, Nikt nie poszedł na telewizję, A literat ślicznie snuł swe wizje Jak to pisał &plqq;Bez dogmatu&prqq; Sienkiewicza! Dokonawszy tej pionierskiej roboty Pobrał dziesięć tysięcy złotych I odjechał po wertepach i rozstajach, Zaś kierownik zainterpelował Świetliczarkę: – Pani Dreptakowa! Coś ten Norwid przypominał Hemingweja! Ta, nieszczęsna, najsampierw pobladła, Potem siadła, a na koniec upadła, Coś przez chwilę bełkotała trzy po trzy, Aż jękneła: – Jak zaczęła się impreza, Też myślałam: Skąd ja znam tego zeza? Patrz pan, szefie, jak skubaniec się podszył! Oświadczyny Mama zagląda szparą w drzwiach, A ciotki poprzez dziurki, Znowu się zjawił jakiś gach Prosić o rękę córki! Mleko się pali, wszędzie dym, Lecz każdy ma to w pięcie, Bo tata w gabinecie swym Rozmawia z przyszłym zięciem. Gadają już od godzin trzech Jak kumple dwa najszczersi, Aż tata rzekł: – chodź synu, niech Przytulę cię do piersi! lecz na to śmiechem zięć in spe Wybuchnął jak z armaty, Bo wyobraził sobie dwie Piersi na ciele taty, A ponad nimi rzadki wąs I wzrok co drży i kusi, I twarz mu zaraz pokrył pąs I poczuł że się dusi. I z oczu mu trysnęła łza Język mu kołkiem stanął, Wyjąkał cicho: – Ja… Przepra… I tyle go widziano. Więc obrugany został teść Niedoszły, przez teściową: – Znowu żeś wspomniał swoją pierś? A teść się przyznał: – Znowu… Otello Kwitną maki, szumią gaje, Rolnik rolę orze, Jadą auta i tramwaje, Szumi sobie morze. Pieszczą dziecię mama z tatą, Kra krę kręgiem mija, Fizyk złapał w szczypce atom I młotkiem rozbija. W sądzie strona skarży stronę, Kotek – kotkę kusi, A Otello Desdemonę Po troszeczku dusi! Dusi ci ją hen, na Cyprze, Jak białą leluję, To ją trochę mocniej przyprze, To jej pofolguje, To ją mocniej chwyci w ręce, To puści swobodniej, To przygrzeje coś naprędce I na boczku podje. Duchowieństwo zgromadzone, Na baczność wiarusi, A Otello Desdemonę Powolutku dusi! A tymczasem idą żniwa, Owieczka się wełni, Owocuje piękna śliwa I autostop w pełni, Stara mysza młodą myszę Wiedzie ku słoninie, Pan Bryll antyfonę pisze, Chrząszcz brzmi z chrzęstem w trzcinie. Wszystkie świece zapalone, Trumieneczka kusi, A Otello Desdemonę Ciągle jeszcze dusi! Podszepnął mu zacny Jago Radę dobrą nader: – Dobij ją ty lepiej lagą Lub daj jej kumader. Wszak scenicznie to też śliczność, A jak będziesz zwlekał. To ucieknie nam publiczność, Nawet już ucieka! Audytorium – fakt – znużone Ziewaniem się krztusi, Lecz Otello Desdemonę W dalszym ciągu dusi! Aż udusił i w hortensje Przybrał ciało ładnie, I rzekł: – Jak już biorę pensję, To robię dokładnie! Stąd nauka piękna płynie I morał jest widny: Każdy winien w swej dziedzinie Być taki solidny, I swym zawodowym pionem Tak zająć się musi, Aż go – jak Negr Desdemonę – Do reszty udusi. O to chodzi Raz stomatolog Dziobak Jerzy, Geniusz bezwzględny i posępny Otworzył poczekalni dźwierze I spytał groźnie: – Kto następny? Przez tłum pacjentów zgroza przeszła, Każdy z nich zwinął się jak robak, A ten &plqq;następny&prqq; powstał z krzesła… I wówczas zadrżał doktor Dziobak! Przeraził bowiem się ogromnie, Znając tę twarz ze zdjęć i kronik I jęknął: – Oooobywatel do mnie? – Tak. – odrzekł tamten. &plqq;- Joj, jak boli! – Jeżeli trzeba zablombować, – wyjaśnił – to mi zablombujcie, A jeśli raczej ekstrahować, To w takim razie ekstrahujcie! Tu Dziobak przypadł mu do ręki, Cmoknął i krzyknął ze wzruszeniem: – Ach, dzięki wam, serdeczne dzięki Za tak dokładne pouczenie! I swe narzędzia wziął najlepsze, A przy tem myślał cały w nerwach: &prqq; – No, jeśli mu coś w zębach spieprzę, To on już na mnie się odegra! Zaraz zaczęły drżeć mu ręce I nogi w ciężkiej tej potrzebie, I dłubać ją w dostojnej szczęce, Tak jakby dłubał grób dla siebie… Aż wreszcie w trwodze i rozterce szepnął: – Przepraszam was, kochany, Lecz muszę zażyć coś na serce… I wybiegł szukać waleriany. A wówczas w gabinetu progi wkroczył, Szeleszcząc brudnym płaszczem Praktykant Dreptak, trochę groggi I zajrzał pacjentowi w paszczę. Dostojnik wrzasnął z przerażeniem, Zaś Dreptak chuchnął wonią piwa Mruknął: – A kuku! Ale pieniak! To trzeba wyrwać! Ciach!… i wyrwał… A gdy pytano go panicznie, Czy strasznej nie bał się potęgi, Dreptak wyjasnił rzecz logicznie: – Z nas obu to ja miałem cęgi! A. Witkowski O Wandzie co nie chciała Jedna Wanda, córka Kraka Chciała wyjść za Enerdziaka I faktycznie, pewien Helmut Przyszedł, przyniósł kiszkę, wermut, Goździk i dwa serki kozie, Tak jak to w naszym obozie. Krak młodych pobłogosławił I w sypialni ich zostawił, Czyli jak gdyby zezwolił Żeby Niemiec ją zniewolił. Ledwie drzwi się zatrzasnęły – Straszne rzeczy się zaczęły, Bo gość chyba był znad Renu Czy z innego RFN-u, Poziewał najpierw nieśmiało Dał jej kawę i kakao, Poczem z nienacka do góry Wystawił Zagłębie Ruhry… Wanda w krzyk, że on zachodni, A on na nią hyc bez spodni, I tak go poniosły zmysły Że razem wpadli do Wisły! Wniosek: Prasa słusznie twierdzi – Wróg nie śpi! A Wisła śmierdzi. O zwracaniu Jest podobno inaczej na Alasce, na Rusi Obyczaje odmienne prawie cały ma świat, Polakowi natomiast wszystko zwrócić się musi, Bo w przeciwnym wypadku Polak trupem by padł. Ot, wycieczka &plqq;Orbisu&prqq;. Wszyscy siedzą jak struci I nie cieszą się myślą, że Brno zwiedzą, lub Split, Tylko każdy rozmyśla: – Czy mi wyjazd się zwróci? Bo jakby się nie zwrócił, to jęk, rozpacz i zgrzyt! Pewien Heniuś na przykład kupił spodnie z elany Poczem chodził ponury /choć na ogół był zdrów/ Aż dziś krzyknął: – Nareszcie się zwróciły, kochany! W pralni spodnie zgubili i oddali pięć stów! Pokochałem Paulińcię. Dnia jednego wszelako Gdym ją gościł u siebie, zapytała wśród łez: – Jak przypuszczasz najdroższy, czy to zwróci się jakoś? – Zwróci zwróci – mruknąłem, niecierpliwy jak pies. U sąsiadów też zdarzył się przedziwny wypadek: Sąsiad bardzo był wesół, zapytałem go więc: – Czego pan się tak cieszy? – Jasio zwrócił obiadek! Co za mądry chłopaczek, łyknął, krzyknął i bęc! Chciałem także się włączyć, też mieć jakieś wyniki, Czytam dzisiaj gazetę, wtem jak wrzasnę: O! O! – Zwrócił się koszt budowy naszej nowej fabryki!!! Wszyscy na mnie spojrzeli i spytali: – To co??? O żonie przyjaciela Możesz być gorszy od śmierdziela, Towar ze stoisk kraść w PDT-cie, Lecz szanuj żonę przyjaciela, Bo to najświętsza świętość w świecie. Przyjaciel ufność ma na twarzy, Uśmiech ma słodszy niż maliny, Bo zaufaniem ciebie darzy I żonę, ten swój skarb jedyny. Właśnie wyjeżdża w delegację, Gdzieś do Przemyśla czy Hajnówki, Ty odprowadzasz go na stację, W policzki cmokasz z dubeltówki. Już oto pociąg was rozdziela, Z łoskotem pędzą w dal wagony. Nie idź do żony przyjaciela, Już lepiej wróć do własnej żony. Nawet gdy dobre masz zamiary, Gdy chcesz jej oddać przysług szereg, Przynieść sprawunki, umyć gary, Psa wyprowadzić na spacerek W ogóle pomóc w gospodarce, To skąd mieć możesz pewność, bracie, Że ci nie zbierze się na harce, Gdy zasiądziecie przy herbacie I gdy wyłoni się z fotela zupełnie nieoczekiwanie Kolano żony przyjaciela, Który ci kością w gardle stanie? O, wtedy będzie już za późno, Wtedy nie wyjdziesz już na schodki. Najpierw zaczniecie dosyć luźno, Jakieś prześmiewki i hihotki. &plqq;A kuku, jaka ładna rączka&prqq;, Następnie jakieś szamotanie &plqq;O jejku, spadła mi obrączka&prqq; – Bęc, już jesteście na dywanie. I tu cię nagle onieśmiela, Świadomość ohydnego grzechu&prqq; &plqq;Jezu, ja zonę przyjaciela?!&prqq; No własnie, właśnie rzezimiechu. On tam pracuje, że aż chrzęści, W zimnym hotelu spać się kładzie, Załatwia zapasowe części, Lub dyskutuje na naradzie O bodźcach, o kooperacji. A w czasie gdy on stacza boje, Ty, nieodrodny syn sanacji, Z tępym uporem robisz swoje. Widzisz, wyrodku, już ci łyso, Już mniejszą chrapkę masz na babkę. Już się rozglądasz, gdzie tu drzwi są, Po spodnie sięgasz i po czapkę, Mamroczesz, bąkasz coś niezdarnie, Nie ten sam człowiek, nie ta klasa. Haha, nie ujdzie ci bezkarnie Ten podły cios poniżej pasa. O nie, albowiem los przydziela Blaski i cienie na dwie strony. Gdy ty u żony przyjaciela Jam wtedy był u twojej żony. Egoistki Kiedy żona wyjechała, Dreptak sprzątnął swe mieszkanie. Kupił wódkę, metr kiełbasy, cukier, kawę i herbatę, A następnie poobdzwaniał rozmaite takie panie I z młodzieńczym entuzjazmem pozapraszał je na chatę. Jakoż wszystkie obiecały, lecz nie przyszła ani jedna, Bo kobieta ma naturę tak podstępną i tak marną, Przy tym tak jest nieżyczliwa (żeby nie powiedzieć – wredna) Że nie lubi by ją nagle wezwać niby straż pożarną. Każda chciałaby miłości, telefonów co nie miara, A gdy dzwonisz raz do roku, chłodno pyta cię i krótko: – Co u ciebie, czyżby wreszcie wyjechała twoja stara? A mężczyzna, szczera dusza, woła: – Owszem, przyjdź prędziutko!!! Wtedy ona obiecuje, ale jakoś niezbyt pewnie, Narażając go na straty finansowe i wysiłek. Bo, jak już się wyżej rzekło, będąc nastawionym rzewnie Facet bufet uzupełnia i usuwa każdy pyłek. Dreptak też z ufnością czekał prawie całe dwa tygodnie. Mył naczynia, prał skarpetki, tu posprząta, tam naprawi. To w wazonie zmienia kwiatki to prasuje sobie spodnie, Bo wciąż wierzy, że się wreszcie któraś z pań u niego zjawi. Ale one, podejrzewam, że nie miały Boga w sercu Nie przybyły, postępując nieetycznie i łajdacko. Wreszcie żona wraca z wczasów. Patrzy: Dreptak na kobiercu Coś tam czyści i pucuje, a mieszkanko lśni jak cacko. Żona padła mu w objęcia a on padł w objęcia żony. Zanosiło się na scenę romantyczną jak z Petrarki. Ale Dreptak do porządków tak już był przyzwyczajony, Że odłożył ją na tapczan i poleciał czyścić garnki. Trudno ukryć, że ta nowość jego żonie dość dogadza. Gdy on krząta się i sprząta, pichci, albo myje miski, Ona, mając nadmiar czasu, najcyniczniej jego zdradza. A to wszystko przez te panie co nie przyszły – EGOISTKI. Ekspedientki Kiedy zegar bije osiemnastą, Ekspedientki wychodzą na miasto. Już bez dąsów i bez humorów Idą, płyną, krawędzią wieczoru. Trochę są jak witraże ze Sieny, Trochę jak modelki z Telimeny. W duszy każda już na poły święta, A na poły jeszcze zła na klienta. Już się robi coraz milsza, lepsza, Ale jeszcze w myślach go opieprza… Zakwitają różą i stokrocią, Napełniają się spokojem i dobrocią. Neonami ulica się mieni, Z bram wychodzą narzeczeni stęsknieni, Zaraz każda się przybliży, przytuli, I już niczym się nie różni od Julii, Tylko jedna, biedna, od Ofelii, Co to ją na manku dziś capnęli. Idą miastem smutne i wesołe Jak madonny WSS &plqq;Społem&prqq;, I zależy, która w jakim dziale – Różnych woni otaczają ją fale. Oto Ewa w duszącej feerii Aromatów luksusowej drogerii, Oto Zuzia – koniaki i wino, I Małgosia ze swą antymoliną. I kawowo – herbaciana Ula, I Bożena, a wokół – cebula, Już podchodzą do kochanych mężczyzn, I już każdy swoją z dala węszy, Jak lunatyk -radarem nosa Się kieruje w swoje małe niebiosa. Już się łączą w pary, już znikają, Tramwajami – korabiami odpływają, Już nie pachnie mydło, piwo i futra, Już zniknęły ekspedientki do jutra. Nie wypoczną, nie zasną do ranka Przy ruchliwych, niecierpliwych kochankach, Wstaną mgliste, przezroczyste i smętne, Będą zwracać do nas słowa niechętne, Ale my im wybaczymy, darujemy, Ale my je rozgrzeszymy, zrozumiemy, Urządzimy się wygodniej i lepiej, Też znajdziemy przyjaciółkę w jakimś sklepie I opuści nas niepewność i trema, Bo już nikt nie odpowie &plqq;nie ma&prqq;! Wszystko zawsze znajdzie się dla nas – Dżins belgijski, kongijski ananas… Żeby każdy tak do tego podszedł, To już dawno by miał każdy według potrzeb! Ekspertyza Raz w ciemnym lesie pod wykrotem W pobliżu wioski Majzel Biskupi Dwaj grotołazi znaleźli grotę I powłazili do niej jak głupi. Mieli czekany, mieli latarki, Haki, dziamdziaki, troki i trocie, I jak zaleźli już do tej szparki, patrzą, a wewnątrz różne starocie, A mianowicie: – Kamienny topór, Spiżowa brama, żelazna piła, Cztero-omowy spalony opór, kawałek płyty z napisem &plqq;Chyła&prqq;, List jakiejś Szwedki, względnie Angielki, Albo Bułgarki, bo w obcej mowie, Dwie wypróżnione do dna butelki, Gwóźdź i książeczka &plqq;Jak stracić zdrowie&prqq;, Zbroja husarska prawie w całości, Majtki ze srebra, ucho od śledzia, I wreszcie cały komplet kości Jaskiniowego niedźwiedzia, joj! Zaraz się zaczęły dochodzenia, Osiągnięto wiele sprzecznych wyników, Jeden mówił że to z okresu kamienia Łupanego przez nieznanych osobników, Inny twierdził, że to jest raczej Z okresu błędów i wypaczeń, I że to nie są szczątki niedźwiedzia jaskiniowego Tylko lwa salonowego niejakiego Rosołowskiego, Aż przyjechał z Akademii Nauk Pan profesor, co znał różne groty, Do tej jamy się wpakował pomału I obejrzał te wszystkie przedmioty, Zdjął binokle, podrapał się w łydki, Zastanowił się przez krótką chwilę I powiedział: – Idźcież, jakież to zabytki? Miecio znowuż narozrabiał, i tyle… Eksperyment Jeden znany dyrektor wpadł raz na myśl śliczną, Humanistyczną, nową i oryginalną, Żeby na akademii dać najpierw część artystyczną, A dopiero potem część oficjalną. Koledzy mu odradzali, błagali go co chwila I prawie na kolana przed nim upadali, Wołając: – Zobaczysz, wszyscy dadzą dyla I będziesz trzymał mowę do całkiem pustej sali! Nikt jednakże nie zdołał zwątpienia w nim wzbudzić, I gdy tylko zobaczył, że publiczność siada, Rzekł do przyjaciół: – Nie martwcie się, znam swoich ludzi! I dał sygnał do rozpoczęcia występów państwowego – przedsiębiorstwa &plqq;Estrada&prqq;! Hej, czegóż tam nie było! Jedna pani śpiewała solo, Tańczyło osiem girlasków, z czego dwa całkiem zgodnie. A jeden artysta państwowy wygłosił nawet monolog Hamleta, bardzo śmieszny, bo ciągle spadały mu spodnie. Publiczność bila brawo, ale bez żadnej przesady, Poczem zrobiło się cicho, a słysząc ową ciszę, Dyrektor skoczył i spojrzał na salę bardzo blady, Myśląc, że wszyscy wyszli. Atoli nikt nie wyszedł. Wtedy się zaśmiał radośnie, mruknął: – Przewidywałem! I wyszedł na trybunę, aby wygłosić referat W którym były różne hasła i perspektywy wspaniałe, A reakcja zebranych tłumów była spontaniczna i szczera! Co chwilę się wszyscy śmiali z radości, słysząc prognozy Poprawy, a znów przy hasłach wołali głośno: – Bis! A gdy skończył i stanął, przybrawszy swe najpiękniejsze pory, To się rozległ huragan oklasków i ani jeden gwizd! Zaś kiedy się wszystko skończyło przy obopólnej radości, To dyrektor stanął przed wyjściem, a słońce błyszczało mu w plombach I spytał o wrażenia jednego tam, z publiczności, A ten facet, niejaki Dreptak, powiedział: – Dla mnie bomba! Z ogromną przyjemnością wszystkiego wysłuchałem, Szło po kolei płynnie, nie zdarzył się żaden zgrzyt, Tezy w tej pierwszej części ogromnie oryginalne, A monolog komika w drugiej – no, to już po prostu szczyt!!! Epizod z mitologii To wszystko się na Olimpie górnym i chmurnym zaczęło, Co depcze ziemię stopami, a czołem niebiosa wspiera, A było już po południu, więc drzemał jak zwykle Zeus Któremu nową chlamidę robiła na drutach Hera. Tak w ciszy siedząc, czekali aż zwykli goście się zejdą I przetrawiali w milczeniu zjedzony niedawno obiadek I sennie kombinowali czy pierwszy przyjdzie Posejdon, Czy, drugi z zeusowych braci, król państwa zmarłych, Hades. A trwając w ciszy, spokoju i atmosferze sytości Otrząsnąwszy się gromowładny i niespodzianie powiedział: – Wiesz Hero? Odczuwam dzisiaj jakieś niemęskie mdłości… Ot, zjadłbym coś pikantnego… Nie masz w spiżarce śledzia? I ledwie wyrzekł te słowa – cały poskręcał się w bólach I zagrzmiał gromami zewsząd, a zwłaszcza jął iskrzyć nosem, Aż wleciał z torbą lekarską uczony mędrzec, Eskulap, Przez poniektórych Achajów zwany też Asklepiosem. I spojrzał na gromowładcę i kilka pytań mu zadał, I wywnioskował naprędce skąd ból ten, co trzewia drąży, I jeszcze dla upewnienia opukał Zeusa i zbadał I wziąwszy Herę na stronę, rzekł: – Pani, twój mąż jest w ciąży!!! Nieszczęsna w rozpacz popadła i srodze jęła go łajać Psiocząc na niskie morale i na nałogi tak zgubne: O, ty się lubisz dziadygo nocami po ziemi szlajać, A potem bezcześcisz Olimp, przynosząc dzieci nieślubne. Tu nerwy już ostatecznie zawiodły wszechwładną Herę I Eskulapa w złości pobiła, i jego węża, I wreszcie chwyciwszy zrobioną z perłowej macicy paterę Rozbiła ją w drobny maczek na świętej głowie męża. Któż Nieśmiertelnych przestrach w pieśni opisać zdoła, Kiedy ujrzeli jak pęka głowa głównego boga, A z tej pękniętej głowy, w samym środku czoła Wysuwa się bardzo zgrabna i długa damska noga… Po chwili zaś już na zewnątrz figurowało nóg dwoje Jak również reszta postaci, pięknością równa tej nodze, I przeurocza dziewczyna ubrana w przejrzystą zbroję Zjechała Zeusowi po brodzie i siadła na podłodze… I wkrótce komunikaty czytano już w Tebach, Mykenach, I w innych miastach i wioskach, że oto z Zeusa głowy Wyjrzała na światło dzienne niejaka Pallas Atena, Bogini mądrości i rzemiosł i posiadaczka sowy. Więc radowała się Grecja od Sparty aż do Tessalii, Cieszył się rycerz, i kupiec, i biedny plantator oliwki, I tylko Hera wieczortem, piorąc tunikę w balii Sarkała: – Zawsze mówiłam, że w głowie ci tylko dziwki! Etymologia Wiem to od pewnej Horpyny, kochanki jednego kustosza, Że kiedyś ktoś trzy Aliny upił i wsadził do kosza, Wiec był tam pełny kosz Alin, a gdy to zauważono, Zaraz miasto Koszalin w tym miejscu wystawiono. Ponieważ stworzył się pretekst w postaci tego tekstu, Bo u nas to nawet sedes nie może stać bez pretekstu. I teraz już jasna sprawa, wie niemowlaczek nawet: Żyli raz Wars i Sawa – mamy przez to Warszawę. W świadomość to nam wrasta, ba – dzieci z tym się rodzą, Atoli inne miasta – czy wiedzą, skąd pochodzą? Czy znają prawdę nagą oraz tej prawdy wagę, Że to Kopen wraz z Hagą stworzyli Kopenhagę? Że to Amster z Dammową zakwitli Amsterdamem? I miłością niezdrową związał się Birming z Hamem? Następnie Ham z Burgiem, natomiast Burg z Edynem Stali się Edynburgiem, zaś Dyn z Lonem – Londynem? Że Buda żyła z Pesztem, Bom się zajmował Bajem, Niejaki Buk – Aresztem, a Szang się bawił Hajem? Dub się zaplątał w Linie, Lis Bonę dognał na strychu, Tal z Linem są w Tallinie, a Wał z Brzychem w Wałbrzychu? W ten sposób każdy już dostał bajeczkę z etymologii. A moje miasto to Wrocław. A mnie nikt nic nie dorobi! Kariera Marysi Po szumiącym pięknym lesie Idzie dziewczę, koszyk niesie. Niesie dziewczę kosz z grzybami, Przekomarza się z ptaszkami. Siedzi czyżyk na patyku: – Co tam niesiesz w tym koszyku? Może rybki albo pipki? – Nie, mój ptaszku, niosę grzybki! Będą dobre niesłychanie, Gdy uduszę je w śmietanie! Zajrzał lisek przez paprocie: – Jakie grzybki niesiesz, trzpiocie? Borowiki, czy rydzyki? – Nie, mój lisku, sromotniki. Będzie dużo śmiechu w chacie, Gdy je ugotuję tacie! Wylazł wilk, drżą pod nim udka: – Maryś, dyćżeż to jest trutka, Może z tego być ambaras, Bo ci tatko kojfnie zaraz… Toż powali nawet byka Taka porcja sromotnika! Roześmiała się dziewczyna Jak ten strumyk, jak kalina… – Toć wszystkiego jeść nie musi, Gdyż połowę dam mamusi! Załkał gorzko jesion dumny: – Hej, porobią ze mnie trumny! Nie bądź Maryś, taki psotnik, Wyrzućżeż won ten sromotnik! Duma Maryś, drapiąc nogę: – Choćbym chciała, to nie mogę, Nie chcę robić wszak awarii Pani Konopnickiej Marii, Dzięki niej mam szanse duże Znaleźć się w literaturze, A w tej całej polityce Przeszkadzają mi rodzice… Tu tupnęła z mazowiecka, Zafurczała za nią kiecka, Pomarszczyły się pończochy I pobiegła w stronę wiochy. …a las cały szemrał słodko: – Z Bogiem, Marysiu Sierotko…! Karnawał w Soplicowie Zagrano poloneza. Podkomorzy rusza I z lekka zarzuciwszy wyloty kontusza Podaje rękę Zosi odzianej w atłasy Gdy wtem stanął i mruknął: – Cóż to za hałasy? Faktycznie, w sali trwała wrzawa niepojęta, Ci stronę asesora, ci brali rejenta, Jedni byli za Kusym, drudzy za Sokołem, Już też pierwsze butelki fruwały nad stołem, Już Jankiel, który właśnie szedł podlewać kwiatki Dostał nagle po pejsach półmiskiem sałatki, Kiedy zacny ksiądz Robak wskoczył na kominek I krzyknął: – Niech rozstrzygnie ten spór pojedynek! – Tak racja, pojedynek! – goście zakrzyknęli I obu adwersarzów ku sobie popchnęli. Rejent za bok się schwycił, lecz nie miał rapieru Więc warknął: – Ha, sprowadzę ja cię do parteru! Jakoż i rzeczywiście, złapawszy za kłaki Szarpnął i asesora stawił na czworaki, Ten jednakże na atak odpowiedział godnie – Dwakroć kłapnął zębami i przegryzł mu spodnie. Ugodzony w słabiznę, biedny rejent z bolu Wrzasnął, skoczył i zawisł był na żyrandolu. Chwilę wisiał, jednakże żyrandol starawy Urwał się i wpadł z trzaskiem we środek zastawy. Rozprysły się po izbie mięsiwa i sosy. Aromatyczne miody, treściwe bigosy. Obie podkomorzanki spryskała musztarda, Telimenie za dekolt wskoczyła pularda Tylko co upieczona i jeszcze skwiercząca, Ta zasię, gdy nie mogła wytrzymać gorąca Zrzuciła przyodziewek, tracąc prawie zmysły, Aż hrabia mruknął kwaśno: – Hm… biuścik obwisły, Teraz widać dopiero, gdy braknie stanika, Że przypomina uszy mojego jamnika, Którym szczułem niedźwiedzie z Nalibockich lasów Wraz z baronem Dreptakiem i z księciem Denasów! Nie skończył jeszcze mówić, kiedy wpadł nań Ryków, Skłębiony z całą kupą innych biesiadników, Zaś staruszek Gerwazy wydał grzmiący poryk, Wsadził w omszałą pochwę prastary scyzoryk I mruknął, uśmiechnięty od ucha do ucha: – Nu ot, miał być karnawał – wyszła rozpierducha! Wersja II I zawołał na widok walczących szlachciców: – Chroń nas, Panie, od ognia, wojny i kibiców! Kaskaderzy Hej, słychać strzały z rewolwerów, I rozbijanych wozów trzask – Oto Spółdzielnia Kaskaderów Ruszyła dzisiaj pierwszy raz! Latają wokół szczątki mebli, Stosy półmisków i talerzy, Spadają z rozmaitych szczebli Wytrenowani kaskaderzy, A zawsze wprost na cztery łapy Tacy są zwinni, zgrabni tacy, Nie trzeba stawiać im kanapy, Nie trzeba kłaść im materacy! Więc gdyś aktorem dużej miary, Klasy Lawrence'a Oliviera, Uważaj żeż na siebie stary, Wynajmij sobie kaskadera! Potrzebny jesteś na tym świecie, Masz ważną pracę, żonę, dzieci, Więc kiedy trzeba skądś wylecieć – Kaskadser za pięć stów wyleci. Potem się to zmontuje jakoś, Doklei twoją twarz w zbliżeniu – – Popatrzcie! Toż on stoi psiakość! Zakrzyknie cały świat w zdumieniu. A gdy impreza się nie uda, Także nie powód do rozpaczy, Bo ty się żywy wyłabudasz, Jego – pośmiertnie się odznaczy. Ogromne to udogodnienie! Oto formularz, pióro, biurko, Wypisz zlecenie, na zlecenie Z czwartego piętra, na podwórko, Ale pohamuj swoją radość Że jesteś wszystkim, a on – zerem. …kto wie, mój stary, czy na starość Ty też nie będziesz kaskaderem? Kaszka manna Niedobrze się robi ptaszkom, odbija się myszce Mamcia karmi dziecko kaszką łyżeczka po łyżce. Karmi, nuci coś radośnie: &plqq;Jedz, jedz ty łobuzie…&prqq; Kaszka dziecku w buzi rośnie i wydyma buzię. Ma już kaszki pełen brzuszek i płucka, i nereczki, Kaszka sączy mu się z uszek i rozpycha majteczki. Słyszy dziecię matki piosenkę i myśli figlarnie: &plqq;Jak cię dorwę, gdy dorosnę, to też cię nakarmię…&prqq; Zaśmiało się miłe dziecię na myśl o igraszkach. Mamcia na to: &plqq;A więc przecie smakuje ci kaszka&prqq;. Dam ci jeszcze, żebyś przytył i miał pulchne policzki!!!&prqq; Dziecko żuje myśląc przy tym: &plqq;Ach, dajcie mi nożyczki!!!&prqq; Wtem huknęło coś jak mina – gówniarz zwymiotował. &plqq;Porzygała się dziecina – zaczniemy od nowa!&prqq; Kot z rozpaczy skoczył w wannę, a pies wściekł na dworze. Po coś stworzył kaszkę mannę, o sympatyczny Boże?! Każdy sobie Jedzie pociąg! Dymi komin! Ktoś trzyma wypowiedź! Rośnie Kutno! I Wołomin! Pisarz tworzy powieść! Zdun piec stawia! Bóbr – żeremia! Kabałę wróżbiarka! Plon obfity daje ziemia! Kwitnie gospodarka! Górnik węgiel w ziemi ryje! Hutnik je kolację! Odwiedziły Złotoryję Cztery delegacje! Dziecię pisze! Drugie czyta! A trzecie się rodzi! W sądzie kaja się bandyta! Kochają się młodzi! Płyną pieśni i piosenki! Płynie prąd z kontaktu! Malarz pędzel wziął do ręki, Bierze się do aktu! Stolarz trumnę wykonuje! Akrobata – stójkę! Oborowy instruuje Przodującą dójkę! Odlewnicy odlewają! Pastuch pasie kozę! Przewodnicy zakuwają: Wifil kosten hoze? Protest-songi pisze Gała! Zaś liryki – liryk! A ja sobie hała – drała, Bo ja je satyryk!!! Kelnerissimus Ucichł gwar i zapadła cisza, Ze strachu mdlał najlżejszy nawet szept, Gdy wzór kelnerów, słynny Dreptak Ryszard Jak młody bóg przez salę z tacą szedł. I mogłeś słyszeć jak się ściana łuszczy, I każdy oddech głośny był jak grzmot, A Dreptak szedł jak dziki kot na puszczy, A wygląd też miał jak na puszczy kot. Klientów w przejściu zimnym okiem macał, A każdy z nich odwracał z lękiem twarz, I tylko glaca lśniła mu i taca, Na której śmierdział jakiś stek lub farsz. On stawał zaś nad karkiem konsumenta, Konsument drżał jak mały, nędzny mops, A Ryszard Dreptak mówił do natręta Twierdzącym tonem: – Pan zażyczył klops! A był ten głos jak grzmot morderczej strzelby, Lub z kowbojskiego kolta celny strzał, I nawet gość co żądał przedtem melby Mamrotał: – Owszem, ja żem klopsa chciał… Ten orli lot, ta godność jowiszowa Nie wszystkim w krąg trafiają jednak w smak, Już rośnie szmer, i zawiść zawodowa, Już inni też by chcieli umieć tak… Czekają więc… A może się pośliźnie? Z naręczem zup się potknie, cóż za pech, Zawrzaśnie w głos, i w stolik łbem się gwiźnie Wzbudzając w sali homerycki śmiech? Na razie Dreptak kroczy niezachwiany, My kroczmy też, nie myśląc o tym, że Każdego z nas gdzieś czeka sos rozlany, Sterczący gwóźdź, lub jakieś inne gie… – Daj, Panie, nam – pokornie cię prosimy – Dreptraka styl, i honor taki sam, A jeśli już koniecznie paść musimy – Jak Dreptak paść niech dane będzie nam! Kibic Wczoraj miałem taki atak nerek Że myślałem że się powieszę, Aż tu przychodzi mój sąsiad Zenon Ratlerek I się pyta czy się bardzo cieszę. Mnie tak boli aż mnie diabli biorą Niby z czego mam się cieszyć, z czego? – A bo – mówi Ratlerek – nasz KS Piorun Wygrał z LZSem Kędziołki cztery do jednego. – Nie obchodzi mnie to – mówię do Ratlerka A jemu aż odjęło mowę… Wyjął sporta, podejrzliwie zerka, W końcu pyta: – Pan może niezdrowy? – A niezdrowy, bo mnie w brzuchu boli! Lecz on ciągle patrzy wzrokiem muła: – I nie cieszysz się pan z czterech goli, Z czego trzy strzelił osobiście Pakuła? – Się nie cieszę! – Ba… on nie chce wierzyć! Ze zmieszaniem nos wysiąkał w chustkę… – Panie! – mówi – pan się musi cieszyć! Cztery jeden, taż to panie sukces! – Może sobie być i osiem zero, Albo dziesięć i mistrzostwo świata! Wtedy on się rozeźlił dopiero: – Panie! Z kogo pan strugasz wariata? Zdjął kapelusz, powiesił na haku, Zaczął bawić się moim krawatem: – Ze zwycięstwa się nie cieszysz ciapciaku? Taki z ciebie dobry obywatel? – Panie – mówię – niech się pan wynosi, Bo zawołam milicję za chwilę! A Ratlerek padł na klęczki i prosi: – Niech się pan ucieszy chociaż tyle! I pokazał na palcu tyciu-tyciu Taki ciupki, maluśki odcinek A że mnie akurat ból nie chwycił, Więc zrobiłem radośniejszą minę. Wtedy on zaraz się rozweselił, Rozkwitł w oczach jak – powiedzmy – akacja. Ale im – powiada – zasunęli! – Gratuluję – powiadam – sensacja! Pożegnaliśmy się jak przyjaciele, Ja się wziąłem do naprawy krawata, A promienny i radosny pan Ratlerek Pobiegł uradować resztę świata. Kiepski film To był obraz z kiepskiego filmu: ona brała ślub przed ołtarzem Z milionerem, głównym księgowym, dyrektorem lub aptekarzem Nieważne. I była biała, jak świeżo wyprana firanka, Bo nie kochała męża, tylko swojego kochanka. Szwoleżera, motocyklistę, zduna, albo sprzedawcę bakalii, Nieważne, i ten kochanek był już od dawna w Australii, Ale ona miała poczekać, i – jak widać – nie poczekała, Więc dlatego jest teraz taka smutna, taka łzawa i taka biała. A w kościele grają organy, chór prześliczne głosy natęża, A ksiądz właśnie zwraca się do niej: – Czy chcesz tego pana Ona wolno otwiera usta, chce powiedzieć, że tak, a tu trach! Drzwi kościelne się otwierają i kochanek staje we drzwiach! Stoi bardzo piękny i blady, nic nie mówi, ani nie kroczy, Tylko zaplótł ręce na piersiach i w jej oczy wbił swoje oczy. I tak patrzą na siebie w milczeniu, w każdym serce głośno łomoce, A on pyta się dziewczyny wzrokiem, czy pamięta jeszcze tamte noce? Tamte chwile, tamte godziny, tamte wspólne przebudzenia z rana! Aż ksiądz się znowu wtrącił: – Czy ty dziecko chcesz tego pana? A ten pan, wąsaty i gruby, aż się cały spocił z oburzenia I powiada do niej: – Kochana, nie rób żesz z siebie przedstawienia… Ale oni patrzą i patrzą. Tylko wzrok im się wciąż bardziej rozgwieżdża Aż ten młody do tego grubego mówi strasznym głosem: – Jazda, zjeżdżaj! Gruby zbladł, zmiął błyszczący cylinder, zrobił minę głupią i biedną, A ci naraz jak się nie rzucą i przez kościół ku sobie biegną, Biegną, biegną, aż się spotkali, aż się mocno, mocno objęli, Całowali się i płakali, i mówili coś i się śmieli, Potem wyszli z tych śpiewów i dymów na powietrze, na biedę i na grzech. To był obraz z kiepskiego filmu, ale widzom zaparło dech. Klęska Matrosa Bywał na szkierach północnych i na ryczących czterdziestkach Bił się w panamskiej tawernie, a kochał na wyspie Bali, Solą ze wszystkich mórz świata przesiąkła jego zydwestka Był wolny jak morski orzeł, aż wreszcie go schwytali. I oto siedzi samotny, noc nad nim godziny przędzie, Pod czaszką się kłębi myśl zimna jak węgorz albo zaskroniec I usta szepczą bezwiednie: – Co teraz ze mną będzie? A jakiś głos odpowiada: – Nic już nie będzie. To koniec. On, który był taki cwany, taki przebiegły i chytry, Że umiał przewidzieć swych wrogów ruchy i myśli najskrytsze Nawet gdy wypił uprzednio litr, ba, co mówię, dwa litry, Teraz powiada ze strachem: – Tego tu nie przechytrzę… O, smutny to będzie widok, żałosny to będzie popis, Straszliwa to będzie hańba i wszystko się nagle zerwie… Trzykrotnie opadła mu ręka zbrojna w angielski długopis Na zmięty arkusz papieru o trupio-żółtej barwie… Aż wreszcie zebrał się w sobie i łkanie zamarło mu w grdyce, I szepnął: – Trzeba do końca zachować postawę dzielną I zaczął wypełniać dokładnie, rubryka po rubryce Podstępną, piekielną, okropną – deklarację przewozowo-celną… Klub odnowy Jeden Mikołaj Dreptak, osobnik postępowy Postanowił założyć Klub Moralnej Odnowy I założył! I wkrótce tego Dreptaka jadalnię Zapełniły osoby, pragnące się odnowić moralnie, Zaś Dreptak wszedł i chrząknął i rzekł: Panie, panowie, Zaraz się poświęcimy wszyscy moralnej odnowie, Tylko wpierw zarząd wybierzmy rozsądnie acz uroczyście, Kto będzie prezesem? A wszyscy w krzyk: – Pan oczywiście Dreptak się skłonił wzruszony. Następnie metodą seryjną Wybrano zarząd, skarbnika, komisję rewizyjną, Oraz komisję matkę i komisarza – tatkę I ustalono jaką miesięcznie płacić składkę, I zrobiono plan dalszych zebrań, jak również preleminarz I wszyscy pobiegli do domów, bo Eden się właśnie zaczynał, A za tydzień znów się zebrali i myśleli o czym radzić? O alienacji? Frustracji? O ciąży panny Jadzi? Aż Kociutko powiedział że nuda, i że wynosi się stąd, To prezes się zdenerwował: – No to panie Kociutko, wont! – Tylko nie wont! – rzekł Kociutko – tylko nie wont ty burasie! I gwizdnął prezesa srewantką, która rozleciała się… Tu straszny się zrobił zamęt, bo wszyscy dawaj się naparzać, Naciągać drugim uszy i po podłodze się tarzać, Oraz wyrywać oburącz włosy z bród, wąsów i grzywek, Ponieważ faktycznie byli pozbawieni jakichkolwiek rozrywek, A gdy skończyli bójkę i chcieli czym prędzej nawiać, To Dreptak wziął dubeltówkę i rzekł: – Jazda meble odnawiać! I oto po trzech godzinach powstawiano wyłamane szczeble, Pozaszywano obicia, wypucowano te meble, Że były zupełnie jak nowe, i wszyscy zmęczeni usiedli I rzekli: – Po co nam moralna odnowa? Załóżmy punkt odnowy mebli!!! I założyli, i odtąd żyli w dobrobycie i wielkiej sytości, A dlaczego im się tak udało? Bo zaczęli od spraw moralności!!! Kłopotliwy dziadunio Zyzio ma auto, Jaś – dryg do tańca, Ja mam w rodzinie dziadka-powstańca. Jest to niezwykle dziwny przypadek, Że naszych czasów dożył ów dziadek. lecz ma bumagę, a w niej pisanie Że kościuszkowskie przeżył powstanie. ma również piękny dyplom uznania Za walki w czasie tego powstania. Codziennie z rana, już o świtaniu Dzadek zaczyna… o powstaniu. – Kiedyś – powiada, zdjąwszy szlafmycę – pamiętam, szliśmy pod Racławice. konie się wlokły nóżka za nóżką. A ja gadałem z Tadziem Kościuszką. Jak dziś pamiętam – tu piach, tam krzaki, I las, a z lasu lecą kozaki… Dzień mija z wolna, wieczór zapada, A dziad – powstaniec gada i gada. Świecą mu oczki, płoną mu uszki, A ja mam dosyć pana Kościuszki Z jego przysięgą, szablą, proporcem, Z tymi kosami co to je sztorcem, Oraz z Bartoszem Głowackim, który Czapkę, czy głowę wsadził do dziury… Zaś jako chłopczyk, chodząc na lekcje Bardzo lubiłem tę insurekcję, A dziś myśl o niej odrazę wzbudza Przez tego dziadka co mnie zanudza. Już jego przygód jam nie ciekawy, Mam swoje bliższe, ważniejsze sprawy, On opisuje swoje puf-pafy, A ja z rozpaczy wlazłbym do szafy. On opowiada jak go męczono. A ja o dżezie chcę gadać z żoną. On o Kilińskim szewcu mi truje. A ja się martwię, że syn ma dwóję. Gada, że byli krzepcy i śliczni. Męscy, wspaniali i romantyczni. Że mieli mnóstwo niezwykłych przygód, że hartowali się wśród niewygód, Że mieli cele i ideały, Bij, zabij, hurra, wszyscy na wały, Bagnety błyszczą, sztandar powiewa, Bul bul… gadulstwo już mnie zalewa… Wyście cyniczni, a my – na szańcu!!! – Boże… jak ciężko żyć wśród powstańców! Kłopoty Dreptakowie mają finansowe kłopoty, Cała ulica to zauważa. Dreptakowie nie wykupili w sobotę Czasopism u kioskarza. Dreptakowie prowadzą rozmowy nocne Słychać do późna głosy ściszone, Dreptak na kredyt bierze ekstra mocne, Dreptakowa ma oczy czerwone, Dreptaczęta chodzą posmutniałe, Widać dzielą rodzicielskie smutki, Mały Dreptak nie przyniósł w poniedziałek Piętnastu złotych na wycieczkę do Sobótki. Dreptakowie mają finansowe kłopoty, Dreptak dzwonił wczoraj do teścia, Wyrażał się do niego per &plqq;mój złoty&prqq;, Czy by teścio pomóc im nie zechciał? Ach, niestety, teścio ma zobowiązania, Musi właśnie płacić ratę w ORS-ie I należność za wynajem mieszkania, Więc na razie też nie -jest przy forsie… Dreptakowie chociaż bez pieniędzy I okropnie się gryzą dzień po dniu. Dreptakowi się należy pięć tysięcy, Miały przyjść jeszcze w zeszłym tygodniu. Dreptakowie konferują z listonoszem Co dzień się powtarza ten sam temat: – Niech pan dobrze sprawdzi, bardzo proszę, Nie ma dla nas przekazu? – Nie ma. Dreptakowie w tej ciężkiej potrzebie Najwyraźniej ulegli odmianie, Jakby naraz się zbliżyli do siebie, Jedno mówi do drugiego &plqq;kochanie&prqq;, Kładą sobie na ramionach dłonie, Spostrzegają siwiejące skronie, Wspominają młodzieńcze zaloty… Dreptakowie mają finansowe kłopoty. Aż tu nagle listonosz i wieść: Na poczcie czeka pięć tysięcy złotych, Do podjęcia przy okienku numer sześć! Koniec smutkom, zmartwieniom i męce. Jutro światło się zapłaci i gaz… Dreptakowie się trzymają za ręce Przypuszczalnie ostatni raz… Już nie będzie więcej takich nawrotów, Już nie będą się gładzić po głowie… Bo na ogół nie gniewają kłopotów Finansowych państwo Dreptakowie. Kłopoty Radziwiłła Bardzo się zdziwił Na swoim zamku Ksążę Radziwiłł &plqq;Panie Kochanku&prqq;. Stojąc pod kranem Stwierdził był rankiem Że wciąż jest Panem, Lecz nie Kochankiem… Przyszedł medykus, Zbadał troskliwie, Zapisał fikus Moczony w piwie. Gdy ten nie pomógł – Zapisał potem Wywar ze stonóg I spanie z kotem. Przybył też rabin, Rady udzielił: – każden karabin Kiedyś nie strzeli. Użyj pan sztuczek, Bądź pan ten pucer, Żeby był huczek, Choć pusty sztucer! Książę mu rzucił Czerwony złoty I się przerzucił Na andegdoty! Tkwi tu zasada Nader prawdziwa: Kto dużo gada, Ten coś ukrywa! Obok wychodzi Zasada inna: Nigdy nie szkodzi Spytać rabina! Kociomruczki To były nudne wczasy w kurorcie Kociomruczki Deszcz padał nieustannie i woda lała się Na pomnik Konopnickiej wyrżniętej w pozie w kuczki, Co miało niby znaczyć, że wieszczka kwiaty rwie. To były nudne wczasy, ospałe i kretyńskie, Na ogół po kolacji się do świetlicy szło By bawić się w zechcyka, a góra – w koło młyńskie, Gdyż innych gier nie znała paniusia od K.O. To były nudne wczasy, żałosne i ponure, Zrobiono raz wycieczkę na okoliczny szpic, Lecz kiedy towarzystwo wdrapało się na górę Ujrzało z góry pomnik i dom, i więcej nic… To były nudne wczasy. Adapter i dwie płyty, Na jednej Woźniakowski, na drugiej chyba Fogg, A z książek Zbiór Przemówień, Życiorys Świętej Zyty I Rocznik Statystyczny na pięćdziesiąty rok. To były nudne wczasy, od takich wczasów w ZUS-ie Powinni ubezpieczać jak od najgorszych klęsk, A smutni wczasowicze dopiero po turnusie W czas jakiś, zrozumieją tych wczasów smak i sens… To były nudne wczasy. Lecz fantastyczne będą Za miesiąc lub za kwartał, za niezbyt długi czas, Obrosną wspomnieniami, tęsknotą i legendą, Utracą wszystkie cienie, zyskają piękny blask… To były nudne wczasy. A będą znakomite. I nieraz się je wspomni – a z nimi górski szczyt, Zabawę w koło młyńskie, zrąbaną starą płytę, I kucającą wieszczkę, jak piękny, barwny mit. To były nudne wczasy, lecz kiedyś się do wnuczki Odezwie starsza pani: – Szczęśliwa jesteś, lecz Pojęcia nie masz jaki był kurort Kociomruczki! …i będą Kociomruczki Rivierą, ważną wstecz… Kocur Siedzi kocur skastrowany na przypiecku, już o żonie mu nie myśleć ni o dziecku, Rozrabiają inne koty, Ale jemu brak ciągoty, bardziej mleko pachnie mu i dorsz po grecku. Siedzi kocur skastrowany, fajkę pali, Na przebytą operację się nie żali: – To nie taki znów mankament Żeby aż podnosić lament, Oby tylko smaczny obiad mi podali! Siedzi kocur skastrowany na posadzie, Tłuszcz mu rośnie na podbrzuszu i na zadzie, Czyści futro, wącha kwiaty I układa referaty Które jutro ma wygłosić na naradzie. Siedzi kocur skastrowany w swojej willi, Już się taki na kociaki nie wysili, Już nie będzie łowił myszy W gronie innych towarzyszy I wogóle już się z niczym nie wychyli. Siedzi kocur skastrowany wśród foteli, Myśli sobie: – Lepiej że mi usunęli, Zawsze miałem z tym ambaras, A tu taki spokój naraz, Tam wycięli, a tu – medal mi przypięli! Siedzi kocur skastrowany w swojej chacie A satyryk zblatowany na etacie, Jeden mruczy dyrdymały, Drugi płodzi takie chały Jakie państwo właśnie teraz tu czytacie. Kogo lubię Lubię gdy piosenkarka, com ją znał w bieliźnie I com poznał głupotę jej, godną barana, Zaśpiewała coś o bliźnie, albo 0 ojczyźnie. A Iudzie mówią o niej: – Zaangażowana! Uwielbiam kiedy aktor, bywalec burdeli Zwanych też kawiarniami, lub klubami czasem, Wykona repertuar o tych co ginęli, I potem jest niezwykle chwalony przez prasę. Kocham też żurnalistę, co nam daje rady Jak żyć, a równocześnie, przy pomocy lupy Ogląda personalne trendy i układy By wiedzieć, komu warto wcisnąć się do grupy. Podziwiam naukowca niezbyt lotnej myśli Który jednym numerem od wielu lat jedzie: Wszyscy wiedzą, że facet prochu nie wymyśli, Ale że &plqq;w razie czego&prqq; również nie zawiedzie… Szanuję decydentów, co porozkładali Dziesiątki instytucji na obie łopatki, Lecz mocą jakiejś dziwnej, obłąkanej fali Wracają, i w fotele znów wtykają zadki… Bliski mi jest polityk, który w nosie dłubie I działacz robotniczy co nie kocha pracy, Aż dziwnie jak ich lubię. A najbardziej lubię Gdy mi mówią, że wszyscyśmy bracia-Polacy. Kolacja W strojne szaty odziani, piękni jak bogowie, Pełni niewymuszonej i wytwornej gracji, Do obfitego stołu siedli Dreptakowie W celu skonsumowania pożywnej kolacji. Całkiem jak na obrazie mistrza Leonarda Siedzieli. Jedni wąsy mieli, inni biusty A przed nimi na stole leżała pularda, kilka pęczków rzodkiewek i micha kapusty. Najstarszy dziadzio Dreptak, ongiś słynny strzelec, Ucałował szarmancko rączkę swojej żony, Wbił w dymiącą pulardę srebrzysty widelec, Spojrzał ciepło na wszystkich i rzekł rozczulony: – Wątpię moi kochani, czy w skłóconym świecie Na który tyle klęsk już i makabry spadło, Drugą taką porządną rodzinę znajdziecie, Takie pełne tradycji i godności stadło… Na to odparł łagodnie inny Dreptak, stryjek z czołem pięknie sklepionym, jak gotyckie okno: – Za twe mądre słowa drogi dziadziu piję! Wypił, czknął w czystą chustkę i w ramię go cmoknął. Natychmiast wszystkim wokół oczy się zamgliły, Babcia Wera objęła ciotunię Emilię, A dziadunio chcąc wzruszenie ukryć, z całej siły Zaczął dzielić pulardę pomiędzy familię… Jednym dał smaczne łapki a innym skrzydełka, Jednemu z wujów szyjkę, drzgiemu kuperek, A ciotuniom ze środka kurzego truchełka Wyjął piękną wątróbkę w otoczeniu nerek Tamtemu brzuszek wręczył, a owemu grzbiecik, Wydłubał wszystko mięsko z każdego zakątka, I złożył na talerze co najmniejszych dzieci… A wtem stryj spytał cierpko: – A gdzie są piersiątka? W dziadka jakby grom strzelił, względnie szlag go trafił, Widać było przez chwilę, że ze sobą walczy, Ale że w żaden sposób zdzierżyć nie potrtafił, Chwycił stryja za halsztuk i rzekł: Ty padalcze! Tu pchnął go, a stryj upadł, a za nim skorupy, Garnki, szklanki, talerze, widelce i tace, Atoli stryjna chochlę wyciągnąwszy z zupy Gwizdnęła dziadka krzepko w promienistą glacę… Dziadek postawił zeza, zaklął po łacinie, Przetłumaczył przekleństwo jędrnym słowem: – Dziwka! A w miejscu uderzenia na zacnej łysinie Rosła mu z cichym gwizdem fioletowa śliwka… Tutaj już wszyscy naraz jęli się naparzać, I kto komu co może nawzajem doradzać, I po splamionych tłuszczem dywanach się tarzać I jedni drugim głowy do kapusty wsadzać… A wtem ciotka Emilia głosem z głębi łona Krzyknęła: – Stop! Przerwijcie bratobójcze waśnie! Nie pulardeśmy widać jedli, lecz kapłona, I w tych piersi dlatego brak na pewno właśnie! Więc zaczęli się jednać, oczyszczać z pasztetów, I znów dowodzić że są mesjaszem Europy. A najgodniej dziadunio, choć w głębi sztybletów Skradzione kurze piersi cisnęły go w stopy. Kolejarz Na stacji Materny Stare Żył w towarzystwie kobiety Pewiem kolejarz Kaczmarek Co wierzył w autorytety. Regulamin miał za cholewą I puszczał – tak, jak go uczono – Jedne pociągi lewą, A drugie to znów prawą stroną. I byłby, być może, dożył Premii i lepszej posady, Gdyby nie pewni artyści Z tak zwanej Państwowej Estrady, Którzy dali raz przedstawienie Z okazji święta kolejarskiego I jeden z nich recytował na scenie Wiersze pana Majakowskiego. Więc wszyscy bili im brawo, A w końcu jeden zaśpiewał: Hej, kto tam rusza prawą? Lewa! lewa! lewa! I od owego momentu Nastąpiła kłopotów kupa Bowiem kolejarz w wyniku zamętu (ideowego) całkiem podupadł. Nawet nie chodził na piwo, Nie odzywał się do innych osób Tylko wciąż mruczał: Wajcha na liwo! A na prawo nie chciał – w żaden sposób. Spowodował mnóstwo karamboli, Były przez niego same kłopoty Az go w końcu szef obtentegolił I wyrzucił biedaka z roboty. Teraz pęta się biedny po deszczu I bez celu przemierza ulice. Tak to bywa, gdy wskazania wieszczów Stosujemy zbyt dosłownie w praktyce! Kolęda Uniwersalny, tonizujący Więcej znaczący niż bochen chleba, Na tych co wierzą, i niewierzących Śnieg jednakowo sypie się z nieba. Niebo co prawda jest dla wierzących Lecz niewierzący też się w nim kręcą I setką rakiet orbitujących Nie mniej niż święci śniegu utrzęsą. Świat się puszysty robi i śpiący Jak biały misio co słodko drzemie, A śnieg kojąco-zespalający Z wspólnego nieba leci na ziemię. Przystanął żołnierz atakujący Mały i brudny w śniegowej bieli, A żołnierz atak odpierający Miał go na muszce, ale nie strzelił. Drwal, po choinkę przesieką brnący, Słynny wirtuoz w połowie schertza I uczeń wierszyk obkuwający – Złożyli prawe dłonie na sercach I zapatrzyli się w gęstniejący Mrok w Neapolu i mrok w Opolu, I zobaczyli Trzech Jaśniejących, Lecz nie Trzech Króli, a trzech Karolów: Dickens wierzący, Marks – niewierzący Znużone czoła na dłoniach wsparli A między nimi praktykujący Choć negujący, stał Karol Darwin. I był to obraz pocieszający, Więcej znaczący niż bochen chleba, A śnieg, milcząco – zespalający Od tysiącleci sypie się z nieba… Kolęda Biedaków Noc zimowa nad Polską, ciemna nocka grudniowa, Od Szczecina po Krosno wszystko w lodu okowach. Śnieg zasypał nam okna, dźwięczą dzwonki u sanek, Noc nad Polską głęboka i daleko poranek. Śnieg zasypał nam okna, dźwięczą dzwonki u sanek, Noc nad Polską głęboka i daleko poranek. Wicher w pustych kominkach, sad skostniały od mrozu, Nasza biedna choinka tak niewiele ma ozdób – Kilka słodkich okruchów, kilka świeczek co kopcą I blask zimny łańcuchów pod tą gwiazdą, tak obcą. Kilka słodkich okruchów, kilka świeczek co kopcą I blask zimny łańcuchów pod tą gwiazdą, tak obcą. Noc grudniowa nad krajem, ale bliski kres cierpień, Wrócą kwietnie i maje, wróci lipiec i sierpień. Wyplenimy nienawiść, broń zamkniemy w kaburach, Usiądziemy na ławie razem z braćmi w mundurach. Wyplenimy nienawiść, broń zamkniemy w kaburach, Usiądziemy na ławie razem z braćmi w mundurach. Niech znów dzieci się bawią, niech ptak śpiewa nad ranem, Nie jesteśmy Irlandią, nie jesteśmy Libanem. Coś odmienić się musi, musi złączyć nam ręce, Po to cierpiał Jezusik w jakże polskiej stajence. Coś odmienić się musi, musi złączyć nam ręce, Po to cierpiał Jezusik w jakże polskiej stajence. Noc zimowa nad nami, wszystko białe od szronu, kulawymi sankami dojedziemy do domu I na nowo wzniecimy żar świerkową gałązką W naszym domu jedynym co nazywa się Polską. I na nowo wzniecimy żar świerkową gałązką W naszym domu jedynym co nazywa się Polską. Kolorowe wsie Dzień dobry, na początek trochę geografii i trochę historii: Gdy ktoś z państwa mapę złapie I przejedzie się po mapie, Za Wrocławiem znajdzie pasmo niskich wzgórz, Tam wśród lasów i pszenicy Widać mury Oleśnicy Bardzo słusznie zwanej Miastem Wież i Róż. Wokół starej tej sadyby Wioski mnożą się jak grzyby Takie piękne że ich widok oczy rwie, Więc nasunął nam się wniosek By rozsławić urok wiosek I tak powstał konkurs &plqq;Kolorowe wsie&prqq;! Kolorowe wsie, a w każdej festyn, Kolorowe wsie – grają orkiestry, Kolorowe wsie – bielimy mury, Kolorowe wsie – śpiewają chóry Kolorowe wsie – zwiedzajcie je, Kolorowe wsie Kolorowe wsie Kolorowe wsie! A jakie konkurencje składały się na nasz konkurs? Między innymi współzawodnictwo korowodów: Ruszyły korowody, Woźnica z bata strzela, Jadą barwne powody A na każdej kapela, Jedzie jedzie banderia, Ta chłopska kawaleria, Jadą prześliczne dziewki Nucą takie przyśpiewki: &plqq;Panny z Twardogóry Pospadały z fury, Koń się przez nie spłoszył, Myślał że to szczury&prqq;. A te z Twardogóry odpowiadają: &plqq;Panny z Długołęki Rozwarły paszczęki, Przyszedł pan leśniczy, Policzył im pieńki&prqq;. Teraz konkursy plastyczne: Może w innej okolicy Tylu zdolnych się nie zdarza, Lecz w rejonie Oleśnicy Każda wioska ma rzeźbiarza. Kawał lipy albo wierzby, Porobione z gwoździ dłutka, I już wszędzie stoją rzeźby Po zagrodach i ogródkach. Tu pastuszek, a tam świątek, Rzeźbią lepiej niż po kursie! Nie zabraknie nam pamiątek I pomników po konkursie! Panny zaś malują kwiaty Na stolnicach i kopyściach, Nawet poniektóre chaty Całe w kwiatach albo liściach. Wiatr przeleci, czas upłynie, Przyjdą deszcze i frasunki, I nasz konkurs dawno minie Lecz zostaną te malunki. I oczywiście konkurs kulinarny: U nas każda gmina Inne ma przysmaki, Tutaj baranina, Tam znów pyszne flaki. Gmina Dobroszyce Przyniosła donicę A w niej błyszczą tłusto Pierogi z kapustą. We gminie Bierutów Była rzeź kogutów Więc członkowie jury Musieli jeść kury. Za to w Długołęce Przysmaki cielęce, Wspaniała to gmina I jej cielęcina! Niesie Twardogóra Barszcz a w barszczu rura, Barszcz na takiej rurze Ma zalety duże. W Oleśnicy można Zjeść prosiaka z rożna, Taki prosiak z farszem Dobry jest przed marszem! Jurorzy pojedli I kurę i wieprza, Wyrok wydać mieli Która z potraw lepsza? Ale nie wydają, Tylko dyskutują, Co raz przyjeżdżają, Na nowo próbują! Jurorzy jurorzy My wam nie żałujem, Jak będziecie chorzy To was poratujem! Były jeszcze i inne konkursy… Była młocka cepami Konkurs tańca parami I dojenie kóz – Oleśnicki blues… Były pokazy mody, Noszenie wiadrem wody I który szybszy wóz – Oleśnicki blues… Przemawiali sołtysi, Obradowali łysi, Wróżki wróżyły z fus – Oleśnicki blues… Przędzono kołowrotkiem, Wbijano kliny młotkiem, Sprawdzano wszystkim ZUS – Oleśnicki blues… Opowiadano bajki, Haftowano fufajki, Pousuwano gruz – Oleśnicki blues… Teraz to kraj wesoły, Wkażdej wiosce zespoły, W ogóle pełny luz – Oleśnicki blues! Koło miasta Oleśnicy Tacy fajni są rolnicy Że za przykład ich mieszczuchom można dać. Nie wstydzili się wygłupów, Hocków klocków i przytupów I w konkursie się zgodzili udział brać. Dziś nasz konkurs ma trzy lata Więc tradycja już bogata, Już ta sprawa utrwaliła u nas się, Już wyraźne są jej ślady, Całkiem nowe są układy, Rzeczywiście mamy &plqq;kolorowe wsie&prqq;! Kolorowe wsie, a w każdej festyn, Kolorowe wsie – grają orkiestry, Kolorowe wsie – czyściutkie mury, Kolorowe wsie – śpiewają chóry Kolorowe wsie – zwiedzajcie je, Kolorowe wsie Całkiem nowe wsie Chyba fajnie, nie? Ole!!! Komisja i komisarz W zakładach Emilii Plater Słynących z produkcji obcążek Wybrano Komisję-Matkę. Która jakoś nie chciała zajść w ciążę Wciąż była Komisją-Panną, Wybory nie mogły się skończyć, A tu już robi się rano I słońce przez szyby się sączy, A ta Komisja wciąż nie chce Jak jaka uparta kobieta, Chociaż sam prezes ją łechce I szeptem namawia Sekretarz, I nawet Liga Kobiet Błaga ją w zgodnym chórze: – Niechże już pani to zrobi, Bo my tu w końcu umrzem! Aż jak Dyrektor nie zaklnie (co mu się rzadko zdarza): – Komisji-Matki gdy zabraknie – Dać Dreptaka na Komisarza! A Dreptak, który od wtorku Wprost marzył by zyskać władzę, Kryguje się: – Dyrektorku, Nie wiem czy sobie poradzę… Tak mnie obarczać, pfe, brzydki… Tu spojrzał nań czułym okiem I zaczął się drapać w łydki I wogóle zaczął być kokiet, Chichotał i wąchał kwiatki, Jak jaki stary idiota… Tak zamiast Komisji-Matki Powstał Komisarz-Ciota! Kompleks Cezara Nie za bardzo lubię Zdzisia, Ile razy mnie gdzieś spotka Woła: – Ale żeś wyłysiał! (a sam kudły ma jak szczotka). Cóż, nie jestem taki młody, Sporo latek mi już zeszło, Nieraz miało się powody By wyłysieć (miłe zresztą …) Pewnie, sprawa niewesoła, Lecz tym niemniej Zdziś to świnia! Czy ja – widząc jego – wołam: – Jejku! Aleś ty skretyniał?! Albo cóżby Zdziś uczynił Gdybym wśród miejskiego ruchu Wrzasnął: – Aleś się ześwinił W zeszłym roku, stary druhu! Pewnie padłby, zadarł nogi I zmarł w rezultacie wica, Lub by jęknął: – Kumplu drogi! Ciszej! – Toż to tajemnica! …gładzę uwłosienie skąpe Lecz humoru wciąż nie tracę – Cezar także miał ten kompleks, Napoleon też miał glacę! Zresztą mam swe wyliczenie – Wkrótce koniec całej hecy! Kropka! Skończy się łysienie! Dalej są już tylko plecy! Hi, hi! Kompleks wdzięczności Nie wiem, gdzie się mam schronić ani gdzie się mam schować Oraz jakie zatrzasnąć okna, bramy lub drzwi, Bym nie musiał co chwilę za coś komuś dziękować, Nie powtarzać &plqq;spasibo&prqq;, &plqq;thank you&prqq;, &plqq;gratia&prqq;, &plqq;merci&prqq;… Płyną z ust profesorów, dyrektorów, pastorów Słowa, których słuchając jużem szczerniał i schudł, Żeśmy winni czuć wdzięczność wielką dla plantatorów, Marynarzy, lekarzy, tych, co ciągną drut z hut, Tudzież dla pedagogów, producentów obręczy, Dla facetów, co światło wytwarzają i gaz… Boże, kiedy się człowiek za to wszystko odwdzięczy, Kiedy dług ów wyrówna, co mu ciąży jak głaz`? Jeden pan, dość nerwowy, to się wziął i utopił, Dzięki czemu nie musi już powtarzać na dnie, Ile czego zawdzięcza sortowaczom konopi, Praczkom, tkaczkom, spawaczkom, rwaczkom lnu i te de… Wleźliśmy aż po pachy w kompleks całkiem niewąski, W koszmar stałej wdzięczności bez wyjść, drzwiczek i bram. Dziękujemy za zwykłe sprawy i obowiązki I czekamy, by także podziękował ktoś nam… Dzisiaj w nocy ma żona siadła naraz na łóżku, Wykazując, że stać ją na gest piękny i takt, I szepnęła – Dziękuję za pieszczoty, staruszku…! – Nie ma za co… – bąknąłem. Żona rzekła: – To fakt… Komputerek Kiedyś jeden kumoterek Kupił sobie komputerek Bo przeczytał w wydawnictwie O postępowym rolnictwie, Że jak korzyść ma dać gleba To wpierw poobliczać trzeba Ile sypnąć saletrzaku By zwiększyć plony rzepaku I ile musi zjeść kura By miała jaja i pióra. Wieśniak przywiózł cement, szuter, Zrobił garaż na komputer, Pozatykał słomą szpary I powiada: – Hajda stary! Gadaj mi zaraz komputrze Co zrobić w polu pojutrze! A komputer zadygotał, Drgnął, poraził prądem kota, Zadymił, wypuścił gazy, Odbiło mu się dwa razy, Podrapał się gwintem w ciemię: – Rób – powiada – akademię! na to rolnik wziął kłonicę, Przerobił ją na mównicę, Zbudził żonę, psa i krowę I wygłosił do nich mowę, Krzycząc że na każde pólko Trzeba wejść z pieriegorulką (bo ten wyraz brzmiący swojsko mylił mu się z pieriestrojką). Skończył, i do komputera Znów z pytaniem: – No, co tera? – Tera – rzekł komputer dziarski – Zrób festiwal piosenkarski! Chłopu ciarki przeszły wszędzie Lecz powiada: – Niech ci będzie! Wyjął z komody szufladę, Urządził na niej estradę I odśpiewał jakciemogę hit o pluciu na podłogę, Streszczający bez wątpienia Trend młodego pokolenia. A komputer znowu każe: – Urządź spotkanie z pisarzem, Może być Lenart lub Safjan… Wówczas chłop w gronie parafian Oraz z pomocą aktywu Zdjął komputer ze statywu, Łyknął bimbru dla rozgrzewki I dawaj go kopać w cewki, Warcząc: – Oż ty jakiś jeden, Toż przez ciebie wpadnę w biedę! Ja tu śpiewam, albo gadam, A obejście podupada! Wówczas z nieszczęsnej maszyny Posypały się sprężyny, Przerwała się jej indukcja I wypadła z niej instrukcja Z napisem: &plqq;Komputer Toeplitz, Model dla klubów i świetlic&prqq;. – Jejku! – jęknął rolnik w stresie – Znów spieprzyli coś w GS-ie! Co ja na wsi zrobię z wraku, Przeznaczonego dla miasta? O! Wiem! parnik do ziemniaków! Chłop potęgą jest, i basta! Konkurencja Z Henia było dzieciątko rachityczne i ciche, Lecz mu w wątłych piersiątkach grał dziejowy wicher, Czasem stawał jak głupi na podwórku w szkole, I w uszach jemu szumiały skrzydła sokole. A czasem znowu słyszał nadchodzące kroki, I zaraz się domyślał, że to krok epoki, I wołał: – To epoka nowa do mnie kroczy! I tak się biedny wzruszał, że się nieraz moczył… łzami. Ale epoka przychodziła rzadko, A te kroki, to zwykle wkraczał Henia Tatko; Zaś widząc, że syn siedzi na stołku w bieliźnie Krzyczał: – Marsz do nauki! – i jak go nie gwiźnie! Zaś potem Henio podrósł, zdał egzamin dojrzałości I się go zapytano czym by chciał być w przyszłości? Myślał, myślał noc całą, aż nareszcie nad ranem Oświadczył, że żywi zamiar zostania Wielkim Hetmanem Koronnym. No to tatko z wściekłości i smutku blady Wziął go za klapy i warknął: – Ta żeż nie ma takiej posady! Mógłbyś najwyżej bosmanem zostać, jest ranga taka, lecz kto do marynarki weźmie takiego zdechlaka? Erotomanem nie będziesz, o ile znam się… A Henio wciąż że hetmanem chce być, powtarzał jak w transie, Aż tatuś taki rozżarty jak wszystkie tygrysy Sumatry Wziął Henia za halsztuk i powlókł go do psychiatry, zaś psychiatra go kładł kolejno na kilka różnych otoman, Badał, stukał, aż krzyknął: – Panie to megaloman! Hurra! – zawołał Henio – Hetmanem gdy być nie mogę, Megalomanem zostanę! Tu skoczył na podłogę, Zaś zacny psychiatra ze smutkiem do taty głową pokiwał I mruknął: – Niełatwo mu będzie… konkurencja, proszę pana, straszliwa! Co rzekłszy wzął rogatywkę i ryknął: – Hej kosyniery! Pod Racławice! – Niestety – rzekł tatko – ja do Elstery… Konsekwencja Rzecz się zdarzyła taka, ujmując w jednym zdaniu: Sierżant Miziak Dreptaka złapał na skrzyżowaniu. Gwizdnął na niego gwizdkiem, pokiwał mu przed nosem I wsiadł na niego z pyskiem: -Nie wolno iść ukosem! Tu spojrzał jak król Dariusz na helleńską ofiarę, Wyjął dury kwitariusz i mruknął: – Płać pan karę! Lecz ku zdumieniu świata Dreptak zareplikował: – Bez mego adwokata nie powiem ani słowa! Zaś sierżant biedaczyna struchlał i tylko dyszał, Bo chodził wszak do kina i nieraz to zdanie słyszał, Kiedy przeróżni gangsterzy żądali adwokatów, Lecz tu przy naszym skwerze i przy płaceniu mandatu???! – Ot – myślał – Ale klasa! – Po czym powiedział grzecznie: – Dzwoń pan do mecenasa, jeśli pan chcesz koniecznie. Zadzwonił Dreptak z budki, lecz niestety na próżno. Adwokat w sposób krótki zbył go: &plqq;Pan żeś się urżnął&prqq;. Tu zaczął się wybrzydzać i wykręcać z afery: – Panie, ja żesz gram w brydża i mam bombowe kiery! Zapłać pan te dwie stówki, taka kwota to mięta. I jeszcze śmichy – chichy robił z klienta. Wychodzi Dreptak, z gniewu siny i niemy, A sierżant Miziak pyta: – No i co zapłacimy? – Owszem – rzekł Dreptak – Czekam! – a Miziak z podziwem wyszeptał – Pan jest wspaniałym człowiekiem, nie płać pan, panie Dreptak! Konstrukcja Nasz gotyk jest nieczysty, nasz renesans skażony, Różni obcy najeźdźcy gwałcili nasze żony, Cudzych kultur i wpływów wszędzie widzi się dotyk: Renesans bizantyjski, a krzyżacki jest gotyk. Nasz jadłospis jest dziwny, szwedzko-czesko-madziarski, Temperament angielsko-izraelsko-tatarski, Nasz klimat jest mieszany, syberyjsko-kongijski, Duma starohiszpańska, a sentyment rosyjski. Flamandzkie falsyfikaty sprzedaje nasza Desa, Nasz gotyk jest nieczysty, skażony nasz renesans. Jagiełło był Litwinem, Chopin był pół-Polakiem, Książę Pepi był Włochem, Czechem i Austriakiem. Nasze polskie nazwiska także nie trącą sztampą: Tuwim, Longchamps, Bierdiajew, Lem i Scipio del Campo.. Pokalanie poczęci, krzyżowani od wieków Tureccyśmy są święci i udawacze Greków. Raz nam plagi egipskie, a raz sumy bajońskie, Jeździmy na Targi Lipskie, lubimy filmy japońskie, Nasz uśmiech jest promienny, nasz handel jest fatalny, Nasz renesans – odmienny, gotyk – oryginalny. Seryjnie nieprostolinijni, aluzyjnie niewinni, Przez wszystkie analogie całkiem od innych inni, Nie tacy i nie jacy, lecz właśnie jacy tacy, Bądź co bądź i gdzie niebądź, co niebądź Polacy. Kędy sesje, procesje, stocznie i niewypały, Renesans najśliczniejszy i gotyk wspaniały. Korzyść (w tle coś wiejskiego) Jeden pan mówił w radio Już od wczesnego świtania Że wkrótce przed nami staną Odpowiedzialne zadania. Faktycznie, niedługo potem Przy Dreptakowej chałupie Jedno stanęło pod płotem I stało jak jakie głupie. Ludzie je nieraz prosili: – Niechże zadanie siada! – Niestety… nie wypada… Nie po to mnie postawili… Po pewnym czasie, ludność W związku z najnowszym etapem Ogólnej Walki O Schludność Pobieliła zadanie wapnem, A później sołtys przyszedł I zaczął na tym zadaniu Przyklejać różne afisze O inseminowaniu, O stonce, o walce z posuchą, O tym, że teatr przybędzie, Oraz &plqq;Bij wroga w ucho&prqq;, Jak również &plqq;Jakoś to będzie&prqq;; Tudzież na inny temat, Aż stwierdzono pewnej niedzieli, Że nawet już miejsca nie ma Żeby coś jeszcze nakleić. I chłopi mówili po sumie (a przed audycją meteo) – Hej, dobrze by było, kumie, Żeby co znowu stanęło! Na szczęście prognozy są dobre Sam słyszałem wczoraj wieczorem Już wkrótce stanąć ma problem, Zagadnienie i droga otworem! Kosz W skromnej parafialnej sali ten mecz się rozegrał – Tadziu z Lechem w kosza grali No i Tadziu przegrał. Cóż, przegrane nie są miłe, Żadna to uciecha… Tadziu się obrócił tyłem, Wypiął się na Lecha. A tymczasem wśród rejwachu, Z dziury pod balkonem Spuścił się po lianie Stachu machając ogonem. Zjeżdża, śmieje się układnie, Gładki, szybki, żwawy… Lada chwila piłkę skradnie I koniec zabawy. Taki miły, taki dzielny, Twarz bez żadnej troski, Ni Carrington, ni Grobelny, Ni to Kaszpirowski, Ni to peruwiańska lama, Ni to młody Breżniew… Lechu woła: – Tadziu sztama, Bo nas wszystkich zerżnie! Tu – jak w dawnych, dobrych latach – Zagrali na zmyłkę, Zlali Czerwonego Brata, Zabrali mu piłkę. – No! – rzekł Tadziu – Już nie może! Jego gwiazda zgasła! – Gwiazda zgasła – Lechu odrzekł – Ale w kosz nam nasrał… Kozak pana Zagłoby Hej ni tudy ni siudy Dalej bratcy w prisiudy Dajmo sobie ducha Rypcium pypcium ucha! Hej kozaki kozaki W stepi tri wilkołaki Zarizały starucha Rypcium pypcium u-cha! Hej kniahini, kniahini Dajte wodki i dyni Dobra wodka siwucha Rypcium pypcium ucha! Dajte maty do chaty Ne kupujte na raty Radia ani świntucha Rypcium pypcium ucha! Miał ataman buhaja Ciągną jego do gaja mocny buhaj psiajucha Rypcium pypcium ucha! Nikt tak mocno nie bije jak chłopcy wrocławskije lecą zęby i ucha Rypcium pypcium ucha! W magistrati na pieczki Diduszki – gołąbeczki Ledwo każdy się rucha Rypcium pypcium u-cha! Nasza tełewizyja Tełewidzyw dobija Furt o plonach makucha Rypcium pypcium u-cha! Tutaj chutor tam kureń Kto bez forsy ten dureń Zawsze trafi się fucha Rypcium pypcium u-cha! Oj ne chody na kresy Bo cię złapią bitlesi Dadzą w plecy obucha Rypcium pypcium – ucha! Kres Wyruszajmy póki czas, Póki nie dostrzega nas, Oko śmierci, przerażenia, I wiecznego potępienia, Jeszcze mamy serca zdrowe, Nie splamione brudną krwią, Na tę próbę nie gotowe, Nasze serca jeszcze są, Lecz nadchodzi dzień osądu, Więc nadchodzi życia kres, Niech umyka z tego lądu, Kto ciemności sługą jest, Nam nie grożą kary i tortury, Ni żałości i grozy kraj, To nie dla nas piekła stoją mury, Dla nas szczęście wieczne, oraz wieczny raj. Krnąbrny Dyzio Mama jęczy, tato kwęka, Babcia lamentuje Dyzio nie chce kuszać mięska, Od wczoraj głoduje! Nie chce także zjadać zupki, A nawet piernika, Nie ma z czego zrobić kupki, Prawie nic nie sika. Dyzio dawno już się żalił Że go nie kochają, Wreszcie w przejściu się uwalił, Pół chałupy zajął. Wuj miał jechać w delegację A tu drzwi zaparte, Dalejż więc w negocjacje Z upartym bękartem! Gadu-gadu, radu-radu, Mecz na postulaty: – Możesz leżeć bez obiadu, Lecz nie blokuj chaty! – Dyziu, ja do sklepu muszę, Posuń się, nie szalej! – A ja kurwa się nie ruszę, Błagajta mnie dalej! Wreszcie zawezwano stryja A stryj był osiłek, Jedną ręką łaps za ryja, Drugą łaps za tyłek! Poczem Dyzia jak nie kopnie Kościstym kolanem! Dyzio wrzasnął raz okropnie I znikł pod tapczanem. Wnet mu przeszło głodowanie, Innym już nie szkodzi, Ożywiło się mieszkanie Można po nim chodzić! Mamy z tego konstatację, A nawet myśl złotą: Że dobre są pertraktacje, Ale nie z idiotą. Królewna Śnieżka Kiedyś zła królowa, Śnieżkę Wywiodła na leśną ścieżkę I kazała, by gajowy Pozbawił królewnę głowy. Niestety, leśnik pijany Zasnął na środku polany. A królewna po cichutku Uciekła do krasnoludków I w ich grocie, czy też dziupli Żyła z grupką tych kurdupli, Więc Królowa, stara kwoka, Podrzuciła jej jabcoka, Dolawszy tam izotopu, A ta Śnieżka żłopu żłopu! Wyżłopała pięć kwaterek I grzmotnęło nią o skwerek. Nie dość że się sama hukła, To krasnoludków zatłukła, Którzy właśnie ze swej groty Wychodzili do roboty, A pod ciężarem jej zadka Została z nich marmoladka… Wniosek: Przez królewskie zbrodnie Zazwyczaj giną przechodnie. Król włóczęgów Zacni panowie, piękne panie, Młodzieży iurna y wesoła, To co się tu za moment stanie Być może was zabawić zdoła, Bowiem na deski tey podłogi Wyniydzie z czołem podniesionem Żaczyna lichy y ubogi Co był Franciszkiem zwan Villonem. Poeta, we Francyey pierwszy Acz nie miał nawet własnych gatek, Lecz spłodził wielgą mnogość wierszy Y ieszcze większą mnogość dziatek. Żył krótko, lat trzydzieści z górą, W otchłań rozpusty wpadł najgłębszą, A miał niezwykle ostre pióro, Iak również kuśkę nienaytępszą. Gdzie wam do niego, cni panowie! Cóż, że wypchane macie kiesy, Ieżeli wam się lęgą w głowie Alienacyie, fobie, stresy… Co się porwiecie – to niewypał, Y setne poty na was biją… O! Dużo lepiey od was rypał (swych wrogów szpadą) Franio Villon! Buynie y szumnie żył w Paryżu Podobnym wonczas do Wrocławia: Też czasem nie dowieźli ryżu, Też fenol w wodzie się pojawiał, Takoż zagrażał mu agressor Takoż szły w górę ceny wieprzy, I takoż rządził nim professor (tylko że nasz jest dużo lepszy!) Wnet spektakl słowa me potwierdzi, Słuchaicie! Cisza! Radzę szczyrze Niech nikt nie kaszla y nie pierdzi, Bo się wyciepie go za dźwirze Nieważne – ciecia, czy biskupa, Tak ladacznice, iak y damy… Cóż stąd, że siedząc cierpnie pupa, Gdy serce rośnie? Zaczynamy! Napróżno wśród waszego grona Szukam w sromocie y rozpaczy Kto by zastąpić mógł mógł Villona – Lew nie zasiada śród rogaczy! Poeci mierżą mnie spółcześni Te metaffory, y dystrakcye… Iak w rytm ich anemiczney pieśni Sprawiać dziś paniom satyssfakcyę? Krótka historia o Madejowym… Madej: Ja jestem Madej, straszliwy zbójca, Bardzo wrednego mam ryja, Zaszlachtowałem brata i ojca, Szwagra, ciotuchnę i stryja. Złapałem majcher i husia siusia, Teraz sam jestem na świecie… Pardons! Została jeszcze mamusia?! Mamusia: Jestem przy tobie, me dziecię! Madej O matuś moja! Mamusia O drogi synu! Przyrzeknij na grobie tatki Że nie powtórzysz swych krwawych czynów I makabrycznej tej jatki! Madej: Grobek tatusia… ot, kwitną róże… Słowik w nich kwili i kląska… Pewnie że czynów swych nie powtórzę, Choć laba była niewąska, Ale zarżnąwszy większość rodziny I zmordowawszy się straśnie Na kim powtórzyć mógłbym me czyny? Kogo zaciukać? Mamusia: No właśnie! Łódź nasza szczęścia popłynie dryfem Czas spędzim na haftowaniu… A waść kim jesteś? Szeryf: Jestem szeryfem I aresztuję cię draniu! Za to żeś ofiar uśmiercił wiele Niewinnych niczym motylki, Czeka cię łoże zbrojne w hacele Jak również w gwoździe i szpilki! Mamusia: On dobry chłopak, chociaż zbyt dziarski Jeszcze zeń będzie pociecha… Szeryf: Będzie zeń, będzie lecz ser szwajcarski, Gdy go przekłuje ta decha! Mamusia: Żegnaj mi, żegnaj synu kochany… Wnet trup zeń będzie ostygły! Szeryf: Kładź się zbrodniarzu! Madej: Już już… o rany… Ale mnie łechcą te igły… Szeryf: Co to? Zbój Madej wybucha śmiechem! Mamusia: Nogami fika! Swawoli! Madej: Ojej, bo skonam, he he he he he! Szeryf: Nic cię nie boli? Madej: Nie boli! Mamusia: Czas abyś poznał sekret swej matki I fakt co serce me tyra… Nie jesteś synem swojego tatki, Tylko jednego fakira… Kiedyś, w młodości, czyściłam rapir Swojego męża – rycerza, Gdy wtem do zamku wszedł pewien fakir Który mógł siadać na jeża… Byłam ja wówczas niezłą dzierlatką Z fasonem, stylem i gestem… Pan zbladł szeryfie? Czy panu hadko? Szeryf: Ha! Tym fakirem ja jestem!!! Jam to z chytrością cwanego węża Usidłał ciebie przed laty! Pójdź w me ramiona! Mamusia: Zyskałam męża! Madej: Mamusiu! Ja chcę do taty! Szeryf: Zaraz do miasta was wezmę fordem Hej, przyszłość czeka nas zbożna! (ten mój synalek ma taką mordę, Że się wprost patrzeć nie można…) Madej: Już idę, tylko mój sprzęt zabierę… Gdzieś w krzakach tu leżeć musi… Mamusia: Po co figlarzu bierzesz siekierę? A coś przyrzekał mamusi! Madej: Fakt… przyrzekałem… niech to gęś kopnie! Mamusia: Stąd synu morał wyprowadź: – Kto obiecuje nazbyt pochopnie, Ten potem może żałować!!! Krótka relacja kanclerza Helmuta Kohla, z jego pamiętnej wizyty w Polsce Stałek cołki cajt na przodku, Neben Premier, Bartosz w środku, Żurnalisten mit kameren, Judenrat, szturmbanfireren, Dojcze kinder, in kostiumen, Kacenjammer, Auszwic blumen, Polen fragen: – Was mit grence? Ich antworte: – Ence pence… Graf von Moltke i w ogóle, Dojcze nasz und dojcze szule, Fater Nosol ciągnie hita, Znak pokoju, dojcze vita, Dojcze hilfe komt nach Polen, Unterszrajben protokolen, Dojcze mniejszość bez ucisku, Dojczland, Dojczland na lotnisku. Ajntrit flugcojg, łaps za wajchu, Pierdut z rury i do Rajchu. Krtka opowiest o pripadkowe demokrace w Czechosłowace Czesko ta se bala, że ledwi ruchala, Ne melo svobody (oprocz generala) Na krku jeim sidili zbrojowany Rusak, Na Hradczanach rzidil wrdny prnik Husak. Hawel sidil w prdlu. Dupczek sidil w pace, Bilak bral penizki za kolaborace, Priroda zatruta, zdichla każda pticzka, Do Polsko spuskano smrdena wodiczka. Przisel Jakesz, takeż swinja a piekielnik, Kraj bił simpaticzen ako czeski celnik. Czesi se ne mieli do boju priuczki, Kdy kto do nich strejlau – podnimali ruczki, Woleli pociupciać jako krasnu holku, Prdnut po knedliczkach, a stancowat polku. Wtem jak coś ne dupne!… Hawel ostal w polu, Zarozki podyrdal podlizat se Kohlu. Teraz Czech uż ne da sobi srat do kaszy, Chyba że go znowuż ktoś mocno nastraszy, konec. Kryzys zaufania Jakiś kryzys zaufania Kraj nasz w salę przysiąg zmienia – Wszędzie słychać ślubowania Że o tak, że bez wahania, I że resztką tchnienia! Wznoszą w górę dłoń Lechici W oczach im się mienią łezki, Przy rzekają emeryci, Transportowcy, karmelici, Twórcy i oseski. Bardzo to są szczytne sprawy, Popieram je szczerze, Lecz można by je bez obawy Zrezygnować z tej oprawy, Ja tam ludziom wierzę… Po cóż wszyscy tyle ruchu I zamętu czynią? Zamiast wznosić las paluchów Niechby każdy przyrzekł w duchu Że nie będzie świnią. Ale próżne me porady Na nic przedsięwzięcie, Bo my mamy te zasady Że lubimy te parady I duże zadęcie. Oto trąby dmą siarczyście Hałas jak bógwico: – Ślubujemy uroczyście… …a bez ślubowania, byście Nie umieli, czy co? Czyż to dla nas rzecz tak nowa Żyć w walce, lub w trudzie? O Wspaniała, o Ludowa, Nie każ nam wciąż dawać słowa – My uczciwi ludzie! Kuchnia polska Bekwarku, z zazdrości spuchnij I nogi za pas weź – Oto jest pieśń o kuchni, Wysokich lotów pieśń! Nad sadybami Słowian W dorzeczu Odry i Brdy Wicher historii, gdy powiał – Zapachy kuchenne z nim szły. Piekły się w skalnych bratrurach Jesiotry, niedźwiedzie lub Udźce z łosia i tura, Jak również żubr, względnie bóbr. Wrzucano do owej dziczyzny To brukiew, to pencak, to groch, A później – pęczki włoszczyzny (gdy Bona przywiozła ją z Włoch). Pan Kolumb odkrył ziemniaczki, Car Iwan kabaczki nam dal, Gdy Henryk Walezjusz zjadł flaczki, To zaraz do Francji zwiał. Batory się otruł rzodkiewką, Król Staś wydawał obiady, Horeszko czarną polewką Nakłonił Soplicę do zdrady. Przez Polskę, gdy jechał, Suworow Do adiutantów rzekł swych: Ech, skolko zdzieś pomidorów, A skolko witamin w nich! Stek, zrazy, pierogi, kołduny, Wędzonych kiełbas dym… Ułani jak jasne pieruny Walczyli po wikcie tym! Nasz rodak popuszczał szelek (gdy nie stać go było na pas) I mawiał: – O, kuchnia Felek, To kuchnia w sam raz dla mas! Dziś w kuchni też nie jest pusto, Lecz nudno, że niech ja zdechnę: – Poproszę schabowy z kapustą, Pół litra i &plqq;Słowo Powszechne&prqq;! Kundle i pudle Poranne kłótnie słychać z okien, Ludzie wychodzą na ulicę, Kaprawy kundel, jednym okiem Patrzy lubieżnie na pudlicę. Pudlica, kąsek wielce łasy, Wystudiowanej okaz gracji, Reprezentuje szczyt swej rasy, I szczyt swej psiej degeneracji, Natomiast kundel – jak to kundel, Poharatany w jakiejś drace, Zapchlone to to, chude, brudne, Lecz zaraz widać – bomba facet! Niby się nudzi, niby ziewa, Lecz działa – etap za etapem, Na razie postponuje drzewa Podnosząc przy nich tylnią łapę, Pudlica kręci zgrabnym zadkiem, Strzyżony łeb wysoko niesie, A kundel – rzekłbyś że przypadkiem – Żegluje ku niej po trawersie. To gracz dopiero, wielkie nieba! Rzecz się w sekundzie rozegrała: Trącił ją nosem tam gdzie trzeba, Coś warknął (pewnie &plqq;chodź-no, mała!&prqq;) Poczem – rozpustnik i bezbożnik, Plugawy kontrast pięknej dzidzi – Powiódł nieszczęsną za narożnik Gdzie dobra pani już nie widzi… …a pani właśnie w oknie stoi, Jeszcze nie gniewa się, nie smuci, O psinę swą nie niepokoi, Bo psina pewnie zaraz wróci… Znam piękną panią, to prawniczka, Kiedyś się kochał w niej mój kumpel, Czesze się trochę jak pudliczka… – Dzień dobry… jestem stary kundel! Ku wiośnie Ma się już ku wiośnie, Dmie ciepły wiaterek, Wkrótce nam wyrośnie Rzepka i selerek. Kolorowe kwiatki Będą klomb okalać I córka sąsiadki Wyjdzie się opalać. Siądzie na leżaku W mini lub bikini I będzie ją z krzaków Podglądać Puccini, Ale nie Giacomo Tylko Jan Bazyli Z sąsiedniego domu, A właściwie willi. Jana Bazylego Podgląda natomiast Kociutko z kolegą Co się wabi Wdowiak. Bowiem chcą go wspólnie wysadzić z posady Za – mówiąc ogólnie – Niezdrowe zasady. Wdowiaka z Kociutką Też na szaro zrobi Pielący w ogródku Trypućko Zenobi. Zenobiego – cizia Superfajczak Fela, Felę – sierżant Miziak, Jego – ksiądz Chudzielak. Ja zaś pooskarżam Księdza Chudzielaka Że zamiast brewiarza Czytuje Balzaka. Dzięcioł puka w sosnę, Rośnie niezabudka… Łatwiej nam na wiosnę, Gdy wszyscy w ogródkach! Quiz O rany jaki ścisk, A hałas – o kuchnia Felek! Zaraz odbędzie się quiz, Kto ma większy intelekt! Pchają się zawodnicy Z calutkiej okolicy, Szczególnie urzędnicy Oraz ich sympatycy. Trwają eliminacje, Pytają o różne sprawy; – Co to były libacje? – To były popijawy… – Co to znaczy hetera? – Taki wyciruch grecki… – A co pan czytał Faulknera? – Rodzinę Połanieckich! Poziom doprawdy wspaniały, Komisja jest szczęśliwa, Już przeszły półfinały, Już się finał rozgrywa! Oto czołówka ścisła W dźwiękoszczelnych kabinach: Magister Pomponik Zdzisław I docent Cipiryna. Kto w sposób bardziej zręczny Odpowie i błędów mniej zrobi, Temu autograf odręczny Da literat Dreptak Zenobi. Już głos zabiera docent, Odpowiedź doprawdy świetna: – Co to jest jeden procent? – Jeden procent to jedna setna! Oklaski aż w uszach dzwoni, Okrzyki: – Joj, ale uczony! A już magister Pomponik Na pytanie czeka, cały czerwony, A pan prowadzący się pyta, Z wrażenia zupetnie mokry: – Co to jest hipokryta? – Hi, pokryta? Okrzyk, gdy ktoś pokrył, Na ten przykład, leżankę rypsem… Tu kierownik quizu rzekł mu szeptem: – Oj, pan, panie, nie jesteś Ibsen! Pan przegrałeś, proszę pana, jak neptek! Tu dał mu na pocieszenie Nagrodę w postaci lizaka, A docenta wprowadził na podwyższenie I mu wręczył autograf Dreptaka! Zaś kiedy obaj wyszli po tych ciężkich quizach, Docent jeszcze zmęczony wspaniałym finałem Zaczął prosić: – Ty, stary, daj trochę polizać! – Kaktusa – rzekł magister. – Nie po to przegrałem!!! Na baczność Dla mnie wstrętna jest dwuznaczność, Wiem dokładnie co popłaca – Bardzo lubię stać na baczność Kiedy szef się do mnie zwraca! Wszystko razem trwa minutkę, Nie rozkłada się na raty, Ruki po szwam, pysk na kłódkę W oczach wyraz aprobaty. Żadnych wahań, żadnej tremy, Zachwyt jak w obliczu nieba: – Rozumiecie? – Rozumiemy!!! – Więcej takich nam nie trzeba! Tu uśmiecham się pogodnie Bez kompleksu i frasunku I popuszczam z lekka w spodnie, Co oznacza szczyt szacunku! Taka salwa – to nie despekt, Szef się cieszy niesłychanie: – Ha, czujecie, widzę, respekt??? – Trochę czuję, jasny panie! Jasny pan przygładza baki, Wzrok smutnieje, twarz mu blaknie: – Wiecie, coraz mniej jest takich, Co to będzie gdy was braknie? To podcina mnie jak batem, Klękam przed nim na arrasie: – Szefie – wołam – jak świat śwatem, N a snie braknie w żadnym czasie! Wówczas on kraśnieje znowu, Choć już był od lilii bledszy. – Dzięki wam za dobre słowo, Idźcie! Idę… A on wietrzy… Nadejście wiosny Wiosna idzie, będą zmiany duże, Wkrótce ptaszki zaćwierkają na sosnach, Nawet w szarym zadymionym biurze, Domyślono się, iż idzie wiosna. Wprawdzie w biurze nie widać słońca, Wprawdzie wszyscy toną w drukach i w druczkach, Ale wczoraj obsypało gońca, Ale dzisiaj odmarzła spłuczka I bluznęła z szumem jak kaskada, Aż naczelnik wyleciał z zebrania. A w tym samym czasie w szufladach Jęły cicho zakwitać podania Jak murawa górska, na zielono, Ze starości, bo je dawno złożono! A na widok tej namiastki trawki Ciepło w sercach zrobiło się wszystkim. Urzędnicy zdjęli zarękawki I spojrzeli na maszynistki. Maszynistki się okryły rumieńcem I zepsuły w roztargnieniu maszyny, A głównemu księgowemu tak zadrżały ręce, Że przekroczył fundusz na nadgodziny, Ale zaraz podjął decyzję męską, Nie pozwolił, by przygniotła go troska, I w piśmie do centrali wytłumaczył ten cały bałagan żywiołową klęską, Której na imię &plqq;Wiosna&prqq;. Nagroda (…) A jakby mi kiedyś przypadkiem przyznali nagrodę Nobla, To wprost pojęcie przechodzi jak ja bym to zaraz oblał! Zaprosił bym pana Miecia i Kwiatkowskiego i Zdzisia I nie dał bym żadnej czyściochy, tylko żubrówkę i wiśniak. Posadził bym koło stołu stryjaszka, jak również teściowę I bym postawił parówki po dwie – trzy sztuki na głowę, A sam bym siedział we środku, koło mnie pan Skoczylas I co raz bym nastawiał płyty z Wiolettą Villas I bym nalewał, i mówił: – No, proszę żeż się częstować! A wszyscy na to – Mistrzu, po co się fatygować? Już my za mistrza rozlejem, mistrz lepiej otwórz komodę I pokaż nam, szaraczkom tę swoją wspaniałą nagrodę! Więc w końcu bym może ustąpił przed ogólnymi prośbami, I tylko bym grzecznie zabronił dotykać nagrodę łapami, I bym wyciągnął z komody, tej koło telewizora Prześliczny dyplom w rozmiarach pół metra na półtora, Złocony niezwykle bogato, na nim same pochlebne zdania A na górze wielkimi wypisane: DYPLOM UZNANIA Dla Pana Zenona Dreptaka! (tu piękne esy – floresy) Za bliżej nieokreślone, lecz bardzo niezwykłe sukcesy I jeszcze nie zbadane, lecz strasznie ważne wyniki, Przyznaje mu się abonament w barze szybkiej obsługi &plqq;Wiking&prqq; I abonament do kina i kupon na nowe ubranie, I wszyscy się mają odtąd liczyć z Dreptaka zdanie, I jak coś mówi, to inni mają pysk zamknąć na skobel, I słuchać, bo dupa blada! I tutaj podpis:/-/ NOBEL! Hej dobrze by było, dobrze, być laureatem nagrody… Ale nie wiem czy mi ją przyznają, bo tam zdaje się trzeba mieć chody… Najgorsza plaga Człowiek – dziwna to postać i niezmiernie złożona, Jakieś stresy, kompleksy prześladują go wciąż… Ot, na przykład, powiedzmy – jest tam gdzieś czyjaś żona, Z czego wniosek logiczny, że jest również jej mąż. Zakładamy, że żona to osoba ponętna, Mamy na nią ochotę, ona na nas ma też… Postać męża natomiast jest nam tu obojętna, Bo go wcale nie znamy… (wiemy tylko, że jest) Nieprzemożne uczucie budzić się w nas zaczyna, Nie ma sił, co by mogły przeciwstawić się mu, Już w marzeniu prześliczny nam rysuje się finał, Jakieś miłe we dwoje śni się nam randez-vous… Już jesteśmy w przededniu! Jużeśmy umówieni! Nie możemy wytrzymać pośród ścian, mebli, szyb, Wychodzimy na spacer. I – pod niebem jesieni – Spotykamy tę panią. A z nią jest jakiś typ. Ukłon. Potem rozmowa. Pani czar swój roztacza, – Pozwól – mówi – to właśnie jest małżonek mój, Piotr, – A to – mówi do Piotra – mój znajomy z Karpacza! A ja patrzę na Piotra, i już czuję, że łotr… Oko Piotra poczciwe, lico Piotra – zmęczone, Jest taki zacny, że tygrys rad by łasił się doń! Z uwielbieniem i dumą patrzy, dureń, na żonę, A z tak zwanym wylaniem ściska, kretyn, mą dłoń… I ja także mu ściskam, zasłoniwszy się maską Sympatycznych uśmiechów nie schodzących mi z ust, Ale w duchu drętwieję, bowiem czuję już fiasko Mojej pięknej przygody… nie zdobędę się, szlus! Gdybyż on był zazdrosny! Albo gdyby był wredny! Gdyby miał podejrzliwą minę, względnie też złą… A on taki poczciwy, taki zacny i biedny, Taka dupa nie człowiek, że wprost grzech skrzywdzić go… Bracia moi! Nie bójcie się skorpionów ni wężów! Narkotyków, cholery, wódek, kaw, ani kart, Ale się zidiociałych strzeżcie – błagam was – mężów, Bowiem samym wyglądem w falstart zmienią wam start… Narkoman Było kiedyś takie miasto, które miało prawie wszystko, Adwokatów i lekarzy, w ZOO jeża i pawiana, Dalej ratusz, teatr, kino, szpital, hotel i boisko Literatów i malarzy, lecz nie miało narkomana… Nieraz burmistrz tego miasta pan inżynier Dreptak W swej łazience, pod prysznicem stojąc sobie na golasa Myślał: – Żebyż chociaż tyci u nas zjawił się narkoman, To już, prawdaż, inna ranga, to już, prawdaż, jakaś klasa… Lecz niestety, narkomanów dookoła ani-ani, Tylko kilku melomanów i kilkuset kleptomanów, I megalomanów czterech oraz dwaj erotomani, Narkomana zaś, to chyba by sprowadzić trza ze Stanów. Wreszcie burmistrz wpadł na pomysł w poniedziałek, gdzieś nad ranem, I wezwawszy urzędnika, który zwał się Jan Kundziela Rzekł: – Od jutra wy, Kundziela, macie zostać narkomanem! – Fajnie – odrzekł ten Kundziela, poczem dodał: – a za wiela? Zaś gdy wszystko ustalono i umowę podpisano, Tudzież opieczętowano czarnym i czerwonym tuszem, Jan Kundziela już codziennie o godzinie ósmej rano Elegancki, wyświeżony, siadał sobie przed ratuszem. Zrobił się zeń nałogowiec i narkoman w każdym calu Ale znowuż bez przesady, bo wszak nie brak mu rozsądku, Ot, powącha dezodoro, ot, popije kokosalu, I zagryzie mydłem ixi, beknie sobie, i w porządku. Niech tam sobie w innych krajach narkomania mocniej kipi, Ja jej wcale źle nie życzę, lecz rozwoju też nie wróżę, U nas jest zasada zdrowsza: – W każdym mieście jeden hipi, Lecz po pierwsze członek związku, a po drugie po maturze! wersja II Wstrzyknie ciutkę kokainki, lub popije kokosalu, I zagryzie mydłem ixi, lecz niedużo, i w porządku. Niech tam sobie w innych miastach narkomania mocniej kipi, Ja jej wcale źle nie życzę, lecz rozwoju też nie wróżę, W tamtym mieście jest zasada zdrowsza: – Tylko jeden hipi, Lecz po pierwsze członek związku, a po drugie po maturze! wersja III Ma służbową kokainkę oraz flaszkę kokosalu, Czasem łyknie proszku ixi, beknie sobie, i w porządku, Niech tam sobie w innych krajach narkomania mocniej kipi, Ja jej wcale źle nie życzę, lecz rozwoju też nie wróżę, W naszym mieście jest zasada zdrowsza: – Tylko jeden hipi, Lecz po pierwsze członek partii, a po drugie po maturze! Nasi ludzie w Ameryce W początkach wieku siedemnastego Po przemierzeniu burzliwych szlaków Dotarła wreszcie z ulgą do brzegów Amerykańskich, grupka Polaków. Kraj ów zadziwił ich niesłychanie Takie to było niezwykłe miejsce – Wszędzie bizony albo Indianie, Aż Miecio krzyknął: – Patrz Jasiu! Western! Jasio uczynił dwa lub trzy kroki, Ukląkł, odmówić chcąc pierwszy pacierz, I rzekł: – O rany! Tu som ziemniaki! Magda! Kociołek! Robimy zacier! Tymczasem Józio, zdjąwszy ubranko Zaczął uganiać się jak szalony Za pewną bardzo ładną Indianką, Bo chciał mieć dziecko biało czerwone. Starsi rodacy, ci z kierownictwa, We trzech usiadłszy w cieniu akacji Stworzyli zaraz cztery stronnictwa, Dwa odchylenia i osiem frakcji Wreszcie magister Dreptak Emilia Pisała, leżąc na brzuszku w trawie Doktorat &plqq;Wpływy polskie wśród Indian&prqq; (Podtytuł &plqq;Pióro orle, czy pawie?&prqq;) Tak weszli w kraju owego plener I w społeczeństwo też przy okazji, Wnosząc swój folklor, upór i wenę, Ciut rozrabiactwa, mnóstwo fantazji, Kurpiowskie hafty na zgrzebnych portkach /do dzisiaj dżinsy tak się wyszywa/ I nie wie nawet współczesny Morgan Że jego dziad się Morda nazywał… Dziś, gdy dążymy, po starych tropach I gdy wzajemna nieufność znika, Wspomnijmy czule polskiego chłopa Co pierwszy krzyknął: – Ło! Hameryka!!! Na skrzyżowaniu Zamiast psioczyć, narzekać od wieków, trwonić życie na mętnym gadaniu, Opatrzności podziękuj, człowieku, Ze stoimy na skrzyżowaniu! Przecież mogliśmy gdzieś na Bałkanach Lub w Australii za setna rubieżą. A tu u nas przeciągi od rana, A tu u nas ciekawie i świeżo. A tu u nas i sztormy, i prądy, Wichry dują i z prawa, i z lewa, Wszystkie smrody, fetory i swądy Momentalnie od nas wywiewa! My średniaki, ni mali, ni duzi, Patrzą na nas badawczo sąsiedzi; Co za naród? Jak gdyby Francuzi I jak gdyby ciut Samojedzi…? Czasem kły no się szczerzą i warczą, Czasom sobie w objęcie padają, Czasem hasła bez masła im starczą, Czasem masła bez hasła żądają, Raz ponurzy, raz znowu w euforii, To pariasów udają, to ziemian … – Bośmy, bracia, w przedsionku historii, W poprzek trasy wydarzeń i przemian, W szarżach, marcach i świeconych jajach, Gdzie na przemian to bodźce, to cuda… Fajnie, żeśmy nie gdzieś, na Hawajach … Szwagier Henia tam był: straszna nuda! Następcy Jest taki jeden kraj W którym panowie i panie Ledwie mają czas na to Żeby spać pić i jeść, Ponieważ panuje tam zwyczaj, Że należy nieustannie Przeróżnym nieboszczykom Oddawać chwałę i cześć. Ten stan doprowadzono Do absurdu i do nonsensu, Zaczęto coraz dobitniej Wyrażać swój żal i ból, Wprzągnięto w to małe dzieci I starców którzy się trzęsą I wytworzono smutny, Przygnębiający kult. Te dzieci kiedyś do szkoły Wesoło i chętnie biegły, Ale się coraz rzadziej Rozlega ich śmiech i pisk, Bo muszą wkuwać wierszyki Ku czci szanownych poległych, A taki wierszyk się składa Z krwi, śmierci, ran oraz blizn. A układają te wiersze Przeważnie stare panny Co się na wojnie nie znają I ranach ani w ząb, Rozładowując w ten sposób Sny niewyżyte o rannych Których by mogły przewijać, A każdy chłop był jak dąb… Włączają się w smutną zabawę Różne osoby i szczeble Reżyser film płodzi, a malarz Batalistyczny kicz, Nieustannie trwają apele, Huczą po nocach werble, Na rogu każdej ulicy Dymi pochodnia lub znicz. A ilość nieboszczyków Wciąż wzrasta w owym kraju, Bo ci którzy teraz są żywi – za trzydzieści lat, albo za trzy Zgodnie z prawami natury Też zwolna powymierają I także zaczną milcząco Domagać się hołdów i czci. I w rezultacie owego Przyrostu i przesycenia Żywoty całych pokoleń Upłyną wśród wspomnień i łez I nieprędko się zorientują Kolejne pokolenia Że ich spojrzenia na życie Wykrzywia cmentarny zez. A przecież ci, co polegli, Unieśli pod martwą powieką Wesoły i jasny obraz, I ruch w tym obrazie i blask, I właśnie po to ginęli, By następcom było łatwo i lekko, A następcy unieśli ich z ziemi I na barkach dźwigają jak głaz. Nasz przydział Nie wiem, skad telewizja wpadła na pomysł taki, Ale wciąż pokazuje od miesięcy i lat, Jak chłop polski ładuje na furmankę buraki I w dodatku mi każą, żebym z tego był rad. Ta metoda codziennie mi przysparza frasunku. Ciagle myślę, że jakaś nowość pewnie w tym tkwi, Czy gatunek buraków czy metoda ładunku, Bo inaczej dlaczego powtarzano to by? Lecz na próżno wpatruję się z wysiłkiem jak durak, Nie ma żadnej różnicy, ani tyciej, o włos – Chłop jak chłop wciąż wygląda, każdy burak – jak burak I ten chłop szuflą wrzuca te buraki na stos. Patrzę, dumam, zdziwienie i niepewność wciąż rośnie Czy mam bielmo na oku, a na mózgu mam guz? Może obraz zawiera jakąś wielką przenośnię? Ale nie, chłop z łopatą, stos buraków i wóz. Nie wiem, czym się przechwala pozostała Europa Pewnie każdy w czym innym ma swą działkę i prym Myśmy się nastawili na buraki i chłopa I do specjalizacji dochodzimy już w tym. Tak widocznie przewidział w ONZ-ecie rozdzielnik, Że problemów światowych każdy musi wziąć część Nam buraki przypadły, szufla, ten chłop piekielnik I ten spiker, co twierdzi, że to powód do szczęść. Na wczasach (…) Więc wiosna była wilgotna, aż w swetrach kurczyła się włóczka, A jeden mały urzędnik dostał wczasy w Kociomruczkach, Malutkiej miejscowości położonej w lesie sosnowym I w związku z tym przebywa w niedużym domu wczasowym W którym jest ze dwadzieścia osób, a może trzydzieści, A deszcz pada, więc nie ma co robić, w zasadzie tylko jeść i Spać, albo czytać w czytelni ubiegłomiesięczne &plqq;Szpilki&prqq; I trzy razy dziennie przychodzić na pożywne mleczne posiłki… A można też wziąć pelerynę jeżeli przypadkiem ktoś ma ją, I przejść się przed frontem lasu z podniesionym wysoko kołnierzem I posłuchać pisków i trzasków co się w gąszczu drzew rozlegają I popatrzeć (z dreszczem na plecach) w wyloty leśnych ścieżek, Ale wchodzić tam, wchodzić nie trzeba! Bo się może wysunąć łapa! Niesłychana! Niepoczytalna! Nie lubiąca księgowych i referentów I może z nienacka za włosy albo za nogi cię złapać I wciągnąć. I las cię przetrawi i wchłonie w siebie do szczętu. I staniesz się liściem przegniłym, sosonową igłą i szyszką, I wilkiem i jarzębiną i borsukiem i brusznicą i myszką I szumem, i dymem, i cieniem, i czerwonym ptasim grzebieniem. Ach niestety, nikt o tym nie wie, nie mówi się o tym nikomu, A jeśli ktoś nawet słyszał – też ani słowa nie powie, Że w Kociomruczkach, na wczasach, kierowniczka wczasowego domu Jest od lat trzystu dwudziestu z czarnym lasem w zdradzie i zmowie I kiedy mrok zapada, wylatuje na elektroluksie I ląduje na leśnych polanach i konferuje z wilkiem i niedźwiedziem I powiada: – A w pokoju szesnastym mieszka brunet, co chodzi w sztruksie Podprowadzę go jutro do lasu natychmiast po obiedzie! Ale nie podprowadza, bo urzędnik – istota ostrożna! Umie się, umie wymawiać! Umie się migać, umie! – A nie – powiada – nie wejdę, bo tam – powiada – nie można! I uśmiecha się głupio, a chytrze i poprawia krawat na gumie… A potem, przy kolacji opowiada współbiesiadnikom, Jak to się przechytrzyło, jak się kierowniczce podstęp nie udał, I przy wszystkich stolikach urzędnicy opowiadają to urzędnikom… …bo bez takich opowiadań, na wczasach panowałaby koszmarna nuda… Negocjacje Gdy delegacja Pistacji miała odwiedzić Oskomę, Ambasadorzy tych krajów usiedli sobie na moment, Żeby wyjaśnić resztę niuansów i niedomówień Oraz ustalić teksty oficjalnych, powitalnych przemówień, I doszli do wniosku, że trzeba ogólnie przyjętym zwyczajem Wymienić cechy, lub więzy łączące oba te kraje, Na przykład wspólną walkę, rozwinięte stosunki handlowe, Kontakty kulturalne, zbliżoną choć trochę mowę, Lub choćby podobny kolor skóry obywateli… A tu co tylko poruszą – to wszystko ich raczej dzieli… Pistacjanie są bowiem zieloni, Oskomowie są lila-róż, Żadnych więzów, żeby jak szukać, nie odnajdzie się ani rusz, Ba, nawet małżeństw nie mogą zawierać panowie i panie Bo w Pistacji rozmnażają się przez kłącze, a w Oskomie przez pączkowanie… Aż nareszcie po długich badaniach ustalili i uzgodnili Że dotychczas mieszkańcy tych krajów jeszcze nigdy się ze sobą nie bili, A wiadomo, kto się nie bije – do przyjaźni dąży i zgody, Czyli można powiedzieć, że przyjaźń łączy oba wspaniałe narody. Podpisawszy przeto protokół odlecieli w swoich rakietach. Bo to się nie działo na ziemi, lecz w kosmosie, na dalekich planetach!!! Nerwoludki Zwiedzam czasami muzea i naraz obłędna idea, I naraz powód do smutku – Spoglądam na stare pancerze I myślę: – Ci dawni rycerze To kupka liliputków! Te rachityczne rączki, Te nóżki jak pajączki, Jeszcze wątlejsze niż moje, Te wklęsłe piersiowe klateczki I te chudziutkie dupeczki, Co się mieściły w te zbroje… Wciąż nam po głowie się pęta Longinus Podbipięta, Piotr Włost wspaniały Polonus, Albo Zawisza Czarny, Też bardzo podobno mocarny… Ja nie wierzę, też pewnie był konus. A jeśli nie byli potężni, To jakże mogli być mężni, Brać udział w bitwach, potyczkach? Toż wystarczyło w walce Ścisnąć takiego w dwa palce, By wyszła zeń biedna duszyczka… Atoli historia nie kłamie – Wygraliśmy pod Płowcami, Pod Grunwaldem-śmy wlali wrogowi, Więc myślę, że oni po prostu Nie mieli być może wzrostu, Ale byli piekielnie nerwowi. Jak ich co dobrze wkurzyło, To tylko się zakurzyło, Tak wypadali zza murów Ze zjeżonymi wąsami; Z wyszczerzonymi zębami Jak stado wściekłych kocurów. A jeśli w takim razie Byli troszeczkę na gazie, I jeszcze ciupinkę głodni – Robili się straszni tacy, Że co najtężsi krzyżacy Wyskakiwali ze spodni. …więc kiedy słyszę dziś lament Na polski nasz temperament I że przodkowie winni, To myślę w takiej chwili: – Ba, czy my byśmy dziś żyli, Jeśli oni by byli inni? Dziś to się już tak nie gmatwa, Wyrosła nam nowa dziatwa, Taka sama jak szwedzka czy ruska. A jednak gdzieś, w głębi ducha, Podziwiam dzielnego malucha: Cholernego Polskiego Nerwuska. Niebezpieczeństwo Idzie drogą polski urzędnik Zimny deszcz mu po głowie bębni, Siwa wierzba szumi na zakręcie: – Gdzie ci śpieszno, miły referencie? Pisnął zając w krzakach schowany: – Chyba ci szajba odbiła, kochany? Ale jemu nie odbiła szajba, Tylko mu się przyśniła łajba, Cała w żaglach, masztach i wantach, A on na niej w złotych akselbantach, I ze szpadą komandorską u boku I z lunetą pełnomorską przy oku, I z załogą buńczuczną acz sprawną I z dziewczyną, strach jak powabną! A pod wpływem tego omamidła Nasz urzędnik połamał liczydła, Potem rozbił dziurkacz ze szczętem I obsikał naczelnika atramentem A następnie w szalonej szarży Rozbił szwadron przemysłowej straży. No i idzie pod niebem pochmurnym, Żona za nim woła: – Wracaj durny! Wsiowe kundle go szarpią za spodnie A on tylko się uśmiecha łagodnie, I przeciera okulary mokre: – Ja – powiada – muszę na okręt! Coś – powiada – mnie popycha i dźwiga, I tak chciałbym jak Leonid Teliga! Maszeruje od miasta do miasta, Owłosieniem i legendą obrasta, Już się o nim mówi wieczorem, Już dla innych się staje wzorem, Już windują go na piedestał, Więc go trzeba złapać, żeby przestał! Bo co będzie, gdy we wszystkich biurach Zabrzmi raptem zbiorowe &plqq;Hurra&prqq;? Bo co będzie, gdy urzędnicy Ruszą tłumnie środkiem ulicy Porzucając wygodne etaty I gdy każdy zażąda fregaty? Statków wprawdzie robimy bez liku, Ale jak tu żyć bez urzędzików??? Nieładnie! Cuda dzieją się na świecie! Oto historyjka jaka: Przyszło na świat dziwne dziecię Płci chłopięcej u Dreptaka. Maluch, niby dość normalny (znaczy się z zewnętrznej formy!) Całkiem był proporcjonalny, Każdy członek według normy, Chłopczyna ów, wieczorem Zamiast się pobawić z tatą – Siadał przed telewizorem Jakby jakiś głupi matoł, A słuchając wiadomości Z niezdrowymi wypiekami, Denerwował wszystkich gości Dość dziwnymi uwagami. Ot, na przykład jest w dzienniku Że się udał zbiór buraka, To on zaraz fiku miku! – Ot, – powiada – radość jaka! Szczęście bije mu z oblicza, Dłońmi aż się klepie w uda: – Ech, kompania cukrownicza Pewnie się w tym roku uda!!! Albo też o brygadziście Mówią, Janie Frydryszaku, Który spisał się fajniście Przy produkcji saletrzaku, A nasz chłopczyk, zamiast spatki, Leci, zeszyt, pióro niesie, Bo on robić chce notatki O wspaniałym tym sukcesie! …więc wśród rodzinnego grona Nie patrzono nań życzliwie… – Chyba robi z nas balona! Mawiał tato podejrzliwie… Aż raz, gdy się syn radował Wieścią że ktoś dostał order, Tato tak się zdenerwował że dał mu dwa razy w mordę, Poczem gonił go po chacie W tyłek kopiąc go co chwila… Dziwię się, oj dziwię tacie! To nieładnie bić debila! Nie sztuka kochać Szwecję Nie sztuka kochać Szwecję, Hawaje lub Honduras, Bo jakież tam obiekcje Mieć możesz albo uraz? Bo jakieżeż pretensje Wysuniesz do tych krajów? Ty kochaj swoją pensję I ranny tłok w tramwaju! Nie sztuka kochać Paryż I Pana Prezydenta! Prezydent nie obdarzy Paczuszką cię na święta, Nie wyśle cię na wczasy Pod Szczyrkiem lub Kudową – Ty kochaj, byku krasy, Swą Radę Zakładową, Klub kochaj lub świetlicę, Gdzie kiedyś cię pobito, I ciemną swą ulicę, Gdzie mieszkasz wraz z kobitą, I kiepską dość konfekcję, I odciągane mleko… Nie sztuka kochać Szwecję, Gdy Szwecja jest daleko! Ty wierny bądź ideom Krajowym i plenerom, W Pieninach kochaj przełom I na swym dworcu peron, Penaty swe i lary, p wredną ciotkę z Gniezna – Nie sztuka kochać Paryż, Zwłaszcza jak go się nie zna! Nie sztuka kochać Szwecję Bajkową jak zjawisko, Ty – jeśli nie chcesz wściec się – Abstrakcji musisz strzec się, I podziwiając Szwecję I Grecję, i Wenecję, To kochać – co jest blisko! Nietolerancja Choć kochamy się we Francji, Choć nas Francją wschodu zwano, Nie ma u nas tolerancji Takiej jak tam, nad Sekwaną. Serce w nas odmienne bije Co w tej chwili słychać właśnie: Chórek: A kto z nami nie wypije Niech go piorun trzaśnie! Jeśli gość jest niepijący, Jeśli nie jest wytrzymały, To się prosi, cały drżący By nie wlewać weń gorzały, Ale próżno drań się wije, Zaraz towarzystwo wrzaśnie, Chórek: A kto z nami nie wypije Niech go piorun trzaśnie! Niech to nawet grozi życiu, Niech jak kwas przepala kiszki, Niech faceta po przepiciu Obskakują białe myszki, Niech go w łeb obuchem bije, Niech mu mętny wzrok zagaśnie! Chórek: A kto z nami nie wypije Niech go piorun trzaśnie! Rośnie we mnie duch oporu, Desperacja mnie ogarnia – Niech mnie lepiej trzaśnie piorun, Zawszeć krótsza to męczarnia, Zrobię ja im jeszcze chryję Co ich wstrząśnie i zadraśnie! Chórek: A kto z nami nie wypije… Dobra, niech mnie trzaśnie! (piorun) Chórek: (rozczarowany) Ueeeeeee…! (konająco) No… pozbyłem się tych gości… Skończyły się… waśnie… (upadek) Chórek: (pogrzebowo) Niech mu gwiazda pomyślności Nigdy nie zagaśnie…!!! Niezadowolenie Skonstatowali to uczeni Z ich prac najlepiej się dowiecie Że tylko niezadowoleni Coś uczynili na tym świecie, Bo zachwycony sobą facet Co dzierżył berło lub biskupstwo Sam sobie zwykle dawał placet Na bierność, mierność i nieróbstwo. Nie szurał, nie rwał się do boju, Nie myślał o odległych celach: Chwalca ustroju – dla ustroju Jest gorszy od nieprzyjaciela! Na co nam grzeczni, cisi, zgodni? W boju do kitu są grubasy, Postęp robili zawsze głodni Lub naukowcy dużej klasy, I różne duchy niespokojne Łase na kłótnię i krytykę, Co rozrabiały, szły na wojnę Lub odkrywały Amerykę. Kolumb nie siedział w domu kołkiem Ronald Amundsen nie tkwił w betach Gagarin nie był zaś aniołkiem Jak to podaje się w gazetach. Gdy inni się kłaniali nisko Z wyrazem cichej aprobaty – Polak nie zgadzał się na wszystko Przed stoma, i przed dwoma laty. Że za to dzisiaj jest ceniony, Że jest mu lepiej i radośniej – Ze wszystkich niezadowolonych Zadowolenie niech w nas rośnie. Chlebem nie tuczmy ich i solą Nie pieśćmy w noce, ani we dnie, Bo – Boże broń – się zadowolą, I będzie cicho. Ale wrednie. Nieznana wersja &plqq;Powrotu taty&prqq; Mickiewicza (…) Wtem słychać turkot, wozy jadą drogą I wóz znajomy na przedzie, Skoczyły dziatki i krzyczą jak mogą: – Tato, ach tato nasz jedzie! – Ruszajcie! – kupiec na sługi woła – Ja z dziećmi pójdę ku miastu! Idzie, aż zbójcy obskoczą dokoła, A zbójców było dwunastu. Wóz zrewidował pewien starszy zbójca, Groźniejszy niż sam Korwin-Mikke, Poczem, za gardło pochwyciwszy ojca Spytał: – Skąd masz ceramikę! – Z Wrocławia! – chórem zakrzyknęły dzieci, Gdyż ojciec drżał jak senator – – Przy Szybowcowej, pod dwudziestym trzecim Działa tam firma CREATOR! Zbójcą rzuciło jakby był pod gazem, Oczy wylazły mu z głowy: – Toż to Cybińska robiła tę wazę, A tamtą chyba Horbowy! Dajcie telefon, to was rżnąć nie będę! – Tu nóż przystawił dziewięciu… – Pięćdziesiąt jeden, dziewcięćdziesiąt siedem, Dwadzieścia cztery. Do pięciu. – Hurra! – wrzasnęli bandyci drogowi – Na Szybowcową! Po łupy! Zaś tatko złożył hołd CREATOROWI Za ocalenie swej grupy. Nieznany fragment &plqq;Pana Tadeusza&prqq; (zupełnie nieznany, bo sam go przed chwilą napisałem) (…) Właśnie nowiutką bryczką wjechał młody panek I okrążywszy trawnik, zawrócił przed ganek. – Tadeusz! – krzyknął sędzia na widok chłopczyka – Jedziesz prosto z Wrocławia? A cóż to za bryka? Jakaś dziwna… Brak koni… Tablica rozdzielcza… – Ha! – prychnął Tadzio – Stryjo nie poznaje Jelcza? – A któż robi te cuda i w świat je wyprawia? – Toż Jelczańskie Zakłady, tuż koło Wrocławia! Jelcz to krzepa, nie jakiś tam trabancik kusy, Możesz waść dla swej szlachty nabyć autobusy, Samochody skrzyniowe, ciężarówki chwackie, A będą chcieli sikać, to wozy strażackie! – Ba… – zawahał się Sędzia – Lecz ja ciągle w siodle, Na koniu, więc w tym wozie poczułbym się podle… – Nieprawda! – krzyknął Tadzio, bo to go ubodło – Kupuj ciągnik siodłowy i wyłaź na siodło! My obadwaj na czele! Z tyłu szlachta wali! Szast-prast i wygonimy z ojczyzny Moskali! – Wyganiać? A skąd takie pomysły wisielcze! Ściągnąć ich jak najwięcej i sprzedać im Jelcze! Posprowadzać ich tutaj i sprzedać im Jelcze! Oni wreszcie poznają urok dobrobytu, A my zyskamy nowe, wschodnie rynki zbytu! – Lecz jak zakupić Jelcza? Pewnie z tym ambaras… – Wrocław, trzy – osiem – zero, sześć – jeden dzwoń zaraz! – Trzy – osiem – zero… – Sędzia notował w napięciu – Sześć – jeden…? – Do sześćdziesięciu dziewięciu! Sędzia wykręca numer i o Jelcza prosi. A Tadzio też wykręca numer, swojej Zosi. Niże w tle &plqq;Bolero&prqq; Ravela Gucio Dreptak przerwał pracę, wstchnął, wyszedł do ogrodu Znowu westchnął, bo się poczuł jakiś słaby i maleńki, A to tylko brzydkie niże nadciągały od zachodu Niosąc oprócz zmian ciśnienia różne stresy, łzy i lęki. Gucio Dreptak swój żywopłot sekatorem wielkim strzyże, Ciacha, macha, bo ma stracha, że nie skończy z tym przed nocą, A z zachodu ciągną sznurem obrzydliwe, małe niże I już Gucio zamiast ciachać, z rezygnacją myśli: – Po co? Stanął Gucio na trawniku, wzniósł zmartwione oczki w górę, Szarpnął rzadką swą fryzurę i pomyślał: – Matko Boska! Jadowite małe niże od zachodu ciągną sznurem, A na każdym, jak na koniu, jedzie jakaś podła troska! Wszystko wokół zdrowe, nowe, i zielone, i ruchliwe Mamy więcej kalafiorów, tranzystorów i prodiży, Ale ciągną od zachodu małe niże obrzydliwe, A co będzie, gdy nade mną któryś taki niż się zniży? I popatrzył Gucio Dreptak na sąsiadów, też Dreptaków, Co czytali, pracowali, spali, gnali za potrzebą, A nad nimi też te niże szły jak stada wrednych ptaków, Ale mało który Dreptak tak jak Gucio zerkał w niebo. Więc pomyślał sobie Gucio: – skoro wszyscy tacy sami, To dlaczego mam żyć w trwodze na krawędzi paraliżu I od innych czemu bardziej mam przejmować się niżami, Które ciągną tu stadami, od zachodu, niż po niżu? I to – mówiąc między nami – jest jedyna słuszna rada, Nie przejmować się, szczególnie gdy się na noc drzwi zatrzaśnie, Że paskudne, małe niże od zachodu ciągną w stadach, I że któryś może wybrać domek Gucia, lub twój właśnie… Noc grudniowa nad Polską Noc zimowa nad Polską, Ciemna nocka grudniowa. Od Szczecina po Krosno Wszystko w lodu okowach. Śnieg zasypał nam okna, Dźwięczą dzwonki u sanek, Noc nad Polską głęboka I daleko poranek. Wicher w pustych kominkach, Sad skostniały od mrozu, Nasza biedna choinka Tak niewiele ma ozdób – Kilka słodkich okruchów, Kilka świeczek, co kopcą, I blask zimny łańcuchów Pod tą gwiazdą tak obcą. Noc grudniowa nad krajem, Ale bliski kres cierpień. Wrócą kwietnie i maje, Wróci lipiec i sierpień. Wyplenimy nienawiść, Broń zamkniemy w kaburach, Usiądziemy na ławie Razem z braćmi w mundurach. Nota protestacyjna Ostra, protestacyjna nota: – Nieprawdą jest, jakoby w naszym mieście Zjawił się ptak o kształcie kota I wysiadywał jaja w gnieździe. Wszelkie na ten temat informacje Opublikowane w wiadomej audycji Są to ordynarne prowokacje Spreparowane z określonych pozycji. Przez rozmaitych wyciepków i niedonosków Przy umyślnym zachwianiu proporcji, Więc zastrzegamy sobie prawo wyciągnięcia ostatecznych wniosków I zastosowania retorsji Oraz opublikowania prac na ten temat, Które nasi naukowcy już przygotowują, Zwłaszcza że ptaków o kształcie kota w ogóle nie ma. I jaj w gniazdach nie wysiadują. Natomiast, faktycznie, w ogrodzie Jana Dreptaka Przy ulicy imienia Bohaterskich Mężów Brydżit Bardo, Zjawił się kot o kształcie ptaka, I zażądał dwóch jajek na twardo, Tak więc kot ptaszkokształtny Nie zaś kotokształtny ptak, Co zaświadcza weterynarz Józef Pikantny, I zootechnik Alojzy Kłak, Oraz farmaceuta Zdzisław Ciemieniucha, A tamtą wiadomość, która nam ubliża Wyssaliście z własnego, brudnego palucha! – Społeczeństwo, i Senat Kocmyrza. Notomania w tle polonez O muzo, rękę moją poprowadź Gdyż chcę rymami spytać rodaków: – Czy my musimy wszystko notować Z uporem, godnym kupy maniaków? Przez historyczne wszystkie okresy Przez różne zwadki, zdradki, przypadki Przeszliśmy, dzierżąc w dłoniach notesy I robiąc szybkie, zbędne notatki. Pewien kronikarz zgłupiał ze szczętem Gdyż zanotował – słuchajcie młodzi! – Iż Leszek Czarny był impotentem. Co to – przepraszam – kogo obchodzi, Z wyjątkiem Leszka, pani Leszkowej (dorzućmy jeszcze dwie – trzy osoby) A może Leszek miał bóle głowy, Albo po prostu miał inne hobby? A weźmy radio! Cóż tam gadają! Oto dziś rano spikerka rzekła: – W północnej części naszego kraju Zanotowano pięć stopni ciepła! Było co zaraz wpisywać w notes! Było co bazgrać – marne pięć stopni! O, muszę ostry założyć protest, Bo się stajemy wszyscy okropni. Niech-no kartofle sprzeda gospodarz – Wnet dziennikarze żmudnie wypocą: – Zanotowano zwiększoną podaż… Kto zanotował? Na co i po co??? Zyzio notuje co rzekł Antoni, Antoni każdy notuje grosik, Henio z notesem jak głupi goni By zanotować kto spał u Zosi… Ludzie! Ja pierwszy protestowałem Przeciw tej manii, nim nas omota! …nawet tu wszystko zanotowałem, Zawsze co nota, to jednak nota… Nowe spojrzenie na &plqq;Hamleta&prqq; Hej, nie wiadomo zupełnie jak trzeba grać Hamleta, Grano Hamleta różnie, bo grała go kobieta, Niejaka Modrzejewska, czy też Kwiatkowska nawet? I Holoubek i Hanuszkiewicz stworzyli kreacje ciekawe: Był Hamlet furiat i wariat, Hamlet cwaniak i Hamlet filozof, Nawet Hamlet na motocyklu, Hamlet z pieskiem i Hamlet z kozą, Hamlet myśliciel, zbawiciel i Hamlet zrobiony na chama, Więc jeden młody reżyser kiedy otrzymał ten dramat, To najpierw ze zmartwienia zzieleniał jak jaki ogórek, A potem uderzył głową w kamienny, przydrożny murek, I płakał i głośno biadolił: – O losie, losie fatalny, Co robić, żeby mój Hamlet był całkiem oryginalny, I żeby wśród grona krytyków i kompetentnych osób Mówiono, że odczytałem Hamleta na nowy sposób? I tak się tym wszystkim sfrustrował, tak o tym myślał dużo, Że rozpił się, i nie było dnia żeby się nie urżnął, A tu już premiera nadchodzi, już wali na salę publika, Już znawca siada przy znawcy, a krytyk koło krytyka… A wtem się uniosła kurtyna, orkiestra zagrała hopaka, I spoza kulis wyleciał reżyser na czworakach, Wyłącznie w sztywnych mankietach przymocowanych sznurkiem, Z półlitrówką pod lewą pachą oraz z wetkniętym piórkiem, I rąbnął ryjem o deski po stracie równowagi, A jeden krytyk szepnął: – To aluzja, że król jest nagi!!! Tymczasem nasz reżyser czknął, usiadł, potężnie chuchnął, Odgryzł zębami butelkę i jął się zalewać matuchną I krzyknął do Naczelnika Kultury: – A żebyś trzasnął! A potem się wypiął na wszystkich, ziewnął dwukrotnie i zasnął, A potem oklaski zabrzmiały i okrzyki: Bis! Brawo! Cudownie! Ach jakież to nowe spojrzenie! Dać mu medal, kupić mu auto! A jeden młody recenzent nawet rozdarł się &plqq;Autor, autor!!!&prqq; – Ależ panie – wyszeptał kolega – przecież Szekspir nie żyje niestety…! Młodzik pobladł i jęknął: – No patrz pan… a ja dzisiaj nie czytałem gazety… Nowe sporty monolog dziecka Bardzo kiepskie są wyniki Naszej lekkiej atletyki, Polak kiedyś był potęgą A teraz jest niedołęgą, Jak pobiegnie to zemdleje A jak skoczy to się zleje Zimnym potem, oraz przedtem, I o pomoc prosi szeptem. Ja bym tam inne metody Wprowadził na te zawody, Nie jakieś biegi wzdłóż toru, Tylko raczej coś z folkloru, Jakąś specyfikę naszą Której inni się przestraszą, A my w absolutnej chwale Zgarniamy wszystkie medale. Na przykład zrobiłbym skoki Nie w górę, tylko na boki, A zamiast skoku o tyczce Wprowadził Skok O Zaliczce, Bieg po pensję dał czasami /trzy tysiące. Z przeszkodami/ A znowuż wyścigi w chodach Rozgrywałbym w samochodach, Bo po marce samochodu Zaraz poznać klasę chodu. Poza tym po co te rzuty? Dużo lepsze są odrzuty Z zagranicznego eksportu, W sam raz dla naszego sportu, A jak rzut – to nie oszczepem, Tylko po naszemu, cepem, Ewentualnie nie młotem Tylko od sąsiadów kotem, Natomiast również nie kulą Tylko Józefem Kotulą Co chodził do twojej żony I ukradł ci kalesony. Wreszcie zamiast rzutu dyskiem Można by dać rzut przyciskiem Biurowym, w głowę kolegi, Potem rozegrać grę w piegi, Po zawodach palnąć mówkę, Zamiast nagród dać łapówkę I zdrowo popić na mecie, A nie gdzieś jeździć po świecie Żeby się z nas inni śmiali Że my tak kiepsko biegali… I owszem, zaprosić drani: – Przyjedźcie do nas kochani, Włóżcie tenisówki, szorty, Uprawiajcien a s z esporty! Lecz mało kto stąd wyjedzie… Nowy model sylwestra Hej, sylwester już za pasem, Mama ściska biodra pasem Elastycznym, przez co chudnie I wygląda wręcz przecudnie! Tata wyjął garniturek I patrzy, czy nie ma dziurek, Bo się przecież kilka moli Mogło wkraść, mimo kontroli. Mama wkłada adamaszki, Tato nogi wbił w kamaszki, Przy czym dosyć głośno wrzasnął, Bo mu się zrobiło ciasno I się cały z bólu spocił, Tak mu szewc te buty sknocił. Ale wreszcie są gotowi, Stoją śliczni i różowi, A mama robi wymówkę: – Kopnąłbyś się po taksówkę! Tato na to, żeby mama Się kopnęła raczej sama, Dalejże się głośno spierać, Dalej złościć się i gderać, Było mnóstwo krzyku, śmiechu, Mamci brakło już oddechu, Wciągnęła powietrze w płucka I się stała rzecz nieludzka, Bo tu naraz jak coś huknie, I na mamci pękły suknie, I różne takie nadmiary Wyskoczyły przez te szpary, Co widząc kochany tata Ryknął śmiechem jak armata; Zapomniał o bólu w stópce I wyciął ze trzy hołubce, Ale zaraz zbladł, osłupiał I się więcej nie wygłupiał, Tylko – by mieć ulgę w mękach – Usiłował stać na rękach, A udałoby się, gdyby Nie wyrżnął nogami w szyby… Hej, zawyło, zaświstało, Meble śniegiem zasypało, Zamarznięta cała chatka, Długi sopel zwisa z dziadka, Babcia, twarda i uparta, Dotarła do klo na nartach, A syn Kazio pod schodami Stoczył walkę z pingwinami, Dalej wszyscy okna wprawiać! Dalej czyścić i ustawiać! Dalej machać szczotką, ścierką! Lśni mieszkanko jak lusterko. W piecu huczy, w telewizji Nie ma przerw w odbiorze wizji, Na ekranie Matka Boska… O, pardon, to pani Loska, Z pamięci zapowiedź szasta, Że zaraz za pięć dwunasta. Mama zdjęła strój popruty, Tata zdjął te ciasne buty, Jęli bratać się i kochać, Życzyć sobie tudzież szlochać, Z nimi dzieci i dziadkowie, Tata wzniósł toast na zdrowie, I wszyscy o wpół do pierwszej Zasnęli w zgodzie najszczerszej. A inni pili żubrówkę, Marnotrawili gotówkę, I nazajutrz mieli katza, I co? Czy to się opłaca? Śluby rycerskie Przed kolejną, wojenną, rycerską wyprawą Składali wszyscy śluby jak wymaga prawo. Na przykład Bobczyk, który miał w herbie pawiana Ślubował nie jeść mięsa, aż zabije chana Tatarskiego. Niestety, wyrok losów sprzeczny Spowodował, iż wybuchł tam przewrót społeczny, Chanowi łeb urżnięto, nogi et cetera, I wybrano sejm, senat, rząd oraz premiera, Bobczyk ślubu nie spełnił i już nieustannie Żył odtąd na sucharkach i na kaszce mannie. Natomiast Rosołowski poprzysiągł się wcale Nie golić, aż odzyszcze święte Jeruzalem I wyruszył samotrzeć, lecz gdy przez Podole Posuwał, wpadł ciupasem w turecką niewolę Kędy sułtański chirurg, w charakterze szpasa Zrobił mu pewien zabieg i dał mu pół basa Na drogę. Rosołowski nie zdobył więc miasta, Przeto wciąż się nie goli, lecz i nie zarasta. Cerę ma różowiutką, mieszka wraz z mateńką, I podśpiewuje raźnie, tyle że dość cieńko. Zaś rycerz Dreptak przysiągł: – Miejcie mnie za burka, jeślibym do zabicia ostatniego Turka Dotknął swej ślubnej żony w jakikolwiek sposób. Tu podpisał, wzbudzając podziw mnóstwa osób, Na koń skoczył i ruszył, gdy wtem krzyknął hetman: – Na boga, panie Dreptak, do Turcji to nie tam, Tylko w przeciwną stronę! – Wiem – rzekł Dreptak kwaśnie – Że w przeciwną, dlatego też tam jadę właśnie… – Jeżeli Turczynów nie wygnieciesz w walce Nie możesz dotknąć żony nawet małym palcem! Dreptak warknął przez zęby: – Mój zacny hetmanie, Nim co powiesz, obejrzyj wprzódy moją Franię… I wyjął miniaturkę. Co widząc szef armii, Wzdrygnął się i rzekł cicho: – Synu… jedź do Warmii… Śmierć kontradmirała Pośród zamieci, śniegów i lodowców Dryfuje stary zardzewiały wrak – To kontradmirał na kontrtorpedowcu Wyruszył znów na antarktyczny szlak. Zasypał śnieg kontradmiralski salon, Z wybitych szyb wypełza zimny mrok, A w mroku lśni kontradmiralski galon. A nad nim lśni kontradmiralski wzrok. Śmiertelny mróz na gardle palce kładzie. A kontradmirał snuje wspomnień nić. Jak z kontrabandą walczył w kontrwywiadzie. W kontrofensywach jak się umiał bić… I wielka mu wspomina się opera, I jednej Kasi słyszy znów kontralt, I widzi twarz jej gacha, kontrolera Od kontramarek, przy odbiorze palt… Zahuczał wiatr, zadrżało pudło stare. Pochwycił je w stalowe kleszcze prąd. A kontradmirał chciał dać kontraparę, Lecz nagle zawył: – Dość już tego &plqq;kontr&prqq;!!! Dać całą naprzód – krzyknął w jakąś rurę – Z żelaznych ram wypadły resztki szkła I stary wrak wpadł na lodową górę I ruszył w swój ostatni rejs – do dna! Środek na korozję Gdy go deszcz zmoczył i wiatr przewiał Lub śnieg przysypał w srogich bojach, To rycerz Dreptak strasznie rdzewiał (znaczy nie on, lecz jego zbroja). Nie dość, że kaszlał, kichał, skrzypiał, Rzęził, charkotał, lał i kaszlał, To jeszcze tak okrutnie zgrzytał Jakby po szybie stara raszpla. Czasami kneź za łyżkę chwyta, By zjeść na obiad smaczne skwarki, A tu za onkem cos tak zgrzyta, Że aż przechodzą wszystkich ciarki. Apetyt wszystkich wnet odbiega, Truchleje dwór w ksiażęcym domu – Rety, to znowy ta lebiega, Chodzący symbol zbiórki złomu. Widząc tak wielkie animozje Dreptak, by prestiż swój ocalić, Wynalazł środek na korozję I przyszedł, by się nim pochwalić. Wchodzi bez zgrzytu i bez szmeru… Tłum dworzan właśnie zupkę chłeptał, Wtem wszyscy w krzyk: &plqq;- A to dopiero! Niech żyje wynalazca Dreptak!!!&prqq; Zaraz rycerzy wstało paru, Ucalowali jego szczerze I mówią: &plqq;- Ty, daj trochę smaru Bo nam rdzewieją też pancerze…&prqq; – A proszę, niech panowie biorą. – Rzekł Dreptak. – zaraz wszystkim zważę, Lecz kosztowało mnie to sporo, Więc teraz uncja po talarze. Wszyscy spuścili nos na kwintę, A książę spuścił nos na kwartę I wpadł na pomysł w jednej chwili, I krzyknął grożnie: – A gdzie patent? Dreptak zaś dumnie podniósł głowę, Nie zląkł się, bo był z dobrej szlachty, Poprosił księcia o rozmowę I obaj wdali się w konszachty, I doszli do ustaleń pewnych, I zapisali rzecz do książek: &plqq;Pancerzol&prqq; – patent przeciwrdzewny. Autorzy: Dreptak oraz książę. I pieniądz sikał im do kasy Od wszystkich zbroi, tarcz i mieczów… Takie to wredne były czasy W tym zafajdanym średniowieczu. Święcone Materialisty Żył sobie materialista, co miał wierzącą żonę, A przez to moc kłopotów, ponieważ ta żona Koniecznie chciała mieć w domu święcone A że nie miała, więc była wkurzona, Tłukła szklanki, raz zupę wylała mu na głowę, Więc ten nieszczęśnik, czując że w łeb sobie strzeli, Krzyknął: – Możemy mieć święcone, ale wyłącznie ludowe!!! No i mieli… Przede wszystkim zmienili nazwę zgodnie z tym planem, Ze &plqq;święconego&prqq; na &plqq;akceptowane&prqq;, Następnie przygotowali potraw zestaw wielki, Upiekli więc nie baby, lecz obywatelki, Miast palmy zrobionej z bazi, postawili w przepięknej wazie bardzo ciekawą książeczkę o nadbudowie i bazie w językoznastwie… Skończywszy te prekursorskie praktyki Udali się w celu odbycia przedświątecznej samokrytyki, Poczem wrócili weseli w piękny, wiosenny poranek, I nagle spostrzegli, że przecież wcale nie mają pisanek, Ani jajka, by się nim dzielić. Na myśl o tym, wierzącej żonie Zaczęły się oczy pocić i latać nerwowo dłonie, Lecz mąż zawołał przytomnie: – Ach, na to także poradzę! I podzielił się z nią wspomnieniami z okresu walki o władzę. Święta krowa Mlekodajna, piękna, zdrowa, Żyła kiedyś zwykła krowa. Z przodu żarła trawę z sieczką, A z tyłu dawała mleczko. Dawała je w zimie, w lecie, Uwielbiali krowę kmiecie. Prawie hołd składali krowie, Aż jej przewrócili w głowie. Uwierzyła że jest święta I zrobiła się nadęta, Okrąglejsza od balona, I jakaś taka natchniona… Poszedł ją wydoić Wicek, A krowa w krzyk: – Won od cycek! W ziemię bij przede mną głową, Jestem bowiem świętą krową! Przyjechał krówski pan likarz, – Co ty tak – powiada – brykasz? Krowa, nie speszona wcale, – Odejdź – mówi – konowale, Właśnie czuję, że powoli Dostaję już aureoli! – Nieraz – rzekł lekarz – przy wzdęciu Szajba odbija bydlęciu, Nie bierz żeż, durny bawole, Tej szajby za aureolę, I posłuchaj mojej rady – Zrób ze dwa lub trzy przysiady, Bo cię te gazy uśmiercą! – Milcz – krowa na to – bluźnierco! Nie chciała słuchać dyrektyw, Bluzgała stekiem inwektyw, Aż doktor, co nie miał czasu, Zasunął jej szprycę z kwasu, Poczem schował się w lucernie, A ta krowa jak nie świernie! (czyli jak nie zaświergoli) I brzuch jej opadł powoli, Znów zrobiła się zwyczajna, Grzeczna, i w ogóle fajna… Wniosek: żadne dyrektywy, Nie zastąpią lewatywy! Święto kwiatów I O efektownej, smukłej dziewannie Mówi się wszędzie i nieustannie, Ot, mąż na przykład gdy wraca z drogi, Woła: – Dzie wanna? Ide myć nogi! Fiołek jest wśród kwiatków rodzajem wesołka, Nie razu się powiada o kimś że &plqq;ma fiołka&prqq;. Natomiast o kimś ważnym powiada się zgoła Inaczej, bo z szacunkiem: Ten, ale, ma fioła! Bratek ma dosyć mocną pozycję, Gdyż popierany jest przez milicję. Podczas włamania, albo wypadku, Milicja woła: – Ha! Tuś mi, bratku! Hodowanie rezedy bardzo się opłaca, Gdyż jej zapach wybitnie pomaga na katza. Pijaka przenosimy w rezedę, i wtedy mówimy że przeniesiony został do rezedy. Nasturcja jest odbiciem historycznej fali – Kiedyś, tośmy się nawet trochę Turcji bali, A teraz – prawdę mówiąc – panie redaktorze, Nas Turcja może … Święto kwiatów II Pożytek z mlecza: Siadł w mlecz Pewien rozrabiaka… Mała rzecz, A radość jaka! Kiedyś pewien kneź w Klecinie Zrobił forsę na roślinie, Więc ten kwiatek, zgodnie z tradycją, Zwiemy po dziś dzień forsycją. Pan Mickiewicz w wierszu &plqq;Lilie&prqq; Okrył wstydem swą familię Pisząc: &plqq;W wieńcu lilije Ach czyjeż to są, czyje?&prqq; Tymczasem wie nawet dziecię że Lilii nikt nie uplecie, Bo jest sztywna, więc się złamie… Do szkoły panie Adamie! Raport o kaktusie: Donoszę odnośnie kaktusa Panie naczelniku Że nie ma on krewnych w USA, Ale ma mnóstwo w Meksyku! Do pachnącego groszku Groch się przybliżył po troszku, Obwąchał, i spytał niecnota: – Ciota? Święty Włodzimierz Między żywych schodzi co jesieni Dobry święty, towarzysz Lenin. Wieczorami stąpa po asfalcie W leninówce i w niemodnym palcie, Chodzi, bracie po szarym świecie, Wiatr mu liście pod nogi miecie, Idą deszcze, żółkną ogrody, Obryzgują go samochody. Patrzy Lenin w lewo i w prawo, Czasem mruczy sam do siebie: – Brawo! Czasem okiem mongolskim błyska I w kieszeni pięści zaciska. Wielkomiejski ruch dokoła, Tu fabryka, tam nowa szkoła, Oświetlone sklepy przy drodze I urzędnik w błyszczącej wołdze. Myśli Lenin: – Wszystko przewidziałem, Moje słowo stało się ciałem, Nawet trochę za dobrze się stało – Ciała dużo, a słowa zbyt mało… Jak to mało? W kinach i witrynach &plqq;Leninowi&prqq;, &plqq;Z Leninem&prqq;, &plqq;Lenina&prqq;, Jego portret maluje chałturnik I kicz o nim nakręcają w wytwórni. Ściąga Lenin leninówkę na oczy, Ulicami jesiennymi kroczy, Widzi pałac błyszczący i nowy Ale nie wie czy to Smolny, czy Zimowy? Idzie Lenin, w tył założył ręce, Drepcze za nim moje stare serce, Moje serce melancholijne Gówno warte, bo bezpartyjne. Paliwo Ty nie siedź z miną nieszczęśliwą, Włóż spodnie, odstaw denaturat, Idź, formowane kup paliwo, Na zimę przyda się akurat! Nadlecą wichry rozszumiane, Przyjdą zawieje i śnieżyce, A ty paliwo formowane Będziesz już dawno miał w piwnicy… Rodzina skupi się, szczęśliwa, Przy piecu wszyscy siądą blisko, Formowanego garść paliwa Rzucisz łopatką w palenisko, I zapijając grzanym piwem Wędzone lub smażone trocie, Uformowane tym paliwem Będziesz się cieszył niczym kocię… I będziesz w myślach swych dziękował Naukowcowi dużej klasy, Który paliwo uformował Żebyś nie zamarzł, byku krasy! I wyobrazisz sobie w dali Zamglonej, ustawiony szereg Wytwórni formowanych paliw, Funkcjonujących bez usterek. I zespół pracowników, który Żadnych czynności nie pominie, Skomplikowane receptury Realizując precyzyjnie! Więc, rozpalając piec, rodacy Kawałkiem formowanej kostki Pomyślcie, ile tkwi w niej pracy, Ile rzetelnej, ludzkiej troski, Jakie problemy wewnątrz siedzą I jakie naukowe dane!!! …dzięki ci, ścisła wiedzo Za to paliwo formowane!!! Pana Mikołaja Reja z Nagłowic rozmyślania… …dlaczego w Polszcze nie wyszedł drugi etap reformacyjej? Jako fala ogromna w biblijnym potopie Widmo Reformacyjej krąży po Europie. Każda nacja, gdy z Rzymem nie bardzo się zgadza Obiera tę religię, która jej dogadza: We Szwajcarjej kalwinizm ma swoje mieszkanie, Hugonoci we Francyjej, w Angliej – anglikanie, Husyta siedzi w Czechach, protestant we Szwecjej, Posłuszny ewangelik żywie w Enerdecjej. Przyszła Reformacyja i na polskie kresy, W pierwszym etapie spore odnosząc sukcesy, Gdyż lud tutajszy, chocia niezbyt pracowity, bywa tolerancyjny, zwłaszcza gdy jest spity. Szerzy się apostazja, papież piuskę targa, Blednie kardynał Hozjusz i młodziutki Skarga, Już drżą czy ocaleje w Polszcze kościół święty, Gdy wtem śród innowierców wszczęły się fermenty I – jako się to u nas bardzo często zdarza – Już ten tego podgryza, ten tego naparza, Dalej że w dyskusyje, sejmiki, dystrakcje, Dalej się na wyznania dzielić i na frakcje, Mikołaj w protestanty, do Kalwinów Marian, Jasio poszedł w husyty a Stasio do arian. To co w każdym z narodów płynie własnym nurtem – Polaczkowie u siebie chcieli zrobić hurtem, Wedle swoich rodzimych, lechickich poetyk (o czem sam wiem najlepiej, bom takoż heretyk) Aż się całkiem pożarli, i z tej właśnie racyjej Nie wyszedł w Polszcze Drugi Etap Reformacyjej. Panienka z pierwszej i drugiej ręki Panienka z pierwszej ręki To przedmiot lirycznych westchnień, Promy czek słońca maleńki, Kwiatki nad wodą niebieskie. Jeszcze są przed nią udręki Pierwszy, dziewiczy jęk Panienka z pierwszej ręki Świeżutki, cieplutki wdzięk. Panienka z pierwszej ręki Czysta, jak kwiecie akacji: Nie wie, co stresy i sęki Prostracji i alienacji. Przez życia burze i lęki Na rękach musisz ją nieść – Panienkę z pierwszej ręki, A razem z nią – i jej cześć. Panienka z pierwszej ręki, Gdy ją porzucić spróbujesz, Odwoła się do maleńki: A ta ci życie zatruje. Przetrzymaj, zaciśnij szczęki I znajdź – rozejrzawszy się w krąg – Panienkę z drugiej ręki Lub z kilku dalszych rąk. Panienka z drugiej ręki To przedmiot naszych pożądań, Nie ma, jak inne panienki, Przesadnych życzeń i żądań, Rzadko przeżywa udręki, Obcy jej upór i lęk. Panienka z drugiej ręki Sprawdzony, zmierzony wdzięk. Panienka z drugiej ręki Dobra na okres wakacji, Ma już za sobą sęki Społecznej weryfikacji. Kmicic do swojej Oleńki Uderzał pięć lat lub sześć Panience z drugiej ręki Wystarczy życzliwe – cześć! Panienka z drugiej ręki. Gdy ci się znowu znudzi Rzecz załatwicie od ręki Jak dwoje dorosłych ludzi. Lecz czasem na dźwięk piosenki Nagle zapatrzysz się w dal Panienka z drugiej ręki, Panienka z drugiej ręki… Panienka z drugiej ręki… Z drugiej… A jednak żal! Panika W roku tysiąc czterysta dwudziestym i siódmym Stała się rzecz paskudna i wielce niemiła – Kneź Witold, zdyszany, spocony i brudny Wpadł i rzeki do Jagiełły: – Żona cię zdradziła! Była to czwarta żona (trzy już król pochował) Księżna Zofia Holszańska, w skrócie Sonką zwana;… Siedemdziesięciosześcioletni król skoczył do pował I krzyknął: – Łapać tego, tfy erotomana! Zaraz wieść się rozeszła, że stary się piekli, I naród się dowiedział i przeraził szczerze Poczem – tej samej nocy – precz z Polski uciekli Trzej bardzo szanowani i dzielni rycerze. Pierwszy – Jan z Koniecpola umknął w samych gaciach, Ażeby za granicą ukryć się u cioci, A tuż za nim w panice zwiewali dwaj bracia – Nierozłączni Dobiesław i Piotr ze Szczekocin. Inni zaś nie zdążyli. Wpadł Hincza z Rogowa, Wpadł młodziutki Jan Kraska i Wawer Zaremba, Wreszcie został schwytany rycerz Piotr z Kurowa, Gdy, nieświadom niczego, dłubał mieczem w zębach. Drżeli w lochu, czekając aż ich kał obedrze Ze skóry, lub powsadza ich na kotki w płocie, Gdy wtem królowa Sonka przysięgła w katedrze Że jest taką niewinną jak malutkie kocię. Jagiełło się rozjaśnił, wypuścił ich z ciurmy, Żonę na przeprosiny buchnął dwakroć w mankiet, Spostponował Witolda, krzycząc: – Oż ty durny! A niedoszłych wisielców zaprosił na bankiet. Że zaś już był wiekowy (jak się wyże; rzekło) Więc puchar wychyliwszy, zdrzemnął się nad michą. Wówczas królowa rzekła: – No, to się upiekło… Na co oni jęknęli: – Sza! Będziesz ty cicho???!!! Pan Tadeusz – Inwokacja O czymże dumać na paryskim bruku? Siędę, napiszę jaką rzecz do druku, Niedługą wszakże, gdyż szkolne reformy Nie preferują zbyt rozwlekłej formy. Oto – na dowód – list najświeższej daty Z podpisem Pani Minister Oświaty: &prqq; – Panie Mickiewicz, ogromnie mię wzrusza Epicki patos &plqq;Pana Tadeusza&prqq;, Nie mam też żadnych uwag co do treści, Lecz w gabarytach szkolnych się nie mieści, Bo polska młodzież, chociaż nader bystra, Dźwigając nadmiar wiedzy w swych tornistrach Nie zdąży nawet poznać Mistrza Jana Dobraczyńskiego, cóż dopiero Pana? Chcąc przeto zyskać u nas popyt szerszy, Skróć każdą księgę gdzieś do ośmiu wierszy, Piętnując przytem alkoholizm szlachty I prozachodnie, niezdrowe konszachty…&prqq; Do ośmiu wierszy… zabieg dość ponury… Lecz mamże wypaść z ram literatury? Nigdy! Doczekać muszę takiej chwili By te komiksy pod strzechy trafili! KSIĘGA I: Gospodarstwo Cichy wieczór na Litwie, owczarz owce maca A Tadeusz po studiach do domu powraca Chce usprawnić rolnictwo, do pracy aż wzdycha Ale Wojski natychmiast daje mu kielicha Pod wpływem alkoholu Tadzio czując Wenę Podrywa własną ciocię, starą Telimenę A Asesor z Rejentem kłócą się przy wódce Wreszcie wszyscy posnęli. Dalszy ciąg już wkrótce. KSIĘGA II: Zamek Pośród krat, baszt i różnych innych dupereli Siedzi Hrabia po mieczu, pochwie i kądzieli Zaś Gerwazy oparty na swym Scyzoryku Opowiada mu serial o starym Stolniku Co Jackowi Soplicy nie chciał dać swej córki Więc tamten go – i słusznie – uwalił z dwururki Hrabia pije z Gerwazym i zemstę przysięga Zaś Woźny pędzi bimber. Tu kończy się księga. KSIĘGA III: Umizgi Wszyscy idą na grzyby. Wybucha panika Bo krótkowzroczny Sędzia zeżarł sromotnika Szczęściem kapitan Ryków co tam był akurat Wrzasnął : &plqq;Wy jemu dajtie skorje dienaturat. Na truciznu – trucizna.&prqq; Sędzia chwycił flaszkę, Ucałował odbitą na niej trupią czaszkę Wypił, huknął jak wszystkie pułki artylerii I wyzdrowiał. Niestety, koniec trzeciej serii. KSIĘGA IV: Dyplomatyka i Łowy Lud prosty w wiejskiej karczmie szykuje powstanie Zaś Hrabia z Tadeuszem robią polowanie Lecz że obaj pijani kiepsko im się wiedzie I każdy zamiast jednego widzi dwa niedźwiedzie Aż dopiero ksiądz Robak wybiegłszy zza krzaka Wygrzmocił misia pałą jak Ryndszus Polaka Pałą? – zdziwił się Wojski – A gdzie ksiądz ją znalazł? Dał mi ją przeor Kiszczak. Dalszy ciąg już zaraz. KSIĘGA V: Kłótnia Asesor pił Jarzębiak, Rejent ćpał Wiśniówkę Jankiel z Woźnym Protazym chlali Pejsachówkę Telimena Vistulę obciągała bratu Gdy Klucznik wleciał z okrzykiem : Biorą do Senatu! Zaraz tam pogonili wypluwając płuca Płócienniczak, Gargamel, brat Glempa i Guca Z tym, że jakoś do Izby Wyższej nie trafili Więc są w izbie wytrzeźwień. Dalszy ciąg po chwili. KSIĘGA VI: Zaścianek Słynie szeroko w Litwie Dobrzyński Zaścianek Spożyciem alkoholu, ilością skrobanek Pieśniami, które nuci lud prostolinijny Czasem jakaś głodówka, strajk protestacyjny Lud przyciśnięty nędzą, szlachcic mazowiecki Za kilka marek pacierz odmawia niemiecki Zaś miejscowej starszyźnie profesor Wisłocka Doradza, jak dać dupy. Teraz dobranocka. KSIĘGA VI: Zaścianek wersja II Sędzia razem z Protazym knują za kominem, Potem z księdzem Robakiem knują, Bernardynem, Zaś w Dobrzyńskim Zaścianku dzielnej szlachty wiele Knuje z Maciejem, zwanym &plqq;Kurkiem na kościele&prqq;. Tadeusz słuchał, patrzył, wreszcie spytał: – Wuju, Dlaczego wszędzie słychać &plqq;knuju knuju knuju…&prqq;? – Ty też knuj… – mruknął Sędzia, więc Tadeusz w nerwach Zaczął knuć Pannę Zosię. Koniec księgi – przerwa. KSIĘGA VI: Zaścianek wersja III W Zaścianku dziś wybory, więc głosuje wiara: Ten chce Napoleona, a ów obstawia cara. Wreszcie podsumowano wszystkie elementy: Napoleon – dziewięćdziesiąt, car ma dwa procenty. A więc car, co jest jasne nawet niemowlęciu, Ma większość: sześćdziesiąt pięc do trzydziestu pięciu. Kto tego nie zrozumiał, ten jest kawał ścierwa, Oj, będzie z tego draka – przedtem krótka przerwa. KSIĘGA VII: Rada Szlachta radzi jakby tu pozbyć się Moskali Nadjeżdża pędem Hrabia, strasznie konia wali Wiezie wieść, że jak słychać z plotek i przecieków Ksiądz Jankowski masowo nawraca Ubeków Jezu! – krzyknął ksiądz Robak – To dopiero kino! To przez to pół kościoła mam zapchane gliną! Wzburzona tym niechlujstwem szlachty cała zgraja Wyrusza na Soplicę. Teraz będą jaja. KSIĘGA VII: Rada wersja II Szlachta radzi, jak by tu pozbyć się Moskali, Nadjeżdża pędem Hrabia, strasznie konia wali, Wiezie wieść, że krajowa lista się zesrała, Wszedł tylko Kozakiewicz, bo pokazał wała. (Chwileczkę – rzekł Asesor. Nabrać się nie damy To nie ten Kozakiewicz!- Ale wał ten samy!!!) [1] A tymczasem Rózeczka kłóci się z Konewką, Gerwazy z Kropicielem a Jankiel z Brzytewką, Wreszcie zamiast na wroga, cała owa zgraja Wyrusza na Soplicę. Teraz będą jaja! KSIĘGA VIII: Zajazd Podkomorzy miał właśnie obalić Pershinga Gdy wleciał cwałem Hrabia, w dłoni lśni mu klinga Za nim szlachta szturmuje dwór, kuchnie, piwnice Gerwazy lewą dłonią pochwycił Soplicę I z okrzykiem Soplico! Giń kanalio chytra! Odbiwszy główkę wypił Soplicy pół litra Ale zaraz uczciwie wszystko zwrócił z pluskiem Padł i zasnął. W następnej księdze przyjdą Ruskie. KSIĘGA IX: Bitwa Szlachta związana w pęczki leży chłop przy chłopie Patrząc, jak brzydki Moskal polską wódkę żłopie Major Płut Telimenę już dosiadał gwałtem Gdy kwestarz Robak wjechał swoim starym autem I wykrzyknął basem: &plqq;Zciągnąć z niej tę carską glizdę!&prqq; Za późno! Płut wystrzelił. Salwa poszła w izbę A cała rota jegrów poszła spać do piachu W następnej księdze nasi będą wiać na Zachód. KSIĘGA IX: Bitwa wersja II [1] Szlachta związana w pęczki leży chłop przy chłopie Patrząc, jak brzydki Moskal polską wódkę żłopie Major Płut Telimenę już dosiadał gwałtem Gdy kwestarz Robak wjechał swoim starym autem I kaznodziejskim basem ryknął &plqq; Won od dupy!!&prqq; Za późno, Płut wystrzelił. Sypnęły się trupy A cała rota jegrów poszła spać do piachu W następnej księdze nasi będą wiać na Zachód. KSIĘGA X: Emigracja Nazajutrz wszyscy zbiegli do Napoleona Tylko ksiądz Robak nie mógł, bo akurat kona Kona, kona, aż zgłodnał. Zerwał jabłko z krzaka Nadgryzł je i w środku też ujrzał robaka Cześć kuzynie – rzekł robak. Ksiądz zasłonił lica I wyszeptał Spierdalaj, jam Jacek Soplica &plqq;Wiedziałem – mruknął Sędzia – już od pierwszych kartek&prqq; Koniec księgi. W następnej wkroczy Bonaparte. KSIĘGA XI: 1812 O roku ów! Kto cię widział na Litwie i w Rusi Ten wiedział, że ten burdel źle się skończyć musi Tłok, że nie ma na czym usiąść, co najwyżej w kucki Poniatowski, Dąbrowski, Wałęsa, Piłsudski Jankiel miast poloneza majofesa grzmoci Zosia płacze, bo Tadzia złapała na cioci A z RFN-u już wraca stara wołowina Co ją kiedyś skradł Hitler. Łoj, zbliża się finał! KSIĘGA XI: 1812 wersja II [1] O roku ów! Kto cię widział na Litwie i w Rusi Ten wiedział, że ten burdel źle się skończyć musi Tłok, że nie ma na czym usiąść, co najwyżej w kucki Poniatowski, Dąbrowski, Wałęsa, Piłsudski Jankiel miast poloneza majofesa grzmoci Zosia płacze, bo Tadzia złapała na cioci A naród skreśla wszystkich od dołu do góry I tak się wepchną jutro podczas drugiej tury. KSIĘGA XI: 1812 wersja II O roku ów! Kto widział cię na Litwie i Rusi, Ten wiedział, że ten burdel źle się skończyć musi! Tłok, nie ma na czym usiąść (co najwyżej w kucki), Poniatowski, Dąbrowski, bodajże Piłsudski, Jankiel miast Poloneza, majufesa grzmoci, Zosia płacze, bo Tadzia złapała na Cioci A uwłaszczone chłopstwo wyrywa do miasta I tworzy proletariat… Wnet księga dwunasta. KSIĘGA XII: Kochajmy się! Pije szlachta przy Wiejskiej ulicy skupiona Zdrowie Sędziego, Zosi i Napoleona Wiwat Sejm, wiwat Naród, wiwat wszystkie Stany! I prezydent tych Stanów, pan Clinton kochany Nikt nie chodzi do pracy, wszędzie dzwony dzwonią Towarzysze pancerni do spowiedzi gonią Bonaparte ocipiał i na Moskwę rusza No, tu na szczęście koniec Pana Tadeusza. KSIĘGA XII: Kochajmy się! wersja II Szlachta pije jak zwykle i wiwaty wznosi Napoleona, Wodzów, Tadeusza, Zosi, Zaproszonych, jak również nieproszonych gości, Mniejszości narodowych, milczącej większości, Wiwat nasza Reforma, wiwat PRON kochany, Wiwat Sejm, wiwat Naród, potępiamy Stany, Wyrównać stary Portfel, Hu – Ha, hulaj dusza…! …koniec dwunastej księgi &plqq;Pana Tadeusza&prqq;. KSIĘGA XIII: Geopolityka Już się przed Litwą przyszłość rysowała lepsza Gdy nagle krzyk się podniósł : &plqq;Napoleon spieprza!&prqq; Faktycznie, cesarz nawiał w kapciach i w negliżu &plqq;Aj, waj – zmartwił się Jankiel – uciekł do Paryżu&prqq; W tejże chwili od wschodu wśród gromkich okrzyków W kufajce i walonkach wszedł kapitan Ryków I rzekł patrząc życzliwie na szlachtę struchlałą : &plqq;Nu, wot my znowuż razem&prqq; I tak już zostało. Pan Wołodyjowski Powyciągawszy smutne wnioski Z sukcesów polskiej nowej szkoły Film – gigant &plqq;Pan Wołodyjowski&prqq; Robimy, barwny i wesoły Już przydzielona każda rola, Już słychać krzyki reżyserów, Już wynajęto Dzikie Pola W jednym z czołowych PGR-ów, Już wykopano stromy parów By w nim grasanci grasowali Wśród nich kilku jest Tatarów, Czterej kozacy (wszyscy biali), I innych osobników tłuszcza, Co – chociaż niesprecyzowani – To patrząc na nich się przypuszcza Że mniej lub więcej esesmani… Słychać okrzyki &plqq;Rachu-ciachu&prqq; (bo głupio mieszać tu Allacha…) Wołodyjowski na wałachu szabelką i czym może macha. myślą Żukrowski i Kotowicz: – Jakże tu Azją zwać bandytę? Ameryka-Tuhajbejowicz Niechaj porywa tę kobitę! Faktycznie! Oto porwał basię Chociaż się darła: – Jejku! Mamo! Zaś Luśnia warknął: – Ty burasie! Zaraz ja zrobię ci to samo! I rzeczywiście wśród dąbrowy Niewąsko zajął się padalcem, Na maszt go nadział antenowy I oczko mu wydłubał palcem! Jeszcze benzyną zlał odmieńca, Podpalił go, obrzucił stekiem I wszyscy chodu do Kamińca Co walczył już z Czang-Kaj-Szekiem. Niestety, padły zamku mury, Pan Michał wpadł więc na myś mądrą, A zaraz potem wpadł do dziury, Gdzie rozbił buzdyganem jądro. Jak ci nie huknie! Jak nie strzeli! To ci fajerwerk był dopiero! Wszyscy w powietrze wylecieli Wraz z reżyserem i kamerą… Ocean ognia wszystko zalał, Płacz podniósł się od Tatr do Wdzydzów, I nikt dosłownie nie ocalał… …z wyjątkiem nas, kinowych widzów… Paryskie dożynki Żniwa, żniwa w Paryżu, Żniwa owsa i ryżu, Wszędzie tańce i śpiewy wiejskie, Plon latoś bardzo fajny, Jadą, jadą kombajny Przez Pola Elizejskie. Niosą żeńcy jak trzeba Ogromny bochen chleba Wypieczony genialnie, – Hej, plon niesiemy, plon, W gospodarza maison! Zawodzą rytualnie. Toczą się przez bulwary Wozy pełne bez miary, Idą różne dziewczynki w szeregu, Słodko brzmi w ich usteczkach Pioseneczka &plqq;Szła dzieweczka do laseczka&prqq;. Bulońskiego. Jadą, jadą skuterem Bardotka z Rene Clairem. A za nimi sto motorów z wyciem. Marc Chagalle wraz z Picassem Machają wielkim hasłem: &plqq;Śtafeta Ślakiem Zwycięstw&prqq;! Idzie, idzie Prezydent, W ręku trzyma Farridę, W drugim ręku – pół litra koniaku, Namawia gospodarzy: – Pijta, niech wam się darzy W pszeniczce i w rzepaku! Hej, grają tarabany, A w Notre-Damie – organy Naprawione w ramach gwarancji, Brzmią pieśni w całym kraju… Dobrego urodzaju Wam życzymy, chłopi z Bratniej Francji!!! Księga piąta – Legowisko Lwa Patent Od kiedyśmy przyszli na ten ziemski padół, Uśmiech nigdy nie był naszą główną wadą – Francuski jest lekki, ciężki jest tyrolski, Angielski jest dziwny… Jaki jest ten polski? Można to prześledzić już od wieków paru – Nie lubi uśmiechu ni władza, ni naród. Skrzetuski się nie śmiał w domu ani w polu, Pan Zagłoba śmiał się, lecz po alkoholu, Jagiełło był smutny jak cmentarne brzózki, A Stańczyk? Wystarczy zobaczyć Hołd pruski… Spróbuj się uśmiechnąć nagle na deptaku: – Ty się z kogo śmiejesz, cholerny ciapciaku? W biurze przełożony uwagę ci zwraca: – Żadne chichy-śmichy, tu jest, panie, praca! Uśmiech na zebraniu też burzę rozpęta: – On się śmiał z wytycznych oraz prelegenta! W szkole nauczyciel przy elementarzu: – Ja ci się pośmieję, ty jakiś gówniarzu! Student na wykładach też słyszy: – Kolego, Nasza ekonomia to nic wesołego! Nie śmiej się przed grzechem, podczas i po grzechu: – Ja ci zaufałam, a tobie do śmiechu! Nie śmiej się ho urząd, kościół, sekretariat, Każdy kto się śmieje to wróg albo wariat… Więc gdy mnie czasem ktoś zahacza krótko: – Wam z jakich powodów jest tak wesolutko? Wariackie papiery wydobywam r buta: – Cretin satiricus chichrajtis acuta. Patent na uśmiech Od kiedyśmy przyszli na ten ziemski padół, Uśmiech nigdy nie był naszą główną wadą. Francuski jest lekki, ciężki jest tyrolski, Angielski jest dziwny… Jaki jest ten polski? Można to prześledzić już od wieków paru – Nie lubi uśmiechu ni władza, ni naród. Skrzetuski się nie śmiał w domu ani w polu, Pan Zagłoba śmiał się, lecz po alkoholu, Jagiełło był smutny jak cmentarne brzózki, A Stańczyk? Wystarczy zobaczyć &plqq;Hołd Pruski&prqq;… Spróbuj się uśmiechnąć nagle na deptaku: – Ty się z kogo śmiejesz, cholerny ciapciaku? W biurze przełożony uwagę ci zwraca: – Żadne chichy-śmichy, tu jest, panie, praca! Uśmiech na zebraniu też burzę rozpęta: – On się śmiał z wytycznych oraz z prelegenta! W szkole nauczyciel przy elementarzu: – Ja co się pośmieję, ty jakiś gówniarzu! Student na wykładach też słyszy: – Kolego, nasza ekonomia, to nic wesołego… Nie śmiej się przed grzechem, podczas, i po grzechu: – Ja ci się oddałam, a tobie do śmiechu… Nie śmiej się bo kościół, urząd, sekretariat, Każdy kto się śmieje to wróg albo wariat. Więc kiedy mnie czasem ktoś zahacza krótko: – Wam z jakich powodów jest tak wesolutko? Wariackie papiery wydobywam z buta: – Cretin satiricus chichrajtis acuta! Październik Ech, to byli chłopaki! Mieli stare waciaki, Nie tam żaden dziesiejszy ortalion! Szturmowali Zimowy, Poczem zmyto im głowy, Bo ktoś zgwałcił Kobiecy Batalion. Bagnetami zjeżeni Przypadali do ziemi, Podsadzali pod bramy petardy, Obsiadali taczanki Strojni w czapki uszanki, A na czapkach czerwone kokardy. Byli dzielni i prości, Nieświadomi wielkości, Nie równajmy się do nich, bo wstyd aż – Od nich się agitacji Oraz argumentacji Mógłby uczyć współczesny dygnitarz. Mamy fiaty i wołgi, Samoloty i czołgi, Przydział chleba, i cukru, i masła, Produkcyjne narady, Personalne układy, Książki, wstążki, pieniążki i hasła. Dla nas Rzymy i Krymy, Gdzie zechcemy – jeździmy, Rakietami latamy do nieba, Młodzież coraz piękniejsza, Nawet śmierć coraz lżejsza, Czego, kurcze, właściwie nam trzeba? Może właśnie fufajki I machorki do fajki, Żeby zamiast posady i kawy I rozważań przy biurku – Mieć karabin na sznurku I na patrol iść, ważny dla Sprawy. Pean na cześć intronizacji ministra Sidorowicza Szumi Odra, pluszcze Wisła, Świeży wietrzyk powiał, Wrocław wreszcie ma ministra W Ministerstwie Zdrowia. Zdychają mikroby, Pryskają choroby, Już nie będą nas gnębiły I naszej chudoby. Smutna Czerwonka Po polu się błąka, Tak przelękła się ministra Aż się biedna jąka. Krętek, całkiem blady, Ucieka w Bieszczady. Szukaj sobie, Blady Krętku Gdzie indziej posady! Spotkała się Grypa Z kompleksem Edypa: – Wie pan, wczoraj umarł Tyfus, Jutro ma być stypa… Pejzażyk Stoi kiosk, a przed kioskiem Walkowiak z Rosołowskim Piją z butelek piwo I dyskutują żywo. A stoją jak trębacze, Jakby w sposób junacki Grali na trąbkach czaczę Względnie hejnał mariacki Lewe dłonie na szelkach A prawe na butelkach. Ustalony porządek, I schemat już utarty – Lewa bada żołądek, Prawa odmierza kwarty. Tymczasem ich zmysły Pracują w sposób ścisły Aż słychać przez naskórek Chrobot szarych komórek, I spod nawisłych powiek Oko błyska rozumnie, Zaraz widać, że człowiek, A człowiek to brzmi dumnie Zwłaszcza gdy podsłuchacie Jak dyskutują z mocą, Walkowiak: – No co bracie? Rosołowski: – A bo co? Tu się uśmiechną do się Okrzykną pannę Helcię: – Panno Helciu, poprosiem Jeszcze raz po dubelcie! Mrok już ziemię ogarnia, Słychać w krzakach wrzask koci, A w nich wre uczuć nadmiar Oraz nadmiar wilgoci. Et z wilgocią pół biedy, Można i na półpiętrze, Ale co począć, kiedy Uczucia coraz większe? Więc już się jeden słania Drugi się wspina miętko, Po schodach do mieszkania Do żony, byle prędko! Jak wysoko… mój boże… Ręka za klamkę łapie… Homo sapiens? Być może Na razie homo sapie… Pełnia! Jedni lubią filety, Drudzy wolą kobiety, Jeszcze inni – uprawę ziemi, Lub sportowe zmagania. Ja – kocham sprawozdania Z różnych otwarć i akademii. Żadnych tam niespodzianek, Wszystko zgodne z planem, Każde słowo, gest każdy i okrzyk, Tak samo od stuleci, Bo to już Ramzes Trzeci Rzecz ustalił, i Scypion Młodszy. Wchodzą różni panowie, Wiem co każdy z nich powie, Jakich w mowie użyje metafor… To samo w przeddzień bitwy Mówił ongiś do Litwy Nowogródzki władyka, Litawor. Znaczy się żeby razem, Oraz znaczy się z gazem, bez pardonów i bez zachamowań, Że jak zewrzemy tyły To nie na nas siły: Polepszymy jakość opakowań! Wszystko z jednej matrycy – Karafka na mównicy, Małe dzieci wręczają kwiecie, Harcerze wszystkich duszą Chustkami (widać muszą!) Tak w centrali, jak na powiecie. Patrzę pełen zachwytu – Żadnych potknięć, ni zgrzytów, Niepotrzebnych, niezdrowych sensacji, Wszystko jak trzeba płynie… …wreszcie w jakiejś dziedzinie Mamy pełnię stabilizacji! Pewny słup Czasami pośród rozważań licznych Tak sobie myślę teoretycznie, Czy słup, powiedzmy telegraficzny, Jest całkiem pewny politycznie? Chyba w zasadzie jest pewny raczej, Dużych pretensji sobie nie rości, Nie miewa błędów, ani wypaczeń, Wahań, załamań i wątpliwości… Wprawdzie nikomu nigdy nie pomógł, Ale też nie wpadł w mieszczańskie gusta… Tylko że po co potrzebna komu Ta jego pewność, drętwa i pusta? Już ja tam wolę Zyzia Dreptaka, Co nie od razu sztywno stać umiał, Co nieraz gryzł się, męczył i płakał, I często błądził, zanim zrozumiał. Już ja go bardziej kocham i cenię, Chciałbym jak brata wziąć go w ramiona Za jego wady, jego zwątpienia, ZA jego wierność – gdy się przekona. Zyzio wędruje wśród huraganów, Szlak jego bywa wąski i śliski – Słup będzie służyć każdemu panu, Jest politycznie pewny dla wszystkich …ale przy wstrząsach ziemskiej skorupy W krytyczniej chwili, w walce lub biedzie Walą się nieraz bezduszne słupy A człowiek myśli. I nie zawiedzie. Pierwsze poważne ostrzeżenie Ot, zmartwienie i zgroza: Wchodzi ciocia skleroza Ukradkiem pod czyjś dach, Gość siada do obiadu A ona go od zadu Zachodzi i w łeb trach! I spójrzmy, co się dzieje? Facet cały sztywnieje, Oczy mu stają w słup, A ciocia grubą laską Macha, i jeszcze raz go W wierzchołek czaszki łup! Gość popada w amnezję, Zupy do końca nie zje, Wstaje, biegnie do drzwi, Wraca, siada, coś bąka, Wreszcie w obrus siąka Śmiejąc się: – Hy hy hy!!! Następnie na szwagierkę Wylewa salaterkę I potok brzydkich słów, I wyjąwszy dwururkę Krzyczy: – Tę wodną kurkę Zastrzelę z obu luf!!! Tu świadomość mu wraca, Gość po głowie się maca Obrzuca wzrokiem dom, A widząc trwogę gości Udaje, że to dowcip Mówiąc: – Kaj my to som? Więc nastrój się odpręża, Żona całuje męża, A żonę pieści mąż, Lecz skleroza przez kuchnię Znów wchodzi i jak buchnie!!! …i tak już będzie wciąż! Hej, czyś cieć, czyś dygnitarz, Też cię kiedyś przywita Zacna ciocia skleroza I też ci da po głowie, Więc żyj z ludźmi jak człowiek I nie bądź taki kozak!!! Pieśń finałowa Hej ramiona swoje złączmy Niech poglądy nas nie dzielą Śmiałym krokiem wspólnie kroczmy W czwarty wiek przed naszą erą, Wprawdzie wiatr złowrogi zadął I nastaje na nas Pers, Ale my z helleńską swadą Zakrzyknijmy z głębi serc: Jakoś to będzie, jakoś to będzie, Tu się doczepi, tam dolepi lub doprzędzie, Tu się wywróży, tam się przedłuży, Ciut zachachmęci, ciut wykręci, ciut wykurzy, Trochę przysiędzie, trochę zbędzie, Trochę w oczy sypnie kurz, Jakoś to będzie i już! Kiedyś w szkole każde dziecię Będzie wkuwać greckie mity, Jak do domu przez lat dziesięć wracał Odys tak był spity, I co łabądź zrobił Ledzie, A co znów Europie byk… Bedzie o nas głośno, bedzie, Więc radosny wznieśmy krzyk: Jakoś to będzie, jakoś to będzie, Tu się doczepi, tam dolepi lub doprzędzie, Tu się wywróży, tam się przedłuży, Ciut zachachmęci, ciut wykręci, ciut wykurzy, Trochę przysiędzie, trochę zbędzie, Trochę w oczy sypnie kurz, Jakoś to będzie i już! Pieśń klientów ORS-u Wróg się do nory kryje jak Borsuk A malkontentom także nie w smak – Dziesięć milionów klientów ORSu Wyszło ze śpiewem na jasny szlak! Dźwięczą im pieśni, zdobią ich kwiaty, Ziemia się nisko ściele do stóp, Szmaty i graty – wszystko na raty, Tuptajmy śmiało, tup tup tup tup! Krzywią się zbóje i bumelanci, W leśnych ostępach płoszy się zwierz, Płaczą jak bobry liczni żyranci: Weźcie nas z sobą, my chcemy też! A oni idą, silni, bezwzględni, W setkach szeregów, w tysiącach grup, Ich nie zatrzyma żaden urzędnik, Tuptajmy śmiało, tup tup tup tup! Uśmiech na twarzy, kwiatek przy gorsie, Już nie zapłacę zaległych rat! Możesz wekslami wypchać się ORSie, Nas czeka lepszy, weselszy świat! Tam wszystko w srebrze, złocie i bieli, Tam przez dzień cały na harfach, lub Na bałałajkach grają anieli, Tuptajmy śmiało, tup tup tup tup! Wyżej i wyżej, po orlej perci, Nie ma się czego wahać i bać, Życie jest krótkie – za to po śmierci Nikt ci nie powie: – Te, raty płać! Mnę z satysfakcją ratalny talon, A potem z gracją sam włażę na grób, Niech sobie zdobi ORSowski salon Mój żyrant-balon! Tup tup tup tup! Niech sobie zdobi ORSowski salon Nasz żyrant-balon, Tup tup tup tup! Pieśń o bimbrze Proso się prosi, smęda się smędzi, Artysta rzeźbi Grupę Maryny, A Wojtuś Dreptak bimber se pędzi, Który i smak ma, i witaminy. Idzie nowymber, za nim decymber (jak to w Paryżu mówi się ładnie), A Wojtuś Dreptak pędzi se bimber, Pędzi z wszystkiego czego dopadnie. Potrafi z cukru, względnie melasy, Z żyta, z pszenicy, z marchwi, z brukselki, Z maku, z makuchów, kaszy, kiełbasy, Z dębowej, względnie sosnowej belki. Czasem to taki szwung ma, aż warczy, I wtedy pędzi bez dania racji Ze świecy, z karborundowej tarczy, Jak również z drenów od melioracji, Ze szwedzkiej stali, z żydowskiej macy, Z kaloszy, z transmisyjnego pasa, A jak gdzieś dorwał kiedyś &plqq;Głos pracy&prqq;, To też wydoił z niego pół basa. Ba, to nie koniec! Gdy katecheta Diabła z Trypućki wypędzał z trudem, To Dreptak zabrał się do faceta, Bęc, i wypędził! Tyle że wódę. Tyle w nim werwy, tyle pomysłów, Geniusz i lotny, i aktualny… Wziąć go, wykąpać i do przemysłu, Niech nam przerabia węgiel brunatny! Niech mu wagony zwożą i barki Ropę naftową, fosfor, piryty, Dajcie mu miedzi! Dajcie mu siarki! A on narobi z nich okowity, I ruszy eksport do Senegalu, I innych krajów podzwrotnikowych, …a Dreptak pędzi, dziś z esperalu I z broszur antyalkoholowych… Pieśń o górkach rozrządowych Jest gdzieś, na wyspach koralowych Rozsianych jak korali sznurek Kraina Górek Rozrządowych Niezwykle dumna z owych górek. Wachlarz – rzec można – dość rozległy: Paryż jest dumny ze swej mody, Rzym chlubi się swym Colloseum, Istambuł – piękną Odaliską, Leningrad piękne ma muzeum, A Pekin ma wogóle wszystko… Zaś w tej krainie, za morzami Za sześćdziesiątą zagranicą, Rozrządowymi się górkami Mieszkańcy nałogowo szczycą. Prasa wypluwa z siebie żyły, I w radio nieraz nucą chórki: – Daj Bóg, by latoś obrodziły W ojczyźnie górki jak ogórki! W telewizorze widać biurko I się odbywa akademia Na temat: &plqq;Rozrządową górką Jak spowodować falę przemian?&prqq; Poeta w rymy wiąże słowa Poemat pisząc na maszynie: – O górko, górko rozrządowa, Wolę cię, niźli swą Marynię! Wyspierz, gdy się w pościeli tarza W jednym z bezsennych swoich stanów Te górki sobie wyobraża Jak stado licząc je baranów, Myli, zaczyna więc od nowa Chcąc snem ukoić biedną głowę: – O… roz-rządowa, dwu-rządowa, Trzy, cztero, czterysto-rządowe… Budzi się nagle… Wszędzie ciemno… Wtem jak nie wrzaśnie: – Joj, sen mara! Tam znowu górki dwie przede mną…! Nie… to śpi tylko moja stara… Spokojnie wstaje, je śniadanie, Poczem do pracy mknie, fachowiec, Zadanie: górek rozrządzanie, Zawód: górkowiec – rozrządowiec. Cel życia: Tak zadaniom sprostać I taką się wykazać głową, Żeby samemu kiedyś zostać Największą Górką Rozrządową! Pieśń o obłapce On: Obłapka przy śniadanku To miły zwyczaj nasz, Bo zwykle o poranku Na baczność wszystko masz, Więc zachwycona babka Podziwia: – Ho ho ho! chór: Obłapka, ach obłapka, Doprawdy to jest to! duet: Obłapki przy obiadku Też nie ma się co bać, Choć wolałbyś w swym sadku Na trawce świeżej spać, Gdzie wokół pachną jabłka, I pająk snuje nić… chór: Obłapka, ech obłapka, I bez niej da się żyć! duet: Obłapka przy kolacji O jejku jejku jej… Grek 1: Toć już za okupacji (tej perskiej) było lżej… Grek 2: I potem się kuciapka Straszliwa śni jak lew… chór: Obłapka, pfe, obłapka, To coś naturze wbrew! duet: Obłapek przy biesiadze Nie zdzierży długo nikt, Szczególnie iż w Helladzie Ostatnio kiepski wikt, A kiedy człek jak szczapka chór: To nie stać go na gest! Obłapka, ach obłapka, Dla sytych dobra jest! Pieśń o obronie Trembowli …a kiedy tatarskie hordy podeszły pod Trembowlę, To komendant Chrzanowski zgubił ze strachu pantofle, Wypił pół kwarty miodu, rozbił czekanem stągiew I powlókł się na wały wywieszać białą chorągiew. Atoli jego małżonka, niewiasta wielkiego ducha, Krzyknęła: – Zwariowałeś? Zrobią z ciebie eunucha! Tu załkała na myśl o tym, nerwy w niej dziarsko zagrały, Chwyciła w rękę pogrzebacz i wrzasnęła: – Wszyscy na wały! I dalejże rzucać w pohańców miski, sztućce, kawałki jarzyn, Lać kaszkę mannę wrzącą, aż się z bólu skręcał Tatarzyn I bluzgać gorącym barszczem, w którego zdradliwych falach Tonęli krwiożerczy Nogajcy Jęcząc żałośnie &plqq;O Allach!&prqq; Wtem nagle Dreptak-Aga, pryszczaty, wąsaty potwór, Zaszedł Trembowlę od tyłu, babach i wybił otwór I właził już do środka, a ta pani bęc w łeb go pięścią I zatkała wyłom. Sama sobą. A raczej swoją częścią. Obróciwszy się jednak uprzednio twarzy do wnętrza fortecy, By móc wydawać rozkazy, a w tę dziurę wstawiwszy… hm… plecy. Długo by opowiadać jak czterdzieści tysięcy napastników Zdobywało tę barykadę bez najmniejszych bodajże wyników! Jak się nad nią straszliwie znęcali przy użyciu dzid, jataganów, Samopałów, strzał zapaląjących i oblężniczych taranów. Jakie piekielne petardy i miny zastosowali, I jakie ohydne świństwa na niej wypisywali, Aż nadszedł hetman Sobieski, przepędził całą tę zgraję, Podszedł pod mur i zapytał: – Przebóg, a cóż to wystaje? A sześć chorągwi husarskich krzyknęło: Jezus, Maryja! O ile nas wzrok nie myli, to pani Chrzanowska Zofija! Wówczas hetman zdjął z szyi medalion – przypiął jej z wielką wprawą, Kazał pochylić sztandary i trzykroć zawołał: Brawo!!! Następnie zaś – chcąc wyrazić najwyższą cześć i szacunek – Złożył na męczennicy hetmański pocałunek. A pani Chrzanowska, myśląc, że ma dale za sobą tę tłuszczę, Ryknęła: – Możecie całować! Po dobroci też was nie wpuszczę! Pieśń o równości Hej za ramiona się weźmy Czy ktoś z nas fruwa czy pełza, Toć wszyscy równi jesteśmy Wobec Zeusa. Mieszkańcy gór albo równin, Wzrostem więksi czy mniejsi – Wszyscy ludzie są równi, Z tym, że niektórzy równiejsi. Dalejże, dalej w drogę Gdy taki rozkaz Pan dał, Równajmy bracia nogę Sandał w sandał! Wieniec – laurowe drzewo, Publiczność – da nam brawa, Hej, kto tam stąpa lewą? Prawa prawa prawa! Kocha nas Tracja i Dacja Uwielbia nas Azja Przednia, Ateńska my demokracja, Bezpośrednia! Maszerujemy równo Szewc, kupiec, drwal i artysta! …o, równo wleźliśmy w gówno… Ciekawe kto się tu wysrał? Pieśń o rzeźnikach Oto jest pieśń o rzeźnikach, Ponura i smutna pieśń – Jak topór nad karkiem byka Ty pieśni nad miastem się wznieś Bij jak obuchem po głowie, Niech pojmie nareszcie świat Że rzeźnik to także człowiek, Chociaż z pozoru – kat… Rzeźnik – kreator kotletów, Narzędzie pracy – nóż, Lecz serce rzeźnika – sonetów Łaknie, motyli, i róż! W nim trel się rozlega słowiczy, W nim srebrna fontanna… …Cholera! Znów tucznik kwiczy, Trafiony nie tam gdzie trza! Gdzieś, hen, jest noc księżycowa, Jaśminy na brzegach rzek, A tutaj pierwsza krzyżowa, Comber, rozbratel i stek, I nóżki, podgardla i karki, Więc boleść w rzeźnikach, i gniew, I w domach hodują kanarki By uszy im cieszył ich śpiew… …lecz patrząc na miłe ptaszynki I w głosów wsłuchując się chór, Wciąż widzą ich udka… i szynki Obrane ze skórek i z piór… I bawi się dłoń scyzorykiem A w serce zakrada się dreszcz… Pointa: – Kto był raz rzeźnikiem – Już raczej nie będzie zeń wieszcz! Pieśń o teściowej Liczne o mamie są pieśni, Wciąż na jej temat ktoś wzdycha – Pan Roberto Loretti Pan Fogg i Piecha Edyta. każdy powtarza to samo Jedno lub wielo-głosowo: – Mamma! Mamasza! O, mamo! Przepraszam, a co z teściową? Teściowo, tobie śpiewam tę pieśń, Teściowo, w podarunku ją weź! Kto inny chciałby może dostać &plqq;skodę&prqq; nową, A ja od &plqq;skody&prqq; wolę ciebie, o teściowo, Bezwarunkowo! Teściowo, ty mi gotuj i smaż, Teściowo, niech przytyję od kasz! Najpiępniejsze z wszystkich słów, Ciche ocho moich snów Tchnące wonią białych bzów: Teściowa! Jeżeli szukasz oparcia Bo czujesz oparcia Bo czujesz się niezbyt dobrze – Teściowa jest nie do zdarcia, Teściowa zawsze cię poprze – Da ci śniadanie do biura, Setkę przed pierwszym odpali… Teściowa jest jak bratrura: Ogień we wnętrzu ze stali! Teściowo, tobie śpiewam tę pieśń, Teściowo, w podarunku ją weź! Mojego serca wszystkie zrywy i wybuchy Są konsekwentnie skierowane do teściuchy, Kocham jej ruchy! Teściowo, ty bieliznę mi szyj, Teściowo, ty mnie głaskaj i myj, Ty pielęgnuj mnie i pieść Abym mógł się wreszcie wznieść tam gdzie wzniósł się cwany teść… Teściowa!!! …mowa! Pieśń o tłamszeniu Podupada nam Hellada Nikt nie robi, każdy gada Od Kythery do Tessalii Wszystko się dokoła wali, Więc skrupuły swe oddalmy I się także zdrowo walmy, Wnet zaroi się przychówek, Składający się z krzyżówek: Faun – pół chłopa, a pół capa, Centaur – pół chłop, a pół szkapa, Zaś syrena, jest to chyba Na wpół-baba, na wpół-ryba, Baba-ryba, baba-ryba, Baba-ryba, rock. Wkurza nas dzisiejsza młodzież Która chętnie zrzuca odzież I bezwstydnie sobie hasa Po zaroślach na golasa, A nam starym niewesoło, Bo lubimy też na goło, Ale co zrzucimy szaty – Zaraz krzyk dezaprobaty: – Aż wy prukwy, mumie, wraki, Pochowajta te siwaki! Piętnasta (…) A kiedy miejski zegar wybija godzinę piętnastą To zamierają na chwilę ulice, zaułki i place A potem z ogromną ulgą oddycha całe miasto I wszyscy ludzie w mieście równocześnie kończą prace. A mianowicie: szewc odkłada niedokończone buty, Palacz – cybuch na długiej antypce, A dyrygent – niewyżytą batutę, A solista – niedorżnięte skrzypce, I przerywa sprzedaż ekspedientka A znów kanciarz – jeden ze swych kantów, Urzędniczki zatrzaskują okienka Obcinając łby interesantom, Łby się toczą, lecz nikt ich nie sprząta, Bo sprzątaczka stawia miotłę do kąta. W lunaparkach stają karuzele, Księża tłumnie opuszczają balaski, A chirurdzy odkładają skalpele, A pacjenci budzą się z wrzaskiem, I kochankę porzuca kochanek A sikawkę strażak, choć się nie pali, Poczem wszyscy mkną do swych mieszkanek Mówiąc: – Ale żeśmy dziś popracowali!!! …i tylko jeden Jan Dreptak, posiadacz licznej rodziny Drzemie w milczącym biurze. I lecą mu nadgodziny. Piosenka dziewczyny i chłopca dziewczyna w oknie, chłopiec wspina się do okna, na dole starucha Chłopiec: Hej gdzie jest ma ptaszynka Do której jam tu biegł? Dziewczyna: Tu tu jest twa Greczynka, Chłopiec: A tu tu tu, twój Grek! razem: Turu tu tu, kochamy się Evohe, evohe! Dziewczyna: Pośpiesz się mój efebie, Czeka cię łoże i szkło! Chłopiec: Już wkrótce, już wkrótce ja ciebie, Lecz ściągnij ło, to to to! razem: Wszakże nie szata zdobi człowieka, Pi razy oko, heureka! Chłopiec: Ach ledwie z miłości dyszę. Dziewczyna: Gdzie jesteś kochanie moje? Chłopiec: Tu na tym oknie wiszę Lecz wisząc częściowo stoję. razem: O, już pierś w pierś, a w dłoni dłoń, Niech wjeżdża trojański koń! Dziewczyna: Ach ileż nas czeka dreszczy Gdy obejmiemy się czule… Chłopiec: Ratunku… Ta gałąź trzeszczy… Dziewczyna: Spadłeś? Chłopiec: Tak, spadłem w cebulę… Ha… na Atenę… ktoś mnie tu rucha… Kto to? Starucha: – To twoja starucha! Piosenka wstępna Daleko, daleko za morzem, Gdzie świat się dopiero zaczyna, Lub tam, gdzie się kończy być może Jest pewna niezwykła kraina. Jej ludność też dziwna dość zda się, Ma kształt niecodzienny i nowy – Pas każdy mniej więcej ma w pasie, Zaś uszy po bokach ma głowy. Ta głowa się mieści na górze, I – nie wiem czy mi uwierzycie – Że duży człek ma nogi duże, A mały, to znowu o, tycie… Część ludzi jest chuda, część tłusta, Część wszystko pochwala – część psioczy, Jadają przeważnie przez usta, I płaczą przeważnie przez oczy. Ich dzieci nie lubią jeść zupy, Szaliki wkładają zaś dziwnie Na szyjki, a majtki – na pupy, A nigdy, przenigdy przeciwnie. Wychodzą na spacer czasami, Czasami wstępują do barów, Lub tańczą, przeważnie parami… Nieprawdaż, że dziwny to naród? A leży ta dziwna kraina Daleko, daleko za morzem, Gdzie świat się dopiero zaczyna, Lub tam, gdzie się kończy być może… Płazem Jeden pan miał niewierną żonę I żył w rozpaczy oraz wstydzie, Bowiem zdradzała go z Zenonem Dreptakiem średnio raz na tydzień. Zaś gdy wracała, to pod gazem Będąc wołała przerażona: – Ach, puść mi, puść to, Heniu, płazem, Więcej nie będę, niech tak skonam! Ale niestety, już za tydzień Wychodzi, niby to po smalec, I znowuż do Dreptaka idzie, Co w chacie czekał jak padalec. I znów, jak za poprzednim razem, Płacze, narzeka i udaje: – Ach, puść mi, puść to, Heniu, płazem! A on jej puszczał, bo był frajer. Aż wreszcie, gdy już cały powiat Śmiał się, że żona kręci Heniem, Nad Heniem jakby wicher powiał, Jakby nań przyszło oświecenie, I wyszlachetniał był zarazem, I mądrość w nim jak rzeka pluszcze, I rzekł: – No, jeśli zechce płazem, To ja nie puszczę jej, lecz spuszczę! O, właśnie wraca już ta zgaga, Ze smutnym patrzy nań wyrazem, I – jak zazwyczaj – jego błaga: – Ach, puść mi, puść to, Heniu, płazem! Zaś Henio sięgnął za pazuchę, Szukał przez chwilę za pazuchą, Wyciągnął taką… o… ropuchę I jak przysunie żonie w ucho! Pada na babę raz za razem, – Co robisz? Prawie żem bez ducha!!! – Spuszczam ci, siostro, lanie płazem, Płazem albowiem jest ropucha! Tu wyjął jeszcze krokodyla, Choć ten nie płazem jest, lecz gadem, I jeszcze jej po plecach przylał, I kazał zająć się obiadem, I już na zawsze ustał nierząd, I miłość znów zakwitła mocna! Tak, tak, systematyka zwierząt Czasami bywa nam pomocna! Pochłonięcie Dreptaka Dziadziunio drgawek dostał I dech zaparło kobietom, Gdy speaker rzekł: – Dreptak został Wchłonięty przez peleton! Ach, straszny to jest obraz, Ach, groza w nas się spiętrza! Peleton – jak pyton lub kobra – Wchłonął Dreptaka do wnętrza! Nic ż niego nie zostawił, Zgryzł, wyssał i wychłeptał, Zapił, mlasnął i strawił, Ach biedny, biedny Dreptak! Dreptak jechał tak ślicznie, Lecz coś przeczuwał być może, Bo się oglądał panicznie (Widziałem w telewizorze!) Aż nagle jak nie wrzaśnie Tak strasznie jakby tonął, I peleton nadleciał, i właśnie Dreptaka bez reszty wchłonął. Jest gdzieś na świecie dąbrowa, A pod dąbrową krzaczki, I domek, a w nim Dreptakowa Tuli płaczące Dreptaczki. I jest tu – oprawna w safian – Sczerniała od całowania Pamiętna fotografia, Jak peleton Dreptaka wchłania. Wieczorem rodzina siada Przy starym samowarze. A Dreptakowa powiada: – Z was też wyrosną kolarze! Ruszycie w wyścigi, pogonie, I sława i cześć wam zaświeci! – A jak nas peleton wchłonie? Pytają ze strachem dzieci. – A jak was pochłonie peleton, Jak tatę waszego, Dreptaka, W żałobny przybiorę się kreton. Lecz łzy nie uronię, bom taka! Wszak zaszczyt to być, pochłoniętym W obronie barw polskiej drużyny! Hej, zapał to wielki i święty, O, czcijcieżeż matkę swą, syny!!! Pochodzenie Hipcia Z Hipcia koledzy się śmieją, z tej mianowicie racji, Że Hipcio się wywodzi prosto z arystokracji, Więc jest przeżytkiem epoki i czymś w rodzaju kiksa W muzyce, a znowuż w przyrodzie czymś w rodzaju archeopteryksa. Hipcio ma wieczne zmartwienia i niepokoje wieczne, Kiedy go gdzieś zapytają o pochodzenie społeczne, &plqq;Rolnicze&prqq; – powiada przeważnie, stremowany przy tym niezmiernie, &plqq;A jaki areał miał tatko?&prqq; – Dwie… – Dwie morgi? – Nie… dwie gubernie… Dźwigając więc od lat wielu piętno arystokraty, Hipcio dostawał na ogół dosyć podrzędne etaty, Zwłaszcza że staż naukowy także miał dosyć kiepski, Osiemnaście lat w podstawówce i kurs tańca Braci Sobiszewskich, A nazywał się Lubomirski Waldemar, co też było powodem bryndzy, I na próżno się starał o zamianę nazwiska na Hryćko Dzyndzyk, I w dodatku się ożenił pechowo z niejaką Pelagią Ciapą, A następnie się okazało, że ona po tatku Rapaport, A po matuli Ping-Piao, więc Hipcio zawył jak upiór I zalał się z rozpaczy łzami, niszcząc zupełnie ubiór, I naubliżał sam sobie, a raczej swojej mamusi, I postanowił, że wreszcie sytuacja zmienić się musi, I jął szukać nowej posady. I znalazł. A personalny Znowu pod nos mu podsunął ankietowy formularz fatalny, A Hipcio – ponieważ tę pracę ogromnie otrzymać chciałby ~ W rubryce &plqq;pochodzenie społeczne&prqq; wpisał prędziutko… &plqq;od małpy…&prqq; Personalny przeczytał, następnie spojrzał z niejaką obawą Na Hipcia, potem w instrukcję, o wreszcie rzekł: – No cóż… brawo! Początek lata Oto mamy początek lata I początek kolejnych wakacji, Pojedziemy w różne strony świata, Dojedziemy do różnych stacji – Do Paryża i do Kocmyrza, Do Kijowa, do Pruszkowa być może… Zawiadowca z lizakiem się zbliża, Mój Boże… Jest uroczo, przykro tym niemniej, Rozpaczliwie, chociaż przyjemnie. Oto mamy początek lata, Coś zaczyna się, więcej się kończy, Powiesiła się niejaka Beata, Lecz ją odciął niejaki Pstrokończyk. Ząb jej wybił (prawą szóstkę górną) I przepraszał, i nazwał ją durną. – Coś zrobiła ty, głupkowata? – A, bo mamy początek lata, Jest uroczo, przykro tym niemniej, Rozpaczliwie, chociaż przyjemnie… W radio właśnie śpiewa Okudżawa, Całe miasto w upale się smaży: – No, to sobie pobiegamy po trawach, No, to sobie poleżymy na plaży… Taka fajna była nasza klasa I już nie ma jej. Wszyscy na wczasach. Kukuruźnik nad rynkiem lata, A gołębie nad pałacem biskupim. Oto mamy początek lata Wymarzony, straszny i głupi. Wolę wrzesień, gdy wszyscy wracają, Gdy pociągi częściej przy- niż od- jeżdżają, Gdy się kończą lasy i trasy, Gdy się łączą licealne klasy, I Pstrokończyk znów jest z Beatą, I się martwi kolejną ratą, I niech nawet śpiewa Okudżawa – To już wtedy całkiem inna sprawa, Już nie robi z tata wariata Ten cholerny początek lata, Gdy uroczo jest, przykro tym niemniej, Rozpaczliwie, chociaż przyjemnie… Poczucie Raz Zbigniew Dreptak, adwokat, człek bystry i gładki z pozoru Doszedł do wniosku, że wogóle nie ma poczucia humoru. Więc bardzo się tym przejął i strasznie zasmucił, Bo czytał, że ludzie wybitni wszyscy mają takie poczucie, A on był stale poważny, ba, smutny jak głaz na grobie! – No cóż – pomyślał – jak nie mam poczucia, to sobie wyrobię! I poszedł do psychiatry, a ten psychiatra był raptus, I ledwo go zobaczył, to spytał: A, mente captus??? – Nie, Dreptak… – A co panu? – Poczucia humoru brak mi! – Zdarza się – mówi lekarz – idź się pan rozbierz w szatni! Trochę to nagłe żądanie zdziwiło mecenasa, Ale się nie chciał sprzeciwiać, więc rozdział się na golasa, I wchodzi do gabinetu. Nie kryje go żadna osłona. Lekarz popatrzył i ryknął: – Ojejku! Ja chyba skonam!!! I zaczął go klepać i pstrykać i szczypać w kształty tłuste… – Pan nie masz poczucia humoru? To stań pan – powiada przed lustrem! To Dreptak, wyraźnie czując że zaraz go weźmie cholera, Wziął z biurka skalpel i krzyknął: – Niech pan się też rozbiera Zadrżał nieszczęsny medykus, strach go obleciał wielki, Powiedział: – A…leż z rozkoszą… – i zaczął odpinać szelki. – Prędzej!!! – zawołał Dreptak, aż doktor panice uległ I zrzucił kamizelkę, skarpetki i podkoszulek, A nawet – przepraszam najmocniej – i jegierowskie gacie… – Dość! – warknął Dreptak – Wystarczy! Możesz pan zostać w krawacie! Następnie przetarł binokle… popatrzył na lekarza… I po raz pierwszy w życiu zaczął ze śmiechu się tarzać! Zawijać w dywany! W kilimy! Gryźć swoją własną nogę! A przy tym jęczał co chwilę: – O rany… ja już nie mogę…!!! Tu ubrał się, krzyknął: Buźka! Wyrazy współczucia dla żony! Zostawił dwieście złotych i wyszedł. Wyleczony. I teraz ma takie poczucie humoru, że aż się dziwią koledzy. Hej, ileż to zawdzięczamy wspaniałej, medycznej wiedzy!!! Podkładaniec Duże zmiany niesie życie, Folklor też postępy czyni, Kiedyś było świniobicie, Dzisiaj – podkładanie świni. Obrzęd śliczny jak dożynki Słychać śpiewy i żarciki, Idą chłopcy i dziewczynki Niosą śliczne bukieciki, Niosą, niosą je przez salę I wręczają je z ukłonem Facetowi co ma talent Lub co ma przepiękną żonę, Względnie temu co ma stołek Albo co go cieszy praca, A on patrzy jak matołek I się wcale nie odwraca… Ach, niedługo jego tryumf, Guzik warta kwiatków kupka! Głowę trzeba mieć na słupkach! Bo gdy dzieci tu trzy po trzy Wznoszą okrzyk – Niech nam żyje! Tam, od tyłu, już kumotrzy Wnoszą świnię z wrednym ryjem! Już mu cichcem podłożyli! On tu jeszcze gada, pieprzy, Jeszcze się na grzeczność sili, A tam za nim tęgi wieprzyk! Wreszcie jak się gość pośliźnie, Jak mu splączą się odnóża, Jak się przez tę świnię gwiźnie!!! A na sali – radość duża. Możesz zacny być i święty, Mieć zasługi niesłychane, Gdy ci mówią komplementy – Usuń bracie się pod ścianę, Bo już coś w półmroku chrząka, Już coś cichcem ryć zaczyna, Już tam widać cień ogonka Skręconego jak sprężyna… Nie bądź asem i chojrakiem, Kieruj się rozsądną linią: – Lepiej jest być przeciętniakiem? …a najlepiej – być tu świnią… Podstęp archiwisty Archiwista Carskiej Ochrany Swe archiwum znowu przegląda, Dobrotliwym wzrokiem ze ściany Car Mikołaj mu się przygląda. Z dokumentów spiętrzonej matni Archiwista wskrzesza przeszłość sławną, Archiwista to już ostatni, Wszyscy inni umarli dawno. Cień na ścianie apokaliptyczny, Światło lampy odbija łysina – Ongiś postrach więźniów politycznych, Dzisiaj mały nędzny starowina. Archiwista myśli: – Co mi z tego, Żem przechował te wszystkie księgi, Że mam donos na Piłsudskiego, Że Frunzemu mógłbym sprawić cięgi, Że wiem wszystko – kto, gdzie, kiedy, co krzyczał, Kto co mówił w Argentynie i w Turynie… Już Józefa Wissarionowicza Żebym nawet stanął dęba – nie przyskrzynię… Im to dobrze, mieli życie ciekawe, Ciągłe walki, różne czyny wspaniałe, Każdy zdobył jakąś chwałę lub sławę, A ja jeden nieznany zostałem… Tutaj tak się wzruszył i podniecił, Że wyszeptał: – O moi mili, Moje orły, moje drogie dzieci, Czegoż wy mnie tu samego zostawili? Sklerotyczna myśl w głowie się plącze, Łza wypływa spod kaprawej powieki: – Ja – zawołał – do was też dołączę! Już my razem będziemy, na wieki! Pióro skrzypi gwałcąc nocną ciszę, Po papierze błądzi ręka stara, Archiwista sam na siebie donos pisze… Straszny donos, że chciał opluć cara… Wsadzi donos między dokumenty Jak bandyta między żebra scyzoryk, Niech tkwi donos, spinaczem przypięty, Aż go kiedyś znajdzie młody historyk. Przestudiuje wszystkie akta, listy, Publikację napisze długą, I przerzuci trupa archiwisty …z jednej strony barykady – na drugą!… I – być może – archiwista nas wykiwa, Zyska naszą wdzięczność lub życzliwość… Historyku! Badając archiwa, Miej na względzie i taką możliwość! Pogodny poranek ojca Chudzielaka Hen, na świecie gdzieś się strzela, Coś się rodzi i coś tonie, A tu zacny ksiądz Chudzielak Sadzi sobie pelargonie. Pelargonie sobie sadzi (a na świecie krzyk i salwy) I się katechety radzi, Czy by może lepiej malwy? Żydzi bombardują Liban, Opium się wyrabia z maku, Ponoć mają znieść celibat Zacny ojcze Chudzielaku? Czarni się w Nigerii piorą I w powiecie coś się zmienia, Cztery śluby, chrzcin pięcioro, Dwa ostatnie namaszczenia. Dreptak się poczubił z żoną, Na Sycylii proces mafii, Ktoś na księżyc latał pono (dobrze, że nie z tej parafii). Zasypało gdzieś kopalnię Waldheim [USA] wydał znów orędzie, Organista, nielegalnie, Był w świetlicy na big-bendzie, Plan kwartalny kończą porty, Już za trzy miesiące święta, [Kościelnemu spuchła pięta], Ministranci palą &plqq;Sporty&prqq; A ta gałąź jest uschnięta, A gosposia znów ma obrzęk, A &plqq;Śląsk-Wrocław&prqq; znów do zera, A jak jakiś lepszy pogrzeb, Toż się wtedy gardło zdziera! A w dzieciństwie &plqq;Powrót Posła&prqq;, A we wrześniu stał tu szwadron, A czubatka znów się zniosła A tam w sadzie jabłko spadło, [A miziaka złe napadło]. A w GS-ie dwaj panowie (pewnie znowu manko wyszło) A &plqq;Krzyżacy&prqq;, to jest powieść! A w &plqq;Przekroju&prqq; to ci piszą! A brat księdza Chudzielaka Wprawdzie cywil i dygnitarz, Ale ksiądz jest dumny z brata – Brat też prawie wszystko czyta! Polonez w Soplicowie Poloneza czas zacząć, Podkomorzy rusza I z lekka zarzuciwszy wyloty kontusza Chciał podać rękę Zosi, gdy nagle, w pół ruchu Wzdrygnął się, zbladł i spytał: – Cóż ty masz na brzuchu? – Toć sukienkę… – szepnęła spłoniona panienka. – Ha! – prychnął Podkomorzy – ładna mi sukienka! Ni to łata ni szmata, ni worek, ni halka, Wyglądasz w niej jak stara pijana góralka, Kolor masz jak kapusta gdy ją źle ukiszą, Jeszcze w dodatku widać że ci cycki wiszą! – Cóż więc robić? – jęknęła nieszczęsna dziewucha. – Zasuwaj do Cichockich i kup sobie ciucha! – Lecz gdzie owi Cichoccy? – Cóż za tępe babsko! We Wrocławiu, u zbiegu Łaciarskiej z Oławską. Ganiaj prosto jak strzelił, na rogu weź wiraż I tam ujrzysz tablicę z napisem &plqq;Le Mirage&prqq;. – Ale to pewnie drogo będzie mnie kosztować… – Idź durna, tam się można o cenę targować, Wiedzą już o tym dobrze handlowi spryciarze Australijczycy, Niemcy i makaroniarze. Dlatego chór zachwytów echem się odbija: – Bjutiful! Joj! Hajl Hitler! Albo &plqq;Mamma mia&prqq;! – Piękne dzięki! – krzyknęła panna Zosia dziarsko – Proszę chwilę zaczekać, lecę na Łaciarską! Co rzekłszy do Wrocławia pomknęła jak łania Zaś podkomorzy poszedł posłuchać kazania, Które właśnie ksiądz Robak dukał przy ołtarzu W swej duchownej sukience. Także z &plqq;Le Mirage'u&prqq;. Polska baba Czoło potem się perli, Tętni bruk pod stopami, Maszeruje na Berlin Polska Baba z jajami. Maszeruje przez fronty, Przez granice się rwie, Tak jak w czterdziestym piątym Pierwsza Armia WP. Idzie Baba po lesie Podśpiewuje pod nosem, Oprócz jaj serek niesie I kociołek z bigosem. Zadrżał Zachód Europy, Spojrzał z lękiem na Wschód. Obudziły się Szkopy: – Salmonella u wrót! Berlin broni się słabo, Faszyzm w norze swej kona, Myśmy z tobą, o Babo, Polska Babo natchniona. Za kompleksy, za cięgi, Za historię, za kraj, Bij w zachodnie potęgi Celną serią swych jaj! Polski diabełek Płacze gorzko polski diabełek Nad złamaną parą widełek. Dźgnął grzesznika przed chwilą w kłęby, Ząb wyłamał, a zgiął dwa zęby, W tych widełkach, nie w tym grzeszniku, Taki grzesznik był twardy na styku… Grzesznik zresztą też był znad Wisły, Ciągle zgłaszał własne pomysły: Gdy go diabeł przypiekał od przodu. To on żądał żeby go od spodu. Kiedy z prawej strony był męczony, Mówił: – Lepiej będzie z lewej strony! Wreszcie wkurzył się diabeł na niego: – Ja – powiada – mam przepisy, kolego! – Et, przepisy – odrzekł ten ladaco A pan myśli że ja tutaj za co? Właśnie za to dostaję po pupie Że przepisy wymyślam głupie. Przepis betka, instrukcja fiume, Nie ma to jak własnym rozumem! Tak namawiał go do zmiany konceptu, Aż diabełek zrezygnował z receptur, Jak miał widły wbić pod kątem prostym, Tak spróbował czy nie wyjdzie mu pod ostrym… Koncept durny, sprzęt wybrakowany, Siedzi teraz diabeł podłamany, Zły, skrzywiony jak wieża w Pizie Własny ogon ze złości gryzie. Ale nic mu nie pomoże, choćby płakał: Rodak zawsze namówi rodaka, Bowiem rodak zawsze i wszędzie Chce spróbować co z tego będzie? Czy teściowa przestraszy się szczura? Jak by z krową skrzyżować kocura? Czy mu manko wykryje rewizor? Co we środku ma telewizor? Jak przerobić ciotkę na fuzję? Czy redaktor mu przepuści aluzję? …Anioł lepszy jest, i ma skrzydełka Lecz ja kocham polskiego diabełka! Polskie delfiny Pragnąc koniecznie zwabić Szwedów nad polskie morze Postanowiono zamnożyć w tym morzu ogromne węgorze Które by mogły udawać bajeczne morskie węże Ogólnoświatową sensację wzbudzając w sposób tenże. Niestety, ponieważ zatruto fenolem wszystkie kanały I rzeki, węgorze nie rosły, a wprost przeciwnie – zdychały Bo węgorz ma swoje dziwne i tajemniecze marszruty, I żyje co prawda w morzu, lecz w rzekę wpływa na ksiuty. Zejdźmy już jednak z węgorza, a raczej z jego padliny, Gdy z węgorzami nie wyszło – nastawiono się na delfiny, Czyli podjęto uchwałę że wpuści się je do Bałtyku Ażeby wokół okrętów robiły swe skiku-skiku, Że jednakowoż delfin żyje w cieplejszym klimacie A do zimnego Bałtyku trzeba by ubrać je w gacie I w nauszniki, przeto ktoś wpadł na pomysł niezgorszy By do skakania przyuczyć stado rodzimych dorszy Ucharakteryzowanych, ufając, że z dala chyba Szwed kamuflażu nie pozna i mruknie po szwedzku &plqq;wsio rawno&prqq; Faktycznie, już wkrótce te dorsze skoszarowano w bursie, To jest, przepraszam, w basenie, i przeszkolono na kursie, W program w którego wetknięto zestaw wykładów maleńki, Takich jak dzieje Egiptu, język polski, życiorys Łysenki, Krótka Teoria Kwantów, Fizyka, Paleografia, Etyka, Estetyka, Etnologia i Etnografia, Zasady Księgowości, Pogadanki Ekonomiczne, Diana Dors a Sprawa Dorszy, oraz inne wykłady liczne Aż wreszcie, po egzaminach, rozmieszczono dorsze na szlakach I oto Szwedzi już jadą, a instruktor woła: – No, skakać!!! Zaś dorsze zebrały się w kupie, wybałuszyły oczy, I dalejże dyskutować który z nich pierwszy podskoczy, – Ja – mówi jeden – chciałbym, ale już jestem wiekowy, – A ja – powiada drugi – jestem na chorobowym – Ja mam natomiast urlop – trzeci dorsz z ulgą powiedzał, Zaś pani dorszowa akurat płynęła na chatę do śledzia I akcja się zakończyła ogólnym rozczarowaniem… Morał: Nadmierne szkolenie wyklucza podskakiwanie. Polski Kilder (na walczyku &plqq;Szła dzieweczka&prqq;) Dobrze ma doktor Kilder, Wszyscy mu biją brawo, Pewnie żyletką &plqq;Silver&prqq; Się goli, a ja – &plqq;Rawą&prqq;. Kieruje nim doktor Gillespie, Facet przy dużej forsie, A mój szef, doktor Pipciewski Każe mi się żyrować w ORS-ie. Lecznica lecznicy nierówna, U Kildera się leczą kociaki, A do mnie Dreptakówna Przychodzi, że ma żylaki. U niego – psychonerwice Alienacje, kompleksy Edypa, U mnie – Frączak złapał kłonicę I Kwiatkowskiemu przyrypał. Ot, dziwna jest chorób podzielność Aż mnie to czasem wkurza, Tylko że u mnie śmiertelność Nie taka jakby duża… (…) Kręćcie u nas, też jest trochę ruchu Też byłby fajny dramat: – Pipciewski w nowym fartuchu. Pacjenci w czystych piżamach, Ja robię dożylny zastrzyk, Siostra Marta w momencie mycia… Dla powiatu byłby honor i zaszczyt A film bylby taki więcej z życia… Polski kryminał (Próba syntezy polskiej szkoły filmu kryminalnego) To był typowo polski kryminał Pan sierżant Miziak jechał po szosie Gdy nagle takie hasło otrzymał: – &plqq;Wierzba do Dziupli, rejon W8.&prqq; Przyjeżdża, patrzy, sejf spruty &plqq;rakiem&prqq; Śladu po żadnym nie ma bandycie A obok stoją Ciaptak z Dreptakiem Tacy niewinni jak małe kicie. W kasie zaś braknie: planu rozwoju, Podpunktów zbiórek na dom sieroty, Średnich wyliczen, dziennych udojów, Listy ubojów i 200 złotych! Dopieroż Miziak dał wszystkim lekcję Jak przeprowadza się takie akcje: Zarządził sekcję i introspekcję, Dokumentację i ekshumację. Aż coś huknęło w sąsiedniej gminie I biedny sierżant został bez butów, Bo ktoś podłożył mu wielką świnię Wprawdzie krajową, ale z odrzutów. Tu nastąpiły szepty i spiski Zwłoki w omłotach i zwłoki w stawie. Osiem bimbrowni przeszło na whisky A ksiądz Chudzielak – na prawosławie! Wszystkim dokładnie się pomyliło, Kto był pozytyw a kto negatyw. Autora chłopi przerżneli piłą, A kamerzyście wkręcili statyw! Premiera filmu też się udała: Scenograf dostał tytuł magistra, Widownia wyła, obsługa łkała, Minister rugał wiceministra. Lokal doszczętnie zdemolowano, Bileter dostał po łbie gitarą. Po wyjściu z kina się zakładano, Kto był mordercą a kto ofiarą? Reżyser zyskał wiejąc z tej hecy Czas na sto metrów – 6 koma zero (nieoficjalnie, bo wiatr miał w plecy a za plecami widza z siekierą!) Pan prokurator wpadłszy na salę Szefa produkcji złapał na finał I prędko zamknął go w kryminale I TO BYŁ TAKŻE POLSKI KRYMINAŁ! Polski prześcieradłowiec Jeden nasz reżyser, wielki postępowiec, Podobno nakręcić ma prześcieradłowiec! A prześcieradłowiec jest to film takowy, Co cały się dzieje we wnętrzu alkowy. We wnętrzu alkowy, we wnętrzu sypialni Jakiś pan przeważnie, zwykle jakaś pani, Oczywiście kołdra, jasna rzecz poduszka, Cztery nogi ludzkie, tyleż nóg od łóżka, Tu, powiedzmy, szyja, tam, powiedzmy, łydka, Najazd, szwenk, zbliżenie, nakładka, przebitka, Kamera na okno, następnie na dechy… Cały dźwięk to skrzypy, jęki i przydechy. Reżyser poprawia ciemne okulary: – Jeszcze jeden dubel. Pif ją! Huzia, stary!!! A potem się robi hałas, że o rany, Że film nie jest wcale zaangażowany!!! Ale to już drobiazg, nie wart naszej troski: Wystarczy zaznaczyć, że chłopak jest z wioski, Dziewczyna natomiast, to Radziwiłłówna, Więc on te klasowe krzywdy sobie równa, A to prześcieradło, gdzie oni fikają, Jest darem bratniego, przyjaznego kraju. By zaś atmosfera była bardziej swojska, Za oknem też mogą rżnąć się. Jakieś wojska. Lub może trwać walka z członkami dywersji! Ot prześcieradłowiec! I to w naszej wersji! Polski rzemieślnik Roztargniony i smutny jak poeci współcześni Ulicami, drogami, idzie polski rzemieślnik. Idzie piekny, wspaniały i tragiczny zarazem, wziął przed chwilą wodociąg i połączył go z gazem. Padła trupem rodzinka: tatuś, mamusia i córka, Woda sika z kuchenki, gaz ulatnia się z kurka. Idzie polski rzemieślnik mistycyzmem owiany, Wlasnie okno chciał wstawić i wywalił pół ściany. Przez klienta pobity, bo mu uszył źle spodnie, Idzie polski rzemieslnik, malowniczo i godnie. Antytalent wspaniały i odwieczny amator, Idzie tak jak ułani szli naprzeciw armatom. Idzie pełen zadumy romantyzmu i czaru. Czyżby szedł się doszkolić? Gówno, skręcił do baru. Pomnik Raz mieszczanie pewnej włości Popadli w kompleks niższości, I żarła ich zazdrość dzika Z powodu braku pomnika, Podczas kiedy inne sioła Nie przejmowały się zgoła, Mając tych rzeczy nad miarę, Niekiedy nawet po parę. I tak w Grzdyćkach koło kina Był piękny pomnik Darwina, Z ogonem, dla podkreślenia Faktu od małp pochodzenia. Zaś w Wóice tuż przy remizie Stała kobieta w striptizie, Z podpisem: &plqq;Marzenie wieszcza na temat Marii Wereszczak&prqq;, Wreszcie w Zgrzebnych Pozytronach Mieli biust Napoleona, Ubrany przez skromność w stanik Na polecenie plebanii, A z inicjatywy gminy W hasło &plqq;Kontraktuj rośliny&prqq;. A tymczasem w naszej wiosce Prominenci byli w trosce, Bo dokładnie nie wiedzieli, Jaki wystawić obelisk. Wreszcie – nie mówiąc nikomu – Kupili w składnicy złomu Statuę z obitym nosem Z napisem &plqq;Friedrich Der Grosse&prqq;. Ten napis zamalowali, Głowę całkiem odłupali I opatrzyli go nową Ulepioną z gliny głową, Po czym w sposób bardzo cwany Robili często wymiany, I mieli a to Szopena, To Urbana, to Ibsena, To znowuż Szymonowica – Zależy, jaka rocznica Lub jaka zmiana we władzach – Już wójt nową głowę wsadza. A wy, panowie plastycy, (a szczególnie ze stolicy) Malować wreszcie przestańcie Rozmaite gołe pańcie, I to jeszcze w wygibasy, I w różne takie pikasy, Rzućcie to wszystko w cholerę I – by zaspokoić teren – Rzecz bez precedensu czyńcie: Pomniki z głową na gwińcie. Poprawka do planu Rzecz to niezwykła w zasadzie, A nawet nadprzyrodzona: Tyle lat w jednym zakładzie Pracują on i ona, Widują się tam codzień, Każde ma swe kłopoty, Pogwarzą o pogodzie, Cześć-cześć, i do roboty… Aż tu nagle, z jakąś chwilą sytuacja się zmienia: Przyjrzał się jej z profilu W półblaskach i półcieniach, POdczas jakiejś odprawy Lub w stołówce to było… I nagle – dziwne sprawy, I nagle – wielka miłość, Już się nawzajem szukają Na przerwie śniadaniowej, O wczasy się pytają W Radzie Zakładowej, Diabli wiedzą co jeszcze, (choć przwidzieć nietrudno) fakt że załoga szepce: – O, Dreptak z Trypućkówną! – Wczoraj pryzniósł jej dalie! – I wiózł ją motocyklem! I tak dalej i dalej, Jak zawsze i jak zwykle, Po ludzku i banalnie Jak w innych krajach świata, Ale – oryginalnie, Bo: Skąd po tylu latach? Czemu nie osłupieli I nie zadrżeli czemu Wówczas, gdy się ujrzeli Pierwszy raz, dawno temu? A teraz – ona blada, On – dużo więcej pali, A przecież stara kadra, No, więc na co czekali? Nie wiem. Ale przypuszczam Że coś dziwnego chadza, Coś co ludzi podpuszcza, Coś co w pracy przeszkadza, Coś co w życiu pomaga I ma dziwne działanie… I w związku z tym się domagam Żeby to ująć w planie! Portret Gucio Dreptak, szef Wydziału Analizy, Raz nadwyżkę finansową miał w budżecie, Więc zakupił za nią portret Mony Lizy, I powiesił Monę Lizę w gabinecie. Mona Liza w złotej ramce sobie wisi, Aż tu przyszli na odprawę urzędnicy, Jedni byli długowłosi, inni łysi, Zaś szefowa kadr z wąsami – a w spódnicy! Przywitali się z Dreptakiem i usiedli, Wtem ktoś spojrzał na Giocondę i osłupiał, Za nim inni popatrzyli i pobledli, I powstała atmosfera nader głupia. Gucio Dreptak, nie spostrzegłszy co jest grane, Chciał obrady już zagaić dziarskim tonem, Wtem ktoś spytał go półszeptem: – Mamy zmianę? I dyskretnie wskazał wzrokiem piękną Monę. Próżno Gucio im wyjaśniał, kim jest ona, Popatrzyli wszyscy nań jak na matołka I szeptali między sobą: – Jaka Mona? Kociobrzycka dochrapała się do stołka! Poznajemy tę cholerę, to jej japa, Jej to uśmiech słodko – kwaśny, jej wzrok rybi! Pewnie jest już w ministerstwie ta szantrapa, Gucio pierwszy się dowiedział, więc ją przybił! Tutaj wszyscy – młodzież, starcy i kobiety Z planowania, z księgowości i z produkcji, Jak nie rzucą się gromadnie po portrety – Wykupili cały nakład reprodukcji! …a w niebiesiech coś stuknęło naraz twardo, Jakieś okno otworzyło się ze zgrzytem, Siwą głowę wytknął przezeń Leonardo I ów popyt obserwować ją z zachwytem. Michał Anioł, co zawistny był szalenie Rzekł ze złością do sławnego starowiny: – Słuchaj, Leoś, to nie nagłe uwielbienie, Lecz omyłka, z dużą dozą wazeliny! Leonardo się roześmiał na to szczerze, Zamknął okno, siadł, wymoczył nogi w Styksie, Po czym odrzekł: – Też tak sądzę, ty frajerze, Ale licznik jednak stuka mi w ZAIKSIE! Porwanie Na nazwisko miał Dreptak a na imię miał Lolo Od lat siedział spokojnie w PSS na etacie Aż mu nagle odbiło: wziął i porwał samolot, Postraszywszy pilota puszką dorsza w tomacie. Pilot dorsza nie lubił, zwłaszcza jego zapachu, Etykietę gdy zoczył – wnet wysiadły mu nerwy, Włosy mu się zjeżyły, wzrok słupiał ze strachu: – Lecę dokąd pan zechce! Nie otwierać konserwy!!! Wtedy Dreptak pomyślał, że właściwie sam nie wie, Czy by wolał być w Rzymie, Krymie czy w Hondurasie, Więc na wszelki wypadek kazał lecieć przed siebie, A tymczasem jął szukać gorączkowo w atlasie. Szuka, niucha wytrwale, bada lądy i kraje, Porównując ze sobą Paryż i Ułan-Bator, To go Irak podnieca, to go kuszą Hawaje, Jednym słowem – z Dreptaka fupa, nie nawigator! A tymczasem samolot leci sobie leniwo W tę i we wtę, jak pijak lub jak konik szachowy, Lada chwila w zbiornikach skończy mu się paliwo I usiądzie w rejonie Mielca lub Częstochowy. Pewnie wsadzą Dreptaka na dwa lata do paki, Lub nie wsadzą, gdyż sędziów swą głupotą rozrzewni… Wiele jest samolotów, w wielu siedzą Dreptaki, Lecz lądują bliziutko. Pod tym względem są pewni. Porywacze Co to się dzieje na świecie! Ostatnio podano w okólniku Że Cyganie oprócz małych dzieci, Porywają małych urzędników, Takich od ósmej grupy w dół. Najpierw stuzłotówką kuszą ich, podniecają, A gdy się który wychyli, to chwytają go w pół i porywają. I nocami, wertepami wiozą Aż przywożą urzędnika do obozu. A w obozie grają skrzypki i drumle Kipi w kotłach pachnący gulasz, A cyganki mają w oczach zadumę I pytają: – Ef, referent, pohulasz??? A referent jak referent, niska stopa, I w dodatku płaska, wikt – przeważnie kasza, Któżby się – mówiąc szczerze – oparł, Kiedy piękna cyganka zaprasza Do czardasza i do gulasza? Więc urzędnik podnosi głowę, Wszystkie nerwy grają w bidaczku, I zdejmuje zarękawki satynowe A binokle przekrzywia po kozacku, Chrząka cienko, pręży biust chudy I się puszcza. Na razie w prysiudy… Więc trzeba by coś zadziałać, Bo dzięki tym cygańskim praktykom Może nam się wykruszyć wspaniała Kadra naszych polskich urzędników I co by się wtedy z nami stało? Oj, ładnie byśmy na tym wyszli!!! …tylko że Cyganów u nas jakoś mało, A żeby ich zaimportować, to jakoś nikt nie pomyśli. Pośrednictwo Gość, który nie potrafi zmierzyć sobie tętna, A kroplę krwi ujrzawszy, zaraz drżeć zaczyna, Niech się nie dziwi, że go biorę za natręta, Gdy chce wyjaśnić, jaka ma być medycyna. Facet nie umiejący stawiać cegieł w pionie Swym inżynierstwem niech się chwalić nie zamierza, Nie cenię generała, co na poligonie Lub na froncie nie zaczął od stopnia żołnierza. Zły to pisarz, co nie zna wierszy Mickiewicza, Zły kasjer, który nie wie, ile ma w swej kasie, A o tym, czego pragnie klasa robotnicza, Niech nie gada osobnik, co nie jest w tej klasie. Człowiek, co w każdym czasie zgadzał się na wszystko, Wszystko wiedział, brał grzecznie wszystko, co mu dali, Był zawsze gotów objąć każde stanowisko, Z wyjątkiem stanowiska w produkcyjnej hali, I gdy – zrządzeniem losu – sam jest antytezą Robotnika – w przenośni i dosłownie zgoła – Jak pragnie się gdzieś dostać, to go autem wiezą, Gdy chce przesunąć szafę – robotników woła… Ja na przykład potrafię sam zmontować regał, Sam posypuję chodnik w razie gołoledzi, Jeżdżę tramwajem albo pieszo sobie biegam, A liczni robotnicy to moi sąsiedzi, Ani bardziej bogaci, ani bardziej biedni, Też wyjadą na wczasy z rodziną na lato, Często z nimi rozmawiam… Po cóż nam pośrednik? Pośrednictwo kosztuje. A nas nie stać na to. Potencjalna szuja Taka mnie smutna myśl gryzie I taka wewnętrzna opinia, Że kiedyś ze mnie wylizie Paskudna i wredna świnia. Zszargam nazwisko i duszę, Stracę posadę w biurze, Ale ześwinić się muszę, To tkwi już w mojej naturze. Ach, bić mnie, walić do świtu, Pałką, gazrurką, pocięglem: Nie budzą we mnie zachwytu Rysunki Piórkiem i Węglem. Podziwia Zina rodzina: Babcia, i szwagier, i wujo. Ja – nie podziwiam Zina, Więc chyba muszę być szują? Sąsiadka z zachwytu się zwija, Gucio przestaje pić czystą, A mnie to jakoś omija… Czyżbym był syjonistą? Znajomi stukają się w czoła, Opuszcza mnie resztka ferajny… Jakże wyjaśnić im zdołam, Że Zin jest dla mnie zbyt fajny? Że każdy rysunek śliczny, Że tempo roboty obłędne, Sam autor – patriotyczny, A to, co mówi – bezbłędne. Ja jestem człowiek przeciętny, Mam sferę marzeń osobną – Jakieś tęsknoty mętne, Zęby mistrz kiedyś się rąbnął… Ach, padłbym z radości trupem, Gdybyż się kiedyś ciut ciachnął I zamiast starą chałupę – Do rymu niechcący coś machnął. A potem w telewizorze By zaklął lub kopnął co w złości… Ach, panie profesorze! Taż ja bym dał na mszę z radości! …dziś mnie rzuciła dziewczyna, A wczoraj pies uciekł ode mnie… Hej, chciałbym pokochać Zina – Nie mogę… Ech, bydlę ze mnie… Potęga statystyki Mnie nie bawi nowela ni poemat liryczny, Polska Szkoła Filmowa to jest dla mnie wprost szyfr, Ale za to studiuję Rocznik nasz Statystyczny, Gdyż uwielbiam wymowę różnych tabel i cyfr. Moi kumple gdzieś jeżdżą, piją wódkę lub krzyczą, Forsę ciuła w PKO familijny mój klan, A ja zgłębiam pozycje, co Wrocławia dotyczą, I zestawiam z danymi innych miast – jego stan. Wszystko mam jak na dłoni: siarkę, rzepak i mocznik, Rozwój żłobków, rajtszuli, kiosków Ruchu i hut. Radio gra po cichutku, a ja biorę ten Rocznik, Kładę się na tapczanie i już czytam jak z nut! Cyfry nigdy nie kłamią, nie tumanią, nie mylą – Każdy z nas choćby nie chciał, choćby stękał i wył, Mięsa w ubiegłym roku zżarł pięćdziesiąt sześć kilo, Kilo cholesterolu wprowadzając do żył. Wrocław nie jest w najgorszej sytuacji w ogóle, Bo wnioskuję – w Rocznika zagłębiwszy się treść – Żem ja płacił sześć złotych koma cztery cebulę, A nieszczęsny warszawiak płacił sześć koma sześć! Lecz przy dalszych pozycjach już mi nie jest tak hardo, I niedrogiej cebuli zaraz brzydule mi smak: Inwestycje – Warszawa jedenaście miliardów, Wrocław – trzy koma cztery… Krasnoludek czy jak? Zagęszczenie ludności większą radość mi sprawia, Miejsca u nas jest sporo, kto przeczyta, ten wie: Dwa tysiące przypada na kilometr wrocławian, Łodzian trzy! I to wszystko przy Piotrkowskiej, he he! Więc nie biadam nadmiernie ani się też nie żalę, Skarg nie piszę, niczego nie zazdroszczę też wam, Jedną całą sześć setnych mam kobiety w przydziale, Spirytusu czystego trzy i pół litra mam… Obserwując sąsiadki statystyczną urodę, Statystycznie raz w roku statystyczną mam chęć, By z nią przeżyć liryczną, statystyczną przygodę I mieć śliczne dziateczki… Tak ze trzy… Koma pięć… Potęga śledzia Jeden rycerz, dość ponury, Konno wybrał się w konkury, Przez cały dzień trząsł się w siodle, Więc pod wieczór czuł się podle, Bo mu pancerz czynił rumor, Co na ogół psuje humor. Aż nareszcie ujrzał blanki Zamczyska swojej bogdanki I ukłonił się jej tacie Który stał tam przy armacie. Tata spojrzał nań łaskawie I pyta: – Pan w jakiej sprawie? Na to ten rycerz wkurzony, Powiada, że jest zmęczony, – Jak zjem i jak się wypluszczę, To – mówi – sprawę wyłuszczę! Tato w śmiech: – Czyś waszeć głupi? Tu jedzenia pan nie kupi, Bo właśnie wszystko wysłali Na eksport do Gwatemali. Rycerz więc uśmierzył gniewy, Wyjął śledzia zza cholewy, Z przyłbicy dobył cebulkę, Zwinął wszystko w ładną kulkę, Połknął, beknął, wypluł skórkę I oświadczył się o córkę. Lecz tato nie odpowiedział Tylko patrzył w tego śledzia, Przyczem do ust starowiny Napłynęło mnóstwo śliny, Zadrżał mu chudy tyłeczek I prosi: – Daj kawałeczek! – Chałę! – odparł rycerz na to – – Najpierw córkę daj mi tato! Ale gdy starzec ponury Wciąż się wzbraniał co do córy, Wówczas nasz rycerz zza pasa Wyjął drugiego matjasa, Popieprzył, oblał keczupem I zjadł razem z kręgosłupem. Wtedy w nieszczęsnym staruchu Coś jak pies zawyło w brzuchu, I – nie robiąc żadnych scysji – Udzielił swojej permisji, Czyli córce swej pozwolił Żeby ją rycerz zniewolił, Poczem już bez dalszej zwłoki Rzucił się na rybie zwłoki, Wyżej ceniąc te delicje Niż swe ojcowskie ambicje. Stąd dewiza nam wyrasta: – Śledź potęgą jest i basta! A wy, gdy ojczyzna w biedzie Błaga byście jedli śledzie, Bo rybacy dla odmiany Znów poprzekraczali plany I śledź cuchnie w braku chłodni, To wy jesteście wygodni, I każdy się tylko ino Rozgląda za wieprzowiną, W dupie mając wyższe cele? Fuj, brzydko, obywatele! Potop Zarzuciwszy na głowę od opończy połę, Skacząc po kałużach błotnych i sadzawkach, Wpadł do swojej sadyby patriarcha Noe I zawołał ze wstrętem: – Fu, paskudna mżawka! Tutaj spojrzał badawczo po synach i córkach, Krzyknął: – Co tak siedzicie, powiedzcie coś, durnie, Może któryś z was słyszał, co mówiła Chmurka? A jeden z wnuków odrzekł: – Co ma być? Bezchmurnie. Usłyszawszy odpowiedź tę, godną idioty, Noe w nagłej rozpaczy rzucił się na klęcznik, Ale zaraz się zerwał i rzecz: – Do roboty, Będziemy budowali dziesięciotysięcznik. Tu rodzina struchlała, niczym stado owiec, Żona zaś jęła jęczeć, narzekać i biadać, Wołając: – On zwariował, on chce być stoczniowiec! Noe, idź do doktora i daj sobie zbadać. Ale biblijny mędrzec nie dał się zbić z tropu I z pomocą siekiery, wśród stosów paździerzy, Ze snu zrezygnowawszy, z jadła i z urlopu, Zbudował jakieś takie coś jak Dar Młodzieży. Powganiał tam zwierzęta, od słonia do mszycy I rodzinę, z wyjątkiem szwagra Ubermana, Wiec ten Uberman z krzykiem ganiał po ulicy, A Noe siedział w oknie i rąbał banana. A tymczasem aniołki lały z nieba wodę I archanioły lały, i lali prorocy, I zrobiła się powódź, jak pod Wyszogrodem, I trwała przez czterdzieści i tyleż nocy. Gdy zasię wody spadły, a po drzew koronach Spływało czarne błoto, świecąc w słońcu tłusto I gdy legła przed nimi ziemia wyludniona Pani Noe westchnęła: – Boże, jak tu pusto. Ani z kim poplotkować, ani z kim się pobić. Co słysząc Noe chrząknął, splunął, zezuł buty, Uśmiechnął się i mruknął: – To sze da odrobić. Po czym skinął na żonę i wszedł do kajuty. Poufałość Na przyjęciu u państwa Dreptaków Kiedy wszyscy zajadali bryzol, Młody Dreptak, popiwszy koniaku, Wlazł do szafy z jedną panną Izą Kaczorkówną, pod byle pretekstem, Że niby tam szuka szala z lamy, A ta Iza była z dużym seksem, A on miał niewąski temperament. A nim wszedł tam, to włosy przylizał, Mrugnął okiem i na ręce chuchnął… A za jakiś kwadrans panna Iza Wyskoczyła i woła: – Mamuchno! I zaczęła mamci w ucho szeptać Budząc podziw i ciekawość gości, Że tam w szafie ten paskudny Dreptak Się dopuścił z nią poufałości… Na to mama na swej otomanie Podskoczyła i w ryk jak armata: – I ty na to pozwalasz Stefanie? Bowiem Stefan zwał się Izy tata… Stefan powstał, choć był chuderlawy I narażać się nie lubił zgoła, Lecz chcąc jakoś włączyć się do sprawy Wymamrotał: – No, to twoja szkoła! Wtedy jeden z wujów, względnie stryjów, O przepięknym, wręcz cerkiewnym basie, Do Dreptaka rzekł: – Ty świński ryju! A ów odparł ciepło: – Ty złamasie! Stryj się zachwiał, myślano że runie, Lecz go w porę złapał szwagier rudy, I posadził na śpiącą babunię, Która budząc się, krzyknęła: – Wódy! Wówczas mama, tłumiąc straszną żałość I chcąc wagi nadać całej gaffie, Zażądała: – Opisz poufałość, Której drań ten dopuścił się w szafie! Tu spojrzeli wszyscy na podleca, A panienka szept wydała cichy: – On mamuńciu rąbnął mnie po plecach I powiedział &plqq;Ty, pożycz dwie dychy&prqq;! Na te słowa zapadło milczenie, W ciszy pękła komuś w majtkach guma, I babunia głucha niczym pieniek Zapytała przytomnie: – Kto umarł? Powrót Wraca rycerz z Podhajec, Ran na nim co niemiara, Porąbał go Kitajec, Przebrany za Tatara. Urżnięta ręka, noga, Podziurawione ciało, Płacze żonka-nieboga: – Cóż mi z ciebie zostało? O herrendum, o sacra, O straszliwa masakra, Hoc, hoc, hoc! Ściągnął rycerz przyłbicę, Żona w krzyk: – O niebiosa! Trafili cię i w lice, Pozbawili cię nosa! Zdejmują mu napierśnik, Takoż obrażeń szereg: – Oj, biednyś ty nieszczęśnik – Brak ci czterech żeberek! O herrendum, o sacra, O straszliwa masakra, Hoc, hoc, hoc! Otwierają wytrychem Pancerz, a żona w ślozy: – Nawet mu ślepą kichę Wycięli bez narkozy! – Jęczy nieszczęsna białka: – Jak ty wyglądasz, dziadu? Nawet i po migdałkach Nie zostało ni śladu! O herrendum, o sacra, O straszliwa masakra, Hoc, hoc, hoc! Na koniec onej stypy Wierne dziewki i sługi Zdjęli z rycerza slipy Sporządzone z kolczugi. Wonczas zabrzmiał głos żony Już nie tak minorowy: – O, kiciuś nie zmęczony? Nieście go do alkowy! O herrendum, o sacra, O straszliwa masakra, Hoc, hoc, hoc… Pożegnanie maja On był ubogim naprawiaczem telewizorów A ona bogatą ekspedientką w komisie. Ze względu na tę różnicę musieli pilnować pozorów I potajemnie, nocami, czasami kochali się… Zwłaszcza że jej mąż, starszy rewident miejskich tramwajów Z zadrości i ze wściekłości aż chrypiał &plqq;aj aj aj&prqq;, I śledził ją podstępnie, a już szczególnie w Maju, Zginając w ręku sztangę do przekładania wajch. Zaś żona naprawiacza, nokauterka w Izbie Wytrzeźwień Służyła do ogłuszania pijaków – recydywistów, Jak któryś zacznie rozrabiać a ona jak zamach weźmie, To potem go musi wynosić na noszach dwóch kulturystów. Czasami nawet – jak głosi wieść gminna wśród narodu – Po takim mocniejszym ciosie nie było już co ratować, Więc gościa też wynoszono, ale nogami do przodu I zanoszono do parku, by cichcem go tam zakopcować. A w parku żaby rechocą, jak również słowiki drą się I krąży stuknięty facet co miał aptekę w Buczaczu, I ekspedientka z komisu staje co chwilę w pąsie I szepce: – Ach jeszcze, jeszcze, ubogi mój naprawiaczu! Zaś po słowikach i żabach depce jej mąż, ten rewident, Ze sztangą w ręku i z sercem pociętym przez zazdrość w paski A także z bardzo męczącym – bo zawodowym – wstydem Że nie przerzucił wajchy na linii siedemnastki. Siedemnastka na oślep jeździ po placach, rabatach i skwerkach, Pewien kapucyn w tej sprawie wydzwania wciąż na milicję, A w siedemnastce na drążku gimnastykuje się nokauterka Żeby nie stracić formy i żeby zachować kondycję. Ale to wszystko się kończy… Przemija maj, idzie czerwiec, Już ostatniego słowika paskudny kocur wtraja I miasto wraca do normy, i cały bałagan się przerwie I będzie mniej więcej spokój. Aż do przyszłego maja. Pożytek z tablicy Mendelejewa Prowincjonalny amant, niejaki Dreptak Ewald Studiował kiedyś życiorys wielkiego Mendelejewa, I uświadomił sobie, iż ów Mendelejew Dymitry Układ pierwiastków wymyślił, w sposób niezwykle chytry, Bo upił się, złapał ołówek i poliniował arkusik, Są jakieś luki! W te luki uczony pełen radości A przytem przewrócił doniczkę, zapaćkujac tabele przypadkiem, Dzięki czemu dostały się do niej niechcący ziemie rzadkie, Ponieważ niedawno podlane. – Ha!!! – krzyknął ten Ewald Dreptak. – Ma we mnie Mendelejew naukowego adepta! Ja tez zostanę uczonym! Tu złapał papier w kratki I wpisał na nim swe wszystkie dotychczasowe babki Według wagi, koloru włosów oraz cech charakteru, I patrzy – a tu mu zostało jeszcze dość sporo papieru! Dalejże wiec przewidywać! I zaraz mu wyszły na świstkach Dwie chude rude nerwowe i jedna czarna sadystka. Natomiast odnośnie blondynek, ów wykaz naukowy Wykazał, ze wszystkie blondynki Dreptak niestety ma z głowy. A Dreptak kochał blondynki! Wiec najpierw się skręcił ze złości, Potem sam z sobą się zmagał, mamrocząc: – Dla dobra ludzkości!!! – Toż musze praktycznie wypełnić teoretyczna tabele. Niech żyje polska nauka! Szabla w dłoń, kurdelebele! Co krzycząc ogłuszył te czarną i zaczął swoją krucjatę… WIECEJ TAKICH, CO DOBRO NAUKI STAWIAJA PONAD PRYWATĘ! Pożytek z teorii Darwina Raz w jednym ważnym urzędzie Jan Dreptak, skromny człeczyna, Zobowiązał się wygłosić referat na temat teorii Darwina, Więc wszystkim się spodobała inicjatywa taka I nawet dyrektor poklepał po ramieniu Jana Dreptaka, A personalny na to zareagował żywo I też go klepiąc, powiedział: Ot, człowiek z inicjatywą! Takich nam więcej trzeba, zaraz wszystko inaczej tu zagra! – Jak to więcej? Zapytał Dreptak… mam jeszcze tylko szwagra. A właśnie już wszyscy się zeszli i siedli wygodnie w świetlicy, A woźny postawił karafkę i szklankę na mównicy, I nawet zabrzmiały oklaski, więc Dreptak musiał rad nierad, Choć trzęsły się pod nim nogi, zacząć swój światły referat. Niestety, nie wyczuł widocznie, że to dla niego szansa, Bo zaczął dowodzić, że człowiek pochodzi od szympansa Czy też innego pawiana… ot zwykła mowa-trawa… Skończył, ukłonił się nisko i czeka, padalec, na brawa… A tutaj cisza śmiertelna! Dreptak ze strachu się słonia, I mówi drżącym głosikiem: – Są może jakieś pytania…? – I owszem – odparł dyrektor niezwykle zimnym tonem – Czy pańskim zdaniem m ó j przodek także był małpiszonem? Tu Dreptakowe włosy stanęły sztorcem na głowie: Oj, da mu dyro dubla, gdy zgodnie z prawdą odpowie… Więc zawył w duchu z rozpaczy, s w myślach jęknął &plqq;o Boże!!!&prqq; I wspomniał prastare hasło &plqq;Hej, ratuj się, kto może!!!&prqq; I niby to w księgę spojrzał i odparł: – O ile wiem, To pański przodek wyjątkowo nie małpą był, ale lwem! Niczem są blaski słońca, jak również laser jest niczem Przy blasku, który rozjaśnił dyrektorskie zacne oblicze! Potomek lwa powstał, o dziurkacz się oparł jak król o miecz, A z ust mu wybiegły słowa: – Wiedza to wielka rzecz! I łzy szlachetnego wzruszenia zaćmiły mu oczu błękity, Po czym spłynęły na spodnie, a na Dreptaka – zaszczyty. I odtąd żył już Jan Dreptak jak w bajce albo jak w transie… Znajomość autorytetów pomaga w życiowym awansie! Pół godziny potęgi (…) Więc Jan Sebastian Dreptak ogolił się starannie, Pogładził dłonią oblicze świeżutkie jak płatek wiśni, A potem zrzucił piżamę i usiadł golutki w wannie, I zaczął puszczać na zmianę to ciepły, to chłodny prysznic. następnie położył się w wodzie i się przeciągnął błogo, I zatrzepotał rękami aż woda na ziemię prysła, Z upodobaniem się przyjrzał kolejno obu swym nogom I jął z uśmiechem przeglądać ilustrowane pisma. A w jednym z tych tygodników, bodajże w pierwszym z brzegu, (Może to &plqq;Film&prqq; był lub &plqq;Ekran&prqq;, a nawet &plqq;Przekrój&prqq; może?) Zobaczył ogromne zdjęcie Daniela Olbrychskiego Na którym ten pan Olbrychski był taki przystojny jak bożek! Dreptak mu się przypatrzył, podrapał się palcem w łydki, Pomyślał: – Ciekawe jak on by się prezentował nago? Jeszcze raz spojrzał na zdjęcie, mruknął: Hm, nawet niebrzydki! Poklepał się po muskułach, po piersiach i po karku Przelotnie obrzucił wzrokiem różową konchę ucha, Powiedzał: – Nie jesteś gorszy od niego, mój Dreptaku! Zaśpiewał fałszywie coś z &plqq;Carmen&prqq; i się powycierał do sucha. …zaś potem drzwi się otwarły i wypuściły Dreptaka, I żona spojrzała ze smutkiem i załamała ręce I pomyślała że mąż jej to wyjątkowa pokraka I nigdy nie dałaby wiary, że taki był piękny w łazience… Ale my wiemy! I bardzo cenimy ten uśmiech losu Jaki łazienka zwykła dla zwykłego mężczyzna mieści, Bo my się też wszyscy zmieniamy w rozśpiewanych, atletycznych herosów. Mniej więcej o siódmej rano. Ale tylko do siódmej trzydzieści… Praktycyzm Raz w ketlingowym dworku piękna jak księżna z bajki Krysia robiła sobie na drutach stoporajtki Gdy wtem wszedł Ketling; Krysia spojrzała lękliwie w górę, A Ketling jął zamiatać podłogę strusim piórem Przy swoim kapeluszu. A robił to tak pięknie, Że Krysia przypuszczała, iż jej serduszko pęknie. Gdy to Basia spostrzegła, duch przekory w niej zagrał I rzekła Wołodyjowskiemu: – A kuku! Ma pan szwagra! Porwał się mały rycerz, w ręku błyszczy mu klinga, – Ha – krzyknął – zrobię ci ja szkocki befsztyk z Ketlinga! I już chciał na biedaka skoczyć chyłkiem z zapiecka, Gdy wtem go powstrzymała imć pani Makowiecka, I jęta mu przekładać w sposób tkliwy i szczery: – Ta Krysia jest dla ciebie za dużą o dwa numery! Poza tym Ketling ją kocha niezwykle, z całej siły; O, popatrz, znowu przed nią zamiata piórem pyły… No dobra – rzekł pan Michał. – Jak tak się do niej łasi, Niechże ją sobie weźmie. Ja pójdę do Basi. Zaś pani Makowiecka w wielkiej i nagłej radości Zaczęła naraz obliczać swe przyszłe oszczędności. – Ha ha – mówiła w duchu – taż teraz całe lata Obejdzie się bez sprzątaczki. …a Ketling wciąż zamiatał… Prawda i racja Mój pra-pra-pra pod Somosierrą Zdobywał wąwóz, a z nim sławę. Wtedy wygraliśmy dwa:zero, A może i trzy:zero nawet? Pra-pradziad w sześćdziesiątym trzecim Na patrol się kozacki nadział, Więc pra-prababcia wzięła dzieci, Żeby pozbierać pra-pradziadzia… Mój tata w dziewięćset szesnastym, Kiedy w okopach tkwił z kolegą, Zobaczył dwóch aniołów jasnych, A między nimi Piłsudskiego. Ja się bawiłem w konspirację, Dali mi kolta, sto nabojów, A jak wracałem na kolację – Mama płakała w przedpokoju. Teraz mam syna, siedzę w chacie Lub słucham mów na akademiach: – Polska powstała w rezultacie O wiele poważniejszych przemian! Bardzo mnie cieszy, że nauka Wniosek wysnuła już prawdziwy: – Zaważył tu ogólny układ, Nie żadne romantyczne zrywy! Wtedy zazwyczaj za mną staje Tłum przodków, już nie tak dostojny: Pra-pra-pra wariat, pra-pra frajer, Tatko-histeryk z pierwszej wojny… Mundury na nich postrzelano, Nikt im medali nie zawiesił, A wstyd im przy tem, że o rany, Bo mogli przecież żyć jak Czesi… Słuchamy razem, jak pan docent Przerabia nas w swej publikacji, A jest w niej prawdy na sto procent, A za grosz nie ma zwykłej racji. Prawo Archimedesa Późną nocą mędrzec Archimedes Wyszedł z domu, zamknął cicho drzwi I przez miasto się udał per pedes Obliczając wartość liczby &plqq;Pi&prqq;. Pod bladymi znakami zodiaku, Pod księzycem błyszczącym wysoko Szedł uczony ulicami Syrakuz I powtarzał: Pi… pi razy oko… Jedna z heter, wypuszczając gaszka, Tym &plqq;pi pi&prqq; się zdziwiła ogromnie I spytała: – Pan się bawi w ptaszka? Zamiast piszczeć, wstąp pan lepiej do mnie… – A i owszem – odparł mędrzec – wstąpię… (z czego widać, że faktycznie był on mędrcem). Ona zaś mu przyrządziła kąpiel I kolację zrobiła naprędce. Archimedes zrzucił chiton lniany, W starczą pierś się podrapał pazurkiem, Chwycił oddech i skoczył do wanny, Jakby pragnął zostać płetwonurkiem, Po czym, głowę wystawiwszy łysą, Spytał, gładząc zarost szczeciniasty: – Jaki dzień dzisiaj mamy, huryso? – Pierwszy stycznia! – A rok? – Dwieście dwunasty. – A to dziwne – krzyknął matematyk – Toż był dwieście trzynasty dopiero, Czemu z każdym rokiem mniejsze daty? – A bo to jest czas przed naszą erą! – Prawda – szepnął mędrzec – zapomniałem, U nas lata na odwyrtkę płyną… I w zadumie, okiem otępiałem Jął przyglądać się brudnym mydlinom… A wtem, nagle, jak cl nie da susa, Nic nie zważa, że woda zeń ścieka, Na parkiecie stanął na nagusa I zakrzyknął: – Heureka! Heureka!!! Rzecz to dziwna i uwagi warta: W wodzie ciało wazy dziwnie mało, Tyle mniej, ile wazy wyparta Woda przez to zanurzone ciało! Co stwierdziwszy, opuścił mieszkanie I powtarzał swój uczony banał. I tak go przychwycili Rzymianie, Którzy wleźli do Syrakuz przez kanał. A wódz Rzymian się uśmiechał ironicznie I nie wierząc w naukowe wywody, I chcąc sprawdzić tę rzecz empirycznie, Przebił starca i wrzucił do wody. Chlupnął mędrzec ugodzony włócznią, Wyparł wodę, choć już był bez czucia… I zatkały pokolenia uczniów: – Jeszcze jedno prawo do wykucia!!! Prawo konwergencji Rzadko się taka historia zdarza Jak się zdarzyła w jednej przychodni, W której się zgłosił gość do lekarza Więc lekarz jego badał bez spodni, Znaczy bez spodni gość był, nie doktór, I bez koszuli, tylko w zegarku, A doktór spytał: – No jak tam Kotku? Bo gość nazywał się Kotek Artur, Nieduży blondyn, dziwna figura, Niby normalny całkiem na górze, Ale u dołu mu rosły pióra, I zawodowo robił w kulturze, Jako naczelnik działu kultury, Więc doktór spojrzał na niego bystrze I krzyknął: – Jejku! Pan coś do kury Się upodabnia, panie magistrze! A ten magister gorzko zapłakał I jęknął: – Właśnie, doktorze drogi, To straszne, lecz się zamieniam w ptaka, O, niech pan spojrzy na moje nogi Doktór popatrzył i rzekł: No, może Pan swym wydziałem rządzi tak mądrze, Że zwolna robi się z pana orzeł? lecz pacjent szczerze odparł: – Ta skądże…! Tu zrobił kilka bezradnych gestów, Znów załkał, przeklął losu fatalność, No to ten doktór wziął kilka testów I dawaj badać jemu mentalność, Potem naciskał mu różne mięśnie, A wreszcie wyjął z biurka korkowca I jak nie huknie! A ten nieszczęśnik Beknął ze strachu jak błędna owca, Więc doktór myśli: – No cóż, idiota! Zaś pacjent spojrzał wokół nerwowo, Zobaczył skrzynkę z piaskiem dla kota, I wsadził w piasek szyję wraz z głową. Więc doktór orzekł, że nie demencja Tutaj zachodzi, lecz raczej chyba Uwidoczniła się konwergencja, Tak jak powiedzmy u wieloryba, Który jest ssakiem lecz żyjąc w wodzie Rybopodobny kształt przybrać musiał, A ten gość, głowę chowając codzień, W krótkich abcugach zmienia się w strusia… Tak lekarz rzecz tę wywieść się starał, Lecz wtem wstrzymały go nowe racje: – Czemu gość w strachu beczał jak baran? – To, to ja sam wiem! – wyjaśnił pacjent… Precedens Hej drukują drukarnie Specjalny dodatek nowy: – Maciej przerobił młockarnię Na mózg elektronowy! Hej, jadą naukowcy Postępu luminarze, Popularno-naukowi redaktorzy I inni dziennikarze. Hej, oto stoi Maciej, Uśmiecha się rozumnie, Kapusta pachnie w chacie A mózg warczy na gumnie. Hej, świat cały zadziwia Maciej, bo oto właśnie Nagrywają z nim wywiad Redaktorzy na taśmie! Hej, ot się Maciej chwali, Z niezwykle mądrą miną: – Samiście wydumali Tę machinę? – A ino! Hej, Samem ją budował Przez tydzień jak szalony, Aże mnie spierunował Ksiądz Chudzielak z ambony, Hej, takoż i kumendant, Oraz prezes GS-u, Mówili, że nie będę Miał żadnego sukcesu! Hej machnęli togami Naukowcy w podziwie: – Zrobiliście to sami, Na tej tu zgrzebnej niwie? Hej, oto po raz drugi Potwierdził Maciej chwacko: – Moje to są zasługi, Sam zrobiłem to cacko! Hej, ryknęła na szlaku Limuzyna ognista Zaparła się w rzepaku, Wypuściła ministra. Hej, stanęli w ordynku, Luminarze pod lasem, – Sam ześ to to zrobił synku? Spytał minister basem. Hej, a tak patrzył przytem Jak rodzony ojczulek, Aże Maciej ze skowytem Się rozczulił wogóle. Hej, kiedy nosa wytrze Aże się zrobiła mgiełka: Nie sam, panie ministrze – powiada – ja żem zełgał! Hej, uśmiechnął się tato, Wszyscy się rozchmurzyli, – No to z kim, dajmy na to Żeście ten mózg zrobili? Hej, a Maciej się cukał, Sromał się, mierzwił włoski, Aż nareszciew wydukał: – Ze śwagrem Rosołowskim… Ot, tak mi kibicował, To tu, to tam pokręcił, Tranzystory lutował, Oliwił rdzeń pamięci… Hej, stworzenie to psotne, Z cewką latał po lesie, A znów sprzężenie zwrotne To raz przepił w GS-ie… Hej… minister odjechał, A z nim cały peleton, Jeszcze Maćka objechał: – Ze szwagrem, to już nie to! Hej! Nie żałujmy Maćka, Ma tradycje ojczyzna, A on tradycje spaćkał I się pierwszy do czegoś przyznał!!! Produkcyjniak …więc on pracował przy nitach, a ona przy szlifierce, I czasem – gdy się mijali – patrzyła na niego z uwagą, A jemu wtedy mocniej niż zwykle biło serce I jakoś prędzej i lepiej nitował kolejny wagon Chodzili obydwoje do zakładowej stołówki, Czasami kręcili nosami, że ciągle mielone kotlety I od tych kotletów zaczęły się nawiązywać rozmówki I poszli raz do teatru, bo były ulgowe bilety. Aż wreszcie się zakochali, kiedyś, jesienią bezlistną, Nie dość im było spotkań i rozmów ciągle nie dość… A ona poprzednio żyła z siwawym brygadzistą I teraz ten brygadzista zaczął jej robić na złość. Dziewczyna po nocach płakała, a wydział plotkował i gadał, A chłopak z tym brygadzistą pobili się kiedyś przy piwie I wreszcie nawet zebrała się Zakładowa Rada, I prezes do brygadzisty zawołał: – Ja wam się dziwię!!! I wszystko skończyło się dobrze. Ślub odbył się właśnie dziś. Garnitur i barwna sukienka wiszą na wspólnym wieszaku, A chłopcu ani dziewczynie nie przejdzie nawet przez myśl, Że grali dwie główne role w klasycznym produkcyjniaku… Progresja Wierzby nad strugą ocipiały, Ksiądz znowu zapadł na migdałki, A jakis starzec zapaździały, Brzdąka na strunach dyrdymałki. Główkę łysiutką ma jak gałka, Nóżki się za nim ledwie wloką, A zabytkowa dyrdymałka Reprezentuje styl rokoko. Melodia gmatwa się i wije, Nad wsią przeciąga wiatr i słota. Wójt swojej żonie plecy myje, A zootechnik bada kota. I kury już pozasypiały I jeż, i wesz, i wilk, i stonka. I tylko starzec zapaździały Na dyrdymałce swojej brzdąka. I myśli przy tym: – Mocny Boże, Jak się rozkręcę, jak rozigram, To cały ból w melodię włożę I całą młodość swoją wygram. Wyśpiewam smutek, żal i troskę, Miasta, pałace i żołnierzy. I dreszcz przeszyje nagle wioskę, I włos się jej na głowie zjeży. A guzik, drzewa zaszumiały I pies wyknocił się na działce, I tylko starzec zapaździały Z uporem gra na dyrdymałce. Ty pojmiesz go, poeto młody, Też złości cię martwota gminu. Także byś porwać chciał narody Do niesprecyzowanych czynów. Zatrzymać Ziemię, popchnąć Słońce Uniezależnić się od teścia. A tutaj – nakład dwa tysiące, Cena – 5 złotych, stron dwadzieścia. Recenzje dwie się ukazały I sąsiad gratulował żonie. Więc jak ten starzec zapaździały Też dyrdymałkę chwytasz w dłonie, A jeśli wolisz – to na flecie, A jeśli zechcesz – na gitarze. I teraz gracie już w duecie, To znaczy ty i tamten starzec. I słuchać gromki odgłos dęcia, I rżnięcia – z boków, z góry, z dołu, Doszlusowują ćwierćtalencia I dołączają do zespołu. Płyną rapsodie i horały, Znane, lecz cwane, bez wątpienia. Albowiem szansa zapaździałych W upowszechnieniu zapaździenia. Proporcje Powiedzmy odważnie to sobie, Że u nas trwa taka zasada, Iż ważne jest nie co kto robi, Lecz ważne jest to, co kto gada. Przypuśćmy, że jakiś architekt Szpitale wystawia lub szkoły, I dzieła to są znakomite, Zaś gada – pardon – lecz pierdoły. Hej, jakby wichurą zadęło, Wnet krzyki, krytyki i spowiedź – Nieważne wspaniałe jest dzieło, Lecz ważna ta durna wypowiedź, Ją właśnie przyjęto za główną, I drze się na temat jej szatę, A przecież Cambronne wołał &plqq;merd&prqq;, Lecz walczył – jak wielki bohater. John Steinbeck na starość stetryczał I poparł agresję na Vietnam, Czy jego &plqq;Nadbrzeżna ulica&prqq; Jest przez to mniej pięka i świetna? Bo lata i wieki upłyną, I słowa się staną legendą, Lub nawet bez śladu przeminą, Zaś dzieła zostaną i będą. Pomyślmy, kochani, czasami Jak sprawa to błaha i mała Com ó w i łarchitekt piramid, Jak ważna natomiast – co działał. Propozycja Niebo się grzmotem rozsierdza, Chmura się dżdżami rozdeszcza. Nad Kłodzkiem złowieszcza twierdza, A w Kłodzku Beata złowieszcza. Beata, piękna kelnerka Z oczami zemdlonej sarny Podaje duszone żeberka I bigos popularny. I halibuta z sałatą I moskaliki w zalewie Somnambuliczna Beato, Ta gdzież to jest praca dla ciebie? Podciągnij swe aspiracje, Beato o smaku papryki, Ja wezmę cię w delegację, Ja tobie zapewnię Duszniki! W Dusznikach deptaki i kwiaty Fryc Chopin tu był, Fryc der Grosse, Malutkie pensjonaty, Do których na rękach cię wniosę. Zapłacę z miną lorda za pokój Ze wszystkich najlepszy. Jak będziesz mi chciała oddać Połowę, to później, po pierwszym… Wieczorem prześliczni i srebrni Zjawimy się w nocnym barze, I kelner do nas podbiegnie, I spyta: – Co pani rozkaże? A wtedy się cała rozgwieździsz, Roztęczysz, rozdźwięczysz się mile, I na tym kelnerze pojeździsz Jak rolnik na łysej kobyle. I każesz mu podać kabaczki, I każesz mu podgrzać frytki, I przynieść i odnieść flaczki, I na kompot mu powiesz, że brzydki, I na obrus powiesz, że brudny, I na chlebuś, że twardy jak skaleń. A wreszcie głosem przecudnym, Zażądasz książki zażaleń. I, wyraźnie stawiając literki, Napiszesz: &plqq;Jedzenie – do kitu.&prqq; A twoja dusza kelnerki Wespnie się wtedy do szczytów. I odegra za fochy, za kpiny, I zakwitnie jak róża, jak dereń Beato, ozdobo Kotliny Kłodzkiej – – jedź ze w mną w teren. Propozycja eksportu Badając wzrost popytu w Bombaju i Paragwaju, Kombinujemy, co by tu Wyeksportować z kraju. Eksportujemy wagony, Kretony w barwne ciapki, Szatki, statki, bekony, I ślimaczki, i żabki, Ikony i starocie, I asortyment serów… Pomyślmy też o eksporcie Niektórych bohaterów. W naszej historii ich mnóstwo, Tak się ciągle mnożyli, A w innych krojach – ubóstwo, Więc może by kupili! I dochód byłby znaczny, I wygoda niezwykła, Gdyby pula dwuznacznych Bohaterów gdzieś znikła… Na przykład Kostka Napierski, Historyczny niewypał, Podobno syn królewski, I podobno radykał. Tak chytrze wszystkich zmylił, Aż powstał skandal spory, Bo film o nim zrobili Pan Hechtkopf i pan Batory, I dostali nagrodę, A potem były zgrzyty, Bo jeden badacz młody Znalazł w Sztokholmie kwity. Czyli starą bumagę, Gdzie pisało w tym sensie, Że Kostka to był agent I brał od Szwedów pensję… Hej, cały kraj rozpaczał, Że się opisać nie da, Krzyczano na badacza: – Nie miałeś się w czym grzebać? Do dziś to się odbija Potężnie jak armata: Film pokazywać – nijak, Nie pokazywać – strata… Połóżmy kres subiekcji, Nie męczmy się latami! Sprzedajmy Kostkę do Szwecji I film (z reżyserami). A inni bohaterowie Także są niebezpieczni, Ot taki Masław – ludowiec, A jednocześnie – wstecznik… Lebo li kneź Jarema, Przedmiot licznych ataków, Sprzedaliśmy, szlus, nie ma, Nikt nigdy nie rżnął kozaków! A gdzieś w Nikaragui Albo w jakiejś Paranie Pośród szpaleru tui Pomnik Jaremy stanie, I napis, co ogłasza Literami z piaskowca: – Oto jest duma nasza, Don Jarema z Wiśniowca! Hosanna! Eldorado Ke splendoro obiekto, Grando komplimentado Mente kapto errekto! A na plecach idola Widać &plqq;Ą&prqq; lub jedynkę I napis &plqq;Made in Poland&prqq;. I firmę &plqq;Kultoimpex&prqq;. …ba, czy to się ziści? Perspektywa zawodna… Wszędzie ekonomiści, I jak pomysły – to od nas! Prosto z najwyższych sfer Prosto z najwyższych paryskich sfer, Przyjechał do nas jeden Jean Pierre. Zawód: filozof, adres: Mon Martre, Mądry jak Delon, piękny jak Sartre. Przyjechał, usiadł, zjadł zrazy z sosem I dawaj kręcić na wszystko nosem, I w całym szukać nachalnie dziury – U was Zachodniej nie ma kultury, Nie dorównacie wy Paryżowi, Bo u was wszyscy moralnie zdrowi. Brak wam wytwornych psychicznych zboczeń I perwersyjnych różnych wykroczeń, Które o wyższej kulturze świadczą. Co rzekłszy spojrzał na mnie tak władczo, Że rzekłem, czując iż mnie złość bierze: – Ja ci pokażę, oż ty Jean Pierze! Po czym poszedłem z tym żabojadem, By go uraczyć polskim obiadem. Wtraja mój Francuz kotlet schabowy, A wokół słychać różne rozmowy. Facet faceta tak prosi miło: – Ździś, świnia jestem, więc daj mi w ryło. Zmieszał się Francuz, kontenans stracił: – Toż to masochizm w czystej postaci. Obok do pana pan się odzywa: – Ja panu nogi z de powyrywam! Jean Pierre w zdumieniu wielkim, aż gwizdnął: – Quelle chance – klasyczna forma sadyzmu! Padają słowa ostre jak noże: Ja pana panie, a pan mnie może. Francuz z największym trudem wydusił: – Est possible homosexue – ekhm – tu się zakrztusił Słysząc następne zdanie przy barze: – Ja ci ciapciaku zaraz pokażę! Jean Pierre podskoczył wraz ze stolikiem: – Ekshibitionnizme c'est magnifique! I dalejże mnie błagać ze łzami: – Byłem koszonem, przebacz mon ami. Już wiem, że dzieci twego narodu Są Francuzami Bliskiego Wschodu. Tylko dlaczego – tu wpół mnie objął – Wciąż obiecują a nic nie robią? Więc ze wzruszenia otarłszy łzę Odparłem z dumą – Nous sommes Polonais! Protest Rzecz się zdarzyła dziwna dość, Chociaż pozornie prosta: Dreptak, zwyczajny, skromny gość Pokój w hotelu dostał! Hotel był kategorii &plqq;S&prqq;, Miał duży neon z przodu, A Dreptak poczuł się jak pies Co wszedł do Izby Lordów. Na czwartym piętrze pokój miał, Gdy wysiadł to się wzruszył, Bo na tym piętrze istny szał Palm, złoceń oraz pluszy. Tak tam wytwornie, pięknie tak Jakby w centralnej Radzie Korytarz – jak do nieba szlak – Pod stopy mu się kładzie. A gdy apartamentu drzwi1 Przekroczył, to się zachwiał, Bo myślał że po prostu śni, Lub że to fotografia, Ewentualnie film, czy co, Z życia Amerykanów, Bo łóżko to gdzieś takie… o… A w ścianie kilka kranów! Nad łóżkiem landszaft, na nim Kloss Piękny aż dech zapira, Firanki zaś, to chyba wprost Z Punktu Prężenia Firan! Nasz Dreptak patrzył jak we śnie, Jakby się zaczarował, I chciał w ten luksus rzucić się, Lecz wnet się opanował, I rzekł przez zęby: – Po to tu Przyszedłeś, nędzny szczurze? I oddech wziął, i napluł: – Tfu! NA dywan w krwawe róże, A potem jeszcze zrobił puk, Następnie zaś znormalniał, Odwrócił się, przekroczył próg I rzekł uprzejmie: – Zwalniam! I poszedł ulicami, gdzieś, Sprężyściej, mniej pokornie. …dobrze jest czasem protest wnieść W dostępnej sobie formie. Próba interwencji Rosanno, jeszcze się namyśl, jeszcze się trochę zastanów, jak to się banalnie mówi, pozory bywają zwodnicze. Nie obdarzaj bez zastrzeżeń miłością jednego z kapitanów Asów i bohaterów Międzynarodowej Komunikacji Lotniczej. Na razie wszystko jest cacy, ale co będzie potem? Potem się może okazać, że twój kapitan się wzrusza Na czeskich filmach, albo – powiedzmy – że ma nadkwasotę, Nuci tylko &plqq;Poemat&prqq; Fibicha, czyta tylko powieści Bunscha… Lub będzie do ciebie mawiał &plqq;moja malutka świnko&prqq;, Lub będzie marzył po nocach o swoim dalekim synku, Którego porzucił, przeczytawszy, że istnieje kompleks Edypa. Rosanno, nie brak ci przecież rozumu, ani fantazji, Nie raz u nie dziesięć razy bywałaś zakochana, Wybierz się w długą podróż do Australii albo do Azji, Tam kupisz rzeźbiony młotek u plemiennego szamana. Tym młotkiem wybijesz sobie zdobywcę niebios z głowy, Odsuniesz go na odłegłość skąd będzie wyglądał piękniej, By został tym, czym być winien – posągiem malachitowym Pozbawionym trawiennych kłopotów i innych przyziemnych pęknięć Przejdzie nad wami niejedna ulewa i zawierucha, Ludzie polecą na Marsa i wymyślą antygrawitację, A wy… ba, ale ja gadam, a ty mnie wcale nie słuchasz. I chyba masz rację, Rosanno. Mimo wszystko – chyba masz rację. Prywatna sprawa W małym, śmiesznym domku z wykuszem, Koło latarni, na narożniku, Mieszkał sobie jeden staruszek Który stale miał pomocników, Jak był jeszcze mały niesłychanie I z rodziną mieszkał w mieście Łodzi, To miał starą, bardzo dobrą nianię Co mu pomagała chodzić. Potem w szkole był – powiedzmy – nogą, Lecz się tym nie przejmował chłopczyna, Myślał sobie: Koledzy pomogą! I pomogli, bo dawali odrzynać. jeszcze potem, jak miał lat dwadzieścia I się ożenił, chociaż był ubogi, To doczekał się pomocy teścia W charakterze bezzwrotnej zapomogi. Z ludzką pomocą szedł jakoś przez świat Powolutku, sennie i uparcie, Aż naraz zauważył że ma prawie sto lat I zebrało mu się na umarcie. Księżyc świecił, gdy się zbudził w nocy… Siadł na łóżku i jęknął: – O boże! Zawsze miałem tyle ludzkiej pomocy, Pewnie teraz też mi ktoś pomoże… Ale któż mógł powstrzymać śmierć staruszka? Na nic prośby, płacze i błaganie… Biały księżyc stanął w nogach łóżka: – To prywatna sprawa drogi panie… I podskoczył i usiadł na szafie, A staruszek smutno się zadumał, Potem szepnął: – A jednak bez pomocy też coś potrafię… Uśmiechnął się. I umarł. Prywatny list Szanowny pan mnie w liście prosi O wieści co się u nas dzieje, Znaczy się, niby o donosik, Albo o raport, mam nadzieję? Bo jeśli pisać mam prywatnie, Czyli że taki zwykły list, To boję się że pan się natnie, Gdyż się nie dzieje prawie nic, Poza tym że nasz Józio Dreptak Już się interesuje pcią, Przedwczoraj nawet go nadepła Magister Łucja Sesibą. Jak również że ksiądz katecheta Wygłosił wykład w czterech klasach &plqq;Jak powinna być zbudowana kobieta&prqq; (że w zasadzie to ino do pasa), A znowuż w pegieerze Imienia Zagranicznych Korespondentów Się urodziło zwierzę Podobne do transparentu, Weterynarz do dziś się trapi Skąd się wziął ten dziwoląg, Bo nawet miało napis: &plqq;Każdy rolnik hodowcą makolągw&prqq;! Było także kino objazdowe, Wyświetlali film &plqq;Dojcze vita&prqq;, To przy wyjściu Pyton Jan dostał w głowę Od jednego Tadeusza Troglodyta, Pracownika Oczyszczalni Sierści Imienia Ogólnego Odrodzenia… Jak pan widzi, prywatnych wieści Jest niewiele, i są bez znaczenia. W tych historiach musimy być ściśli, Być musimy realni i prości, Nikt w prywatnym liście nie wymyśli Żadnych proszę pana niezwykłości, To tak trochę, proszę pana, jak z żoną, Przyjemności wachlarzyk nieduży… Chyba że to ma być raport, albo donos? Daj pan znać! Fantazja to mi służy! Prywatyzacja Właśnie dopadła mnie informacja Że ma nastąpić prywatyzacja, Czyli – ażeby mieć pełną jasność – Każdy coś sobie weźmie na własność: Jeden parowóz, krowę lub kozę, Drugi Pafawag lub Celwiskozę, Trzeci – powiedzmy – dwojaczki w wózku, Czwarty koszary z dywizją Rusków, Piąty mieszkanko z wesołą wdówką, Szósty strajk STARa razem z głodówką, Siódmy Bieszczady lub bułkę z serem A ósmy trawnik przed Belwederem, Sejm wraz z posłami Jurkiem i Soską I na dodatek z panią Ziółkowską, Zaś pozostali wszyscy faceci Resztą podzielą się tak jak leci, W błogiej nadziei, że już od jutra Będą mieć dolce, szampan i futra I źe pozwoli im ich zarobek Co miesiąc przespać się z Jolką Bobek, Zwiedzić Kaszuby albo Hiszpanię I ufundować nową plebanię. Taki entuzjazm cenię i chwalę, Wszystko zapewne pójdzie wspaniale, Z tym że ja siadam pisać testament, Gdyż przewiduję ogólny zamęt, Przy którym nawet pożar w burdelu Będzie jak cicha przystań na Helu. Bo łatwiej stać się z tygrysa glistą Niż z socjalisty kapitalistą, A myśmy wszyscy – uderzmy w pierś się – Wnuki po Marksie i po Engelsie, Którzy dawali niewiele szmalu, Lecz za to tani pobyt w szpitalu, Mieszkanko, choćby i bez klozetu, Bon do stołówki z CRZZ-tu, Jelcza na grzyby albo na narty I medal złoty, choć gówno warty, Więc na prywacie rodak się natnie, Bo jak to wszystko zyskać prywatnie? Pan premier: że ciężką pracą I że leniwi się nie wzbogacą… Nie poto żeśmy tłukli Hitlera, Żeby takiego dożyć premiera! wersja II, radiowa Właśnie dopadła mnie informacja Że ma nastąpić prywatyzacja, Czyli – ażeby mieć pełną jasność – Każdy coś sobie weźmie na własność: Jeden parowóz, krowę lub kozę, Drugi Pafawag lub Celwiskozę, Trzeci – mieszkanko z wesołą wdówką, Czwarty – PKP razem z głodówką, Piąty – niestety trojaczki w wózku, Szósty – koszary z dywizją Rusków Siódmy – być moze stolarską sklejkę A ósmy – maciejkę albo stulejkę, Dziewiąty – pałac hrabiów Raczyńskich Dziesiąty – zdjęcie braci Kaczyńskich Zaś pozostali wszyscy faceci Resztą podzielą się tak jak leci, W błogiej nadziei, że już od jutra Będą mieć dolce, szampan i futra I że pozwoli im ich zarobek Co miesiąc przespać się z Jolką Bobek, Zwiedzić Kaszuby albo Hiszpanię I ufundować nową plebanię. Taki entuzjazm cenię i chwalę, Wszystko z pewnością pójdzie wspaniale, Z tym że ja siadam pisać testament, Gdyż przewiduję ogólny zamęt, Przy którym nawet pożar w burdelu Będzie jak cicha przystań na Helu. Bo łatwiej stać się z tygrysa glistą Niż z socjalisty kapitalistą, A myśmy wszyscy – uderzmy w pierś się – Wnuki po Marksie i po Engelsie, Którzy dawali marny zarobek, Lecz za to tanie wczasy i żłobek, Mieszkanko, choćby i bez klozetu, Bon do stołówki z CRZZ-tu, Jelcza na grzyby albo na narty I medal złoty, choć gówno warty, Więc na prywacie rodak się natnie, Bo jak to wszystko zyskać prywatnie? Minister mówił, że ciężką pracą I że leniwi się nie wzbogacą… Nie poto żeśmy lali faszystów, Żeby mieć teraz takich ministrów! Przed lustrem Mężczyzna w pewnym wieku… to nie brzmi najlepiej, Kojarzy się dziadyga co pacierze klepie… &plqq;Mężczyzna w sile wieku&prqq; – dźwięczy bardziej mile Nie precyzując w jakiej mianowicie sile, Albowiem siła złego na jednego chłopa Gdy nam stuknie czterdziestka… Cóż dopiero kopa? Wzrok mętny, mięśnie wiotkie, słuch słabnąć zaczyna, I jak groźne memento zjawia się łysina… Tfu! W złą godzinę rzekłem! O nieszczęsne losy! Widzę w lustrze, żem właśnie utracił trzy włosy, Czwarty zaraz wyleci… Może nie wyleci? – Wyleciał! Nie ma rady, czas nabyć tupecik… Lecz jak będę wyglądał w takowej protezie? Ot, żonina peruka… spróbujmy… nie wlezie…? Wlazła! Ha, całkiem całkiem, znikła przestrzeń łysa, Mam teraz wygląd punka… Ba, nawet hipisa! Młody gniewny! Poczułem w sobie dziwną parę – Jeszcze żeby tak babkę, lub choćby gitarę, Pokazałbym co umiem! Chyba ruszę w pląsy! Ba, lecz wąsy też w modzie, a skąd tu wziąć wąsy, Jeśli w swej gotowalni nie trzyma ich żona, Szczególnie iż jest własnym wąsem obdarzona, Przez co całkiem podobna do Lecha Wałęsy… Cóż, gdy wąsów zabrakło – weźmy sztuczne rzęsy… Przyklejmy (popluwa), spójrzmy w lustro…całkiem inne lico… (uwodzicielsko) – Witam panią, kim jesteś prześliczna dziewico? (wstydliwie) Jam uczciwa dziewczyna… – A czyja? – Niczyja… – Więc może… Co ja gadam???!!! Szajba mi odbija! Niepotrzebnie zajrzałem dzisiaj do butelki! …ach te oczy te włosy… Może by w pędzelki? Zwiążemy mocno końce… Odsłonimy uszka… Ach, cóż to za urocza, niewinna dziewuszka! Pyzata, ale miła! No, popatrz na wujka… Jaki biuścik… Czwóreczka? – Hi, hi, skądże, trójka… Przestańmy!!! Co u diabła? Czas harce ukrócić, Zwłaszcza że żona może zaraz z miasta wrócić… (drzwi) O! Wróciła!!! Przeczuwam że się wstydu najem… Żona: Jezus Maria! A kto to??? On: Jakoś nie poznaje… Przygląda się… Nie wierzy… Pamięć swą natęża… Żona: Joj! Nieboszczka teściowa, matka mego męża!!! (upadek) Przemiany Czas nad głowami nam leci, Życie się do nas uśmiecha, Prostują się nasze dzieci Po naszych prastarych grzechach. Nie chcą nosić bagażu w swych workach, Otrząsają z siebie cały nadmiar Jak mój pies, co wylazłszy z bajorka Wszystkim wokół piegi dorabia. Rosną dzieci coraz owocniej, Coraz jaśniej, smukłej i szczupłej, Choć rodzice (przepraszam najmocniej) Byli raczej – spójrzmy w lustro – kurduple… Zacna Zuzia miała nogi jak łuki, Dobra była do ćwiczeń w nawiasach, A jej córka Kasia ma długie I prościutkie… Gdzieś plus minus do pasa. Pan profesor kiedyś na Tolu Referował teorię Darwina, I ten Tolo, typowy małpolud, Teraz syna ma cherubina. Wszystko wokół w pastelowych tonach, Zacierają się pozostałości Po tatarskich i kozackich zagonach, Fabrykantach policzkowych kości. Różnych epok miesza się scheda I typ bardzo udany wytwarza Z tych blond włosów po przystojnych Szwedach I z wigoru (Mamelucy Cesarza!). Jest w tym wszystkim jakiś optymizm, Że ci młodzi są ładni i zdrowi… Jeszcze trochę pokotłuje się, podymi I już wszyscy będą jednakowi. Wszyscy w dżinsach, w twarzowych swetrach… …i tu mi się żal zrobiło raptem: Pokrak wprawdzie mieliśmy od metra, Ale za to co pokraka – to charakter! Przesada w tle melodia &plqq;Ośla serenada&prqq; Raz w pewnym wielkim biurze Na nadodrzańskich stepach Zasługi bardzo duże Miał jeden Maciej Dreptak Co zrobił usprawnienie, Wynalazł nową metodę Więc wszyscy się cieszyli szalenie I chcieli mu dać nagrodę Ale on się zaczął certować Szarpiąc wstydliwie gumki od podwiązek, – Za co – pytał – obywatele chcecie mnie premiować? – Ta żeż to – mówił – był mój obowiązek! I rękami przecząco machał, A dyrektor mówił do niego: – No no, nie bądź pan taki skromniacha, To się panu należy, kolego Całkiem serio zasłużył pan na to! A ten Dreptak pocałował go w nogę: – Pan dyrektor – krzyknął – to całkiem jak tato, Ale ja tej premii wziąć nie mogę, Chociaż pan był łaskaw ją przyznać A mówiąc w taki sposób Chciał się świntuch dyrekcji podlizać I wyróżnić się wśród innych osób, Ale trochę tej metody nadużył Bo zapierał się nogami przy kasie Aż dyrektor się strasznie wkurzył I jak wrzaśnie: – Bierz nagrodę, ty burasie! A jak nie to w ogóle stąd szczeźniesz, Bo jak widzę ziółko z ciebie niezłe! – A nie wezmę! – A właśnie że weźmiesz! – A nie wezmę! Tu dyrektor uspokoił się, Uśmiech mu zagościł w szlachetnych rysach, Rzekł: – Klawo, jak nie to nie I wykreślił tę nagrodę przy pomocy długopisa, A ten durny Dreptak, z twarzą dziką Stanął, jakby się zamienił w słup soli… Nie wazelinujmy się przesadnie swym zwierzchnikom, Każdy nadmiar jest szkodliwy. I boli! Przestroga (…) A gdy w sobotę w jakimś barze Pijesz czyściochę pod śledzika I kiedy pośród innych twarzy Ujrzysz twarz swego kierownika, To – choć alkohol cię podnieca I choć cię sytuacja kusi – Za klapy nie bierz ty podleca I nie obrażaj mu mamusi, Ja, bracie wiem co ci się marzy, Ja wierzę, że on zły i brzydki, Lecz ty mu nie przerabiaj twarzy Na krwawy befsztyk lub na bitki, Bo po sobocie jest niedziela A po niedzieli poniedziałek I rano zbudzi cię twa Fela, I chleba z masłem da kawałek, I powędrujesz znów do biura Straciwszy werwę oraz nabiał I staniesz tam jak zmokła kura Jęcząc – Ach, pocom ja rozrabiał? I spadną na twą biedną glacę Z wyciem i rykiem monstrualnym Dwa sprzymierzone ściśle katze: Gastro-fizyczny wraz z moralnym. I zadrżysz jak zaszczute zwierzę /raczej coś z tchórza niż odyńca/ Gdy skrzypną gabinetu dźwierze I szef w nich stanie, cały w sińcach… O, pilnuj się, gdy jest sobota, Spokojnie siedź przy swym stoliku. Nie wołaj: – Przylazł ten idiota! Tylko: – Cześć panie kierowniku!!! Może ktoś inny mu przyleje, Oklnie i za drzwi go wysiuda? Urzędnik winien mieć nadzieję I wierzyć! Wiara działa cuda! Prześwietlenie Piotr Dreptak dostał raz obwieszczenie Że ma się zgłosić na prześwietlenie Za tydzień. Zaraz więc zdjął trzewiki I wziął się raźno do gimnastyki. Ćwiczył bicepsy – łydki i barki By wzbudzić podziw w oczach lekarki Lub pielęgniarki, bo sobie dumał: – Będę miał mięśnie jak lew lub puma, I babka powie: – Ale muskuły! A inni będą stać jak niezguły… Zrobił też sobie dietę z sera By schudnąć oraz wpadł do fryzjera Gdzie podciął swoich szesnaście włosów I skropił wodą Oddech lotosu, Poza tym kupił nową koszulę I… no, bieliznę nową w ogóle, A wreszcie, aby być nienaganny Przemógł się biedak i wlazł do wanny Gdzie tarł się mydłem, szczotką, pumeksem, I zwolna stawał się samym seksem. Buźka w rumieńcach, lśni kant u spodni, Zgłasza się Dreptak w swojej przychodni, Już się rozbierać chce na golasa, A tu mu każą tylko do pasa, Poczem – jak rzeźnik stadko baranów – Wpędzają naraz po ośmiu panów, A tam pielęgniarz, facet posępny, Trzask prask, i mówi: – Fetrig! Następny! Po pół minucie tłumek ponury Z powrotem wbija się w garnitury, A Dreptak także włazi w ubranie I gdera: – Co to za prześwietlanie? Przed wojną była zabawy kupa, Lekarz wpatrywał się w kościotrupa Na swym ekranie, skrzypiał fotelem, Notował, mówił: – Rusz pan piszczelem! Nadmij pan lewe, spuść prawe płucko… A teraz??? Tu się wkurzył nieludzko I odszedł piękny, zadbany, chmurny, Zły, i wymyty jak jaki durny… Tempo? Oszczędność czasu? Nie poniał. Nasz rodak musi mieć ceremoniał!!! Przewaga Raz stomatolog, Dziobak Jerzy, Geniusz bezwzględny i posępny, Otworzył poczekalni dźwierze I spytał groźnie: – Kto następny? Przez tłum pacjentów zgroza przeszła, Każdy z nich zwinął się jak robak, A &plqq;ten następny&prqq; powstał z krzesło… I wówczas zadrżał doktor Dziobak Przeraził bowiem się ogromnie, Znając tę twarz ze zdjęć i kronik, I jęknął: – Ooooobywatel do mnie? – Tak – odrzekł tamten – joj, jak boli! – Jeżeli trzeba zablombować – – wyjaśnił – to mi zablombujcie, A jeśli raczej ekstrahować, To w takim razie ekstrahujcie! Tu Dziobak przypadł mu do ręki, Cmoknął i krzyknął ze wzruszeniem: – Ach, dzięki wam, serdecznie dzięki Za tak dokładne pouczenie! I swe narzędzia wziął najlepsze, A Przy tym myślał cały w nerwach: – No, jeśli mu coś w zębach spieprzę, To już on na mnie się odegra… Zaraz zaczęły drżeć mu ręce I nogi w ciężkiej tej potrzebie, I dłubać jął w dostojnej szczęce Tak, jakby dłubał grób dla siebie… Aż wreszcie w trwodze i w rozterce Szepnął: – Przepraszam was, kochany, Lecz muszę zaryć coś na serce… I wybiegł szukać waleriany. A wówczas w gabinetu progi Wkroczył, szeleszcząc brudnym płaszczem, Praktykant Dreptak, trochę groggi, I zajrzał pacjentowi w paszczę. Tamten się cofnął z przerażeniem, Zaś Dreptak chuchnął wonią piwa, Mruknął: – A kuku! Ale pieniek! To trzeba wyrwać! Ciach!… i wyrwał. Gdy zaś pytano go panicznie, Czy wcale nie bał się potęgi, Dreptak wyjaśnił rzecz logicznie: Z nas obu to ja miałem cęgi! Przyczynek do Księgi Henrykowskiej W roku tysiąc dwusetnym i siedemdziesiątym Ksiądz Piotr, trzeci kolejny opat Henrykowa, Na pergamin pocięty w duże czworokąty Pierwszy raz w dziejach świata wpisał polskie słowa. Cześć mu za to i wdzięczność oraz wieczna chwała, Tylko czemu – niestety – no kroniki strony Rzucił akurat słowa rolnika Bogwała, Który to Bogwał siedział pod pantoflem żony, I słysząc jak niezdara przy żarnach się tłucze, Zgrzyta, jęczy, że hałas wprost uszy rozrywa, Mawiał do tej ofermy: – Daj, at ja pobruczę – (czyli &plqq;daj, ja to zmielę&prqq;) – a ty idź poczywaj… Oczywiście nie musiał powtarzać dwa razy, Po myśli było babie, że mąż za nią tyra, Ledwie się w taki sposób zwrócił do zarazy, Ta – wziąwszy pupę w troki – właziła do wyra… I oto za przyczyną Bogwała-ciemięgi I za sprawą opata, który jego klęski Wetknął był lekkomyślnie do swej słynnej księgi, Przegrany po wsze czasy jest w Polszcze ród męski. Weźmy taką Szwajcarię, Holandię lub Danię, Kraje to kulturalne, bogate, a proszę: Żona nosi mężowi do łóżka śniadanie, Palto jemu podaje, fajkę i bambosze, A u nas? Strach powiedzieć… Zresztą wy to znacie, Spędzacie czas zapewne naczynia zmywając Lub pastując podłogę… Ej, księże opacie, Ale ksiądz narozrabiał jak pijany zając! Przygoda W nocy raz do panny Zyty wlazły oknem dwa bandyty. O mało nie padła trupem, bo jeden zwiał zaraz z łupem, A drugi, niejaki Czesław, przywiązał Zytę do krzesła, Pytał się, gdzie ma pieniądze i wołał: – Ja cię urządzę! Ja cię – mówi – ty cholero zarąbię zaraz siekierą, Zadam ci męki okrutne i głowę nożem utnę! I – powiada – ja cię letko pokraję w kostkę żyletką ! niejedno zrobię świństwo, bo miałem trudne dzieciństwo! Wreszcie westchną!: – Słuchaj Zyta… Jestem gentelman bandyta, Więc nim cię zarżnę, to jeszcze zgwałcę cię i cię zbeszczeszczę! To rzekłszy, schował żyletkę i sciągnął jedną skarpetkę, Lecz gdy tak się wystriptiział, to go złapał sierżant Miziak Z piątego komisariatu i posadził go za kratu W szóstej celi od podwórka, a Zytę zwolnił ze sznurka. I zapytał się, czy ona nie została pokrzywdzona Oraz o co skargę wniesie na bandziora na procesie? Na to nieszczęsna dziewczyna zrobiła się całkiem sina I odrzekła z oburzeniem: – Wniosę skargę o złamane przyrzeczenie!!! Przygody Pana Andrzeja (I) Trwa w naszym kraju passa wspaniała, Świetnych pomysłów istna zawieja: Mało nam przygód pana Michała – Będą przygody pana Andrzeja! już operator kamerę chwycił, Już się artyści kręcą na planie, Już-już się rodzi taki pan Kmicic Że aż nam wszystkim coś w gardle stanie! Hej, pokażemy dzieje ojczyste Lepiej niż pan Sienkiewicz potrafi: Radziwiłł wpisze się na volkslistę, Ale go za to szlag nagły trafi! Rewelacyjny popis jeździecki Da nam dragonów pułk bigbitowy, A obywatel Gucio Kordecki Odeprze voklssturm od Częstochowy! Będą dramaty, będą armaty, Chłop – patryjota z ostrym ożogiem, Króla sprowadzi się z Ałma-Aty Dokąd uchodzić musiał przed wrogiem. Pegieerowskie palą się stogi, Statystów zwozi się do szpitala, A Józwa-Oya-Butrym-Bez-Nogi Woła z litewska: – Ja ciebie dala! Nie zrezygnuje się także z seksu: W mini-kontuszach będą panienki, Bogusław z wredną mordą z pumeksu Zacznie dobierać się do Oleńki. Ta w krzyk: – Ty zdrajco, za co mnie trzymasz? A on jak bydlę rzęzi i sapie, Lecz wtedy wchodzi król Jan Kazimierz Wyjmując z pochwy o, taaaki rapier! Dopieroż będzie ubaw do rana I wrażych trupów ogromna hałda. A wreszcie wszyscy bęc na kolana! (zwłaszcza rolnicy z gromady Lauda) I będą śpiewy i happy-endy, I się ogólny zrobi paradis, A pan reżyser skoczy w te pędy Z ogromnym krzykiem: – Dawać Quo Vadis!!! Przygody Pana Andrzeja (II) (w tel melodia kowbojska) Trwa w naszym kraju passa wspaniała, Świetnych pomysłów istna zawieja – Są już przygody pana Michała, Będą przygody pana Andrzeja! W dziedzinie kina nie jestem Clair'em I raczej w życiu niż w kinie kręcę, Lecz gdybym sławnym był reżyserem, To bym to zrobił o tak mniej więcej: Ciut bym poprawił dzieje ojczyste Lepiej niż autor książki potrafił – Radziwiłł wpisał się na volkslistę? Zaraz go za to szlag nagły trafi! Rewelacyjny popis jeździecki Da nam dragonów pułk bigbitowy, A obywatel Gucio Kordecki Odeprze voklssturm od Częstochowy. Będą dramaty, będą armaty, Chłop – patryjota z ostrym ożogiem, Króla sprowadzi się z Ałma-Aty Dokąd uchodzić musiał przed wrogiem. Nie zrezygnuję broń boże z seksu – W mini-kontuszach wpuszczę panienki! Bogusław z wredną mordą z pumeksu Zacznie dobierać się do Oleńki. Ta w krzyk: – Ty zdrajco, za co mnie trzymiesz? A on jak bydlę rzęzi i sapie, Lecz wtedy wchodzi król Jan Kazimierz Wyjmując z pochwy o, taaaki rapier! Dopieroż będzie ubaw do rana I wrażych trupów ogromna hałda. A wreszcie wszyscy bęc na kolana! (zwłaszcza rolnicy z gromady Lauda) I będą śpiewy i happy-endy, I się wspaniały zrobi paradis! …a ja do księgarń ruszę w te pędy Z ogromnym krzykiem: – Dawać Quo Vadis!!! Przyjaciele Prawdziwa przyjaźń w świecie równa jest dziś zeru Ostatni znam jej przykład w republice Peru. Żył tam Klechu, kum Lecha i kum Klecha, Lechu, Co z jedną Polą chcieli dopuścić się grzechu. Nie ustaliwszy wszakże przecyzyjnych reguł, Kto z nich pierwszy ma uszczknąć upragniony szczegół, Tylko obydwaj na raz pchali się nachalnie, Zamiast na zmianę babkę wydupczyć kulturalnie. – Puść mnie – wyrzęził Klechu. – bom już dość wiekowy I chciałbym jak najprędzej mieć ten problem z głowy. – Tyś wątły – Lechu na to. – wyglądasz tak smętnie Idź zjedz coś, a ja tutaj dziewczę roznamiętnię. – Ja to zrobię z charyzmą! – A ja szybciej zrobię! – Gdzie z tymi wąsami?! – Paluchy przy sobie Gdy się tak przepychali, zabrzmiał ryk szatański I z gąszczu wypadł mętny śmierdziel peruwiański, Pierdzący tak zmyłkowo, że biorąc za lwa go, Obaj zwiali na czubek drzewa figo-fago. Zaś chytry bydlak dobrał się do panny Poli Wniosek: gdzie dwóm odbiło, tam trzeci… swawoli. Przyjemnie W tle jakaś samba Gdy Gucio, zresztą facet ze wszech miar zwyczajny, Bez przerwy stoi przede mną i woła: – Ale ja fajny! Ale ja przy tym mądry! A jaki u mnie dostatek! I muszę go wciąż podziwiać przez rok, dwa, dziesięć latek I muszę mu wciąż dziękować i muszę całować go w pięty, Ponieważ od czasu do czasu przynosi mi różne prezenty, I chociaż jest rzeczywiście niezły, poczciwy i schludny, Tylko przez swoje mentorstwo niewiarygodnie nudny, I ciągle mi chce tłumaczyć, Jakgdybym był jakim matołem, Że pies jest psem, kura kurą, czołg czołgiem a stół stołem, Od czego oczki mi łzawią i nieraz boli mnie głowa, A on się przygląda nieufnie i znowu zaczyna od nowa, I palcem przed nosem mi kiwa, a drugim rysuje na piasku; – Dwa a dwa zawsze jest cztery, no powtórz ty mały głuptasku! To, po pierwsze – na złość powiadam, że dwa a dwa jest osiem, Po drugie, gdy się odwróci, gram mu palcami na nosie, Po trzecie, kiedy podejdzie doń chyłkiem inny osiłek I tego Gucia znienacka kopnie przez figle w tyłek, I Gucio się wtedy musi odwrócić na chwilę ode mnie, To ja wiem że to nieładnie, ale robi mi się przyjemnie… Przyjęcie Kochani! Wy mi nie zazdrośćcie Że pędzę życie towarzyskie, Co stąd że przyjdą do mnie goście, Gdy już na pamięć znam ich wszystkich, Że wiem gdzie kto zazwyczaj siedzi, I kto się koło kogo kręci, I że ich wszystkie wypowiedzi Mogę cytować wam z pamięci. Zyzio zje dwie lub trzy kanapki Ogryzie tłuste udko z kaczki, I krzyknie: – Ach, całować łapki Co przyrządzały te przysmaczki! Pozwoli pani dobrodziejka… (tak moją żoną się zachwyca) Ba, lecz tu moja jest kolejka, I wszyscy oczekują witza… Ładuję stary dowcip w lufę I mówię, krzywiąc się uciesznie: – Ja dzisiaj przyrządzałem bufet, Więc jeśli chcesz, to całuj żeż mnie! Tu wszyscy ryczą &plqq;ha ha, ha ha&prqq;, Ktoś nawet spada na podłogę, Trypczyńska aż rękami macha I woła &plqq;Joj, ja już nie mogę&prqq;! Kolej na wódkę, ruch się robi, Kociutko, autor kiepskich wierszy Powiada &plqq;Zdrowie pięknych kobit!&prqq; Poczem dodaje: – Po raz pierwszy! Zuzia chichocze: – Pan poeta! Ten dowcip pewnie ze stolicy? Ciach! Oto spływa pierwsza seta W czeluście wrzodów dwunastnicy. Po dwóch godzinach, niedopici Patrzymy w otwór smutnej skrzyni, Gdzie niedomyci troglodyci Drogo sprzedają swój kretynizm, Następnie dyskutują starsi Jak zwalczyć plagę chuligaństwa, A wreszcie średni-niedotarci Mówią, kto ile zboża dał dla państwa. Potem się wszyscy we drzwiach tłoczą, – Na przyszły tydzień proszę do nas! – U państwa zawsze tak uroczo! – Bul bul… pardon, ach ta przepona… Za tydzień zjem ze trzy kanapki, Pochwalę dom, przyjęcie, kuchnię… A może zamiast cmokać w łapki Zawołam: – Fuj! Ta szynka cuchnie!!! Przyszłość My jesteśmy ta trudna młodzież! Więc mówimy co raz jakieś świństwo! I nosimy buntowniczą odzież! Bo my mamy trudne dzieciństwo! Ty narodzie kochaj swą dziatwę, Ty na rękach nas pieść i huśtaj, Bo ty miałeś dzieciństwo łatwe! Tyle tylko że wojną, czy cóś tam… Tatko mógł się po lasach włóczyć, Pukać sobie do szkopów z pepeszy… A nam – kuchnia – każą się uczyć, Więc jak – kuchnia – możemy się cieszyć? Mama mogła Żydów przechowywać, Takie ćmoje-boje, co pan wisz… A nam – kuchnia – każą umieć pływać Albo nawet – kuchnia – skakać wzwyż! Ciocia ponoć chodziła na żebry, I zbierała w zgrywny sposób brukiew… A nas – kuchnia – pytają z algebry… Jak tu – kuchnia – lubić te naukie? Starsze ludzie są durne i miękkie, Nic ich pojąć nie można a nic! Tata mamcie całuje w rękie, Ja bierę swoją Helcię za cyc! Ot, stojemy przed kinamy, przy dróżkach, Całą zgrają, wesoło, szeroko! Tu się – kuchnia – zmasakruje staruszka… Tam znów – kuchnia – kogoś drutem w oko… Zaraz lepiej smakuje nam setka, I człek patrzy za następną zabawą. A dorośli piszą potem w gazetach Reportaże o nas. I jest klawo! Piszcie piszcie, ogłaszajcie apele. Z czegoś trzeba żyć, było nie było! Ten co pisze takie trele-morele, Także kiedyś dostanie w ryło! My jesteśmy ta trudna młodzież… Taka sama nad Odrą, nad Wisłą Ty nas kochaj i pielęgnuj, narodzie! Kit ci w oko, bo my twoja przyszłość!!! Przyśpiewki górnicze Nie ma ci to nie ma Jak w naszym Lublinie, Dali ci łazienkę, Masz gdzie trzymać świnie. Górnicy z Lublina Malowane dzieci, Niejedna dziewczyna Za wami poleci! Nie ma ci to nie ma Jak kopalnia moja, Lada rok przywiozą Opony do &plqq;Joya&prqq;. Górnicy z Lublina Malowane dzieci, Niejedna dziewczyna Za wami poleci! Nie ma ci to nie ma Jak nasz plan ramowy – W dwutysięcznym roku Ośrodek wczasowy. Górnicy z Lublina Malowane dzieci, Niejedna dziewczyna Za wami poleci! Nie ma ci to nie ma Jak dobra opieka – Szkołę własnym cyckiem Dokarmia Pebeka! Górnicy z Lublina Malowane dzieci, Niejedna dziewczyna Za wami poleci! Nie ma ci to nie ma Ponad rzekę brudną Zarzuciłeś wędkę, Wyciągnąłeś… właśnie. Górnicy z Lublina Malowane dzieci, Niejedna dziewczyna Za wami poleci! Nie ma ci to nie ma Jako podkręcanie – Ledwie plan skończyłeś – Dostajesz zadanie. Górnicy z Lublina Malowane dzieci, Niejedna dziewczyna Za wami poleci! Nie ma ci to nie ma Jako zmiany liczne – Z przedszkola Pebeki – Liceum Medyczne. Górnicy z Lublina Malowane dzieci, Niejedna dziewczyna Za wami poleci! Nie ma ci to nie ma Jak nas ktoś polubi – Akcja &plqq;W&prqq; z powrotem Odwiedziła Lublin! Górnicy z Lublina Malowane dzieci, Niejedna dziewczyna Za wami poleci! Przyśpiewki z życia zwierzaków We wrocławskim naszym ZOO jest bardzo wesoło, Różne tam zwierzęta żyją sobie w koło, Jedno drapie, drugie bodzie, ale wszystko w zgodzie W tym naszym ogrodzie, joj ta joj. W środku stoi pan Gucwiński niby cysorz chiński, Nie przegadałby go minister Krasiński, Tu pogrozi, tam pochwali, albo w łeb przywali Żeby się słuchali wszyscy go. Mówią ludzie że papuga okropna pleciuga, Czasem nawet gości paskudnie obruga, Lepiej niech się ta cholera z ogrodu zabiera I niech za spikera zgłosi się. Osioł strasznie głośno ryczy, ciągle się handryczy, Wtrąca się we wszystko co go nie dotyczy, Nie daj Boże żeby osła wybrał kto na posła, Trawka by porosła na nas wnet. Rzecz wiadoma że wielbłądy zmieniają poglądy I że ciągle węszą skąd mocniejsze prądy, Poniektóre dromadery mają już ordery Nawet garby cztery mają też. Na gałęzi siedzi śmierdziel, straszny z niego pierdziel, Nie ma wolnych sobót ani wolnych niedziel, Ciągle tylko się wypina nieszczęsna chudzina, Nawet w nadgodzinach bździ i bździ. Tam w zagrodzie dwa bizony podniosły ogony, Pewnie poszukują jakiej młodej żony, Trzeci bizon to w ogóle ma okropne bóle, Bo on na &plqq;Vistulę&prqq; kiedyś wlazł. Spotkał królik pancernika i się jego pyta: – Cóż ty taki wielki jakby wielka płyta? A ten wydał ryk tak gromki aż zadrżały domki: – Pancernik Patiomkin eto ja! Tam widzicie państwo pawia, nowy herb Wrocławia, Gdy się Wrocław bawi, zaraz pełno pawi, A to co tam obok kica to nie jest pawica Tylko to dziewica, ostatnia już. Jedna klatka dosyć duża kryje w sobie tchórza, Tchórz inaczej pachnie niż – powiedzmy – róża, Chociaż bestia to dość spora, lecz ze strachu chora, Więc na redaktora nadaje się. Dobrze radzi sobie baran bo bodzie jak taran, Ma już fiata, daczę. nawet katamaran I dlatego gdzie nie stanie, tam słyszy wołanie: – Co się pchasz baranie? Paszoł won! Pawian ciągle ma pretensję że ma małą pensję Więc ma tyłek goły, ale jest wesoły, Tyle na państwowej zupie, żyje sobie w kupie I ma wszystko w pupie tak jak my. Struś za krzakiem się przyczaja, widać strusie jaja I strusi żołądek, któren wszystko wtraja, A jak coś mu nie dogadza – łeb do piasku wsadza, Byłaby zeń władza że ho ho! Na uboczu siedzi orzeł, dajżeż jemu Boże, Chciałby se polatać, ale coś nie może, Ale się nie martwcie dzieci, jeszcze on poleci, Pohula po Świecie orzeł nasz. Psy piszczą o dwunastej Wszystkie psy o dwunastej piszczą GDy sygnał czasu słychać w radiach, Uszy im stają, oczy błyszczą, I każdy z nich ogonem majda, I nie wiadomo, czy jest zły, Czy ucieszony, ale fakt Że o dwunastej piszczą psy Że o dwunastej piszczą psy, Że o dwunastej piszczą psy Od niepamiętnych lat! Wszystkie psy o dwunastej piszczą Skowyt rozdyma pieskie płuca, Nawet jak któryś z nich nad kiszką Kaszaną, siedział, to ją rzuca. I też zaczyna &plqq;pi pi pi&prqq;, Więc jak wyjaśnić można to, Że o dwunastej wszystkie psy, Że o dwunastej wszystkie psy, Że o dwunastej wszystkie psy Piszczą jak nie wiem co? Wszystkie psy o dwunastej piszczą, Ale nie zbadał nikt niestety Czy one piszczą tak, bo myślą Że to jest sygnał z psiej planety, Że to wiadomość lub zew krwi, A może ostrzegawczy krzyk? Punkt o dwunastej piszczą psy, Punkt o dwunastej piszczą psy, Punkt o dwunastej piszczą psy, A czemu – nie wie nikt… Więc może by jakiś student uczynił rzecz pionierską Pisząc na dany temat swą pracę magisterską? Punktualność Wyliczymy sobie nareszcie Dokładnie i pryncypialnie, Co się w naszym kochanym mieście Dzieje niepunktualnie: – Niepunktualnie tramwaj przybywa, Niepunktualny dowóz pieczywa, Niepunktualny początek obrad, Niepunktualnie nadana &plqq;Kobra&prqq;, Niepunktualnie przyszła pocztówka, Niepunktualnie pociąg do Lwówka, Niepunktualnie zostałaś mamą, Niepunktualnie coś z panoramą, Niepunktualne szycie ubrania, Niepunktualny odbiór mieszkania, Niepunktualnie chodzą zegary, Niepunktualnie otwarto bary, Niepunktualnie rusza produkcja, Niepunktualnie idzie obdukcja, Niepunktualny przebieg owacji, Niepunktualnie mąż z delegacji, Niepunktualnie wyjazd nad morze, Niepunktualnie lekarz, ksiądz, pogrzb, Niepunktualnie wywożą śmieci, Niepunktualnie wszystko, jak leci! Mimo tego jak zaraz dowiodę Coś się jednak robi po trochu, Bo jak trzeba wyłączyć wodę, To punkt ósma wyłączają, jej bohu! Widocznie naszą szerokość Zasilają dwa różne źródła: – Świadczenia – pi razy oko, – Ograniczenia – bez pudła! Punkt widzenia Wciąż się wszystko powtarza – lato, jesień i zima, Ten lub tamten umiera, a ja myślę: – Kto wie? Jak tak dalej, to może jakoś wszystkich przetrzymam, No bo niby wciąż ktoś tam, a ja nie, nie i nie… Bardzo mnie to raduje, ale trochę też dziwi, Co to jest, że ci inni tak chorują i mrą, Że gdy żywi zasnęli, to się budzą nieżywi I że – sam to sprawdzałem – żaden z nich nie był mną.. Dzięki temu mam umysł pełen cichej radości, Uśmiech stale na ustach i charakter jak miód, Kiedy ktoś mnie obrazi, to nie żywię doń złości, Bo wiem – prędzej czy później facet będzie kaput. Ot, drukują w gazetach tyle różnych dyrdymał, Że co bardziej nerwowi płacz podnoszą i wrzask, Jam autora niejednych już dyrdymał przetrzymał, Zobaczycie, rok jeszcze, dwa, trzy, cztery – i trzask! A to wszystko nie znaczy, żebym był nieśmiertelny, Gdzieżbym mógł tak pomyśleć, jakże marzyć bym śmiał! Tak jak inni jam członek rzędu ssaków naczelnych, W którym – oprócz nas, ludzi – wprost się roi od małp. A choć wizja śmiertelna i mnie czasem nachodzi, Lecz nie straszna mi ona, i me szczęście wciąż trwa, Bo gdy umrę, to wtedy nic mnie już nie obchodzi, A gdy umrze ktoś inny – cieszę się, że nią ja! O, rodacy, dlaczego ciągle czymś się martwicie, Czy musicie tak tracić nerwy, zdrowie i czas? Z mego punktu widzenia chciejcie spojrzeć na życie I spróbujcie przetrzymać innych. Tak jak ja – was! Raj ateistów Lecą z drzew ostatnie liście, Wichry wyją ponad ziemią, Oj, niełatwo ateiście U nas żyć, zwłaszcza jesienią… Sam zwyciężać musi troski, Żreć się z żoną i z rebiatą, A wierzący Rosołowski Ma aniołka stróża na to! Idą święta i choinka, Skąd wziąć grosz na tę imprezę? Ateista sam dla synka Musi kupić w mieście prezent. Musi szukać, żeby tanio, Penetrować każdy bazar, A u Rosołowskich – anioł Targa paczki w te i nazad! On zamawia piękne drzewko, On za opłatkami chodzi, Poczem z tradycyjną śpiewką Występuje – Bóg się rodzi… Rosołowscy przy wigilii, Śpiew anielski z nieba płynie… …ateista swej familii Opowiada o Darwinie… Nie ma śpiewów w jego domu, Przeto ateista myśli: – U nas, prawdę mówiąc, komu Są potrzebni ateiści? Lecz pomimo kiepskiej doli, Wątpliwości i subiekcji, Nie nawraca się, bo woli Pchać się w życiu bez protekcji! …za to, kiedy życie minie, Nagrodzone będzie wszystko, Bo gdzieś przecież być powinien Raj Zmęczonych Ateistów. Raj oportunistów W miłym parku, wśród szmeru liści Gwarzą sobie dwaj oportuniści. Ruch Oporu jakoś im się wyśliznął, Więc się bawią w Ruch Oportunizmu. Pachnie lipa i grządka petunii, Dziatwa wraca od pierwszej komunii, Obu panom się ten nastrój udziela: – Ta ze świeczką to moja Hela! Mają drogę otwartą do nieba, Bo i składki popłacone, gdzie trzeba, I życzliwy stosunek do świata, I nadzieję na małego fiata, I nie lubią dżezu i perkusji, I głos zawsze zabierają w dyskusji, I chadzają na czyny społeczne, I zerkają na dziewczyny wszeteczne, I ich droga jest taka wygodna, Że pożyją sobie dużo dłużej od nas. Zaś gdy umrą – ksiądz przemówi i dyrektor, Ktoś powoła ich w najwyższy sektor. Ni to Darwin, ni to znów Bóg-Ojciec Powie do nich: – Jedźcie i się pójcie! Wina będą tam gruzińsko-szampańskie, A zakąski amerykańskie, Kraby chińskie, cytryny greckie, A kelnerki absolutnie szwedzkie. I odbędzie się cyrkowy program, I grać będzie odpowiedni organ, I zazdrościć będą ci z prawicy, Bo w ich raju nudno jak w świetlicy. Tych z lewicy też to rozsierdzi, Bo nie mają życia po śmierci. Zaś oportunistom zagra cytra I dostaną na twarz po pół litra, Ale wkrótce kombinować zaczną oba, Że znów trzeba by się komuś przypodobać. W związku z czym już wkrótce dookoła Zabrzmi ryk bolesny archanioła, Ryk straszliwy jak łoskot lawiny: – Łolaboga!!! Bez wazeliny???!!! Recepta Z pisaniem wierszy sprawa jest łatwa, Od ręki można strzelić poemat – Wystarczy kawa, dość dużo światła, Jakaś maszyna, papier i temat. Właściwie temat jest najważniejszy Bez niego człowiek darmo się trudzi – Może być cięższy, może być lżejszy, Byleby tylko obchodził ludzi. Gdy jest już temat – szukamy formy Czy wiersz ma powstać chudszy czy grubszy, Wiersz musi trzymać się pewnej normy Którą ustalił ktoś nie najgłupszy. Rej jej przestrzegał i Frycz-Modrzewski, I Falski, pisząc elementarzyk, Tudzież Gałczyński, tudzież Broniewski, Słonimski, Herbert, Miłosz i Ważyk. Jest to metoda może niemodna, Może stosowna dla zacnych ciotek, Ale jak stare buty wygodna – Dobrze w niej schodzić po schodach zwrotek. Zresztą granica nie w formie leży, A znawca – kota w worku nie kupi. Wierszyk klasyczny może być świeży, Awangardowy – słaby i głupi, I na odwyrtkę, czyli przeciwnie, Można klasykę czytać ze zgrozą… …a tak w ogóle – z wierszem jest dziwnie, Bo przecież da się to samo prozą… Człowiek się męczy, liczy sylaby, Dom zaniedbuje, rzuca go żona, A drugi mówi do swojej baby: – Stara daj obiad, powieść skończona! Ja tam nie jestem żadnym artystą, Raczej remiecha, ale czasami Wyczuwam w wierszu siłę nieczystą Co każe pisać właśnie wierszami. Napiszę, sprzedam, wydam grosz w sklepie, Znów do roboty nazajutrz wstaję… Byle grafoman ma dużo lepiej – On sobie może pisać za frajer. Rekonesans Na pewnej leśnej polanie Wylądowali Marsjanie W swej marsjańskiej rakiecie. Był tam Marsjanin tatko Razem z Marsjanką matką, A trzecie było dziecię. Powystawiali czułki I słuchają, jak pszczółki Wśród kwiatków huczą, Na konika polnego Patrzą i się wszystkiego Na pamięć uczą. Przykicała ropuszka, Zając wystawił uszka, Sikorka jajka niesie, Przyszedł Ziutek z Marychną: To sapną, to przycichną, Zwyczajnie – jak to w lesie… Lis się przemknął, Chrust trzasnął, Ziutek ziewnął i zasnął, Brzmią sobie chrząszcze, Słoneczko grzeje mile, Maryś weszła na chwilę W splątane gąszcze… Marsjanin w swym pojeździe Ku macierzystej gwieździe, Czy tam planecie, nadał Długą relację radiową, Gdzie wszystko szczegółowo Opisał to co zbadał; O tych kwiatkach, jagódkach, Coś tam na temat Ziutka I jeszcze inne detale, A skończył takim zdaniem: – Niestety drodzy Marsjanie, Tu rozumnych istot nie ma wcale! Bo skąd miał wiedzieć ów przybysz, Nie oblatany na Ziemi, Że Marysia to urzędniczka, A Ziutek – inżynier chemik… Relacja o Grunwaldzkiej Bitwie w stylu naiwnego realizmu A gdy Krzyżak wiódł swe hufce przez warmińskie błota, To się modlił o zwycięstwo do swego Hergota. A gdy wiódł Jagiełło wojsko po mazurskich drogach, To znów prosił o wiktorię swego Pana Boga. Każden swemu obiecywał ofiary i łupy, I po obu stronach modły wznosili biskupy. Wypił Hergot na śniadanie wasser – zupę z koprem I obiecał byt Krzyżakom: – Dobra, ja was poprę! Zagryzł Pan Bóg schaboszczaka, popił miodu krużą I obiecał był Polakom swoją pomoc dużą. Już się łamią zbrojne szyki jak w lesie konary, A zaś Hergot z Panem Bogiem wzięli się za bary. Już też zacny święty Wojciech w Adalberta strzela, Lewym hakiem święty Michał leje Michaela, Święty Piotr zaś przeciwnika ułapił za sweter, I bez swetra przed nim uciekł ichni święty Peter. Wsiadł z pięściami święty Jasiek na świętego Hansa, Myśli Hergot: – Tam do diabła, ucieka nam szansa! Myśli Hergot: – Skąd te cięgi! Co się dzieje u nas? Aż tu widzi, że go leją Allach i Perkunas! Aż tu widzi, że Jagiełło dobrał do swej sitwy Całą kupę Tatarzynów, całą chmarę Litwy! Uciekł Hergot, zasię Pan Bóg umył ręce w misie, I zakrzyknął: – Więcej tutaj nie pokazuj mi się!!! Rzekł Jagiełło: – Dzięki, Panie, że im dałeś baty! – Dobra, dobra! – krzyknął Pan Bóg – Mówmy sobie na &plqq;ty&prqq;! Potem wszyscy smaczny bigos zjedli na obiadek: Pan Bóg, Allach i Perkunas, i Jagiełło Władek. Relaksik Jeden pan to brał urlop w marcu, Nie wyjeżdżał w Tatry ani w Sudety, Tylko chodził po miejskim parku I zaczepiał słownie kobiety. Przy czym &plqq;starty&prqq; i &plqq;ekstramocne&prqq; Co śmierdziały paskudnie kurzył, A gdy przyszły godziny nocne, To powiadał: – Alem sobie użył! Na kolację zjadał kotleta, Z czego grubiał w sposób bezwzględny I do łóżka właził w skarpetach, Zapomniawszy przy tym umyć zęby. Znowu palił, popiół w buty narciarskie Postawione przy łóżku sypał, Czytał szmirowatą powieść Czarskiej, Gasił światło i mocno zasypiał. A mówiono, że czasem gdy zgasił I udawał że zapadł w sen twardy, Jedna pani podejrzanej maści Się wkradała do jego mansardy… A nazajutrz rano urlopowicz Szedł do kiosku żeby kupić salceson I nie kłaniał się sąsiadowi I się za nim wlokły sznurki od kaleson, I miał strasznie wymięte spodnie Na kolanach wydęte jak żagle, I mijały tak te dwa tygodnie, I ten urlop się kończył nagle.,. I w marcowy poranek mglisty Po solidnym i mieszczańskim śniadaniu Ten osobnik wygolony i czysty Szedł do pracy w schludnym ubraniu, I się kłaniał wszystkim kapeluszem I na babki uwagi nie zwracał, I nie słyszał nikt jak szeptał w duszy: – Byle dotrwać do przyszłego marca! Remake Na kamiennym placu Wiatr historii śwista, Wyleciał z Pałacu Były komunista. Spojrzał na rozstaju W cztery strony świata I krzyknął: – To ja już Socjaldemokrata! Wokół ruch się czyni Od licznych postaci, To wchodzą inni Socjaldemokraci. W radosnych gromadkach Ciągną przez Mazowsze. Już nie wierzą w Marksa! (w braci Marks i owszem…) I żyć będzie zdrowiej, I humor dopisze, I nikt mi nie powie – Wicie towarzysze… Socjaldemokracja Korony I Litwy! Udała się akcja Schwycenia za brzytwy, Już na brzegu wreszcie, Już lepsza kondycja! .. przeszedł się po mieście Państwowy Policjant, Mundur granatowy. Orzełek w koronie – Policjant Państwowy Ku naszej obronie! Obrzucił spojrzeniem Ojczyznę spokojną I rzekł z rozrzewnieniem: – Całkiem jak przed wojną! Jest Prezydent, Nuncjusz, Są żydzi kochani, Podobno też już-już Mają być ułani! Jeszcze żeby wyszło Z polsko-czeską Unią I żeby na przyszłość Granica z Rumunią..? Jakoż rzeczywiście Zrobiło się ślicznie, Bo i uroczyście I patryjotycznie – Przedmurze w nagłówku Rauty, aukcje, pląsy.. .. i znów w Sulejówku Ktoś podkręca wąsy… Remanent I w tle &plqq;Noc na Łysej Górze&prqq; Hej remanent remanent, Panny wysztyftowane, A kasjerka U fryzjerki Każe sobie zrobić Z tyłu koczek, Z przodu loczek, Żeby tę komisję dobić, Oczarować I zblatować I wogóle usposobić Przychylnie gości, W razie gdyby Wykryli Jakie-takie Lub owakie Niedokładności. Magnifika Kierownika Mu goździka W klapę wtyka I mu każe wziąć garnitur Stary Cały w plamy od konfitur I po molach w szpary, Bo jakby wziął nowy (chociaż mu w nim ładnie) To by mogło przyjść do głowy Komisji remanentowej Że kierownik kradnie… A ona, Znaczy ta żona, Wtedy trupem padnie. Kierownik po sklepie lata: – Słuchaj Hanka! Lepsza mała superata Od dużego manka Magazynier – stoik Sprawdza każdy słoik, Ile słoi W rzędzie stoi, I czy leży Gdzie należy Każda jedna paczka… Wtem róg zadął, Wleciał goniec: – Jadą, jadą! – To już koniec! Wrzasnęła sprzątaczka I jak sprzątała W sieniach, Tak zemdlała Z wrażenia. Oto już straszliwa Jedzie komisyja, Limuzyna siwa Raźno się uwija, Jedzie jedzie komisarz Cały w złocie jak cysarz, Jadą jadą hajduki W blasku getrów i swetrów, każdy ma po dwie sztuki Arytmometrów, Jedzie protokólantka Jak filmowa amantka, A na końcu groźny I wąsaty woźny Jak wielki oboźny, U – ha! – W dwuszeregu zbiórka! Znieruchomiał szereg, Odśpiewał mazurka I wciągnął banderę. Komisarz kroczy, Noga za nogą, Patrzy im w oczy, Wzrok w dusze wraża: – Czołem, załogo! – Ku chwale tela sarza!!! Pokraśniał Na odzew taki, Się zaśmiał: – Ech wy, kozaki! I przy okrzykach &plqq;Hip hip hura&prqq; Do kierownika Wkroczył biura W całej asyście I w całym sprzęcie I huknął: – Czyście Coś wiedzieliście O remanencie? A gdy tak huknął – Kierownik z szacunku Dwukrotnie puknął, Zawył: – Ratunku! A następnie Łzami siknie, Jak nie klęknie, jak nie jęknie, jak nie ryknie Niczym kocur W seradeli: – Przebacz wodzu, My wiedzieli! A dobry szef Przygładził brew, Rzęsami skinął, Uścisnął dłoń mu, Pogładził skroń mu I rzekł ów zacny człowiek: – Tak być powinno! Albowiem pamiętajcie I dzieciom powtarzajcie Codzień i przy święcie: Zły to handlowiec I okaz ciury Co się nie dowie O remanencie Z góry, Howgh! Tu się ucałowali po pleckach poklepali, Zapalili carmena Remanent II w tle &plqq;Noc na Łysej Górze&prqq; Hej remanent remanent, Panny wysztyftowane, A kasjerka U fryzjerki Każe sobie zrobić Z tyłu koczek, Z przodu loczek, Żeby tę komisję dobić, Oczarować I zblatować I wogóle usposobić Przychylnie gości, W razie gdyby Wykryli Jakie-takie Lub owakie Niedokładności. Magnifika Kierownika Mu goździka W klapę wtyka I mu każe wziąć garnitur Stary Cały w plamy od konfitur I po molach w szpary, Bo jakby wziął nowy (chociaż mu w nim ładnie) To by mogło przyjść do głowy Komisji remanentowej Że kierownik kradnie… A ona, Znaczy ta żona, Wtedy trupem padnie. Kierownik po sklepie lata: – Słuchaj Hanka! Lepsza mała superata Od dużego manka Magazynier – stoik Sprawdza każdy słoik, Ile słoi W rzędzie stoi, I czy leży Gdzie należy Każda jedna paczka… Wtem róg zadął, Wleciał goniec: – Jadą, jadą! – To już koniec! Wrzasnęła sprzątaczka I jak sprzątała W sieniach, Tak zemdlała Z wrażenia. Oto już straszliwa Jedzie komisyja, Limuzyna siwa Raźno się uwija, Jedzie jedzie komisarz Cały w złocie jak cysarz, Jadą jadą hajduki W blasku getrów i swetrów, każdy ma po dwie sztuki Arytmometrów, Jedzie protokólantka Jak filmowa amantka, A na końcu groźny I wąsaty woźny Jak wielki oboźny, U – ha! – W dwuszeregu zbiórka! Znieruchomiał szereg, Odśpiewał mazurka I wciągnął banderę. Komisarz kroczy, Noga za nogą, Patrzy im w oczy, Wzrok w dusze wraża: – Czołem, załogo! – Ku chwale tela sarza!!! Pokraśniał Na odzew taki, Się zaśmiał: – Ech wy, kozaki! I przy okrzykach Hip hip hura, Do kierownika Wkroczył biura W całej asyście W całym swym sprzęcie I spytał: Czyście Coś wiedzieliście O remanencie? Kierownik zadrżał Jak liść topoli: – Pan nas obraża, A to boli… A dobry szef Czując, że brew Łza jemu zrasza, Uścisnął dłoń mu, Pogładził skroń mu, I rzekł Ów zacny człek: – Przepraszam! …a wówczas w głębi piekieł, ohydne szatany Z niewymowną uciechą puściły się w tany… Repetycja Dawno temu majster w cechu Mawiał do chłopięcia: Masz tu pyszne ciastko Lechu Tylko nie rób spięcia! Ale chłopię, jak to chłopię, Lekceważy ciastko I – choć prąd okropnie kopie – Wtyka paluch w gniazdko. Jak nie walnie, jak nie buchnie, Dymi się w pokoju, Wysadziło sracz i kuchnię, narobiło gnoju. Skoczył Lechu z błyskiem w oku, Lata z młotkiem, z klajstrem, Ponaprawiał wszystko wokół, Sam jest teraz majstrem, Ma już ucznia, i czasami Mawia do chłopięcia: – Masz tu placek ze śliwkami, Tylko nie rób spięcia! Ale chłopię, jak to chłopię… itd. Rewanż Oto romantyzm, poezja czysta, Fakt godny pieśni, wierszy, pomników: Pobrał się Gucio, biedny artysta, Z córką wytwórcy bubli z plastiku. Gucio na studiach przymierał głodem. Z buta mu nóżka sterczała bosa, Prywaciarz zaś miał willę z ogrodem, Fiata, żaglówkę i psa – cwajnosa. Gucio swą wiedzę rozszerzał stale, W nocy o nowych prądach rozmawiał, Prywaciarz robił z plastiku lale Takie paskudne, że tylko pawia… Więc po bogatym i hucznym ślubie Gucio odwetu poczuł chęć zgubną, za wieszczem mruknął dwakroć: – To lubię! Poczem urządził im noc poślubną! Im – to znaczyło całej rodzinie, Wszystkim zapewnił przeżycia miłe! Najpierw nogami grał na pianinie, Potem teściową uszczypnął w tyłek, Stryjowi przylał po plecach kotkiem Rasy syjamskiej, podlał cyprysy, Poczem po domu jął latać z młotkiem Pytając grzecznie gdzie są serwisy? Znalazł je wreszcie. Trwało to kwadrans, (bo Rosenthale łatwo się tłuką!) Następnie oblał ketchupem szwagra A babcię nazwał starą Łazuką… Mnóstwo atrakcji wymyślił jeszcze, Używał noża, pałki, powroza, Wreszcie swą żonę, niewinne dziewczę Zmusił do takich rzeczy, że zgroza… W dodatku wszystkich tak upił przytem Że straszne było to widowisko! Aż późną nocą, czy bladym świtem Sam padł na brudne pobojowisko. Wtedy prywaciarz – spytał autora Co ten wiersz właśnie pisał w kąciku: – Przepraszam, jaki w tym wierszu jest morał? Czy to satyra na rzemieślników? Autor zaś spojrzał na niego miło, Odbiło mu się ciut po portwajnie, I rzekł życzliwie: – Wont, świńskie ryło! Morału nie ma! Ale jest fajnie! Rezultat Zdarzyło się Dreptakowi to co się innym zdarza: Poczuł się dziwnie słabo, więc poszedł do lekarza. Lekarz go grzecznie przyjął, spytał się jakie ma bóle, Zajrzał mu w oczy, w uszy, i mówi: – Zdejm pan koszulę! Dreptak się strasznie zawstydził, krew mu zalała jagody, Bo była tam sekretarka wręcz nieprzeciętnej urody… Ale co robić… ściągnął…, stoi półnagi bidaka, A lekarz powiedział: – Panie, pan jesteś okaz zdechlaka! Taż panu się wszystko – powiada – jak galareta trzęsie! I przytaknął na dowód palcem w najbliższy z brzegu mięsień, A mięsień na chudej rączce zadrżał i jęknął jak guma, A jego właściciel ze wstydu o mało na miejscu nie umarł. Więc lekarz zaczął go rugać, pouczać i sztorcować, – Pan się – powiada – panie, musisz gimnastykować! Pan musisz robić przysiady, pan musisz dźwidać ciężary, Nasz pacjent coś pisnął, zapłacił i pędem wyleciał z biura A za jakiś czas do doktora przyszła potężna figura! Wszędzie tysiące muskułów jak spore bochny chleba! – Nazwisko? – zapytał doktor, a postać odrzekła: – Dreptak – Co, Dreptak? – zakrzyknął doktor i wzruszył się, choć był cynik I szepnął ze łzami w oczach: – No patrz pan, co za wynik! Od dziś się w świecie lekarskim nareszcie na serio liczę! Z takiego zdechlaka Dreptaka zrobił się Dreptak byczek! Zdejmuj no pan koszulę! Lecz postać odrzekła z chichotem: – Koszulę panie doktorze to może… ten tego… potem… A wogóle to ja nie jestem Dreptak, lecz Dreptakowa… – Co??? Żona tamtego Dreptaka??? – Żona? Skąd znowu? Wdowa! Rezun i rezus Trochę pieszo, trochę autobusem Podróżują rezun z rezusem. Rezun kiedyś urządzał rzezie, A dziś siwe nitki ma w plerezie. Rezus kiedyś miał własne stado, A dziś tylko uśmiecha się blado. Czasem siądą u przydrożnej sosny, Wzrok ich smutny, a widok żałosny. Wspomni rezun rodzinne porohy I łzy zaraz mu lecą jak grochy. Duma rezus o kongijskich wierchach, Aż mu żywiej krąży we krwi czynnik Rh.. Myśli rezun, że już nie ten sezon, I opuszcza rezuna rezon. Kombinuje osowiały rezus, Że już nie jest wśród rezusów krezus… Noc nadchodzi… limfatyczna łuna Zimnym światłem oblewa rezuna. W nieprzytulnym cieniu kaktusa Mętnym blaskiem lśnią oczy rezusa. Szepcze wietrzyk, poruszając petunie: – Nie rezonuj, rezerwisto-rezunie, Nie dla ciebie śniadanka u Loursa, Nie dla twego rezusa resursa! Dobry Boże, przyślij jakieś auto, Niech zabierze kozaka z tą małpą, Wszyscy wiemy, jakie mają plusy I rezuny stare, i rezusy. Niech nie siedzą przy polnej drodze Zasłużeni i zmęczeni srodze, Daj im chatę, szkło i ananas, A to miejsce nich się zwolni. Dla nas. Robert I znowu strzał morderczy padł, I świat oniemiał znowu – Za starszym – odszedł młodszy brat Na Pola Wiecznych Łowów. Przedłuża się koszmarny cykl, Wyrasta grób za grobem – Prezydent, Martin Luther King I uśmiechnięty Robert. Dziś znów słyszymy znany ton: – Odszedłeś przyjacielu… Jastrzębi, wyostrzony szpon Nie chybia nigdy celu. Mordercę pewnie wrzód lub rak W najbliższym czasie zgubi, Albo go ktoś zastrzeli, tak Jak Lee Oswalda – Ruby. Z Kennedych został jeszcze Ed, Więc – zanim życie straci – Być może będzie dalej szedł Tropami starszych braci. Bo taje śnieg i spada liść I rzeki czasu płyną, A dobrzy ludzie muszą iść I muszą w marszu ginąć Aż braknie luf i braknie kul Na wszystkich lądach świata, A cały żal i cały ból Porazi rękę kata. O Ameryko, pragnął bym Wierzyć twym ideałom, Ale nie opadł jeszcze dym Tragicznych trzech wystrzałów, A z tego dymu wyrósł mur Co szczelnie nas oddziela, Że u nas czasem też trwa spór? To fakt. Lecz nikt nie strzela. Rodak Oto jest gość z tak zwanym drygiem, Epoki kwintesencja czysta: W każdym bądź razie inteligent, Choć nie intelektualista. Ma swe detale pozytywne, I negatywne ma detale, Przeważnie szatyn, oko piwne, Twarz ogolona dość niedbale, Pracuje w tym czy innym biurze, Coś pisze, albo kreśli tuszem, Uwielbia chodzić w garniturze Co mu się zdaje być kontuszem. Gdy zaczynają się upały – Nasz rodak z Bielska lub z Wrocławia Zmienia półbuty na sandały Ale garnitur pozostawia! I kroczy po codziennych drogach Kmiecy zarazem i szlachecki, Jak gdyby boso, a w ostrogach, Ciut cham, ciut Kordian, ciut Kordecki… Nie wierzy że są Wszyscy Święci, Najwyżej ze trzy – cztery sztuki, Cieszą go mierni recenzenci Psioczący na upadek sztuki, Ma swoje różne tycie zyski I swe radości, również tycie, WIe prawie wszystko o Olbrychskim A prawie nic o Kohn-Bendit'cie, Na meczach dopinguje ostro, Modli się żebyśmy im wlali, Na wczasach lubi być starostą Żeby się wszyscy go słuchali. Z autorów lubi Fleszarową, Z przysmaków, to najbardziej setę. Książeczkę ma samochodową, A jak na razie ma MZ-etę. W sumie nie mały i nie duży, Gdzieś tak – powiedzmy – na parterze, Lecz gdy się czymś porządnie wkurzy Wtedy wyłazi zeń szwoleżer. Robi się dzielny, patetyczny Lecz patos w dobrym to rodzaju! I taki fajny jest i śliczyny Że staje się ozdobą kraju, Herosem, bohaterem wojny, Autorem pozytywnych przemian! …ale przeważnie jest spokojny. A wtedy jest nie do zniesienia… Romans z ćwierćinteligentką Ponoć dwa razy daje ten, kto daje prędko, Myślałem, kręcąc romans z ćwierćinteligentką. Już po krótkich staraniach, jak rybak na wędkę Złapałem upatrzoną ćwierćinteligentkę. Była młoda i ładna, pokochałem więc ją, Nie zrażając się wcale ćwierćinteligencją. Niestety, moja radość skończyła się wartko Gdy ćwierćinteligentka upiła się ćwiartką. Przedtem tylko się śmiała lub milczała skrzętnie, A teraz dawaj gadać ćwierćinteligentnie. Przez jakieś pół godziny truła jak najęta Na temat swego męża półinteligenta. Że dowcipny, bo wlazłszy onegdaj na szafę Spadł na pysk… – Ha! – mruknąłem – cóż za auto da fe! Ta ćwierćinteligentka naparła się gwałtem Wołając: – Da pfe auto! Ja ciem jechać autem! I dalej warczeć, trąbić głośniej od Bentleya. – Ach – szepnąłem – urocza onomatopeja! Zaś ćwierćinteligentka fryzurą tlenioną Potrząsnąwszy, spytała: – To peja ma ono??? Przy tym tak uroczego zrobiła zezika, Że krzyknąłem ze śmiechem: – Oto vis comica! – Owszem – inteligentki ćwiartka, z dumą w głosie Odparła – Wim komika z cyrku numer osiem! – Jeździ po świecie, ale czasem tu zaglunda… – Ha – westchnąłem – rzecz zwykła, terra est rotunda… Jej ćwierćinteligencja stopniała do zera, Bo beknęła bezmyślnie: – Co, powiadasz, tera??? – Tera? Tera rotunda! – wrzasnąłem z rozpaczą, I zdjąwszy płaszcz – rotundę – dusić żem ją zaczął, Krzycząc przy tym &plqq;Apage, giń, bo cię nie znoszę!&prqq; A ta, słysząc &plqq;Apage&prqq;, pyta: – A co, proszę? Wtedy od niej uciekłem, i do jednej Zofii Przystałem, co doktorat robi z filozofii, A mądra!… choć brzydotą wyróżnia się w tłumie… …inna rzecz, że tu znowu ja jej nie rozumiem I czuję kiełkującą we mnie myśl obłędną Że ćwierćinteligencja jest miarą dość względną! Roślinka Ach, ileż huku, stuku, Oraz sensacja jaka! Coś wyrosło w ogródku Bazylego Dreptaka! Poprzednio nic nie rosło Oprócz pewnej jaszczurki, Paru pokrzyw i ostów Oraz Dreptaka córki, Co rosła jak zwariowana (jak ta młodzież dzisiejsza) I miała o, takie kolana, A takie o te, zresztą mniejsza… Aż tu nagle w sobotę Coś wyrosło pod płotem, Ni to pies, ni to koza, Ni krokodyl, ni brzoza, Listeczki rozwija, Pączki wypuściło, O Jezu, Maryja, Po co nam to było? Przyszedł jeden naukowiec: – To jest coś w rodzaju owiec, Tyle, że z korzeniem! Przyszedł ksiądz Chudzielak, Niedługo zabawił, Zainkasował śmierdziela I to coś pobłogosławił. Przyleciał z ulicy Komendant dzielnicy, Sprawdzić czy to nie są Obcy najemnicy, Personalny głosem rzewnym Spytał się Dreptaka mile: – Nie macie wy, Dreptak, krewnych, Dajmy na to w Chile? Przyjechała świekra Dupersztym Euforia I z miejsca orzekła: – To wszystko przez Ormian! Przywieźli w trzy pary taczek Mózg elektronowy, Gdy przypatrzył się biedaczek, Dostał bólu głowy, Łyknął pięć proszków, Pogryzł się z psem, Pomyślał troszku I wrzasnął: – Wiem! To nie żadna kasza, Ani nie abstrakcja, Tylko to jest nasza Ciasna, ale własna Mała stabilizacja! Juhu! Tu Dreptak z wyrazem smutku Ozwał się żałośnie: – Co za gleba w tym ogródku! Człowiek sieje, a bez skutku, Wciąż nie to mu rośnie… Rozczarowanie Krupa się krupi, tułacz się tuli, Coś pohukuje hen w gaju, Dreptak jak głupi w białej koszuli Stoi przed wejściem do raju. Tylko co właśnie mu się umarło, Gdy w główkę kopnął go konik, Teraz bielutkie ma prześcieradło, A nad łysinką – neonik. Jeszcze mu w zębach dymi się fajka, Co fajczył ją, kiedy kipnął, Ale już w ręku tkwi bałałajka, Ale już w oczach błękitno… Stoi ten Dreptak grzecznie, jak trzeba, I myśl mu w głowie się przędzie: – No, tera zara pójdę do nieba, A w niebie to ale będzie! Tu wciągnął brzuszek, zagiął paluszek I puku-puku do furtki, A tam wyskoczył jakiś staruszek W samych galotkach, bez kurtki, I wnet wygłosił doń krótką mowę, I rozwiał jego nadzieje: – Taż nie wiesz, że życie pozagrobowe W ogóle wszak nie istnieje! Nieraz mówiono ci na szkoleniu, Żebyś był światły i świadom, Aleś ty pewnie nie słuchał, leniu, Alboś nie wierzył wykładom! Nie stercz jak kołek, zjeżdżaj i kwita I przestań mi robić zator! – A pan kto taki? – Dreptak zapytał, Dziadek zaś rzekł: – Informator! Rozmowa intelektualna Ty nie mów do mnie darling, honey, Ty nie porównuj mnie z ruczajem, Ty mnie fasolki zrób duszonej, Niechże się raz do syta najem! Drugiego dna ty mi na silę Nie wmawiaj, bo dostaję kolki. Już tyle razy cię prosiłem, Ty mnie duszonej zrób fasolki. Tak, kocham Kafkę i Rilkego, I owszem, Joyce'a też doceniam, Ale ty powiedz mi, dlaczego Się nie zabierasz do pichcenia? Owszem, Karpowicz się zazębia Z Goethem, Bizetem i Petrarką, Ale już przestań mnie pogłębiać, Ożeż ty jakaś pogłębiarko! Że co? Wyrażam się niejasno? Nie czytaj mi fragmentów Manna! Ty mi fasolki zrób na kwaśno, Czy mam cię błagać na kolanach??? Przestań mi tu wyjeżdżać z Griegiem, Czniam wszystkie gamy i bemole. I owszem, jestem inteligent, Lecz mam apetyt na fasolę!!! Patrz, ja całuję ciebie w czółko, Ba, nawet ci całuję ręce, Mów ty o Griegu z przyjaciółką, A mnie fasolkę zrób naprędce. Ja wiem, że w tobie uczuć gamy Dźwięczą jak w każdej dobrej Polce, Więc się umówmy: Pogadamy, Ale dopiero po fasolce!!! Rozmowa ze Lwowem Bądź zdrowy, Lwowie! Chociaż z ostatnimi Opuszczam mury Twoje prawiekowe i chociaż biorę garść Twej świętej ziemi Na życie nowe – Czuję się zdrajcą, żem w ciężkiej potrzebie nie zginął raczej, zamiast rzucić Ciebie. Przebacz mi, Lwowie… W godziny wieczorne, gdy słucham, z sercem ciążącym jak ołów, czy może dzwony usłyszę nieszporne Twoich kościołów – Modlitwy moje w Twoją lecą stronę – Grodzie mych ojców. Miasto wymarzone! W daleką stronę rzuciłeś nas Boże! Ludzie tu obcy – ich dusze jałowe nie rozumieją, jak tęsknić może serce kresowe… Nie mogą pojąć, że na śląskiej ziemi Lwów nam się marzy z kościoły swoimi. Bądź zdrowe, Miasto! Zanim noc nastanie, z duszą stęsknioną, ale nieugiętą, chcę Ci ślubować swe wierne oddanie przysięgą świętą: iż krwią wywalczę mury Twoje stare albo w popioły przemienić się szare! Rozmowa z księdzem …a jeśli istnieje niebo (bo może? Choć raczej wątpię) I jeśli w dniu mego pogrzebu Do tego nieba wstąpię (w co także wątpię raczej), I przyjdzie mi tam posiedzieć, To kogoż ja tam zobaczę? Bo wolałbym z góry wiedzieć, Czy spotkam na gwiezdnej połaci Wyłącznie aniołki białe, Czy którąś ze znanych postaci, Co ją za życia kochałem? Czy mi recepcja niebiańska Pokój przydzieli musem? Bo ja bym chciał, proszę państwa, Na przykład z panem Prusem Lub z panem Gary Cooperem Czy z Izaakiem Bablem, A tutaj mnie na kwaterę Z Kraszewskim wpakują nagle Albo mój jeden przyjaciel Do mego pokoju wlizie I znowu powie: – Wiesz, bracie, Poznałem o… taaaką cizię! A ja bym chciał porą wieczorną Mieć taką cudowną szansę Pogadać z Marylin Monroe I z Anatolem Francem, I może ze swoim tatą, Bo znałem go bardzo mało… Hej, dużo dałbym za to, Żeby tak właśnie się stało, Ale się tam nie wybiorę, Bo jakby mnie kto ulokował Z Rabindranathem Tagore, Tobym natychmiast zwariował, Lub z Marią Konopnicką… Ta myśl sen z powiek mi spędza… Nie, wolę iść drogą laicką, Bardzo przepraszam księdza! Różnica stylu Hej, były kiedyś dwa księstwa, Rządzili w nich dwaj kneziowie, A obaj słynni z męstwa I obaj Dreptakowie; jeden Dreptak bazyli, A drugi Pitigrilli. Obaj swe armie mieli Zbrojne w miecze i włócznie, I obaj dni swoich imienin Święcili bardzo hucznie, Ten Dreptak Pitigrilli I ten drugi, Bazyli. Książę Bazyli Dreptak Na swoje imieniny W gazetach i prospektach Opisywał swe czyny, Żeby wszyscy mówili: – Fajny jest ten Bazyli! I kazał swe życiorysy Wydawać, i podobizny, A pod nimi podpisy: – Dreptak to chluba ojczyzny! I wszyscy mu kadzili: – Wspaniały kneź ten Bazyli! Wszystko to była prawda, Dreptak był fajny gość, Ale po kilku latkach Wszyscy go mieli dość, Ziewali i się skarżyli: – Ach, nudny kneź ten Bazyli! Natomiast Dreptak drugi Choć też stanowił chlubę I także miał zasługi – Schował przyłbicę w kubeł I zamknął się w swej willi Ten Dreptak Pitigrilli. Natomiast swoim podwładnym Kazał dać barszcz z uszkami, Oraz dziewczętom ładnym Kazał fikać nogami, I wszyscy się bawili Na święty Pitigrilli. A o sobie – ni słowa, Tylko juble, zabawy, Aż się zaczęła mowa: – Słuchajcie, on jest klawy! I wszyscy w krzyk uderzyli: – Brawo nasz Pitigrilli! A nazajutrz do pracy Szli, uśmiechnięci mile… Hej różni są Dreptacy I różne mają style, Żebyśmy zdrowi byli, To może być i Bazyli… Rzepakowe lato …nie piszesz miły, do mnie z miasta, Pewnie się tam dopuszczasz zdrady, A tutaj rzepak już zarasta Naszych wędrówek wspólnych ślady. I kury obrabiają trzepak, Gdzieśmy trzepali kapę z łóżka I wszystko wokół zarósł rzepak, A w pewnej mierze i peluszka. Tatko nazwali cię łajdakiem, I rzekli, że się tobą brzydzą, I zarósł cały świat rzepakiem, Tylko gdzieniegdzie kukurydzą. Przy naszej ulubionej sośnie, Kędy igraliśmy przed rokiem, Też ten koszmarny rzepak rośnie I już mi on wychodzi bokiem. Tata coś gada o Dreptaku, Ze niby swaty, że wesele… Dreptak ma osiem ha rzepaku, Chyba się wezmę i zastrzelę… O miły mój, odezwijże się, Mówiłeś, że napiszesz sicher, Tu straszno w rzepakowym lesie, Wilki grasują, wyje wicher. I jakaś zmora się wylęga, I jakaś strzyga w gąszczu chodzi, I rzepak już do gardła sięga, Bo latoś wyrósł nam nad podziw. Może mu pomógł tak saletrzak, Zastosowany zbyt obficie, Bo nawet sam agronom Pietrzak Mówił, że wprost niesamowicie… Może to taki dziwny rodzaj, Krzyżowy typ miczurinowski, Albo zbyt mocno o urodzaj Pomodlił się ksiądz Rosołowski. …oto już ściemnia się na dworze, Już noc zasłania okna krepą, Pamiętasz? Zwykle o tej porze Tyś mnie nazywał swoją rzepą… …wczoraj usnęłam wśród alkowy, Ty śniłeś mi się, mój ideał, Oraz słodyszek rzepakowy, Co zeżarł cały nasz areał. Zbudziłam się, a wokół ino Ten rzepak, a w rzepaku tato, I w całej gminie Portofino Trwa straszne rzepakowe lato… Sąd boży Kto żyw ciągnie na rynek, Od ciury do wielmoży, By ujrzeć pojedynek… Ba! Więcej, bo Sąd Boży! Rycerz Zenon Pokraka Cały w sławie i w bliznach Eustachego Dreptaka Na tę walkę był wyzwał. Wyzwał go od ostatnich, Oszustwa mu zarzucił, A nawet jemu w szatni Rękawicę w pysk rzucił! Dreptak ją w locie schwytał, Chwilę oczkami mrugał, Poczem chytrze zapytał: – No dobrze, a gdzie druga? Pokraką aż zachwiało Kiedy pytanie pojął: – Drugiej ci się zachciało? Teraz ty rzuć mi swoją! – Niestety – Dreptak odrzekł – Jestem biednym szlachetką, Rękawiczek nie noszę, Mogę rzucić skarpetką. Rycerz Pokraka zawył, Podniósł oczy do nieba I rzekł w sposób łaskawy: – Pfuj, dzięki, już nie trzeba! Zatrąbiono na wieżach, Zaczął się bój mocarny: Pokraka, wzór rycerza, Prawie Zawisza Czarny, I Dreptak, aferzysta, Co – jak głosi podanie – Sprzedał raz Turkom trzysta Sztuk chrześcijańskich panien. Uderzyli na siebie, Jednemu zginąć przyjdzie… Nawet słońce na niebie Stanęło, by się przyjrzeć! …Wtem z bitewnego pyłu, Przed oniemiałym tłumem Wycofał się do tyłu Nasz Dreptak, żując gumę, (wersja II przesłana przez Marka Rogalę) …Wtem z bitewnego pyłu, Większego niż na meczu rugby Wycofał się do tyłu Dreptak I rzekł – Tak jakby.. Zaś Pokraka krwią broczy I życie zeń uchodzi… Biskup wzniósł w górę oczy: – Boże, o co tu chodzi? Dlaczego rycerz mężny Podcięty jak pień tui? Czemu, o Wszechpotężny, Dałeś wygrać tej szui? Tu zabrzmiały fanfary I głos straszliwy rzecze: – Wyłącznie dlatego, mój stary, Że lepiej machał mieczem! Scena dworska Na zamkowej posadzce, zdobnej w pawimenty, W pozie zrezygnowanej i nad wyraz smutnej Lutnista z Siedmiogrodu, imć Berwark Walenty, Trącił niedbale dłonią struny swojej lutniej. Nikogo nie ucieszył tym i nie zadziwił, Zygmunt August na tronie był zaśnięcia bliski, A jego nowa żona, Barbara Radziwiłł, Oglądała w lusterku liczne już wypryski. Błazen Zyzio, co właśnie nastał po Stańczyku, Opowiadał dowcipy bardzo niskiej klasy, A w ponurej komnaty najdalszym kąciku Wredna teściowa Bona łatała arrasy Jedną ręką, zaś drugą precyzyjnie nader Italskie słodkie wino mieszała w pucharze, Wsypawszy tam uprzednio trujący kumader, Bo chciała zrobić kuku synowej Barbarze. Dojrzał to wierny pazik, uczuł litość dla niej, Więc lawirując zręcznie w sennych dworzan tłumie, Szepnął Barbarze w ucho: – Chcą cię otruć pani! Zaś Barbara mrugnęła na znak, że rozumie… Zaś kiedy jej podano kielich pełen jadu, Wspomniała swoją przeszłość rozpustną, a potem Przyszłość z drętwotą dworskich balów i obiadów, I wychyliła napój z wytwornym bulgotem, I spadła na posadzkę wśród szlochania ludu, A król przygadał Bonie: – Fe, nieładnie, matko! Ot, jakie rzeczy ludzie wyczyniają z nudów, A my się wciąż dziwimy naszym nastolatkom… Sen o firmie Hej, chciałbym zostać farmerem, Mieć dwie dorodne córki, Na pocztę jeździć rowerem I nosić kapelusz z piórkiem, I wieprza bić raz do roku I trzymać w klatce kanarka, I dyskutować o zmroku Z sąsiadem, oparty o parkan, Że z grochem jest nienajlepiej, że gryka latoś wysoka, Że proszę przyjrzeć się rzepie Cóż to za piękny okaz, Że jutro będzie targ bydła, Więc może coś się zakupi, Że żona smaży powidła, I że aptekarz jest głupi, I chciałbym czytać romanse W rodzaju Trzech Muszkieterów Urządzać preferanse Dla okolicznych farmerów, Co przywoziliby z sobą Żony z zapachem kapusty I byłby także ksiądz proboszcz Wesoły, rumiany i tłusty I grało by się w karty Przy świetle lampy naftowej I by mówiło się żarty Proste, głupawe, nie nowe, A moje córki by stały W cieplutkim mroku, przy bramie, I coś poszeptywały Z rosłymi chłopakami, I chrabąszcz nadleciałby z mroku, I pies by warknął na ganku, I tak by już było co roku, W kółko i bez ustanku… A tu się drze telewizor I dusi papieros &plqq;Carmen&prqq; I goście pewnie przylizą… Hej, farmer ci ja, farmer… Sen o Marszałku Śnił mi się wczoraj Pan Marszałek, Śnił mi się wczoraj, jako żywo! Wąsy miał długie, osiwiałe, I maciejówkę też miał siwą I jakąś troskę miał na twarzy, A gdy spytałem go o powód, Z goryczą w głosie się poskarżył: – Ot, i czepiają mnie się znowu! Łgali żem austryjacki agent, Ze cud nad Wisłą to Francuzi, Że faszyzm zaprowadzić chciałem, A teraz wszyscy &plqq;Józiu, buzi!&prqq; Toć to komedia, farsa czysta, Ze naraz do mnie tak przylgnęli! Wszak ja z profesji terrorysta, Z wiary przypadkiem ewangelik, Z potrzeby chwili jam dyktator, Zaś z charakteru raczej furiat… Lecz gdzie tam! Nie zważają na to Rząd, opozycja, MON i Kuria! Wciąż tylko o mnie &plqq;dziadek, dziadek&prqq;, Tfu, późne wnuki, słuchać hadko, Całujcie wy mnie wszyscy w zadek! Tu krzyk się podniósł: – Rozkaz, dziadku! Wódz się najpierw skonsternował, Potem uśmiechnął się uprzejmie I rzekł: – Ja już to proponował Endekom w przedwojennym sejmie, Ale nie chcieli w żaden sposób, Choć byłoby to ich zaszczytem, A teraz patrz pan! Tyle osób, I jacy jednomyślni przytem! Łatwiej obecnie rządzić krajem, Lecz nie skorzystam z koniunktury, Czołem, całujcie się nawzajem! Tu z hukiem uniósł się do góry, A późnym wnukom się zwiduje Parlament, w kółko ustawiony, Tak, żeby każdy kto całuje, Był całowany z drugiej strony. Sformułowanie Pisząc raz sprawozdanie w związku z konferencją W pewnym resorcie, jeden początkujący dziennikarz Użył zdania: – twarz pana ministra promieniała inteligencją! I zaniósł to sprawozdanie do swego naczelnika. A tamten włożył binokle, w ten tekst się wgryzał i wsysał, Aż doszedłszy do tego miejsca wzdrygnął się i wyszeptał: – O rany… pierwszy raz w życiu ktoś to w ten sposób napisał… Co wyście przez to chcieli powiedzieć, kolego Dreptak? Tu Dreptak z kolei się żachnął i speszył niewymowne. A czując na sobie wzrok szefa czujny i jakby ponury Wyjąkał: – Ja panie szefie nic nie chciałem… ja tak, dosłownie Szef odrzekł: – No no… zobaczymy… i jął czytać tekst po raz wtóry. Następnie w swym gabinecie się zamknął z sekretarzem redakcji Debatowali dość długo, a gdy woźny wszedł do pokoju To zastał ich obu pogrążonych w niepewności oraz w prostracji Z wyraźnymi objawami nagłego nerwowego rozstroju. Jak również z ogromnym katzem, tak zwanym &plqq;Katz der Grosse&prqq;, I ledwie ich odratował. A wieczorem w restauracji &plqq;Jemioła&prqq; Do sekretarza naczelnik rzekł, racząc się bigosem: – Zdolna bestia ten Dreptak! A sekretarz odrzekł: – Nasza szkoła…! Skromny cyrk To był cyrk niezwykle skromny i ubogi, Jakiejś ósmej, a najwyżej siódmej klasy – Połykaczka ognia miała w iksa nogi, A dwie girlsy – vice cersa – jak nawiasy, Trener zwierząt, zawiedziony i ponury, Z cerą barwy cytrynowej limoniady Wyprowadzał dwie łysawe, stare kury I polecał wykonywać im przysiady. Potem klauni rozgrywali rodzaj stypy W pupy kopiąc się krzywymi sztybletami, Konferansjer opowiadał zaś dowcipy Bardzo modne w czasie bitwy pod Płowcami, Jeszcze innych tam atrakcji parę było, Lecz przy każdej jakiś skandal albo blama – Jak przerżnięto jedną panią w skrzyni piłą, To pół loży honorowej było w plamach. Wreszcie małpie przywiązano wentylator Ale ona zamiast skakać – zdechła z nudów, I na koniec wyszedł prestidigitator Co miał numer pod tytułem &plqq;Jarmark cudów&prqq;. Dość mizerną prezentował przy tym wprawę I ze wstydu biedaczysko aż się kulił, Gdy króliki wyłaziły mu z nogawek I gdy karty wypadały zza koszuli. Kiedy krzyknął: Zara zjawi się kanarek! – Biała myszka wyskoczyła jemu z głowy, A w moździerzu kiedy zaczął tłuc zegarek, To właściciel zaraz pobiegł kupić nowy. Aż nareszcie po ostatni sięgnął atut, Tak się zebrał jak tonący siły zbiera I oznajmił głośno miastu oraz światu: – Tamten facet w pierwszym rzędzie zniknie tera! Że jednakże nie był ci to okaz asa (…) Więc ten pan co prawda zniknął, lecz do pasa, A od pasa ganiał w koło po arenie. Aż ktoś spytał: – Nie wstyd Wam, że tak knocicie? Zaś dyrektor na to tonem rzekł rozsądku: – Wstyd? My jedziemy na planowym deficycie! – Ach – westchnęli wszyscy z ulgą – To w porządku! Słodyszek i chwytacze Raz w radio nadano wykład kto to był Piast Dantyszek, Potem puszczano różne tanga, kalipsa i czacze, A wreszcie rzekł spiker: – Uwaga, ukazał się znowu słodyszek Rzepakowy, a w pewnych rejonach pojawiły się również chwytacze Ja tam nie jestem przyrodnik, nie wiem co to larwa, co liszka Mój belfer od zoologii nieraz nade mną rozpaczał, Lecz sobie wyobraziłem natychmiast tego słodyszka, A później w umyśle mym powstał hipotetyczny obraz chwytacza. Słodyszek jak to słodyszek, ma skromnie spuszczone oczki, Słodki uśmieszek na wargach, złożone w małdrzyk łapki, Chodzi stawiając malutkie, lecz za to szybciutkie kroczki, Kręci malutkim ogonkiem i zerka ukradkiem na babki, Zaś chwytacz, jak to chwytacz, tu chwyci, tam kogoś walnie, Metody ma dość krańcowe, zapędy ma światoburcze, – Tu trzeba – powiada – postawić ten problem pryncypialnie I stawia. A jak mu nie wyjdzie, to bąka w zdumieniu: – O kurcze… Słodyszek natomiast lubi szeptać, obmawiać, plotkować, Słodziutkim głosikiem morały dzieciom do uszek syczy, Z czego rezultat jest taki, że dzieciom się chce wymiotować Wskutek nadmiaru zatrutej i strasznie nudnej słodyczy… Tymczasem chwytacz się chwyta za wszystko co mu podpadnie, Tu się kaleczy, tam parzy, kroczy, przełazi, upada, A przy tym automatycznie wydaje okrzyki: – Jak ładnie! Ach, jak optymistycznie, Śmiać się, śmiać, kuchnia! – powiada Na chwytacza i na słodyszkka patrząc, rolnicy biedni Marzą, ażeby tak obu umieścić w jednej jamce, Może by się skrzyżowały i dały tym pośredni? Ale nic z tego nie wyjdzie. Niestety. Oba samce. Słomiany zapał Raz na bardzo wytworny raut u księżnej pani Gdy na stół właśnie wjeżdżał peklowany zając, Przyszedł rotmistrz wraz z koniem, a obaj pijani, I stanęli pośrodku, ordynarnie czkając. Zbledli dostojni goście. Księżnej pani babcia Padła, jakby dotknęła elektrycznych kabli, A rotmistrz stał, i tylko macał się po rapciach, Szukając najwyraźniej swojej wiernej szabli… Jakoś znalazł i wyjął. Błysnęło straszliwie, Rotmistrz przez figle zaczął robić w meblach dziurki Poczem stanął przed księżną i rzekł bełkotliwie: – Pani mi s-swego czasu odmówiłaś c…córki? Tu aluzyjnie rąbnął klingą po marmurze, Ciachnął dwakroć na odlew, wąs stryjowi ostrzygł, Dziadkowi wepchnął w usta tłuste udko kurze, A księżna wyjąkała: – Nie ja … to nieboszczyk Mój mąż był nieprzychylny zamierzeniom pańskim, Ale ja nie żywiłam niechęci do pana … I przerwała, albowiem spity koń ułański Z infantylną ufnością wlazł jej na kolana I zasnął … Zasię księżna, aczkolwiek w opałach Poczuła, że jej w oku łza się nagle kręci, Bo ów siwy, chrapiący w jej objęciach wałach Przypominał żywo jej męża, świętej pamięci, Więc załkała, zaś szwagier, dostojny senator, Wyrzucił z oka monokl jednym drgnięciem powiek i powiedział: – Znajdziemy jakąś radę na to, Rotmistrzu, wszak pan jesteś honorowy człowiek, Schowaj szablę do pochwy! A rotmistrz posapał, Ale schował, i obaj wdali się w konszachty… Oto jak zwykle kończył się słomiany zapał, I jak bezpłodne były poczynania szlachty!!! Słowa otuchy Nie wiem, co państwo powiedzą na to I czy to państwa także oburza, Że powiatowy inseminator Raczej nie stąpa w życiu po różach… Raczej po kolcach ostrych on stąpa Lub szkło tłuczone depcze podeszwą, Życzliwość wokół mniej niźli skąpa, A śmichy-chichy dosłownie zewsząd. Spójrzcie, jak idzie biedak ulicą, Jak niewymownie żałośnie kroczy Ze swą instrukcją, swą straszną szprycą I swym kompleksem, który go toczy. A przecież słuszną on drogą dąży I zacofania szturmuje szańce, I jest postępu światłym chorążym, I jest oświaty jasnym kagańcem… Cóż z tego, gdy mu ta rola zbrzydła, Gdy uzyskuje za ogrom trudu Tylko ponure spojrzenia bydła I ironiczne uwagi ludu… Nie zapraszają go już sąsiedzi, Sam jest na swoim życiowym szlaku, Ba, nawet w kinie całkiem sam siedzi, Bo młodzież żeńska woli strażaków. O, wy samotni w największym tłumie, Wy, których chandra i troska trzęsie, Tylko poeta was dziś rozumie, Bo jest pokrewny wam, w pewnym sensie! On też foruje sprawy kultury, Jemu wysiłek też czoło zrasza… Dalecy bracia! Czoła do góry! Postęp zwycięży, przyszłość jest wasza! Socjolodzy w tle &plqq;Polowanie na tygrysa&prqq; Le Cuony Socjolodzy się mnożą, socjolodzy się mnożą, W miastach, siołach, po lasach i drogach, Gdzie nie wejdziesz, nie spojrzysz, Bez wątpienia tam dojrzysz Dorodnego jak byk socjologa. Siedzą, chodzą stadami, Sami lub z samicami, Coraz więcej ich wszędzie się pęta, A po skwerach, trawnikach, Kto ugania? Kto fika? Przyjrzyj no się – to socjolożęta! Niewesołe to sprawy! Ciągle jakieś obławy Słychać wrzaski: Laboga! Nie drągiem! Socjologów gromada cichych ludzi napada, Kogo złapie – ankietę mu ściągnie! Socjologia jest wszędzie, Socjologia w urzędzie, Przez fabryki przechodzi jak furia, Socjologia rębaczy, Tkaczy, rwaczy, spawaczy, Socjologia w dywizjach i w kurierach… Jęczą polskie uczelnie Przeciążone piekielnie, Ale gdyby nadążyć nie mogli, To już po siódmej klasie Wkrótce będzie można się Wpisać do Technikum Socjologii Hej, jak Polska szeroka Idzie piękna epoka, Całkiem nowe otwiera nam drogi, Co na ogół się chwali, Oby tylko socjalizm Nie przekształcił się w socjologizm… Rosną socjologowie, Zwiększa się ich pogłowie, Sytuacja się ciągle zaostrza, Może-by hibernacja? Może sterylizacja? Może jakiś planowy odstrzał? Planowy… hm… aliści Tutaj znowu planiści Mogliby się rozmnożyć… Jej bogu!!! Niech mi lepiej ankiety Ściągają, płaszcz, sztyblety, Z dwojga złego wolę już socjologów!!! Sonety Wrocławskie – Park Szczytnicki (1) W park wpłynęłem, jak żeglarz w przestwór oceanu Moja misterna postać niczym łódka brodzi Spiesząc się na spotkanie Dreptakównej lodzi, Która mnie oczekuje w zaroślach burzanu. Typowy Wrocławianin, zdrowie mam do chrzanu, Reumatyzm i lumbago po kościach mi chodzi, Lecz że przy mojej Lodzi sprawnym być się godzi, Nie szczędzę asprocolu więc, i salwarsanu… Stańmy! Ot, budowlane skrzypią gdzieś żurawie, W Wytwórni Filmów rzęzi cicho Polska Szkoła, Słyszę kędy się mówca nurza w mowie-trawie, Kędy kociak się w krzakach tuli do matoła… To Lodzia z jakimś typem! Czyżby gwałt na ławie? Może woła o pomoc? …kurtka… Nikt nie woła… Sonety Wrocławskie (4) Dzień dobry! Nie śmiem budzić, o wdzięczny widoku! Twój duch na poły w rajskie wzleciał okolice, Na poły został… Słońce świeci w potylicę, Igrając pozłociście w przerzedzonym loku. Dzień dobry! Promyk błysnął w podpuchniętym oku, Dzień dobry! Już obraża światłość twe źrenice, Zaraz przyjdzie pan doktór, zrobimy ci szprycę, Dzień dobry! Nie wiesz nawet dokądś trafił, ćwoku! Wkrótce znikną bez śladu twoje senne wdzięki, Odezwij się kochanie, niech się wreszcie dowiem Z łaskawszym wstajesz sercem? Z orzeźwionym zdrowiem? Dzień dobry! Pompowanie żołądka – to męki… Co proszę? &plqq;Gdzie ja jestem&prqq; pyta mój maleńki? W izbie wytrzeźwień stary, o, tyle ci powiem! Sonety Wrocławskie (5) Dobranoc! Już dziś więcej nie będziem bawili, Niech snu anioł modrymi skrzydły cię otoczy, Za ścianą teścio kaszle a teściowa psioczy, Bo sąsiedzi śpiewają, pewnie znów się spili. Dobranoc! Akustyczny dom nam postawili, Słychać nawet jak Dreptak na żonę się boczy Jak niemowlę Cieciorków pierś matczyną smoczy, I jak Kociutko płodzi kolejnych debili… Dobranoc! Obróć jeszcze raz na mnie oczęta… Jezus Maria… Zez taki, aż chce się wrzasnąć… Daj mi pierś ucałować… O pardons, to pięta… Dobranoc! już uciekłaś i drzwi chcesz zatrzasnąć, Próżne trudy! Futryna paskudnie wygięta, Ech, żeby móc stolarza w łeb tym draństwem prasnąć!!! Song 1 Żao-Że: Dobry premier, rządu tata, Taki gest szeroki ma, Że dał Chinom aż dwa lata, Choć mógł dać miesiące dwa. Premier: Postąpiłem nader godnie Aż się sobie dziwię sam, Mogłem dać wam dwa tygodnie, Dałem więcej, co mi tam? chórek: Ach jak dobrze nam się wiedzie, Tak się wiedzie że ho ho, Wszak dwa lata to sto niedziel Oraz sobót wolnych sto! Żao-Że: Premier żyć aktywnie woli Więc pomimo dobrych rad Pije, pali i swawoli jakby miał dwadzieścia lat. Premier: Zgoda, palę, owszem – piję, Co do tego rację masz, Lecz dwa lata wszak pożyję Tak jak cały ustrój nasz! chórek: Dał nam tata aż dwa lata, Tata drata, lata dwa, Gdy poprosi go rebiata, Może jeszcze rok nam da? Żao-Że: Kiedyś orła nam wywinie Ten wspaniały, zacny pan, Przygotujmy więc opinię Do mających nadejść zmian. chórek: Sprokuruje się protokół Że premiera pożarł smok, Lub że premier skonał w skoku, Wykonując Wielki Skok! Premier i Żao-Że: Jedna nas rodziła matka, Żyjmy więc jak z bratem brat! chórek: Ale tylko przez dwa latka, Zanim wszystko trafi szlag! Song 2 Sen: Ach, jakież szczęście bez miary, nareszcie studia rozpocznę! Tujowie: Na dzienne jesteś za stary, Idź zapisz się na zaoczne! Tuj: Zaraz cię tutaj wycenię I zanotuję odręcznie: Pięć punktów za pochodzenie, Pięć deka mięsa miesięcznie, Pięcioro dzieci w chacie, Pięć lat z zawieszeniem dla teścia… Sen: A cóż wy tak podliczacie? Tuj: …to w sumie daje dwadzieścia… Tujowie: Dodajemy, sumujemy co popadnie, żeby było okrąglutko, żeby ładnie, Jak się doda co się tam ma i się tu ma, To wychodzi z tego całkiem niezła suma. Potem wszystko przez areał się podzieli I pomnoży się przez stan obywateli, Tu się doda, tam się ujmie, Wynik weźmie się podwójnie, I już się kształtuje śliczna Nasza średnia statystyczna Którą Chińczyk ceni, choć jej nie rozumie! Tuj: Kiedy się w skryptach zakopiesz I wiedzę pochłoniesz czystą, To i ty też kiedyś chłopie Zostaniesz ekonomistą. Sen: Ach żebyż już móc studiować, Żebyż już chodzić do szkoły, To mógłbym też kombinować Takie uczone pierdoły! Tuj: Ja ci to jakoś urządzę, Załatwię ci dwa fakultety, A teraz dawaj pieniądze! No dawaj dawaj! Sen: O rety! (Tuj zabiera mu pieniądze i podaje je Tujom, którzy liczą je śpiewając) Tujowie: Dodajemy, sumujemy co nam wpadnie, żeby było okrąglutko, żeby ładnie, Jak się doda co się tam ma i się tu ma, To wychodzi z tego całkiem niezła suma! Potem wszystko po cichutku się podzieli I rozdzieli między współobywateli, Tu się doda, tam się ujmie, Byle chyłkiem, byle czujnie, Bo nam świta prawda nowa Że lud jest to dojna krowa, Która prosi swą dojarkę: – Nuże, dój mnie! Spacerkiem przez Wrocław To może być tekst piosenki A może być tylko wierszyk – Taki poemat maleńki Dedykowany tym pierwszym. Powiecie: – Znamy to, znamy, Wrocław się jeszcze palił, A oni tu szli z tobołkami, A potem na zawsze zostali. Pisano to tyle razy, Że zrobił się schemat i banał, Ale to jednak jest ważne, Ale to jednak jest prawda. Powiecie: – Starsi faceci, Każdy ich dzieje już poznał, O rany Julek – powiecie – jak długo – powiecie – można? A lata nad nami wieją, I żółkną w archiwach papiery, I dzieci na skwerze się śmieją I Staszek dostał M-4. Powiecie: – Wiemy to, wiemy, Był gruz, a teraz ulice, Cmentarze pielęgnujemy, I wieńce składamy w rocznice. I tyle jest zebrań i nagrań I orkiestr i werbli łoskotu I tyle się pisze zadań Na temat naszego powrotu. Powiecie: – Tamten czas minął Darzymy go czcią i względem, Trochę jak stare kino, Trochę jak piękną legendę. Spójrzcie na mój maleńki Poemat o tych pierwszych, Ot, taki tekst piosenki A może tylko wierszyk. Powiecie: – Nienadzwyczajne… – Takie to głupie? – powiem – – Nie, może byłoby fajne, Gdyby to wzięli Skaldowie… Sparring Raz jeden bokser Rene Pantera, Co przeciwników jak pluskwy deptał, Wynajął sobie sparring-partnera, A tym partnerem był jeden Dreptak. Właśnie ich widać w trakcie sparringu: A w kącie się trzęsie Dreptak-nieszczęśnik, A przed nim stoi dynamit ringu, Rene Pantera, wśród zwałów mięśni. Dreptak oczkami od niezabudek Błękitniejszymi patrzy błagalnie, A ten Pantera bęc go w podbródek, Albo go w ucho co chwilę walnie, Ewentualnie w dołek dosoli, Lebo-li w nerki atak przypuści, Albo go prostym przytentegoli I Dreptakowi krew z nosa puści! Oj, nieprzyjemnie tak dać się pobić, Bo to i boli, i jak niezdrowo, Ale tym niemniej trzeba zarobić Na Dreptaczęta i Dreptakową. Więc biedny Dreptak z bólu aż piszczy, Lecz nie narzeka ani nie sarka, Tylko mu oko wciąż mocniej błyszczy. Jedno. Z drugiego została szparka. Aż kiedy bokser zęba mu wybił, Zastosowawszy bombę oddolną, To Dreptak pisnął: – Ty frędzlu rybi! I kopnął gościa tam gdzie nie wolno. Straszna zaczęła się tragedyja, Ogólny Korsuń i Beresteczko, Bo bokser krzyczał: – O mamma mija! A potem rzężąc, biegał w kółeczko. Chwilami kicał, chwilami padał, Właził na słupy, jak jakieś kicie, Albo znienacka na ringu siadał, Lecz wnet się zrywał z obłędnym wyciem… A Dreptak sobie pił oranżadę, W duszy roztrząsał zaś myśl upartą: – Czy warto było tracić posadę? Bracie Dreptaku! Jej bohu, warto!!! Specjaliści Gdzieś pod polskim niebem mokrym, Gdzie zakręca szosa, Spotkał filozof Demokryt Kapitana Klossa. Wnet się między nimi szczery Krótki dialog odbył, Bo Demokryt był z Abdery, A z Abwehry Kloss był. Jął Demokryt bardzo chwalić, Gdy tak w deszczu kiśli, Starożytny materializm, Który sam wymyślił, Mówił, ze się greckim bogom Wkrótce skończy władza, Bo atomistyczny pogląd W użycie wprowadza. Na to Kloss się też pochwalił, Siadłszy wśród jałowców, Jak w drebiezgi fort rozwalił Pełen gestapowców, Jak wysadził trotylówką Esesmanów bandę I niemieckim trzem szpiclówkom Zrobił Rassenschande… Połazili se po rosie, Przystanęli w życie: – Gratuluję, panie Klossie! – Brawo, Demokrycie! – Jak się tak to wszystko zbierze, To duma się budzi, Że w Abderze i w Abwehrze Mamy swoich ludzi! Tu, klepnąwszy się po plecach, Pa-szli, po wygonie! …dobrze mieć tęgiego speca W każdym jednym pionie, hej! W każdym jednym pionie! Spojrzenie z boku w tle walc angielski Myślisz że jesteś wspaniały, godny podziwu, szczęśliwy? Człowieku, naucz się patrzeć na siebie z perspektywy! Popatrz na swoje wyczyny z dwóch metrów, a choćby z metra, Przyjrzyj się sobie – nieszczęsny – jak palisz papierosa, Jak chodzisz, jak wkładasz spodnie lub palec jak wkładasz do nosa, I myślisz że nikt nie widzi, a wszyscy ze wstrętem się patrzą, Zastanów się jak przemawiasz czule, pokornie lub władczo, Jaki w rozmowie z szefem min asortyment masz tani: Uśmiech idioty gdy chwali, barani smutek gdy gani. Wyobraź sobie że nie ma śmieszniejszej rzeczy na świecie, Niż ty sam, gdy się z książką zamykasz w – pardon – toalecie, Szczególnie kiedy się zmagasz z awangardową powieścią, Łączącą zawiłość formy z niezrozumiałą treścią. O, odwróć bracie lornetkę i zwróć krytyczne spojrzenia Na siebie, kiedy podrywasz jakąś Terenię lub Genię, Bez szacunku dla własnej łysinki i przepuklinki i zmarszczek, I wzrok masz jak kot na puszczy, a uszko czerwone jak barszczyk… A cóż dopiero gdy sukces, gdy twych zabiegów obfitość Sprawi, że wreszcie ta dama z nudów, czy może przez litość. Ach, wtedy nie myśl tak trzeźwo i nie wyzwalaj się z transu I raczej nie patrz na siebie z obiektywnego dystansu, Bo byś z litością i trwogą zobaczył na oczy swe własne Jak starszy, poważny człowiek… Ech… tch… przepraszam… jak trzasnę… (eksplozja) Spotkanie Po polskiej stronie granicy liczne urwiska ziały I wichry za bary się wziąwszy wyły w morderczej walce I książę Staśko Pyzaty dłoń chrobrą poranił o skały A spadające głazy poobijały mu palce. Przeto książęca drużyna klęła dosadnie a brzydko, Wbijała stalowe haki, stosowała alpejskie liny, Co psu na budę się zdało, bo i tak rycerz Spytko Wrzasnąwszy tylko &plqq;Ratunku!&prqq; wleciał do jakiejś szczeliny. A wkrótce po nim ochmistrz Wincenty w siklawę runął, A pod koniuszym Zenonem kamień się nagle urwał Oraz wał piargów z łoskotem znienacka się był obsunął, Zaś Zenon w ostatniej chwili coś krzyknął, bodajże &plqq;O kurtka!&prqq; A Staśko szedł wyżej i wyżej, posuwał się piędź po piędzi, Aż wreszcie zauważywszy, że jest już pod samą granią Wczepił skrwawione palce w granit szczytowej krawędzi I jęcząc z wielkiego wysiłku wlazł na czworakach na nią. I oto już był na szczycie i dźwignął rycerską głowę I spojrzał, by się przekonać czy już przypadkiem tam nie ma Sprzymierzonego kniazia Pepika z Hradca Kralove, Z którym się mieli spotkać by omówić dwustronne problema. A Pepik był już i owszem, pachnący i wyświeżony Stał, rozprawiając wytwornie w gronie swych dam i dworaków Strojny w jedwabną jakę, obcisłe pantalony I nie miał po srogiej wspinaczce nawet najmniejszych siniaków. A na pytanie Staśka odrzekł łagodnie: &plqq;My mamy Bardzo wyhodnou drożiczku, przy której sprzedają pilzner, A można tamtędy chodit' i jezdit' karetami&prqq; Tu zgrzytnął Staśko i warknął: &plqq;Ot, poszli na łatwiznę&prqq; I zaśmiał się był szyderczo i zerwał wszelkie rozmowy I dumny, a nieulękły jął złazić swą górską percią. Atoli już po trzech krokach wpadł w wąwóz granitowy. Cześć Mu, bo zginął piękną i bohaterską śmiercią! Spór o piwo Narrator: Kto dzieje miasta uważnie bada Ten winien wiedzieć, jak miastem Rządziła Miejska Wrocławska Rada W burzliwem mieku czternastem. Na stole, zdobnym esem-floresem Dwaj się mężowie oparli… Prezes: Ja jestem Miejskiej Rady prezesem, A tamten drugi to skarbnik… Skarbnik: Prezes ma do mnie jakowąś ansę Że tak mi grozi toporkiem? Prezes: A mam, bo nasze miejskie finanse Stoją pod zdechłym Azorkiem! Skarbnik: Oj racja racja, pusto jest w kiesie, Prezes ma głowę jak Nehru… Ale najdroższy panie prezesie To wszystko jest wina kleru! Jestem z rozpaczy po prostu chory, Bo – wierz mi pan – jako żywo, Nasze skąd inąd zacne klasztory Po nocach furt warzą piwo! Warzą go warzą jak pszczółki w maju Gdy się wyroją na łęgi, Poczem po knajpach hurtem sprzedają I podłapują nam dzieńgi! Przy zacofaniu i kulcie mitry Bezsilny jest Miejski Zarząd… Prezes: Piwo się przecież mierzy na litry, Więc czemu mówisz że ważą? Skarbnik: O rany, jak to w naszej Ojczyźnie Nikt się dokładnie nie Rozeznać w pięknej staropolszczyźnie… Warzą przez er – zet! Prezes: Rozumiem… Trzeba coś radzić drogi kolego, Nie można tak iść na pasku… Który to klasztor? Skarbnik: Ten Wincentego I tamten drugi, Na Piasku. Prezes: Niech pan skarbniku siądzie w ta pora I niech powiestkę napisze Żeby przysłano tutaj przeora Lub – he he he! – przeoryszę! Przeor: Ja jestem zacny i święty przeor, Nigdy nie tęsknię za Giną, Wolę różaniec i confiteor… Skarbnik: Proszę nie rzucać łaciną! Prezes: Czy ociec święty, trudno to dociec Bo z oćca lepszy jest towar! Skarbnik: Czemuż w klasztorze szanowny ociec Zrobił gorzelnię? Przeor: Nie… browar…! Prezes: Browar w klasztorze! Skarbnik: O wielkie nieba! Przeor: Ale wszak mędrzec natchniony Rzekł, że spragnionych napoić trzeba, A któż z nas nie jest spragniony? Prezes: Słusznie ojczulku, lecz płynnym wiktem Możemy poić lud sami! Przeor: To ja obłożę was interdyktem… Skarbnik: A my ojczulka kijami!!! Narrator: W mieście zgorszenie, bowiem z przytupem Oraz z jękami i z wrzaskiem Leje się Miejska Rada z biskupem Jak Leszek Drogosz z Walaskiem. Nikt nie ustąpi, każdy uparty, Łamią się miecze i lagi, Aż z nerw wyskoczył król Wacio Czwarty I przybył swą Skodą z Pragi… Prezes: Przybył ci przybył on pełnym gazem Zbrojny w pepesze i sztyki! Skarbnik: A z królem Waciem przybyły razem Różne przyboczne Pepiki! Wacio: Braty se meżdu sobą turbują A dla nas ubaw po pachy, Nechaj panowie miasto rabują A potem prędko do Prahy!!! Narrator: W ten sposób, w ciągu dni kilkunastu Rozsądny Wacio do spodu Obrobił nasze kłótliwe miasto, Wziął łupy w troki, i chodu!!! Zabrał aneugi, kufry i paczki I uwiózł je w samochodzie I zrozumiały wtedy Polaczki Że mądry Polak po szkodzie… Więc by tę sprawę załatwić pilną Zaczęli zaraz rajcowie Układy kleru z władzą cywilną. Rozmowy trwają Przeor: Na zdrowie…! Sprawa dystansu To może być tekst piosenki, A może być tylko wierszyk, Taki poemat maleńki, Dedykowany tym pierwszym. Powiecie: – Znamy to, znamy, Wrocław się jeszcze palił, Gdy oni szli z tobołkami, A potem na zawsze zostali. Pisano to tyle razy, Że zrobił się schemat i banał, Ale to jednak jest ważne, Ale to jednak jest prawda. Powiecie: – Starsi faceci, Każdy ich dzieje już poznał, O rany Julek – powiecie – Jak długo – powiecie – można? A lata nad nami wieją I żółkną w archiwach papiery, I dzieci na skwerze się śmieją, I Staszek dostał M-4. Powiecie: – Wiemy to, wiemy, Był gruz, a teraz ulice, Cmentarze pielęgnujemy I wieńce składamy w rocznice. I tyle jest zebrań i nagrań, I orkiestr, i werbli łoskotu, I tyle się pisze zadań Na temat naszego powrotu. Powiecie: – Tamten czas minął, Darzymy go czcią i względem, Trochę jak stare kino, Trochę jak piękną legendę. Spojrzycie na mój maleńki Poemat o tych pierwszych, Ot, taki tekst piosenki, A może tylko wierszyk. Powiecie: – Nienadzwyczajne… – Takie to głupie? – Powiem: – Nie, może byłoby fajne, Gdyby to wzięli Skaldowie… Sprawdzian Jeden naczelny dyrektor wytwórni Kurdemoli Postanowił swych pracowników poddać psychicznej kontroli I przeprowadzić z nimi testy i doświadczenia Czy posiadają zdolność samodzielnego myślenia. Powstał więc sapiąc ciężko, bo był potężny i gruby, I nieoczekiwanie wszedł do Wydziału Rachuby I z głupia frant zagadnął młodszą księgową, Zosię: – Wie pani, że ostatnio dwa plus cztery jest osiem? Zosia podniosła oczy na swego sąsiada, rachmistrza: – Panie Dreptak, pan mówił mi co innego dotychczas…! – Ja? – krzyknął rachmistrz ze strachem, mrugając na Zosię skrycie – – Na pewno mnie z kontystą Babilończykiem mylicie! Toż ja pierwszy twierdziłem w sposób jasny i szczery Że dwa plus cztery jest osiem, jak dwa a dwa jest cztery! Na to podskoczył w górę kontysta Babilończyk: – Pan panie Dreptak myśli, że pan mnie tu wykończy? Ja panu dyrektorowi powiem, jeśli dyrektor nie wie, Ten Dreptak twierdził, że cztery plus dwa jest dziewięć! Dreptak podsunął mu kartkę: – O rany, nie syp mnie chłopie! Powiedzmy, że to Kociutko – co właśnie jest na urlopie…!!! Tu popatrzyli na siebie obaj wymownie i krótko I wykrzyknęli w duecie: – To nie my, to Kociutko!!! W tej chwili dyrektorowi wpadł nowy pomysł do głowy, Więc rzucił: – może sprawdzimy w mózgu elektronowym? A serca w urzędnikach jęknęły: – No to cześć! Mózg bez wątpienia wykaże, że cztery plus dwa jest sześć! Ale cóż robić? Drżący i bladzi niesłychanie Wsadzili mózgowi gdzie trzeba zaszyfrowane zadanie. Mózg warknął, połknął kartkę, odpowiedź wypluł w mig: Dyrektor patrzy: Dwa a cztery jest osiem, stoi jak byk! Dyrektor skoczył do lustra, wywalił jęzor różowy, Puls zmacał, spocił się silnie: – Ja – mówi – jestem niezdrowy… Głowa mnie jakoś boli… Serce mi jakoś nawala… Wrócę mniej więcej za miesiąc… którędy tu do szpitala? A oni pojęli prawdę, co dotąd im była daleka: – Myśląca maszyna na prawdę potrafi zastąpić człowieka! I tak się zaprzyjaźnili z tą swoją kochaną maszynką Że co dzień ją smarowali świeżutką wazelinką. Stabilizacja …a jak się już ma mieszkanie I mały ogródek za domem, I &plqq;Przekrój&prqq; się zawsze dostanie, Bo kioskarz to dobry znajomy, I gdy się kłania sąsiadom, Pożycza się od nich masło I w zamian służy się radą, Jak dobrać kolory zasłon, I kiedy się jest szanowanym, I ma się trzy garnitury, I mleczarz przynosi co rano Mleko, płacone z góry, I chodzi się do dentysty, I w czwartek ogląda się &plqq;Kobrę&prqq;, I nosi koszule czyste, I buty wygodne, i dobre, I wie się bez apelacji, Że ciocia na święta przyjedzie, I gdy się jeździ do pracy Codziennie z wyjątkiem niedziel, I wiadomo, co będzie potem, I jakie lato, i jesion, To czuje się dziwną ochotę, Żeby się wziąć i powiesić. Tylko że, po pierwsze, to jest źle widziane, a po drugie, hak może wylecieć i porysuje mi ścianę. Stanica Jest gdzieś w stepach stanica, a w stanicy wrót dwoje Poznaczonych ciosami i bliznami od strzał. Przyjeżdżają kowboje, wyjeżdżają kowboje, Rosną jedne tętenty, inne cichną wśród skał. Za stanicą jest strumień, nad strumieniem rząd jodeł, Dzikie wino się wspina zakosami na mur. Tamci skaczą na siodła, ci zsuwają się z siodeł, Rosną jedne tętenty, inne cichną wśród gór. Nad drogami wiruje pył i słońce zaciemnia, I opada bezszumnie na tarninę i głóg. Dyliżanse przystają i ruszają na przemian, Rosną jedne tętenty, inne cichną wśród dróg. To jest smutna stanica, niewyraźna, niczyja, Miejsce spotkań i dotknięć dziwnych ludzi i spraw. Jeden broń swą odkłada, drugi broń swą nabija, Rosną jedne tętenty, inne cichną wśród traw. Przed tą smutną stanicą już od tylu lat stoję I na próżno w jej sprawy jakoś włączyć się chcę. Nadjeżdżają kowboje, przejeżdżają kowboje, Rosną jedne tętenty, inne cichną we mgle… Stanley i Dreptak Mniej więcej sto lat temu gdzieś nad Tanganiką Zaginął słynny badacz David Livingstone. Nikt nie wiedział, czy Buszmen go zadziabał piką, Czy w lamparcim żołądku żywot skończył on? Szukano go nieśmiało, to bliżej, to dalej. Ale nie za daleko, bo tam lwy i trąd… Dopiero inny badacz. Henry Morton Stanley, Z bezprzykładną odwagą ruszył w Czarny Ląd. Szedł dwa lata bez mała. Rąbał się przez gąszcze. Spalał go żar słoneczny, chłodem ścinał świt, Nocą mu jadowite w trzcinach brzmiały chrząszcze (czyli że the cockchafers sounded in the reed). Padali mu tragarze, topniały zapasy, Pigmeje mu nocami wyżerali chleb, Termity budowały kopce w poprzek trasy, A od much tse-tse czarny był codziennie lep. Aż wreszcie po męczarniach ciężkich niesłychanie, Po trudach, których każdy inny miałby dość, Sir Henry Morton Stanley stanął na polanie, Na której siedział sobie inny biały gość. Wokół była Afryka. Wszędzie tylko czarni I dżungle, zgrzytające milionami paszcz. Sir Henry Morton Staniey przyklęknął na darni I tamtemu białemu spojrzał bystro w twarz. A potem się odezwał… – Wszystkie swe pieniądze Oddałbym, by usłyszeć to, co wtedy rzekł. A rzekł ponoć: – Sir David Livingstone, jak sądzę? – Mam wrażenie, że owszem! – odparł tamten człek. Natomiast w sto lat potem Dreptak na chodniku Na swego kumpla z pracy po południu wpadł, Poklepał go i krzyknął: – Serwus, krasy byku! A kumpel mu odkrzyknął: – Niuniek! Kopę lat!!! Start Słuchając rad światłego, słynnego trenera Zawodnik Jaś do startu dzielnie się zabiera. Przysiadł, wypiął się wdzięcznie, sprężył się jak puma, Lecz mu niestety wtedy pękła w majtkach guma. Nowej nie idzie dostać, więc chłopak roztropny Czym prędzej wciągnął w majtki zgrzebny sznur konopny, Zawiązał, i znów kucnął, sportowiec mocarny, Wtem but mu się rozwalił, gdyż butapren marny, Oczka mu poleciały przez środek koszulki I starter nie wypalił, bo zabrakło kulki. Wymieniono pistolet na innego grzmota, Pierwszy strzał rozdziewiczył miejscowego kota, Drugi poraził babcię, lecz za trzecim razem Zawodnicy ruszyli naprzód z dużym gazem, uszył Dżon i Fernando, i Helmut, i Pepik, Tylko Jaś został w miejscu, jakby wdepnął w lepik, Gdyż wszyscy oni mieli swe startowe bloki, Jaś dołek startowy, i to zbyt głęboki, Wszyscy huzia na Jasia, że zdechlak, chabeta… Na szczęście ocaliła biedaka ankieta, Która udowodniła – systemem Gallupa – Że zawodnik ambitny, z tym że trener dupa. Stereo Jednym życie mości drogę, Drudzy mają pecha: Poszli pograć sobie w nogę, Nie zabrali Lecha. Ktoś tu chyba się wygłupił, Ktoś czegoś nie dopiął: Lechu im tę piłę kupił, A bez niego kopią! Łazi Lechu wzdłuż boiska, Zerka na chłopaków, Chciałby znów, jak kiedyś – z bliska, Chciałby znów w ataku… Naraz piłka na aut spadła, Chłopcy mecz przerwali, Skoczył Lechu , gałę zabrał: – Nie będzieta grali! Stali chłopcy smutni, bladzi, Lecz nie stali długo: Leci juz z kanciapy Tadzik, Niesie piłę drugą! Strefy A kiedy Winicjusz Dreptak kolejny swój utwór ułożył – Jęknęli chórem w zaświatach orżnięci kompozytorzy I na niejednym żyjącym koszula zrobiła się mokra, Bo Dreptak muzyczne kawałki na chama wszystkim był pokradł Jak królik po grządce kapusty – on po twórczości ich kicał. Na &plqq;A&prqq; obrobił Alabiewa, Aleksandrowa i Albeniza, Na &plqq;B&prqq; Beniamina Brittena, który aż zadrżał ze strachu, Jak również Beethovena, Bartoka i pięciu Bachów, Tudzież Albana Berga, Berlioza i Bizeta A wreszcie Bacewiczównę, choć wstyd, bo to przecież kobieta. Na &plqq;C&prqq; – Cimarosę, Czyża i Czajkowskiego też, Tylko Chopina opuścił, bo myślał że Chopin przez &plqq;Sz&prqq;. Na &plqq;D&prqq; Donizattiego, Dunajewskiego i Debussy'ego. Aż trafił na Depcikółkę, a ten w krzyk: – Ty tu czego? Bo Depcikółko tak samo kompozytorstwem się trudnił, Ułożył nawet suitę &plqq;Członkowie spółdzielni u studni&prqq; Hymn na cześć dyrektora, dwa bardzo ładne twisty I prześlicznego walczyka &plqq;Striptis seminarzysty&prqq;. Jak złapał więc tego Dreptaka, jak nim nie potelepie: – W naszej twórczości grasujesz jak szczur w spółdzielczym sklepie? Nas chcesz ograbić z arcydzieł? Nasze kawałki byś grywał? (tu objął Chaczaturiana, choć tamten się wyrywał) – Mój stary – rzekł chłodno Dreptak – nie strzęp no paszczy na próżno, Sam żeś – jak wszyscy wiedzą – kawałek Moniuszki urżnął, Podobnie źle się obszedłeś z Griegiem, Mascagnim i z Lisztem, A Verdiemu wyciąłeś pół &plqq;requiem&prqq; jak jaką ślepą kiszkę! Więc nie krzycz i nie rozrabiaj, bo i tak nie ma tremy… Drepcikółko westchnął z rezygnacją: – No klawo… to się dzielemy… I jęli dzielić dobytek siedząc wygodnie na sofie I mówiąc – Dla ciebie Szpilman, to dla mnie powiedzmy Prokofiew I dzielili się jak opłatkiem, bez żadnych nerwowych zrywów… Dobrze jest w każdej dziedzinie ustalić strefy wpływów!!! Strusia tradycja Tradycja sztuką jest zachowawczą, Nowinki są jej zazwyczaj obce, Ale że wszędzie mamy wyjątki I do tradycji wdziera się postęp. Kurzemu jajku nic nie zagrozi, Na wielkanocnym, białym obrusie. Lecz tu i ówdzie pokątnie wchodzi Na nasze stoły też jajo strusie. Choć do tradycji się nie zalicza, To jednak bardzo pewnie się czuje, Wymalowane, jak każe zwyczaj, Leży i pilnie nas obserwuje. Można je spotkać u biznesmena, U hurtownika, względnie dilera, Na szerszy rynek strusia pisanka Póki co jeszcze się nie wybiera. Choć ponoć strusie w naszym klimacie Czują się lepiej niż w swej Afryce, Wciąż ich przybywa i tylko patrzeć, Aż wkroczą w nasza polską tradycję Struś w stanie dzikim na naszych polach Na razie jeszcze nie występuje, W coraz liczniejszych jednak strusiarniach Już z powodzeniem się go hoduje. I bardzo dobrze. Strusiego jaja nie Trza się wcale wstydzić. O rety, wszak mamy z niego dziesięć jajecznic I dodatkowo cztery omlety. W naszej tradycji są ślady Słowian, Łużyczan, Hunów i Wizygotów. Struś nam wzbogaca to zacne grono O czarnych Zulu i Hotentotów. Do wielkanocnych polskich symboli Obok zajączka, co wśród jaj usiadł, Pod bazią, którą lud zowie palmą, Można powoli zaliczać strusia. Sylwester w Soplicowie …ucichło Soplicowo po hucznym Sylwestrze, Już tylko puzon rzęził w pijanej orkiestrze, Lecz wreszcie czknął i zamilkł, zaś rura wygięta Spadając ogłuszyła niechcący Rejenta, Który zrobił dwa kroki, potknął się o Zosię, Zarył mordą w kociołek i skonał w bigosie. Obok na gruzach stołu przysiedli dwaj starce, Mając u kolan pełne miodu dwa półgarce. Patrząc w kąt, kędy wsparty o kant gdańskiej szafy Stał Pan Tadeusz strojny w orły i ryngrafy, Ukazując swój profil nie grecki, nie szwedzki, Nie rzymski i nie krymski lecz nasz mazowiecki! Pierwszy ze starców westchnął – Oj tak tak, mój Lechu! A drugi mu odetchnął – Tak tak, mój Wojciechu! Tu wsparli wzrok w kielichy, jak w kometę Haley, Zaś Wojciech rzekł ostrożnie – Tak tak. A co dalej? W odpowiedzi zaległo grobowe milczenie Przerwane bulgotaniem w śpiącej Telimenie. Kapitan Ryków nosem wypuścił bąbelki I sędziemu pod łóżkiem pękły z jękiem szelki. Na szczęście, gdy już było całkiem beznadziejnie, Wszedł Jankiel energicznie, choć też nieco chwiejnie, Przelazł przez śpiącą szlachtę, stanął u pulpitu I rzekł zachęcająco – Przywiozłem kredytu! – Świetnie! – krzyknęli wszyscy – Znów jest brykać za co! – Pani Podkomorzyna! Chódź tu pani z tacą! – Silni, zwarci, gotowi! Ruscy won do Pitra! – Robak, walnij kazanie! Zośka po pół litra! – Jankiel, graj majufesy, tanga, madrygały! Gdzieżeś zgubił cymbały, że masz tylko pały? – Żadne &plqq;tylko&prqq; – sprostował ów miły gagatek – Grunt mieć pały! Cymbałów ci u nas dostatek! System Niejaki Horacy Dreptak miał taką wpadkę niestety Że kiedyś go przyłapano na podglądaniu kobiety Przez dziurkę od klucza w hotelu, jak wypięty w ohydny sposób Zaglądał przez tę dziurkę w obecności dość wielu osób Co chodziły po korytarzu, aż osobnik jeden, zły okropnie Jak nie zajdzie Dreptaka od tyłu, jak go w pupkę z woleja nie kopnie! A że miał nogę masywną, jak z jakiejś mocarnej stali, Więc tego Dreptaka z godzinę od tych drzwi odklejali, A kiedy go odkleili, zapłakał Dreptak-ladaco I zamiast wyrazić skruchę, patetycznie krzyknął: – I za co? – Jak to za co? – wszyscy nań wsiedli – Jeszcze pytasz paskudny natręcie, Coś podglądał uczciwą kobietę w jej prywatnym apartamencie? – Chwileczkę – zastrzegł się Dreptak – Jeżeli mamy być szczerzy, Uczciwością to ona nie grzeszy, apartament zaś do mnie należy! Sprawdzają – i rzeczywiście! Hotelowa doba opłacona Przez Dreptaka, a ta cała pani jest to jego legalna żona, Niejaka Pelagia Dreptak w wieku lat pięćdziesięciu sześciu, Obwiniona kiedyś o ekscesy seksualne na własnym teściu, I zaśmiecanie dzielnicy… W ogóle jakaś taka… Więc wszyscy dalej przepraszać niewinnego Horacego Dreptaka! I zaraz przynieśli mu wódki – zwłaszcza że głośno jej żądał – I tylko go ciągle pytali po co własną żonę podglądał? – Mógł pan przecież siedzieć w pokoju, widzieć wszystko wyraźniej i jaśniej, A przez dziurkę nic prawie nie widać! Na co Dreptak rzekł logicznie: – Ano właśnie! System wyważeń Dostał kiedyś Dreptak dyrektywę dziwną, By spłodził satyrę, ale pozytywną. Usiadł więc przy biurku, napił się koniaku I machnął satyrę na Resort Dreptaków. Zrobiła się chryja, Dreptaka wezwali: – Przeczytajcie głośno, coście napisali! Zapoznał ich Dreptak z tym swoim kawałkiem: – Resort jest do kitu, atoli nie całkiem! Odezwał się pewien działacz starej daty: – Cóż, jest tu pozytyw, choć jest i negatyw! – Owszem – dodał drugi – też mam takie zdanie, Gryząca ironia, a przy tym uznanie! Wtem wyskoczył trzeci, pozbawiony taktu: – To nie jest satyra, lecz stwierdzenie faktu! Natomiast w satyrze pisać by musiało, Że, nieprawdaż, Resort… (tutaj go zatkało), Redaktor naczelny przeciął problem łatwo: – Satyra to dobra, ale nie zanadto, Jej autor jest zdolny, ale nie nadmiernie, Oddał treść prawdziwie, chociaż niezbyt wiernie, Więc stosując system ostrożnych wyważeń, Czekajmy z satyrą na rozwój wydarzeń! Co rzekłszy, dał rozkaz zamknięcia narady, Był bowiem odważny. Ale bez przesady. Szacunek Idę jakoś przez życie, nieźle sobie w nim radzę, Żona zadowolona, syn trzydziesty ma rok, Tylko kiedy po drodze napotykam gdzieś władzę, To popadam w psychozę, stres, nerwicę i szok. Władze mamy dość liczne, małe, średnie i duże, Dla mnie to bez różnicy – tamta władza czy ta, Nawet w jakimś malutkim, nieważniutkim wręcz biurze Z tremy prawa powieka idiotycznie mi drga. A najgorzej jak czasem jadę gdzieś za granicę, Nie daleko, ot Czechy, Węgry lub NRD, Trzymam się instruktażu, nigdy nic nie przemycę, A i tak wprost się trzęsę kiedy jestem na cle… Celnik lubi faceta, co się czuje niepewnie! Zaraz w nim podejrzenia rosną bujnie jak mlecz, Odwołuje mnie na bok w oczy patrzy mi rzewnie I powiada: – No, mów pan, gdzieś pan schował tę rzecz? Tu, zupełnie do reszty się rozklejam niestety, Chcę się zaśmiać, lecz z gardła nędzny tylko brzmi kwik, Chcę mieć minę jak anioł, ale mam ją jak kretyn, I już jasne, że wiozę przemyt wielki jak byk… Nie ma rady… rewizje, żenujące striptizy, Jeden spodnie mi pruje, drugi buty mi tnie, Biorą mnie pod rentgena, robią mi analizy, Zaglądają gdzie tylko można… albo i nie… Gdzieś po ośmiu godzinach, z pierwszym brzaskiem świtania, Gdy ptasimi trelami nadgraniczny brzmi las, Celnik – na mnie z szacunkiem patrząc – mówi: – Ot, cwaniak Znakomity przemytnik, mistrz panowie i as!!! Kiedy o tym pomyślę, to mi straszno… i rzewno… I – aczkolwiek mnie gnębi chandra, smutek i katz – Nie wiem jak zrobić minę bardziej – niż ją mam – pewną, I by mniejszy – niż go mam – mieć szacunek dla władz… Szantażyk Jeśli żona mężowi czasem grozi kopyścią, Łatwo pojąć intencję która w ruchu tym jest – Minimalny szantażyk z minimalną korzyścią, Tradycyjny, seryjny, rytualny wręcz gest. Żona nie chce, by z kumplem szedł na piwo jej starzyk, Innych środków wyrazu w danej chwili jej brak, Korzyść stąd równie mała jak ten mały szantażyk, W sumie cały ów problem maciupeńki jak mak. Czasem sprzeczka wybucha w biurze, albo i w barze, Różne słowa padają, a wśród innych i te: – Czy pan wie kto ja jestem? Już ja panu pokażę! Przyczem nie precyzujec opokazać nam chce. Cóż, słuchamy ze złością, ale nie z nienawiścią, Wszyscyśmy już przywykli do utartych tych zdań, Minimalny szantażyk z minimalną korzyścią, Wiemy – gość nic nie może, ale straszy nas drań. Jeli jednak coś może? Jeśli to sekretarzyk Sekretarki ministra albo posła, to co? Dajmy odnieść mu korzyść małą jak ten szantażyk, Zlekceważmy to zajście, takie drobne jak źdźbło. I w miłości się zdarza takich spraw dosyć wiele, Gdy ktoś w naszej osobie znajdzie uczuć swych cel I powiada: – Nie zechcesz, to się zara zastrzelę! Patrząc na nią – lub niego – myślę sobie: – To strzel! Lecz po chwili rozważam: – Miłość gdy zacznie gryźć ją Gotów – albo gotowa – strzelić w łeb, względnie w biust… Minimalny szantażyk z minimalną korzyścią, Ale lepiej bliźniemu nie odmawiać… hm… ust… Więc idziemy w paskudny okoliczny pejzażyk, Albo li też do chaty podążamy tup tup, Minimalna to korzyść, minimalny szantażyk, Ale po co sumienie ma obarczać nam trup? Szumią łany jak rany, dymią liczne fabryki, Rozkwitają budynki biur, uczelni i hut, Nieustannie drobniutkie dzieją się szantażyki Z których mini-korzyści tu i tam ciągnie lud. Jaki ze mnie poeta? Jam nie Przyboś, ni Ważyk, Nie mam dużych wymagań, skromny starcza mi byt, A ten wierszyk, to taki minimalny szantażyk, Korzyść zaś – honorarium takie ciupcie, aż wstyd… Szczerość Bardziej od węży, glist oraz kretów Nie znoszę różnych szczerych facetów. A szczery facet, to facet taki Co ma na dłoni serce i flaki, I przy spotkaniu powiada krótko: – Wiesz, twoja żona żyje z Kociutką! Wszystko to szczera prawda i racja Lecz po cóżeż mi ta informacja? Zmartwienie z tego tytułu tycie, Żyje z Kociutką… Co to za życie? Reasumując sprawę pokrótce Musiał bym teraz dać w pysk Kociutce, A on poczyta mnie za idiotę, Bo wie, że ja wiem już sześć lat o tem… Więc gdyby można, to wszystkich szczerych Wziąłbym i wysłałbym na galery. Wolę już kłamstwa, choćby najprostrze: – Wiesz, tak wyglądasz, że ci zazdroszczę! – Twój wiersz ostatni był doskonały! – Trochę ci jakby włosy zgęstniały! – Ach, twoja żona, to jak z ołtarza… Chętnie uściskałbym tego łgarza, Ale już odszedł, a – na mą mękę – Wraca ten szczery, szczerząc paszczękę, Lecz to szczerości jego ostatnie, Bo się dziś na mnie paskudnie natnie… – Jak się masz stary, czyś ty nie chory? Masz pod oczami ogromne wory! …odszedł, wydając z siebie jęk głuchy… Precz ze szczerymi! Wiwat kłamczuchy! Szef Kiedy szef pośle cię po piwo To pomyśl sobie: – Niech ja stracę! I kopnij się do kiosku żywo Bo nie tak łatwo dziś o pracę! Szef, to tak prawie jak twój tato – Raz skarci, raz pieszczotą muśnie, Gdy szef oznajmi ci żeś matoł – Przyozdób twarz w barani uśmiech I bądź matołem w danej chwili Choćbyś miał cztery fakultety, Bo szef przenigdy się nie myli, Dlatego on jest szefem, nie ty. Lecz i dla ciebie, choć-żeś mały, Jest także satysfakcji strefa: Oto twój szef, choć tak wspaniały, Nad sobą ma większego szefa, I też mu dusza idzie w pięty Gdy szef się pyta go jowialnie: – Czy pan jest niedorozwinięty? On wówczas bąka: – Naturalnie…! Pomnijcie wojownicy młodzi Oraz wy, starsi wyjadacze: Należy się na wszystko godzić! …albo na prawie wszystko raczej, Bo gdy z ust szefa padnie zdanie Rzucone w gniewie lub ferworze: – A całuj żeż mnie drogi panie! …to ty niecałuj go broń Boże! Niech ci do głowy to nie strzeli – Zrób krok, lecz cofnij się z powrotem I jęknij: – Gdzieżbym się ośmielił, Chociaż po nocach marzę o tym! Taka pokora szefa wzrusza – Lico rozchmurzy wnet ponure I szepnie: – Durny, ale dusza! Brawo! To znak że pójdziesz w górę!!! Szept Starszy referent Jan Dreptak miał żonę, tapczan i półki. I rzadko, raz na lat kilka miał także przyjaciółki. Ostatnio zauważono, że ciągle po mieście lata I szuka jakiejś blondynki o dźwięcznym imieniu Beata, Więc nie raz mu kumple mówili: Te, nie bądź wybredny taki, Są przecież Manie, Franie i inne ładne kociaki! Ty chyba kochany Jasiu jesteś ciut szusowaty, Że szukasz z oślim uporem jakiejś mitycznej Beaty! Aż wreszcie nie wytrzymali, zmówili się kiedyś chytrze I jęli badać Jasia przy eksportowym półlitrze. I wreszcie wydarli mu sekret dosłownie z głębi łona: – Beata – powiedział Dreptak – nazywa się moja żona, Więc chyba nie będzie miała do mnie pretensji za to, Że czasem przez sen wyszepczę cichutko &plqq;Beato, Beato&prqq;… Podczas gdy w razie, gdybym wyszeptał powiedzmy &plqq;Elżbieta&prqq;, To by rąbnęła mnie po łbie, a rękę ma jak atleta! I Jasio Dreptak, swym kumplom opowiedziawszy wszystko, Poszedł się spotkać z Beatą Kołpiszewską, starszą kontystką. Po kilku dniach od tej daty zjawia się Dreptak w biurze, A tu ci na nim siniaki kwitną jak w polu róże. Więc wzbudził wielką sensację pośród kolegów grona… – Kto cię zlał? Pietrzykowski? – Nie… – mówi Dreptak – żona… – Jakże to? Czyżby zawiódł zupełnie twój system wspaniały? – Zawiódł… – No ale przecież imiona klapowały…? – I owszem… – Więc czemu żona popadła w pasję szewską? Cóżeś ty przez sen szeptał? – Szeptałem &plqq;O, Kołpiszewsko…&prqq;! Szlaban Rodaku! Nie wpadaj w kobiece objęcia: &plqq;Płód będzie chroniony od chwili poczęcia&prqq;. Daj żonie banana lub kup jej wibrator, Bo już na was czyha zgrzybiały senator, Już patrzą na stoper, ukryci za krzakiem, Duchowny Chudzielak z gliniarzem Miziakiem, By wpisać dokładnie do swego zeszytu O której twa baba kwiknęła z zachwytu, Ty jeszcze na dobre nie zlazłeś z kanapy, A Państwo już stoi na straży Kuciapy. Wzruszony tym kultem czcigodnych otworów, Wraz z Lechem domagam się szybszych wyborów! Stawiajcie kabiny! Podnieście strop, cieśle! Tym razem na pewno już wiem, kogo skreślę. Szlaban Rodaku! Nie wpadaj w kobiece objęcia! &plqq;Płód będzie chroniony od chwili poczęcia&prqq;. Daj żonie banana lub kup jej wibrator, Bo już na nas czyha zgrzybiały senator, Już patrzą na stoper, ukryci za krzakiem, Duchowny Chudzielak z gliniarzem Miziakiem, By wpisać dokładnie do swego zeszytu O której twa babka kwiknęła z zachwytu, Ty jeszcze na dobre nie zlazłeś z kanapy, A Państwo już stoi na straży Kuciapy. Wzruszony tym kultem czcigodnych otworów, Wraz z Lechem domagam się szybszych wyborów! Stawiajcie kabiny! Podnieście strop cieśle! Tym razem na pewno już wiem, kogo skreślę. Szopka-galopka Oto moja prywatna, intymna, maciopka, Uboga lecz chędoga noworoczna szopka, Stojąca wśród wyziewów i wśród długów wielu Do niedawna nosząca nazwę PRL-u. W niej żłobek, a nad żłobkiem jako Matka Boska Piękna Małgosia schyla się Niezabitowska, Już jej lęk o dzieciątko więcej nie wyniszca, Gdyż Herod się poprawił! (oczywiście Kiszczak). Święty Józef sukmanę ma, czy rodzaj kiecki, Haftowanej w przepiękny szlaczek mazowiecki. Wół i osioł chuchają w dziecięcia oblicze, To Turoń .. pardon: Kuroń wraz z Balcerowiczem. W roli Żyda – Syryjczyk, ma myckę, czy turban…? Jego koza na sznurku to pokorny Urban. Pastuchów całe mnóstwo! Zaś nad szopką, w górze Nawróceni gliniarze, te aniołki stróże, Kombinują jakby tu swą odzież służbową Przefarbować bez wielkich jaj na granatowo. Przy okazji śpiewają patriotyczne piosnki A dyryguje nimi ksiądz major Jankowski. Szprech, Czech i Rus, królowie nieśli swoją dolę, A Szprech zwiał na zachód i ryćka się z Kohlem. W żłobku leży maleństwo w krostkach, w palpitacjach, Ani jej do zabawy, ani jej do śmiechu Na szczęście wszystkim z góry błogosławi Lechu. A choć tyle trudności i przeciwieństw wszędzie, O ile znam Polaków – to jakoś to będzie! Szopka Wrocławska 84 Miś Fazi: Ludzie prosimy do nas! Kermit: Do nas jeśli łaska! Miś Fazi: Tutaj wrocławska szopka! Kermit: Tu szopka wrocławska! Miś Fazi: Ucho czujnie nadstawcie! Kermit: Hej! Nadstawcie ucho! Miś Fazi: Przestań za mną powtarzać paskudna ropucho! Kermit: To ty za mną! Pigi: Sza, spokój, zgoda narodowa, Bierzcie przykład z Gazety i z Polskiego Słowa, One też powtarzają, jeden temat młócą, Ale nigdy się przytem tak brzydko nie kłócą. Popatrzcie tu w Gazecie jest artykuł taki: Sensacja! Pod Wołowem chłop sadzi ziemniaki A teraz dla odmiany zajmijmy się Słowem… O proszę &plqq;Chłop ziemniaki sadzi pod Wołowem&prqq; Kermit: O, to Wieczór Wrocławia lepiej sobie radzi Pisząc &plqq;Koło Wołowa chłop ziemniaki sadzi&prqq;. Miś Fazi: Fakt, reszta wiadomości też w tym samym tonie, &plqq;Wszyscy uczciwi ludzie jednoczą się w PRONie!&prqq; Pigi: &plqq;Bułgaria polski rynek wesprze marmeladą!&prqq; Kermit: &plqq;W USA dwie katastrofy, powódź i tornado!&prqq; Pigi: I wy także jedności łączcie się murem, A pragnąc coś powiedzieć – mówcie wszystko chórem! Fazi i Kermit: Dobrze, będziemy chórem mówili chłop w chłopa: Chodźcie ludzie, zaprasza was wrocławska szopa, Zaraz różne postacie na scenę się wedrą A spektakl poprowadzi stary hrabia Fredro. Dzieduszycki: Pumyłka, Oleś Fredru by sy ni puradził, I dlategu mnie prosił, żeby ja pruwadził. Pigi: Ba, ale to różnica, i to podstawowa… Dzieduszycki: Jaka? Ja takży hrabia i takży zy Lwowa. (śpiewa na melodię &plqq;O północy się zjawili&prqq;) Jestem hrabia galicyjski Tunio Dzieduszycki, Siadywałem z mamką na Wysokim Zamku, Teraz siedzę se na Krzykach, pisuję w dziennikach Oraz w pyriudykach, gdzie się da. chórek: A muzyczka ino-ano, a muzyczka rżnie, A do tej muzyki Tunio pisze swe krytyki, Szymanowski czy Bukowski wszystko jedno mu, Bo on całą wiedzę ma o tu! Dzieduszycki: Bardzo często też na wizji bywam w telewizji, Nieraz dzieci płaczą jak mnie tam zobaczą, Ale ja się nie przejmuję tylko dalej truję I tak zarobkuję już od lat! chórek: A muzyczka ino-ano, a muzyczka rżnie, A przy tej muzyce Tunio gada swoje wice Penderecki czy Wodecki, wszystko jedno mu Bo on całą wiedzę ma o tu! Dzieduszycki: (mówi) Dodam też – o czym wszyscy wiedzą, mam nadzieję – że pierwszym w wujewództwi jestem wudzirejem, Umiem bal puprowadzić z wdziękiem, szarmem, gestem… Balicki: Przepraszam wodzirejem pierwszym ja tu jestem, Chyba się pan z tym zgodzi, panie Dzieduszycki? Dzieduszycki: (do siebie) Joj, ali ja si naciął… Sykretarz Balicki… (głośno) Ta pewni ży pan pierwszy i ży dużo lepszy! Balicki: A co pan mówił przedtem? Dzieduszycki: Ot, w głowi si pieprzy, A człowiek nie pumyśli i ozorem macha, Pan to nawet ma lepszy głos od Himmilsbacha, Pan nie wi jak ja pana lubi, pani Zdzichu… Balicki: Jam prawdziwych przyjaciół zostawił w Wałbrzychu… Dzieduszycki: A wy Wrucławiu gorzej? Balicki: Porównania nie ma, Co dom to opozycja, co dwa to ekstrema… Dzieduszycki: Jezus Maria! Balicki: Korupcja, porubstwo i furia, Sto tysięcy studentów, konsulat i kuria, Deficyt wody, gazu, stada wron i kruków, Cztery żeńskie zakony, wojska dziesięć pułków, Fatalne budownictwo, wszystkie drzwi bez skobla I Różewicz w pretensjach że nie dostał Nobla, Jak tu żyć? Dzieduszycki: Jakoś można byle pomalutku… Balicki: Toteż ja doprowadzę swe dzieło do skutku, Jeszcze Wrocław zasłynie przed śwatem w przyszlości Jako wzór ładu, składu i gospodarności, Siedziba mądrych ludzi, piękne miasto kwiatów… Dzieduszycki: A na razie? Balicki: Na razie to szpital wariatów. Dzieduszycki: O, a propos szpitala, toż pan już si wsławił, Tym ży na Karłowicach szpital pan wystawił. Balicki: Jeden szpital to kropla… Dzieduszycki: Pumału, pumału A będzie nam si tutaj coraz lepiej działu. (śpiewają na mel. &plqq;Titina ach Titina&prqq;) Dzieduszycki: Zdzisławie, ach Zdzisławie Ty wiesz co piszczy w trawie, Bo jeszcze wczoraj prawie W gazecie pisał tyś. Balicki: Ach byłem redaktorem, Chodziłem spać wieczorem Lecz pierwszym mnie tenorem Los zechciał zrobić dziś. Dzieduszycki: Gdy ktoś był dziennikarzem A został sekretarzem – Kłopotów ma w nadmiarze, O potąd, by tak rzec… Balicki: Dziennikarz swe sekrety Ładuje do gazety, Sekretarz zaś, niestety, Sekretów musi strzec. Dzieduszycki: (mówi) Poszedł… tyle ża na mnie trochy si puzżymał… Przetrzymam… Niejednego ja już tu przetrzymał. O, znowu ktoś nadchodzi w niezgorszej kondycji, Wąs bujny… Oko żywe… To ktoś z upuzycji… Pani Ewa Szumańska! Cóż za werwa, wigor… Przegrodzki: Głupie żarty, to przecież ja, Przegrodzki Igor. Dzieduszycki: Faktyczni… Jak to czasem oczy mylą diablo… On tyli z upuzycją ma, co kura z szablą… (głośno) Witam cię dyrektorze! Tyś nasz orzeł, sokół… Przegrodzki: Przychodzę, bo podobno zwolnił się tu cokół Po Grotowskim, co zamknął swe Laboratorium, A ponadto podobno zmienił terytorium… Dzieduszycki: I owszem, mistrz natchniony oraz uczniów paru Przebywają w regionach Drugiego Ubszaru Płatniczegu… Przegrodzki: Nim wrócą, ja tu fiku-miku, Ciach – i umieszczę własny tyłek na pomniku… Braun: Hola! Przegrodzki: Ktoś mówił &plqq;hola&prqq;? Braun: Hola, hola, hola! Następstwo po Grotowskim, to nie pańska rola Lecz moja, bo jak tamten – jam szaleniec boży. Dzieduszycki: To Braun zy Współczesnegu, już on mu dołoży! Braun: Wszak by Grotowskiego dorównać postaci Trzeba czerpać swe siły z ziemi, naszej maci, Przejść na ty z siostrą – wierzbą, pohukać do dziupli, &plqq;Bracie wróbelku&prqq; mówić do szarych kurdupli, Na bosaka po trawie szukać lisich tropów Wzbudzając tym panikę wśród pijanych chłopów, Wreszcie owcę wyryćkać, gładząc ją po wełnie. Przegrodzki: A pan to wszystko robi? Braun: Może niezupełnie, Zwłaszcza że brak mi owcy, ale w swym teatrze Zebrałem aktoreczki wszystkie co najgładsze Które bądź to na goło, bądź w samej bieliźnie Recytują przepięknie wiersze o ojczyźnie, O humanitaryźmie, lub też biorą fuzję By do militaryzmu wyrazić aluzję, A wszystko udziwnione – biją liczne dzwony, Snują się barwne dymy, wieją feretrony, Dmą surmy, pieją chóry, szczytne rany krwawią, Rejtan rozdziera szaty, księża błogosławią A Wyspiański mnie z grobu błaga żebym przestał… Przegrodzki: Odsuń się od pomnika! Braun: Puszczaj na piedestał! Dzieduszycki: Ta przestańcie si szarpać! Rodacy! Sąsiedzi! Zwłaszcza ży na pumniku już ktoś inny siedzi! Przegrodzki: Jaka postać wsaniała! Braun: Jaki wzrok królewski! Dzieduszycki: Nareszci ich pugodził Henryk Tomaszewski! (na melodię &plqq;Ach Ludwiko, miłością płonę dziką…&prqq;) Bo mim nigdy czasu nima, W swej ojczyźnie nie posiedzi biedny mim, Ledwie wrócił z Waszyngtonu Musi pędzić do Kantonu A w kolejce już czekają Krym i Rzym. Dzwoni Praga, Kopenhaga, Londyn także się domaga, W Oslo krzyki, w Telawiwie też aj waj, Przysyłają telegramy Birninghamy, Totenhamy, Z Moskwy przyszła zaś depesza &plqq;Nu dawaj&prqq;. Cóż że świat już od lat cię wysławia, Chociaż raz miej ty czas dla Wrocławia. Nóg nie żałuj, tu do nas przypedałuj, Na pupie wreszcie Heniu siądź I z nami, z nami bądź! Ale nie mogę zrobić zawodu ludzkości, Cześć piszcie na Berdyczów! Pusty cokół zostawił… Przegrodzki: Zaraz ja tam wlizę… Braun: Daj mi usiąść kolego… Przegrodzki: Nie, nie dam koledze… Braun: A ja jednak usiędę… Sąsiadek: A ja już tu siedzę! Przegrodzki: Widzę, lecz ktoś pan taki? Sąsiadek: Ot moje papiery… Przegrodzki: (czyta) Hm… Eugeniusz Sąsiadek, dyrektor Opery… Dzieduszycki: Jest to w dziejach ludzkości nie pierwszy przypadek, Że kiedy dwóch si bije – korzysta Sąsiadek. Braun: Więc pan przejął operę? Sąsiadek: Z chórem i kapelą. Braun: A gdzież jest Robert-Diabeł, czyli Satanello, Vel Robert Satanowski? Sąsiadek: On na dużym chodzie Bo pułkownik, a teraz pułkownicy w modzie, Północną porą wicher porwał go grudniowy Do stolicy, gdzie objął Teatr Narodowy I zawisnął u szczytu, posłannictwem wzdęty Porzucając kochanki, raty, alimenty, Projekty, obietnice, fraki, ecie-pecie, Rezydencję na Krzykach, krzesło w Komitecie Zdębiałe społeczeństwo od Pilczyc po Brochów I kilku ocipiałych ze zdumienia Włochów, I właśnie wtedy przyszła gratka dla Sąsiadka. Dzieduszycki: Gdy brakni kulubryny – dobra i armatka! (śpiewa na melodię menueta) Nie przypadek Sprawił że Sąsiadek Przejął spadek Bez zbytecznych gadek, Niejeden podjadek Wróżył mu upadek Ale on w fotelu Już po dniach niewielu Umocował zadek. Nowy nasz geniuszu, Jesteś w buszu Więc nadstawiaj uszu Nawet gdy w kontuszu Gościsz na Ratuszu Pamiętaj że ślisko I trzymaj się blisko Przy panu Januszu. (mówi) E tam, strachy na Lachy, nawet w razie kraksy Mogę wszak jako śpiewak wyruszyć na saksy Dzieduszycki: Trochę cieńko pan śpiewasz… Sąsiadek: Toż tym większe pole Działania! Mogę śpiewać wszystkie żeńskie role, Chóry, koloratury, najcieńsze fermaty, Ba, nawet fioritury… Znasz Walca z &plqq;Traviaty&prqq;? Jej blask niech prowadzi nas do niebiańskich szczęścia bram… (śpiewa) Nasz ustrój należy usztywnić, uprościć Ja sam drogę wskażę wam i niejedną radę dam. (mówi) O, ktoś mi wlazł w paradę, stwierdzam z dużym bólem. Dzieduszycki: Taż to rydaktór Bartosz, zwany Sztywnym Julem. Bartosz: (wmaszerowuje) Links-rechts, links-rechts, links-rechts, Jeder Schritt ein Żyd, jeder gwizd ein rewizjonist, jeder strzał ein liberał, jeder kop ein chłop, jeder trik ein rzemieślnik, jeder szpas ein katabas, Feuerbach, Feuer – bach, Feuer bach bach bach! Links-rechts, links– rechts, links-rechts. Sztop. Oto nakrótszy program, bez dyskusji, sporów, Prosty jak umysłowość moich redaktorów, Jak powietrze i woda ludowi potrzebny. Dzieduszycki: Bardzo ambitny program, z tym że trochę zgrzebny. Bartosz: Zgrzebny! Tego nam trzeba, dość życia na wyrost, Oszczędzać, wzmóc wydajność, ograniczyć przyrost, Nie puszczać za granicę, starczy polska niwa! Dzieduszycki: Ależ pan sam co chwilę na zachód wybywa, Wraca to w folkswagenie, to w jakimś peżocie… Bartosz: Trudno, ktoś musi tarzać się w zachodnim błocie, Wypełniać tajne misje, węszyć, niuchać, badać I kapitalizm cichcem od środka rozkładać, Lecz reszta – siedzieć w kraju i pracować w trudzie Tak jak naucza organ mój &plqq;Sprawy i ludzie&prqq;. Żadne tam dacze i sauny… Dzieduszycki: Pan sam w saunie bywa! Bartosz: Pan wie jak tam gorąco? Mordownia prawdziwa, Cierpię straszliwe męki wśród pary i smrodu Lecz muszę, bo me ciało to własność narodu, Więc dbam o nie. Dzieduszycki: Prócz sauny pewnie jakieś sporty? Bartosz: Sporty proletariackie – basen, narty, korty, Po ich użyciu wena znów powraca do mnie I mogę uczyć ludzi że trzeba żyć skromnie. Dzieduszycki: Myślę że nie urażę tym pańskiej skromności Gdy powiem że pan dorósł do rzeczywistości. Bartosz: Nie tylko ja, lecz również moi chłopcy dzielni… chłopcy: (zza sceny) Rzemieślnicy do fabryk! Chłopi do spółdzielni! Bartosz: O proszę, aż tu słychać mój zespolik żwawy… Chłopcy: Literaci do pióra! Hipy na Żuławy! Bartosz: Ech moja czarna sotnia, mojeż wy sokoły… Chłopcy: Aktorzy do teatrów! Uczniowie do szkoły! Docenci na katedry! Do modłów biskupy! Malarze do palety! Dzieduszycki: A organ do zupy. Bartosz: Być może, lecz niech zupa nie będzie bagnista, Jeno monolityczna, swojska, jasna, czysta. sztyk ein boutiqe, jeder bang ein punk, jeder pręt ein ajent, links-rechts, links-rechts, links-rechts… Oka wspominam bowiem lata pięćdziesiąte Kiedy to – jak ktoś stwierdził pół-żartem pół-serio Tak samo nas karmiono pół-Sartrem, pół-Berią. Jezus Maria… a co to? O'Ya: Twoja lubieć moja? Dzieduszycki: Moja twoja i owszem… ktoś ty? O'Ya: Bruna O'Ya. Dzieduszycki: Ile twoja mieć wzrostu? O'Ya: Moja mieć dwa trzysta, Dlatego być największa na świecie artysta, Solski mieć metr dwadzieścia, Jaracz metr czterdzieści, A moja do pokoju O'Ya się nie mieści… Moja być ładna, prawda? Dzieduszycki: Skromny jest jak lotos… O'Ya: Czy twoja już widziała wystawa mój fotos U pałacu Hatzfelda? Dzieduszycki: A co na wystawie? O'Ya: Jak to co? Bruno O'Ya, jak jem, jak się bawię, Jak idę do wygódki, jak z niej potem wracam, A jedna fotos jest, jak Klaudia Cardinale macam. Dzieduszycki: Frekwencja dobra? O'Ya: Bardzo! Pięćset człowiek czasem. Dzieduszycki: Brawo! O'Ya: Można by więcej nałapać ciupasem, Ale jak moja z bramy wyskoczyć na chodnik, To część ludzi uciekać, nawet i bez spodni, Skakają, przewracają przez skwer, przez ogródek Jakby nigdy nie widzieć ruski krasnoludek. Miał Madryt swoja Goya, Muzeum ma swój zbroja A Troja konia ma, Zaś Wrocław, miasto moja, Ma swoja miła O'Ya, Swojego ma Playboya, Więc cieszy się ha ha! Tyś nasze złote runo, Tyś nam z nieba sfrunął I runął w łeb, jak głaz… Od starca aż do szczuna Sympatii drży w nas struna, Musimy kochać Bruna Żeby nie pobił nas! Że należy szanować i kochać zwierzęta. Dzieduszycki: Dyskretna biżuteria… Uroda nordycka… Ha, puznaji! To pani rydaktór Wierzbicka! Wierzbicka: Jam ci jest. Dzieduszycki: Jej uroda po głowi mnie hukła… Oko żywe… sierść lśniąca… pęcina wysmukła… Odsada bardzo dobra… tfu, a cóż ja gadam? Pani z partii zielonych, prawda proszę madam? Wierzbicka: I owszem, jam liderka tej nowej formacji Chronię wszystko, liść, trawkę, kwiatuszek akacji Psiankę, kurze gówienko, nawet sromotnika Aż do dębu. Wśród zwierząt od pchły aż do byka. Nieraz widzę jak dzieci niegrzeczne na łące Męczą powiedzmy jeża, lub gonią zające, Wtedy głos mój rozlega się jak śpiew skowronka: Piotr nie dmuchaj świstaka! Małgosiu puść bąka! Jasiu nie bij konika, Basiu wypuść pawia! Dzieduszycki: Stąd takie zapawienie w rejonie Wrocławia… Więc pani własną piersią osłania przyrodę? Wierzbicka: Jedną piersią osłaniam, drugą biję w mordę Jak ktoś chce zniszczyć zieleń lub narobić w sadzie. Dzieduszycki: Słyszałem, że ma pani w Wojewódzkiej Radzie Objąć mandat? Wierzbicka: E, co pan… rzecz jeszcze niepewna… Niech lud zadecyduje… Jam śpiąca królewna, Brodzę boso po trawie… Na cóż mi obuwie…? Dzieduszycki: Ale gdyby wybrali…? Wierzbicka: (energicznie) Ha cóż nie odmówię, Lecz gdy raz tam zasiędę, niech kto listek urwie To każę nogi z dupy powyrywać kurwie. Dzieduszycki: Cóż to za temperament, sprawiedliwe nieba… Na to żeśmy czekali! Takich nam potrzeba! Rozsiewa zioła maj, Stokrotka rosła polna A nad nią szumiał gaj. A nad nią szumiał gaj. – Stokrotko witam cię, Twój urok mnie zachwyca Więc chciałbym zerwać cię. Więc chciałbym zerwać cię! Skinęła swą koroną: – Wypieprzaj stąd gówniarzu Ja jestem pod ochroną. Ona jest pod ochroną. Czy do partii zielonych jeszcze wstąpić można? Wierzbicka: Zapisy stale trwają, kto żyw do nas goni… Pańska godność? Gucwiński: Gucwiński. Wierzbicka: Ach, to pan Antoni, A gdzież to pani Hanna? Gucwiński: Zjawi się za chwilę Na razie osobiście dokarmia goryle. Wierzbicka: Dużo jest tych goryli? Gucwiński: Co tam dużo? Mnóstwo! Kiedyś w gorylach raczej mieliśmy ubóstwo, Atoli od lat kilku ruszył dopływ świeży, Gdy padali ze stołków swych różni liderzy, Ministrowie i wszelkiej maści prominenci. Przy każdym takim kilku goryli się kręci, Zaś gdy pana zabraknie, biedne małpoludy Przychodzą do nas, jęcząc: – Papu! Wódy! Wody! Każdy dostaje klatkę, stempelek pod ogon, I siedzi żrąc banana lub żłopiąc samogon, Albo czasem – jak mały goryl po Babiuchu – We własnego pisiorka gapi się bez ruchu. Wierzbicka: O, jest już pani Hanna. Co tam w interesie? Hanna: Ogólne ożywienie. Kondor jaja niesie, Hipopotam się koci, dwa aligatory Właśnie dzisiaj o świcie ruszyły w amory, Zaś Łoś klempę pokrywa w sposób pryncypialny. Wierzbicka: Państwo macie ogromny przyrost naturalny… Gucwiński: Rezultat ciężkiej pracy, Zwierz nie jest namiętny Sam za siebie. Już raczej rzekłbym że niechętny… Wolałby grzać się na słonku lub w kółko uganiać, A do miłości często trzeba go nakłaniać… Wierzbicka: Przebóg jak to robicie? Hanna: Są różne sposoby, Ot, lubczyku się sypnie przeżuwaczom w żłoby Niedźwiedzia trzeba poszczuć i dodać mu pary Wołając: – pif pif, misiu, huzia, bierz ją stary! Gucwiński: Dobra jest też perswazja. Nieraz późną nocką Czytam lwom Starowicza a małpom Wisłocką. Hanna: Tak zwłaszcza po Wisłockiej wprost pękają mury, Ludzie biegną, zobaczyć chcąc małpie figury. Gucwiński: W ten sposób i frekwencjęśmy podwindowali, Bo gdy się małpy walą – publiczność też wali. (na melodię &plqq;Odrażający drab&prqq;) Hanna: W naszym ZOO jest wesoło, Kto tu był ten dobrze wie, Mnóstwo zwierząt siedzi w koło I wcale nie żrą się. chórek: Kto tu był, ten dobrze wie Że wcale nie żrą się. Gucwiński: Osioł smaczny owies wciska Lub podjada siana stóg, Nie pcha się na stanowiska Chociaż by przecież mógł. chórek: On podjadać woli stóg, Chociaż by pchać się mógł. Kermit: Kret w swej norze, bóbr w żeremiu, Glista w ziemi ma swój wikt, Chociaż wszyscy są w podziemiu Lecz ich nie ściga nikt. chórek: Choć w podziemiu mają wikt, Lecz ich nie ściga nikt. Pigi: Świnia w dobrym jest humorze I się tutaj czuje fest, Nikt jej świni nie podłoży Bo sama świnią jest. chórek: Ten kto wielką świnią jest Zwykle się czuje fest. Fazi: Śmierdziel usiadł na swej żerdzi Jako symbol naszych hut – Mało robi dużo śmierdzi, A my wąchamy smród. chórek: Jest zasługą naszych hut Że my wąchamy smród. Kermit: Wyjec rudy w swojej celi Głośno wył jak tylko mógł, Że aż ludzie pomyśleli Że jedzie kilka suk. chórek: Jak on wyć tak głośno mógł Jak naraz kilka suk? Pigi: Na gałęzi tkwi leniwiec I leniwie łapie wesz, Ten leniwiec to szczęśliwiec Bo to nasz polski zwierz. chórek: Powolutku łapie wesz Ten miły polski zwierz. Fazi: W małej klatce siedzi menda, Patrzy komu by tu wleźć, Ma kuzynów po urzędach Oraz mendali sześć. chórek: Tam w urzędzie mendy teść, A tu mendali sześć! Kermit: Koło tchórza kwitnie róża, Tchórz czasami wącha ją, Potem róża wącha tchórza, Więc zjednoczeni są. chórek: Ona jego a on ją Bo zjednoczeni są. Gucwińscy razem: Czy to żubr czy sęp czy soból Nikt zamiarów nie ma złych, Nikt nie ciśnie się do żłobu Więc bierzcie przykład z nich. chórek: Nikt zamiarów nie ma złych, Więc bierzmy przykład z nich. Pigi: Właśnie, a propos żłobu, to cóż to za szopka W której tradycyjnego nie ma wcale żłobka? Dzieduszycki: Owszem, proszy, jest żłobek… Fazi: Jakiś taki płaski… Pigi: Pewnie oszczędnościowy nasz model wrocławski. Kermit: O, w żłobku jest maleństwo! Fazi: Może bezeceńswo Powiem, lecz nie jest ładne to nasze maleństwo. Dzieduszycki: Ja wam to wytłumaczy. Żłobek to platforma Puruzumienia… Pigi: A to małe? Dzieduszycki: To Reforma. Kermit: Jakieś sinawe ciałko… Dzieduszycki: Bo niedotlenione. Gdy już wszystkie zasady zostaną wdrożone, Krew życiodajna ruszy, z nią witamin masa I wówczas zobaczymy tęgiego bobasa, Rumieńce, grube udka, ponętne cycuszki… Fazi: Na razie ten kałędek ma dwie lewe nóżki… Dzieduszycki: To robota lewaków. Co dotkną biedactwa, Zaraz je wykręcają w kierunku lewactwa. Pigi: O, ma też zeza w prawo… Dzieduszycki: Zerka w mychanizmy Rynkowe według recept Nikodema Dyzmy… Kermit: Biedny cherlawy chłopczyk… Dzieduszycki: Ta żeż to dzieweczka. Kremit: Przepraszam, lecz wyraźnie widzę… hm… jajeczka… Dzieduszycki: To jej jedyny sukces. Nawet w obcych krajach Wiedzą, że Polska tonie w swoich własnych jajach, Które wbrew prognostykom różnych czarnowidów Runęły na nasz rynek jak manna na Żydów I kraj nasz zamieniły w wielką jajecznicę, Wytłukłszy przytem owies, żyto i pszenicę, Pomimo modłów &plqq;Panie, zmiłuj się nad nami…&prqq; Fazi: A nie można by długów popłacić jajami? Dzieduszycki: Długi trzeba rękami spłacić całkowicie! Przecie my wiarygodni! Cóż by rzekł wierzyciel Jeśli by przed nim stanął nagle dłużnik-zdrajca I by zamiast zielonych – pchał mu w ręce jajca? Pigi: Czy to dziecię nie marznie, albo nie przemaka? Dzieduszycki: W Zimie chucha na niego pan minister Baka Wraz z ministrem Krasińskim. Kermit: No dobrze, a w lecie? Dzieduszycki: W lecie u nas gorąco bywa, sami wiecie, A już szczególnie w sierpniu. Fazi: A gdy dziecko bryka? Dzieduszycki: To dostaje Urbana zamiast pajacyka, Pobawi się, pohycka, i znów zamknie rzęski… Pigi: Ach Urban, jak on na mnie działa… taki męski… Kermit: Czy to dziecię wyżyje? Bo jakoś z nim ślisko. Dzieduszycki: W tym jedyna nadzieja nasza, mimo wszystko. (śpiewają na melodię &plqq;Tiperary&prqq;) Panowie: Daleka droga do Tiperary, Do Tiperary hen precz A jeszcze dalej o przyjaciele Nasza wielka wspólna rzecz. Czort wziął to cośmy mieli, Od początku naprzód marsz, Jakby tu dojść, dojść, dojść do Tiperary By osiągnąć cel nasz? Panie: Ach proszę panów, co za maniery Co za chimery i stress Wasi dziadkowie – szwoleżery Jeszcze dalszy mieli kres. Cóż stąd że odzież w cery I że znów kolejny szok? Ten kto chce dojść, dojść, dojść do Tiperary Nie może spocząć na krok. Wszyscy: Daleka droga do Tiperary, Do Tiperary gdzieś hen, Lecz czas najwyższy do cholery Lunatyczny przerwać sen. Bez braw i bez bandery Bywa także very well, Bo przecież jest, jest, jest gdzieś Tiperary, Tiperary – nasz cel! Szturm I Dusza od dumy mi urosła, W oczach radosne lśnią iskierki – Swoje Casino ma już Wrocław, A w nim przepiękne ma krupierki. Żetony tylko dewizowe, Goryle przyodziani skromnie, Stroje wyłącznie wieczorowe (co najwyraźniej widać po mnie). Babcia w klozecie liczy dolce, Wogóle czysto, sprawnie, ładnie, Wprost czuję żem u siebie, w Polsce, Że tu włos z głowy mi nie spadnie Krupierka, toż to swojska postać! Zawsze warzyła w kuchni krupy, Zawsze mógł od niej Polak dostać Krupniku, albo innej zupy. Cassino też już kiedyś było, Zdobyliśmy je bagnetami I proszę, nic się nie zmieniło, Nawet obrońcy tacy sami. Tyle, że brak czerwonych (maków), Tyle, że nie ten wódz przed frontem, Lecz co tam, wnuku andersiaków, Rozbijaj bank, jak dziadek Monte! Szturm II Dusza od dumy mi urosła, W oczach radosne lśnią iskierki – Swoje Casino ma już Wrocław, I bardzo piękne ma krupierki. Żetony tylko dewizowe, Goryle pochwani skromnie, Stroje wyłącznie wieczorowe (co najwyraźniej widać po mnie). Babcia w klozecie bierze dolce, Lecz za to jak tu czysto ładnie, Wprost czuję żem u siebie, w Polsce, Że tu włos z głowy mi nie spadnie Krupierka, toż to swojska postać! Zawsze warzyła w kuchni krupy, Zawsze mógł od niej Polak dostać Krupniku, albo innej zupy. Cassino też już kiedyś było, Zdobyliśmy je bagnetami, Więc tutaj nic się nie zmieniło – Nawet obrońcy tacy sami. Tylko czerwonych nie ma maków I już nie dymią wraki tanków… Do szturmu, wnuki andersiaków, Życzymy wam rozbicia banku. Szturm III Dusza od dumy mi urosła, W oczach radosne lśnią iskierki – Swoje casino ma już Wrocław, A w tym casinie ma krupierki. Z Casinem mamy doświadczenia, Zdobyliśmy je bagnetami, Więc tutaj się niewiele zmienia – Nawet obrońcy są ci sami. Krupierka, to też polska postać, Zawsze warzyła w kuchni krupy, Polak mógł zawsze od niej dostać Krupniku, albo innej zupy. Żetony tylko dewizowe, Goryle pochowani skromnie, Zaś stroje tylko wieczorowe Co najwyraźniej widać po mnie. I znów swą werwą i fasonem Polak zadziwił cudzoziemców, Podeptał maki (te czerwone) I ma Casino! A w nim Niemców. Szympans Sensacja! Wrocław był świadkiem następującej sceny: W cyrku na placu Grunwaldzkim małpa, bodajże szympans, Przerwała nagle występy i uciekła z cyrkowej areny I pod kopułą namiotu zaczęła się wspinać po linkach. Więc wszyscy się wystraszyli i podniecili szalenie, A trener tej małpy z rozpaczy zrobił się bardzo blady, I zaraz na pół godziny przerwano przedstawienie I małpę zaczęto kusić tabliczką czekolady. Atoli ta małpa, to było stworzenie całkiem niegłupie, A taka wycieczka to dla niej był całkiem niezły festyn, I tylko jedną ręką zaczęła się drapać po pupie, A drugą czyniła do ludzi nieprzyzwoite gesty. Więc biedny trener rad nie rad zaczął się wspinać na sznury Potem pomagier trenera w pomarańczowym dresie, Aż cały personel cyrku powyłaził za małpą do góry I wyglądał jak stado pawianów w podzwrotnikowym lesie. Zaś patrząc na małpę, która skakała jak szalona, Gość pewien westchnął tak ciężko jakby się znalazł na mękach I szepnął: – W czterdziestym ósmym, jak mi uciekła żona To też się nie dała złapać… – Tu łza mu kapnęła na rękaw. A pewien młody pisarz ze Związku Literatów, Na marginesie ucieczki małpy pomyślał przytomnie Że nie powinien uciekać od różnych współczesnych tematów, I zaraz to sobie zapisał, ażeby nie zapomnieć. A jedna pani myślała, że uciekła jej ostatnia szansa A na następną szansę raczej nadziei nie ma… I w tym momencie złapano zbuntowanego szympansa. A szympans się złapał za głowę. A ja złapałem za temat!!! Tajemnica dobrej formy Rozkwitam pięknie jak polny bratek Gdy mi zadają wszyscy pytanie: – Jak pan to robi, że mimo latek Jest pan w tak świetnym, kwitnącym stanie? Inny ma wygląd, że tylko dobij, Pan zaś poprawia się wciąż wybitnie! Jak pan to robi? Jak pan to robi? I co pan robi, że tak pan kwitnie? Na to pytanie w głowę się skrobię I szukam w myślach uzasadnienia. Bo prawdę mówiąc ja n i c nie robię I to jest powód mego kwitnienia… Inni się męczą i zarywają, Nie śpią, nie jedzą śniadań, kolacji Nic też dziwnego, że wyglądają Jak ciocia Klocia po ekshumacji. A ja obiadki jem lekkostrawne, Niezbyt obfite (bym nie stetryczał) Czytam wyłącznie książki zabawne (Raczej Wałęsę niż Kuśniewicza). W żadną dyskusję nikt mnie nie wrobi, Co trzy miesiące stan zębów badam, Kocham się tylko w Alexis Colby (więc mnie fizycznie to nie rozkłada). Dwa półetaty wziąłem od razu Co jest wysiłkiem dla mnie maciupkim: Pół dnia pracuję i na pół gazu, Gadam półgębkiem, siedzę półdupkiem… Nic też dziwnego, że ludzie skrycie Szepczą na widok mój luksusowy: – Popatrzcie tylko! Ten to ma życie! Krew z mlekiem! Bomba! Sklep nabiałowy! Figluję rankiem, dobrze śpię nocą, Wieczorem solo gram na perkusji, I jakoś żyję… Pan pyta po co? Stop! Już mówiłem. Żadnych dyskusji. Tancerz …a gdy na eleganckim balu Swoje talenty rozpościera Lew salonowy, jak z żurnalu Wyrżnięty, albo jak z kuriera, Gdy cały w skrętach i lansadach Pełen finezji i uroku Z partnerką swą na parkiet wpada Wzrok mając wbity w głąb jej wzroku, I prawie niesie ją, skubaniec, Arcymistrzowską błyszcząc rangą, Tańcząc bezbłędnie każdy taniec (a ja wyłącznie nudne tango), Gdy tak – powiadam – na nią władczo Spogląda, jak na befsztyk smakosz, I wszyscy nań z podziwem patrzą, I każda chciała by z nim takoż, A on wie o tym, i z zachwytem Ów splendor pełną gębą chłepcze, I do partnerki uszka przy tem Uwodzicielskie słówka szepcze A jego rachityczne nogi Potrafią tańczyć jednocześnie Aż drzazgi sypią się z podłogi (o czym ja nawet marzyć nie śmiem). U góry – dyrdymały sadzi, U dołu – wolty i wiraże I nigdy o nic nie zawadzi Jakby piekielnym był kuglarzem, I kiedy nagle się poślizgnie, Przez chwilę równowagę łapie, A potem w parkiet jak nie gwiźnie Aż mu coś głośno chrząstnie w japie, I z nosa mu się puści jucha, I z lwa się nagle w glizdę zmienia, I gdy na sali cisza głucha Zapada, pełna obrzydzenia, To chociaż jestem ateuszem, Swój światopogląd nagle tracę I wierzę że hen, nad ratuszem, Tkwi w chmurkach zacny, siwy facet… Tango Walewska Ktoś zastukał do drzwi Kiedy właśnie miała kłaść się, Dzień trzynasty grudnia był Tysiąc osiemset dwanaście. Zdjęła już dżinsy Lee, Świece gasły w kandelabrze, Wtem ktoś stuka do drzwi, Wtem ktoś woła: – Cheri! … albo może wiatr tak płacze? Ktoś zastukał do drzwi Ciemną nocą w Walewicach, Rozszczekały się psy, Zaskrzypiał aokiennica, Wyglądnęła Marie, Wiatr jej oczy śniegiem zawiał, Mąż obudził się zły – Chyba coś ci się śni, Właź do łóżka, nie rozrabiaj! Ktoś zastukał do drzwi, Trójgraniasty miał kapelusz, Nieopodal stał jeep W otoczeniu szwolażerów, Szable mieli we krwi W oczach mieli przeznaczenie, Wtem zginęli wśród mgły, I dziś nie wie już nikt, Czy to prawda, czy złudzenie? … I dziś nie wie już nikt, Czy ktoś stukał do drzwi, Czy to tylko taki film? Tempo Obudziwszy się nad ranem Radca z głowy zdjął szlafmycę, Przetarł oczy rozespane I wyglądnął na ulicę… A tam już rozgardiasz wielki, Hałas, tumult i rozterka! Pokojowe po kajzerki Biegną oraz po Kurierka. Radca kapcie zdjął, koszulę, Każde rzucił w kąt gdzie indziej, Tak że goły był w ogóle, Tyle że w jedwabnej bindzie. Spojrzał w lustro bez żenady, – Mam – pomyślał – linię grecką! Poczem zrobił trzy przysiady Zgodnie z gimnastyką szwedzką. A na dworze coraz gwarniej! Idą na zajęcia ranne Infanterii marszkompanie, Pensjonaty Urszulanek. Koński kłus po bruku człapie, Ciągnie fiakier szkapa stara, Już otwarto wnętrza trafik, Już ktoś przyszedł po cygara. Urzędników – masa cała! Dependentów – grupa spora! Tu – prokurent pryncypała, Tam – aplikant asesora! Radca w sitzbad siadł u proga, Pluszcze się jak w morzu czajka, Wedle rad balneologa, Wielebnego księdza Kneippa. Wygolony, świeży, gładki, Piękny i zaróżowiony, Jegierowskie kładzie gatki I sztuczne pantalony. Kamizelę i tużurek Który kolor ma musztardy, Czesze wąsy i fryzurę I szczotkuje bakenbardy. I sztyblety z wprawą czerni, I – w żołądku czując ssanie – Do najbliższej mu traktierni Na wiedeńskie mknie śniadanie. Patrzcie! Oto kroczy miastem, Laską w marszu takt wybija, I myśli: – Wiek dziewiętnasty Swoim tempem nas zabija… Teoria cioci Oto zdanie mojej cioci Manci, Co uwielbia starodawne czasy: Kiedyś byli filmowi amanci O wiele wyższej klasy! Przedtem każdy był as i dandys, Przytem mistrz w ekranowej grze, A nie jakiś tam Marlon Brandys, Czy też jak on tam się zwie… I ze szpadą każdy umiał natrzeć, I na koniu uganiać po lasach, A na stare lata muszę patrzeć Z przeproszeniem – O mon dieu! – na Gołasa… Dni mijają, wschody i zachody, A ja z cioci wciąż wyciągnąć pragnę, Co jej się tak podobało: bokobrody, Czy też może wąsiki jedwabne? Jaka była w tych panach podnieta, Że uległa ich przebrzmiałej pokusie: Przecież, prawdę mówiąc, to tandeta, Taki Rudolf Valentino w burnusie… Ale ciotka twardo ich chwali I powiada, a rumieniec ją krasi: Widzisz, oni się tak szybko ruszali, Ze trzy razy prędzej niż ci wasi… Teoria kury Raz jeden Dreptak wysnuł wniosek bez precedensu, Że kura, jako taka, nie ma w zasadzie sensu, Że żyje sobie psim swędem, i jest w ogóle szachrajka, Bo jaką z niej mamy korzyść? No, po pierwsze fakt, że znosi jajka Do czego jednak wcale nie musi koniecznie być kurą I można by ją zastąpić jakąś automatyczną rurą Do wyrobu żółtka, białek i syntetycznych skorupek. I byłoby bez tego gdakania, pomoru, wrzasku i kupek. Po drugie – kura to mięso. Skąd znowu wniosek ponury, Że martwa kura nie kurą już jest, lecz trupem kury. I Dreptak wykoncypował nad ścierwem pewnego kurczaka Że jest to kura nieboszczka, a nie kura jako taka. Reasumując – dla ludzi nadaje się do użycia To, czym jest kura po śmierci, i to, co wypuszcza ona z dupy za życia. Nie nadaje się wcale to, czym jest żyjąca kurka, To &plqq;cip, cip&prqq;, &plqq;kukuryku&prqq; i smród, że aż wierci w dziurkach Od nosa. Ująwszy na piśmie ten swój wewnętrzny monolog Wnet się Dreptak zdoktoryzował i zasłynął jako kurolog – – filozof. A kiedy pracę gdzie trzeba przeczytano, Wysnuto z niej pewne wnioski i kury zlikwidowano I zastąpiono czymś innym. W rezultacie zaś kurobicia Dreptak stał się naukowcem kompletnie oderwanym od życia Ponieważ te kury nie żyły. Dziś Dreptak to zwykły dziadyga. Oj, ludzie, nie podżynajcie gałęzi, która was dźwiga. Teoria wielkanocnego zajączka Zawsze się mieszam i plączę, Gdy syn mój dowiedzieć chce się, Skąd się świąteczny zajaczek Wziął w wielkanocnym okresie. Skąd przez makowce, pisanki, Babki, rzeżuchy sękacze, Kurczęta, palmy, baranki, Zając kłapouch skacze. O, długo tłumaczyć bym musiał, Ze wstydem i z wypiekami, Że zając to symbol tatusia Na parę dni przed świętami. Że biedny, że wystraszony, Że zagoniony, jak zając Ucieka spod ręki żony Po mieście kulawo kicając. Czy ze zmęczenia się słania I czasem przykuca na słonku, Bo się go z domku wygania, Bo tatko przeszkadza w domku. Bo pod nogami się pęta, Bo mak wyzera z donicy, Więc kiedy nadchodzą święta, To tatuś jest na ulicy. Dostaje tam od mamusi W łapkę z 20 złotych… I to mu wystarczyć musi Na kino, palenie i koty. Na jezdni i po chodniku, Na rynku i przed sklepami Mnóstwo nieszczęsnych samczyków Łazi smutnymi stadami. I żeby sobie dowieść, Że on rządzą tym krajem, Co chwilę ci smutni panowie Się tytułują nawzajem. – Cześć panie dyrektorze! – Pan prezes też na spacerze? – O i sekretarz na dworze! Ach, jak przyjemnie w plenerze… Co rzekłszy na siebie się gapią Z wyrazem niezmiernej żałości A przy tym ząbkami kłapią, Ponieważ przemarzli do kości. Aż wreszcie święta nadchodzą I mija ta zmora brzydka. Zajączki do norek wchodzą I każdy hyc do korytka. I każdy żuje i mlaska, Jedzonko ładuje do brzuszka I się zamienia w grubaska, I tylko mu trzesą się uszka. A potem już jest miło i dobrze, Tylko oczka wciąż mniejsze i węższe. To nie traktor zwariował na dworze, To tak chrapią te zajączki swiąteczne. Tęsknota do przeszłości Nasi zacni przodkowie żyli solidnie i zdrowo, Alienacją się nie martwili i bombą wodorową, Zawały ich nie chwytały, nie żarły ich reumatyzmy, Ponieważ się nie wstydzili noszenia długiej bielizny. Wszystko robili powoli, ot, jedną małorolną Kiedy mój pradziad uwodził, to mówił: – Bądź mi powolną! Nieprawdą jest, że postami przodkowie się wyniszczali, Oni spokojnie te posty z boku obserwowali, A potem podczas spowiedzi mówili w sposób prosty: – Oświadczam, ojcze duchowny, żem obserwował posty. W rozmowach się zajmowali rolnictwem, względnie też drobiem, A zaczynali rozmowę od zdania: – Wystaw pan sobie… I słusznie, boć przecież przyjemniej o różnych rzeczach prawić, Jeżeli sobie uprzednio rozmówcy mogą wystawić. Zaś kiedy szlagon z Kruszwicy przyjechał, powiedzmy, do Gniezna I – kogoś spotkawszy – nie wiedział, czy zna go, czy go nie zna, To – oby swe wątpliwości i domniemania streścić, Wołał: – Zupełnie nie wiem, gdzie ja mam pana umieścić? O wiele lepiej niż żeby od razu rozmówcę zbezcześcił, I zaraz z początku oznajmił, że tam a tam go umieścił! Gdy jeden człek do drugiego był nastawiony anty, To wcale nie robił zeń szmaty, tylko zielone planty, A gdy już te planty zrobił i kwiatki w nich zaflancował, Powiadał z zadowoleniem: – Ho! Alem drania splantował. Ach, gdyby te czasy wróciły z ich wdziękiem, czarem, modą I gdybym został w tych czasach księciem lub wojewodą, To tak bym życzliwie się odniósł do wielu znajomych rodaków, Że Wrocław by miał piękne planty, sześć razy większe niż Kraków. Tęsknota do uproszczeń Ech, chciałbym być starym szkopem Z głową łysą jak jajko I siedzieć przed swym domem Z porcelanową fajką, I czasami sobie pojeść Pożywną wasser-zupę, Zapytać: – Was gibs neues? I klepnąć służącą w pupę. Byłbym czerwony i gruby, Ceniony i szanowany I chadzałbym do Bierstuby Na piwo, białe od piany… Na rząd bym ciągle nie kwękał, Tylko we wszystko bym wierzył: – Kazali chodzić na rękach? Widocznie tak się należy! Nie miałbym żadnych kompleksów, Znalazłbym radość w robocie, A wszystkie problemy seksu Załatwiałbym przy sobocie, Natychmiast po kolacji, Atoli przed modlitwą… … i nie pamiętałbym okupacji, I goliłbym się brzytwą, I miałbym córkę Gretchen Co by zajęła się domem I co by kobylim śmiechem Eksplodowała co moment… … a gdyby mi przyszło umierać, To w swej ostatniej godzinie Rozkazałbym się pozbierać Całej swej szkopskiej rodzinie. A oni podnieśli by lament, Ale ucichliby szybko, Bo bym przeczytał testament, Czknął, zadarł nogi i kipnął, I – cichy wydając świergot – Bez żalu opuściłbym ziemię, Wiedząc że w górze już Herrgott Czeka… (tak samo Niemiec!) Z fajką, i z wiecznym urlopem, I z wytycznymi zwłaszcza… … hej, chciałbym być starym szkopem! To bardzo wszystko upraszcza. The Big Fight (bolszaja rozpierducha) Nad Denver kolorowy mrok (neony tworzą styl mu) Do miasta wjeżdża ruski czołg Z całkiem innego filmu. Wania wyciska nogą gaz, Sasza jest wieżyczkowym, A pod nim Misza z Griszą wraz Ładują odłamkowym. Zahuczał silnik niczym grom, Czołg wybił dziurę w murze I wjechał w Carringtonów dom Aż wszyscy spadli z łóżek. Cieć Josef wyszedł z wizawi, O ścianę nim dupnęło I jęknął: – Mejbi mnie się śni? Mejbi dzys ys video? – Kakoj widejo? Paszoł won! Wtem z góry swoją fizys Ukazał stary Carrington Pytając: – Łot ys dzyzys? – Hełp, hełp! – zakrzyknął pedał Steff, Co właśnie spał z koniuszym, – Wot kapitalisticzeskij syf! – Rzekł Sasza do Waniuszy. Rozpruty basen, zryty kort, Bez drzwi i szyb chałupa, W salonie rozjechany tort, W sejfie niestety kupa. Pozostał tylko smród i żal, Wiatr w licznych dziurach śwista, Zgwałcone patrzą tęsknie w dal Alexis w zgodzie z Cristal. Pijana Faron, zamiast spać Wachluje się onucą, Szuka w słowniku słowa &plqq;blać&prqq; I marzy, że powrócą… A ja rozmyślam, jaka w tym Dziwaczna jest przyczyna, Że gdyby grali taki film, To już bym biegł do kina! The Polish Strip-Tease System (baba grubo ubrana, śpiewa, tańczy, podskakuje) Wreszcie komuś przyszedł do łba pomysł zbawczy, Poszły w kąt zachodnie trendy i metody – Oto striptiz, ale striptiz wychowawczy, Czyli striptiz połączony z rewią mody! Od zachwytu pieje prasa, trzeszczy kasa, Biegną młodzi, tłumnie pchają się staruchy: Ludzie! Babka się rozbiera na golasa, A po drodze demonstruje różne ciuchy! Proszę wyjąć okulary, przetrzeć lupy I podziwiać, bo to zdrowe i ludowe – Płaszcz z torbami w których mieszczą się zakupy, A ta skrytka to na kartki żywnościowe! (zdejmuje płaszcz, zostaje w sukience) Tej sukienki używamy w trudnych sprawach Do protekcji, kumoterstwa i przyśpieszeń – Tak łapówkę ładujemy do rękawa… (demonstruje) A tak wpadnie ona zgrabnie w czyjąś kieszeń… (demonstruje) (zdejmuje sukienkę, zostaje w spodniach) Oto ładne i praktyczne bardzo spodnie Na zebrania, albo nudne imieniny, Inni cierpią, my siedzimy zaś wygodnie Mając z tyłu wszyty kawał watoliny… (demonstruje) (zdejmuje spodnie, zostaje w mini) Gdy natomiast poczujemy się kobietą I gdy piękny jakiś samiec nas uwodzi, Posługujemy się tą mini-toaletą… (rozpina) Zapinaną błyskawicznie gdy mąż wchodzi… (zapina) I w ten sposób nadszedł wreszcie czas na nagość Którą państwu obiecałam w swoim czasie, Więc marzeniom wszystkich panów czyniąc zadość, Stanę teraz w nieokrytej niczym krasie… (rozpina) Ale może taki widok was zniechęci? Może zwiędną waszych chuci bujne sztormy…? Zaczekajmy! Jak reforma się rozkręci, (zapina) To z nas sama ściągnie gacie i reformy! (wychodzi plącząc się w gaciach) Toast kisielem O, długo modłom naszym będący na celu, Rzadko nas galicyjski odwiedzasz Kisielu. Posiedź dłużej tą razą, bowiem bez wątpienia Zacny kisiel smakuje się w miarę jedzenia. My wielbimy Cię wiernie i o każdej dobie – I gdy dziesiątą wodę spuszczasz sam po sobie, I gdy się z Dobraczyńskim ścierasz lub z Urbanem W rozprawie między PRON-em, Żydem i plebanem. Tyś godzien swych Pradziadów! …tfu, a cóż ja gadam? Niegodzien Ciebie był Twój pradziad, Kisiel Adam, Wojewoda bracławski, co ku zgrozie szlachty Z kacapami w tajemne wdawał się konszachty. A Ty veto! krzyknąłeś w natchnieniu poselskim, Więc wyleciałeś z sejmu, lecz lotem anielskim, Albowiem w Twym rubasznym sarmackim czerepie Anielska – choć rogata – dusza się telepie. I oby telepała się jeszcze lat wiele! Wiwat! Zdrowie Kisiela wypijmy kisielem! Toasty Ech, krzyk i rewelacja, Atmosfera paniczna, Bo z Francji delegacja Przybyła zagraniczna, Nawiązać z nami kontakt, A szef tej delegacji Podpisze nawet kontrakt W sprawie kooperacji! Ot problem, daj go katu, Jak przyjąć zagranicę? Dyrektor kombinatu Rozmawia ze swym &plqq;vice&prqq; Jak uczcić przedsięwzięcie By elegancko było? Jak urządzić przyjęcie? Po pół litra na ryło? Może po całym litrze? I co? Winiak czy czysta? I może by na cytrze Grał w kącie Karapystka? Może by przy nakryciach Asparagus pierzasty? I jakie podczas picia Należy wznieść toasty, Żeby było frymuśnie, Ale przy tym z fasonem… – Może &plqq;chluśniem bo uśniem&prqq;? Rzekł ktoś niepewnym tonem. – Owszem, to niezły wierszyk, Ale gdzieś tak pod koniec! – &plqq;Zdrowie pań po raz pierwszy&prqq;! Krzyknął kasjer Piotr Dzwoniec. – To nam też nie podejdzie Bo przybyli bez kobiet. – &plqq;Prosiemy, bo śkłem przejdzie!&prqq; Zawołali księgowi. – Ba, któż to przetłumaczy, Chociaż brzmi, dość ambitnie… Szef kadr rzucił w rozpaczy: – &plqq;Pierdykniem, bo odwykniem?&prqq; A francuska ekipa Już do jadalni zmierza, Nie wiadomo, czy stypa, Czy ostatnia wieczerza? Smutno acz uroczyście, Coś skwierczy w jarzeniówkach I wódka lśni srebrzyście W czterdziestu półlitrówkach, A dla niektórych osób Nawet koniak francuski, I słychać próby rozmów: – Gawaricie po ruski? Wreszcie główny szef powstał, I wszyscy nań spojrzeli: Twarz, myśląca choć prosta W prawicy rżnięty kielich. Urodziwy jak Drozda A natchniony jak w transie Po francusku się rozdarł: Hende hoch! Aby nam sie… Zabulgotała czysta, Zaczęły się narady Zbliżono stanowiska, Podpisano układy, A szef błagał tłumacza Gdy szli do toalety: – Jezu, sprawdźcie no Kawczak, Czy to znów nie Berliety! Tragedia donosiciela W Zakładach Produkcji Talerzy Imienia Obywatela Barbarossy, Donosiciel Dreptak Jerzy Codziennie składał donosy! Do dyrekcyjnej ekipy Szedł, i – dowcip po dowcipie – Powtarzał wszystkie dowcipy Krążące o tej ekipie. Na przykład leciał do bardzo ważnego Kierownika jednego z Wydziałów: – Grzdypućko mówił do Bździbździckiego, Że pana mają oddać do punktu regeneracji wałów Korbowych! Kierownik ze złości Robił się całkiem zielony, A tymczasem Dreptak, w kolejności Obsługiwał inne persony. Co stanowiło ciekawą formę Wyczuwania nastroju w masach, Dreptak za to miał mniejszą normę, Pensję większą miał o pół brudasa, Oraz mnóstwo przywilejów pracowniczych I w ogóle żył w sposób miły, Aż tu raz, z niewiadomych przyczyn, Te dowcipy się nagle skończyły… Zaczął Dreptak nastawiać ucha, Na kielicha kolegów prosić… Guzik, milczą, wokół cisza głucha, Cały tydzień nie miał co donosić. Biedny Dreptak z rozpaczy się słania, Tak go gnębi ten stan fatalny – Już dyrektor mu się nie odkłania, Już nań krzywo patrzy personalny, Już się czuje nędzny i znikomy, Już mu grozi obłęd, albo zawał, Gdy wtem nagle wpadł na świetny pomysł: – Sam wymyślę na jutro kawał! Siedzi Dreptak na łóżku nocą, Dłubie w uchu, sapie z przejęcia, Rączki mu się, i nóżki pocą Od umysłowego napięcia, Kombinacje różne wyczynia, Własne palce gryzie z wściekłości: – Jeśli powiem &plqq;personalny jest świnia&prqq;, To spytają mnie: – &plqq;A gdzie tu dowcip?&prqq; Nie wie Dreptak, że działa w tym względzie Prawda stara, aż powtarzać ją hadko: – Nigdy menda satyrykiem nie będzie! – A satyryk mendą? – Bardzo rzadko! Trening Niebo chmurami się strzępi, Zachód barwami się mieni, Bokserzy brutalni i tępi Idą przez miasto na trening. Gołębie do gniazd wróciły, Przechodnie zwalniają kroku, Wieczór jest ładny i miły, Miasto jest lepsze od zmroku, Ale uważać należy, Bo obok nas, przyczajeni, Brutalni i tępi bokserzy Idą przez miasto na trening. W przedsionkach kin i teatrów Pozapalano światło. Na wystawie w Desie ikona, Narzeczeni padają w ramiona I wygodniej, w ciepłym rynsztoku, Śpiący pijak się układa na boku, Dzieci palce trzymają w buziach, Dojrzewa kasztan. I Zuzia. Rozkwitają agawy w palmiami, Dokonują wynalazków uczeni, A bokserzy, tępi i brutalni, Idą przez miasto na trening. Pociąg z Leszna wjechał na peron, Sputniki mkną po orbitach… Przerwać trening bokserom, Dać im dużo elektrycznych gitar. Ponaprawiać połamane nosy, Pozapuszczać trochę dłuższe włosy, Ponapuszczać trochę ładnych dziewcząt, Niech ich trochę rozhartują, rozpieszczą, Niech im nucą kołysanki lub swingi, Opowiedzą żywot świętej Kingi I zatrzymają w domu! … bo – prawdę mówiąc – komu Prócz wspaniałych bokserów I bokserskich trenerów Są potrzebne bokserskie treningi? Trębacz z kościoła Świętej Elżbiety Ledwie na niebie pierwsze fiolety, Ledwie znać ratusz wycięty w ząbki – Trębacz z kościoła Świętej Elżbiety Budzi się, ziewa i szuka trąbki. Szuka pod kołdrą, szuka na kołdrze, W łóżku, pod łóżkiem, w górze i w dole, A słońce już się przejrzało w Odrze I już odbiło mu się fenolem… Wróble sfrunęły na parapety, Gołąb spaskudził Fredrze postument, Trębacz z kościoła Świętej Elżbiety Znalazł nareszcie cenny instrument. Chwycił go, usta złożył w kuperek, Do warg przybliżył ustnik pomału I wydał beknięć przeciągłych szereg, Bo chciał przećwiczyć motyw hejnału. Ale w połowie frazy, niestety, Melodia zdechła nutką zatartą… Trębacz z kościoła Świętej Elżbiety Pomyślał sobie bowiem: – Czy warto? Myślał, a zapał do pracy topniał Jak cnota wdowy po bohaterze: – Znów włazić po tych kilkuset stopniach Na tę cholernie wysoką wieżę? – Za magistracki dość nędzny ryczałt, Co ledwie starcza na chleb ze smalcem, Nie będę z wieży na trąbie ryczał, Pójdę do knajpy, będę grał walce! Już sytuacja dla wrocławiaków Była niemalże beznadziejna, Gdy rzekł ktoś w radio: – Tu mówi Kraków, Jest punkt dwunasta. Za chwilę – hejnał! I popłynęły dźwięki wspaniałe, A równocześnie z siłą atlety Piął się na wieżę rozumny szałem Trębacz z kościoła Świętej Elżbiety. Taki był piękny, taki junacki, Gdy wśród okrzyków tłumu ciekawskich Wystrzelił w tamten hejnał mariacki – Nasz anemiczny hejnał wrocławski! A wówczas Prezes i Kierownictwo Doszli do wniosku i do pojęcia, Że Wrocław lubi współzawodnictwo, Chociaż nie lubi nudnego dęcia. Tę prawdę sobie zapisać proszę Lub nawet wyryć w formie plakiety: – Każdy wrocławiak jest to po trosze Trębacz z kościoła Świętej Elżbiety. Trucie Gucia Gucio usiadłszy nad butelką W gronie przybyłych zewsząd gości Uwierzył nagle w swoją wielkość Po tylu latach niepewności. Od lat bez przerwy mu wmawiano Że jest wybitny niesłychanie, A on sam sobie w lustrze rano Przyglądał się z niedowierzaniem. I myślał przy tem: – Wzrok mam mętny, Umysł banalny (mówiąc skromnie), W ogóle jestem gość przeciętny, Więc czegóż wszyscy właśnie do mnie? Może to moje stanowisko W dyrekcji sprawia, że chłopaki Aż tak mi się kłaniają nisko I mówią, że ja zdolny taki Ach pilnuj tu się, pilnuj Guciu! Mówił sam sobie, zbierał siły, I jakoś się opierał truciu, Chociaż go truto w sposób miły. Kropla atoli drąży skałę, Choć skała twardsza jest od wody; Trudno dusery tak wspaniałe Słyszeć przez wiele lał bez szkody. Właśnie dziś Gucio już uwierzył, Pod bok się podparł dumnym gestem, I nawet ręką w stół uderzył: – Widocznie, kurtka, zdolny jestem! A w całym biurze szum i radość, I śmiech jak świeży śpiew skowrończy: – Wysiłkom stanie się wnet zadość, Nareszcie stary się wykończy! I fakt, odwrotu raczej nie ma, Gucio pogrąży się z kretesem, Bo zachwyt z siebie – jak egzema, Nieodwracalnym jest procesem. Kto raz uwierzył – ten cipieje. Chwali się w domu, na ulicy, I w pracy na swój temat pieje, Aż wreszcie zdejmą go zwierzchnicy! Gdy ci bębenka ktoś podbija, Słuchaczu, wiedz że z ogniem igrasz! Czym prędzej daj gościowi w ryja! Posiedzisz, ale w sumie – wygrasz! Trudny tor Na moim torze niełatwo, Inni – łatwiejsze wybrali, Na moim – czerwone światło Na zmianę z zielonym się pali. Ja muszę pisać co dzień Malutkie komedie i dramy, A przy tym – muszę być w zgodzie Po pierwsze – ze sobą samym, Po drugie, z szefem, po trzecie, Z szefem szefa i z jego szefami. A to nie koniec przecie, Jak przekonacie się sami, Bo muszą mi przy okazji Udzielić swej zgody po drodze: Pradziadek-powstaniec, co w Azji Przebywał na katordze, I cała wiedza nabyta, I życiorysu manowce, I ojciec – AK kapitan, I że byłem kiedyś zetempowcem, I moda aktualna, I aktualne potrzeby, I że woda – proszę pana – fatalna, I że cholernie mnie nudzi system wapnowania gleby, Że natomiast cieszę się z miedzi, Cośmy to ją w Polkowicach, I wszystko, co we mnie siedzi, I wszystko, co mnie zachwyca, I wszystko, co mnie boli. I sprawa, której służę, I muszę to poddać kontroli, I musi to spłynąć po piórze, A gdy spłynie – wtedy czasem bywa dobre, Ktoś, kto słucha – śmieje się lub płacze… …lżejsze życie miał Bolesław Chrobry – Nic nie pisał, a lał Niemca. Cwaniaczek! Trzy dziewice Na przedmieściu Karłowice Gdzie Odra rozlana Żyły sobie trzy dziewice – Każda zakochana! Rypcium pypcium, rypcium pypcium każda zakochana! Pierwsza z dziewic, śliczna taka Jak miejski wodociąg Czuła do podchorążaka Niewymowna pociąg! Rypcium pypcium, rypcium pypcium, niewymowny pociąg! Druga, trochę do Berlieta Podobna od tyłu, Paliła się do kadeta Aż się z niej dymiło! Rypcium pypcium, rypcium pypcium aż się z niej dymiło! Trzecia, wydająca dźwięki Godne odrzutowca, Powierzała swoje wdzięki Ramionom SORowca. Rypcium pypcium, rypcium pypcium, ramionom SORowca! Wynik zaś osądźcie sami – Otóż (mówiąc szeptem) Dziewice są dziewicami Tak jak były przedtem… Rypcium pypcium, rypcium pypcium, tak jak były przedtem. Tu puenta tkwi, koledzy, Oraz metafora: – Nadmiar studiów, przesyt wiedzy To śmierć dla Amora! Chcesz się panno pozbyć troski I poczuć się swojsko? Przyyjdź do naszej tu jednostki Gdzie zwyczajne wojsko! Rypcium pypcium, rypcium pypcium gdzie zwyczajne wojsko! Turkucie i łowcy Profesja to nader rzadka, Ale się zdarza czasami Łowca Turkucia Podjadka Co walczy z turkuciami. Obce mu jest uczucie Litości dla turkuci, Jak złapie gdzieś turkucie To zaraz do worka wrzuci. A potem pan zwiadowca Instytutu Walki z Turkuciami Mówi: – O, dzielny łowca! Turkucie łapie garściami! Nikt jednak faktu nie zatrze, Że dzięki temu łowcy Turkucie są dzisiaj rzadsze Niż Kurpie, albo Połowcy, To tu, to ówdzie turkuć Jeden, dwa w każdej gminie… Nic tylko łbem o mur kuć – Co będzie, gdy reszta zginie, Albo ucieknie w Bieszczady, Lub na tatrzańskie manowce? O, zwolnią wtedy z posady Zasłużonego łowcę! Przepadnie wysoka gaża! Więc łowca, w trosce o byt Turkucie nocą rozmnaża I stwarza o nich mit. I wzrasta zagrożenie I plany, i plony trzeszczą, I łowca znowu jest w cenie I znowu go chwalą i pieszczą, I znowu obrasta legendą I ma za co jeść oraz pić… … jak długo łowcy będą – Tak długo turkuciom żyć! bo – zgodnie z bessą i hossą – Tworzy się obwód zamknięty. … chyba, żebyśmy tym łowcom Dali wysokie renty? Votum separatum – Napisane po obejrzeniu defilady w Berlinie Wschodnim, po wypowiedzi p. Geremka, że Niemcy powinni się zjednoczyć, z czego się zresztą później wycofał, ale Niemcy nie. Duży podziw żywią dla nas cudzoziemcy. Bardzo chwalą dyplomatów naszych gest: – Polska chce, by zjednoczyły się znów Niemcy. Einheit, Freiheit und Grossdeutschland wieder fest! Kraj jednoczyć jest i ładnie i przyjemnie, Świat nie lubi appertheidów ani gett, Więc scalajcie ich do kupy, lecz beze mnie. Jestem gegen, czyli przeciw. W obszcze niet! Mam ja swoje lata, fobie i nawyki Znam pułapki ślepych torów, lewych wajch, Lepsze dla mnie są dwie szkopskie republiki Niż wiszący nad Wrocławiem Czwarty Reich. Zawsze bito nas na niebie, lądzie, wodzie, Z obu stron spychano nas po San i Bug Teraz – ledwie pierdolnęło coś na wschodzie – Już my Niemca namawiamy by się wzmógł! Jeszcze przy tym gaworzymy sobie swojsko Zadziwiając dobrze zbrojny Wolny Świat, Że należy zlikwidować Polskie Wojska To się zaraz skończy kryzys, krach i pat. Zlikwidujcie, zezłomujcie do cholery. Zróbcie z czołgów pługi lub przetwórnie pasz… Nad Monachium warczą czarne starfightery A przez Berlin Wschodni grzmi Paradenmarsch! Uczymy się języka niemieckiego w łatwym układzie – Wir lernen Volksdeutschschnellsprasche fuer Wasserpollacken Przekład Nowack und Kozott Tekst oryginalny Szła dzieweczka do laseczka Do zielonego, tra la la Do zielonego Spotkała tam myśliweczka Bardzo śwarnego, tra la la Bardzo śwarnego Myśliweczku, kochaneczku Bardzom ci rada, tra la la Bardzo ci rada Dałabym ci chleba z masłem Alem go zjadła, tra la la Alem go zjadła Chodź do mnie, chodź do mnie Bo chcę cię znać Bedziemy, będziemy Tu tańcować Tra la la, tra la la Tłumaczenie Ajnmal Medchen hat szpaciren Grinen Wald heraus, Heil Hitler, Grinen Wald heraus Und dort treft zi Szturmbanfirer Mit dem Panzerfaust, Heil Hitler Mit dem Panzerfaust Szturmbanfirer Helmut Filler, Ich dich libe fest, Heil Hitler Ich dich libe fest Aber Brot mit Margarine Hab ich szon gefrest, Heil Hitler Hab ich szon gefrest Kom Medchen, kom Medchen, Ich habe Szwanc, Wir werden, wir werden Fiken in Tanc! Hailija, halija… Uczymy się języka rosyjskiego Dziś wesołe czastuszki. Ułożył je Helmut Abrahamowicz Puszkin, przekładu na język polski dokonali Drawicz i Landauer. Tekst oryginalny Pierestrojka, pierestrojka S uma zszedsza paranojka, Po wierchu uniwermag A diestwitielno – bardak. Nietu żyra, nietu jajec, Bijot nas Afgan, Kitajec, Lytwa z Łotwoj idut won, Na huj nam takoj zakon? W Kazachstanie u posiołku Jobał miedwied konsomułku. – Jebi! – kryczyt wieś narod, – Nas wsiech toże włast jebiot! Tłumaczenie Przestrojenie, przestrojenie Wszędzie duże ożywienie, Z wierzchu to surowy kraj, A we wnętrzu istny raj! Jeszcze czegoś brak czasami, Są też sprzeczki z sąsiadami. W Republikach duży ruch, Lecz braterstywa kwitnie duch. W Kazachstanie, gdzieś pod krzaczkiem Dziewczę bawi się misiaczkiem. – Brawo, misiu! – woła lud. – Przyda się humoru łut! Po każdej zwrotce dobrze jest zaśpiewać: &plqq;Hej ha, jeszczo raz, jeszczo mnogom, mnogo raz!&prqq; lub &plqq;Hej ha, jeszcze raz, jeszcze wiele, wiele raz(-y)!&prqq; Ulisses Pełno wrzawy i rwetesu, Krzyków &plqq;w imię ojca&prqq;, Bo przywieźli do GS-u &plqq;Ulissesa&prqq; Jojsa. Mieli przywieźć transport misek I skrzynkę ratafii, A tu nagle ten &plqq;Ulisses&prqq;, Żeby go szlag trafił, Przyszedł sam przewodniczący, Mruknął &plqq;pochwalony&prqq;, Usiadł sobie czytający, Przebrnął cztery strony. Przyszedł takoż i ksiądz proboszcz, Powiedział: &plqq;Cześć pracy&prqq;. Worek drobnych miał ze sobą (najwyraźniej z tacy), Kupił książkę za czerwońca, Z podniecenia sapnął, Zajrzał w środek i od końca, Zwrócił tom i drapnął. Zaś komendant posterunku, Przystojny mężczyzna, Przyszedł w pełnym swym rynsztunku I radził się przyznać. I zaraz go posłuchali Trypućko z kolegą, I natychmiast się przyznali Grzecznie do wszystkiego. A natomiast na wyraju Za Domem Kultury Dziadek Dreptak na buhaju Uniósł się do góry, I leśniczy, pan Franciszek, Po francusku gadał, I rozmnożył się słodyszek Oraz jedna Magda. Wyszły z lasu różne strzygi, Kwanty i cystersi, A teść Janka Mamałygi Stwierdził, że ma piersi, Kaśko zaś dosiadło ojca Krzycząc: – Wio, tatulo! Wreszcie zobaczono bodźca, Jak gnał za krasulą. Aż kierownik z ekspedientką Się zorientowali, Wzięli &plqq;Ulissesa&prqq; prędko I go odesłali Do centrali na przyczepie, Którą ciągnął zetor, Po czym wywietrzyli w sklepie, Bo był straszny fetor, Jeszcze tylko ksiądz okadził Cały lokal, za czym Pan komendant teraz sprawdził Do min wykrywaczem, I znów zapachniało serem, Zbożem i bielizną… Bardzo dobrze, że nasz teren Walczy ze zgnilizną! Upiór Kiedyś kneź Dreptak jeszcze w łożnicy Leżał przed pójściem do łaźni, Aż tu przychodzą doń wojownicy Hej, wojownicy odważni. Zdumiał się Dreptak, koszulę spuścił, Co ją chciał ściągnąć przez głowę, – A was – zapytał – kto tutaj wpuścił Na te komnaty kneziowe? Pod nimi zasię drżą aż kolana, Cali ze strachu się pocą… – Myśmy – rzekł jeden przyszli do pana, Bo w zamku straszy coś nocą. Oj straszy, straszy to całkiem nieźle i Chowa się w różne framugi, Chodzi po zamku w jedwabnym gieźle, A pysk ma o… taaaaki długi! Uszy ma takie wielkie jak kapcie, A oczki całkiem maciupcie, Więc, mości książę, wy to coś złapcie Albo w ogóle coś zróbcie. Tu kneź okazał męstwo i władzę I rzekł: – Nie martwcie się, goście, Już ja z tą zgagą sobie poradzę, A teraz pa! Się wynoście! A kiedy wyszli bijąc pokłony Książę wyskoczył spod koca I krzyknął, wpadłszy do izby żony – Ty, gdzie się włóczysz po nocach? Mazur urwisowski II alternatywnie: Urwisy Obsypało śniegiem krzaki Sopel sobie wisi, A Jaś sadzi koperczaki Do pięknej Marysi! Sadzi dziarsko i radośnie Koperczaków szereg, Kiedy Maryś w nie obrośnie – Będziem mieć koperek! W górach zasię dym na hali Niby wulkan wielki… Toż to Piotr cholewki smali Do niejakiej Felki, A że iskry idą z dziewki I krzyk: – Ty urwisie! A Piotr smali furt cholewki Póki Felka tli się! Zagdakała w gąszczu kura, Sypnęło się kwiecie, Kaśka robi koło pióra Jednemu poecie! Zaś poeta rzekł wesoło I z dezynwolturą: – Rób Kasieńko, byle koło, A nie wprost na pióro Obok, na zielonych błoniach Gdzie bujne moczary, Basia Stasia robi w konia Bo chce mieć do pary. – Jak już skończę, jak już zrobię, Uprząż dam pod pachy I popędzę szkapy obie: – Wiśta! Wio wałachy! Nieopodal tuż przy młynie Gdzie zagon rzepaku, Podkłada Henio świnię Rodzinie Dreptaków: – Będzie fajnie, będzie piknie! Powiada z nadzieją: – Świnia kwiknie, Dreptak fiknie, Ludzie się uśmieją! Na obórce czarna papa, Pod papą okienko: Zyzio Dyzia zaklął w capa Żeby beknął cienko… Gdzie nie spojrzeć – wszędzie w koło Prześmiewki, stryptysy… Chociaż goło – lecz wesoło, Bośwa som urwisy! Uszy Już nie damy się zwodzić, Za nos innym się wodzić, Biec na oślep jak błędne owce, Nie zabraknie nam chleba Ale umieć nam trzeba Wykorzystać wszystkie surowce! Może dojść do wyników Nawet ferma królików Hodowlanych, tych z futrem i mięsem, Tylko że nie ma prawa Nie z królika zostawać, Wszystko trzeba wyzyskać z sensem! Królik czego by nie umiał, Wszystko idzie na przemiał, Nawet kości na mączkę się kruszy, Na obiadek masz udko, Z futra kurtkę cieplutką, Tylko co nam zostaje? Tak, uszy!!! Kotu można dać płuca, Uszy – rolnik wyrzuca, Lecz niesłusznie tak czyni z uszamy, Też je winien zostawić, Odpowiednio wyprawić A następnie zeszywać je w błamy! Ech, pomyślcie kochani, Z takich uszu dywanik, Albo miękka narzutka na łóżko, I ty pod tą narzutką Z jakąś miłą filutką, Pośród uszek – całujesz ją w uszko! A gdy uszy te raczej Chcesz wyzyskać inaczej – Proszę bardzo, dam sposób ci drugi: Weź rozwałkuj je wałkiem, A gdy spłaszczą się całkiem, To sprzedawaj je jako płastugi! Lecz ostrożny bądź, druhu Zanim ciachniesz po uchu! Wrzawa by się natychmiast podniosła Gdybyś złapał nożyczki Krzycząc: – O! O! Króliczki! I niechcący skaleczyłbyś osła… U nas uszu – jak mrówek! Ładny mamy przychówek, Wszędzie sterczą, jak jakie zarośle, A w niejednym rejonie Podlegają ochronie I to właśnie, niestety, te ośle… Uśmiechnij się Los nigdy nie rozpieszczał nas Nadmiarem zbytniej troski – Dał nam złą wodę, kiepski gaz, Neony godne wioski, Klimat przed chwilą mrozem dął, Wtem deszczem jak nie chluśnie! … więc nie wiadomo, skąd się wziął Ten nasz wrocławski uśmiech… Uśmiechnij się, życie jest miłe, Uśmiechnij się, choćby na siłę – Nie umiesz? Pomożemy ci, Połaskoczemy, gli gli gli! Uśmiechnij się, mamy silosy Uśmiechnij się, ktoś wpadł do fosy – Plan wykonało MPO, Uśmiechnij się, no, no!!! Dymiły najpierw stosy zgliszcz, Ulice w gruzach legły, Cisnęła bieda że choć piszcz, A Mondsztajn kradł nam cegły. Dziś nikt na cegłach nie chce wpaść Ledwie je wzrokiem muśnie, Dziś stać nas by witraże kraść I stąd nasz miły uśmiech Uśmiechnij się, życie jest bycze Uśmiechnij się, i właź na pryczę Z radością pomożemy ci, Połaskoczemy – gli gli gli! Uśmiechnij się, zamknęli Zdzisia, Uśmiechnij się, Jędruś wyłysiał, Z komisariatu zniosło dach – Uśmiechnij się, no ciach! Przyjechał Fredro, w Rynku siadł, Nałożył okulary, Obejrzał nowy, dziwny świat I mruknął: – Cześć batiary! I nie narzeka – miły gość – Gdy nań gołąbek siuśnie… Dlatego fredrowskiego coś Ma nasz wrocławski uśmiech. Uśmiechnij się, strapiony człecze Z uśmiechem wejdź w nowe ćwierćwiecze Z radością pomożemy ci, Płaskoczemy, gli gli gli! Uśmiechnij się, zrób z nami zeza, Uśmiechnij się, niech lśni proteza, Smutny jest tylko anioł stróż, Ty, uśmiechnij się, ale już! Uśmiechnij się, życie jest proste, Uśmiechnij się, patrz jaki mostek! Z radością usłużymy ci I podkręcimy, ożeż ty! Uśmiechnij się, już koniec nudy, Uśmiechnij się i marsz do budy, Tu kończy się programu treść – Uśmiechnij się – he he he he Uśmiechnij się – Bueeeeeeeee! Uśmiechnij się – i cześć! Uśnięcie krytyka Raz jeden znany krytyk, kosmiczny asekurant, Z tchórzostwa i indolencji wspaniale znany w mieście, Wrócił wieczorem do domu i dał pod kołdrę nura I się odprężył trochę i mruknął z ulgą: – Nareszcie…! Fakt faktem, dzień dzisiejszy nerwowy był i ciężki, Różne lokalne burze wstrząsały powiatem i miastem, Krytyk miał mały sukces i dwie dość spore klęski, Więc teraz leżąc pod kołdrą myślał: – My bed is my castle! I czuł się względnie bezpieczny, jak orzech w łupiny środku, I drzemał, aż nagle zadrżał, skrzypnęły bowiem drzwi, I niewyżyta żona wszedłszy, szepnęła: – Kotku…! Lecz krytyk był asekurant, więc wolał udawać że śpi. A przy tym kombinował: jeśli wysunę głowę, To w rezultacie dojść może do jakichś ekscesów, I mogą mi się wyrobić jakieś poglądy nowe, I jeszcze coś o tym napiszę i to będzie koniec sukcesów… Tu wstrząsnął się w przerażeniu i się zatroskał szczerze Głębiej pod kołdrę się wsunął, nie bacząc że duszno i ciasno, Pomyślał, że trudno jest tworzyć we wrogiej atmosferze Wytworzył ad hoc przyjazną, odetchnął głęboko i zasnął… Żałoba Wiceminister przyjąć raczy Wybijających się działaczy Na niwie sztuki i kultury. Już w poczekalni cała paczka, Tu siedzi działacz, tam działaczka, Ubrani w nowe garnitury. Skoczyła sekretarka bystra, Melduje do wiceministra Ze właśnie przyszli, że czekają. Wiceminister podziw szczery Ma dla nich, więc im da ordery Za to, że tak się wybijają. W wiceministra gabinecie Wino na stołach, wszędzie kwiecie, Personel ciastka wnosi… Wiceminister, jaśniejący Tych wszystkich się wybijających działaczy każe prosić. Poszła ich prosić sekretarka, Aż nagle wraca, w chustkę smarka, I rozpaczliwie płacze… – Tam w poczekalni same trupy – powiada – wszędzie trupów kupy, Nie żyją nasi działacze… Wnet po tym zajściu – w całej prasie Wiadomość smutna zjawiła się, Szloch targnął biednym krajem: O klęski straszne, o rozpacze! Wybijający się działacze Powybijali się nawzajem… Żółw Jedni studiują dzieje Peruwian, Inni – chemiczną strukturę krwi, Mój kumpel Heniuś studiuje żółwia, Znaczy się jakiej ten żółw jest pci? Na próżno docent Jenny Pipsztyczka Dziesiątki razy mówiła mu, Że jest to wiedza akademicka Jakie narządy ma jego żółw. Także magister Dzyndzyk Fulalia Mawiała razy już kilkaset: – Questa problema, ce genitalia Habeas corpus your petit schildcret? On wciąż nie słucha, przeciera lupę, Potem do oka przytyka szkło I patrzy temu żółwiowi w skorupę Enigmatycznie mrucząc: – Ho ho! W czasie tych badań żółw, zimna bestia, Dość obojętnie spogląda w świat, Płeć to dla niego raczej nie kwiestia, Zwłaszcza że ma już ze trzysta lat! A Heniuś bada, Heniuś się miota, Mierzy, rysuje, w uporze trwa, zamiast na warsztat wziąć krowę, kota, Konia, Dreptaka, ptaka lub psa. Tylu rozwiązań różnych zagadnień Wciąż oczekują miasto i wieś, Że naukowiec robi nieładnie patrząc durnemu żółwiowi gdzieś! Przezwyciężymy jednak stagnację, Nie będzie Henio byczył się furt, Jak się draniowi utnie dotację – Zaraz się włączy w bieżący nurt! Żywi i martwi Nasi koledzy z konspiracji, Pogromcy &plqq;Panter&prqq; i &plqq;Tygrysów&prqq;, Leżą przeważnie wśród akacji, A dużo rzadziej wśród cyprysów. Zginęli mając lat dwadzieścia, A i piętnaście też czasami… Wtedy z nich żaden ginąć nie chciał, Lecz dzisiaj – wygrywają z nami. Zostali już na zawsze młodzi, Szlachetni z czynów i postaci, Już nic im dzisiaj nie zaszkodzi, Już nikt ich dzisiaj nie zeszmaci. Sztandary na ich grobach wieją, Warty w rocznice się ustawia… Oni się już nie zestarzeją Na swoich starych fotografiach. Palą się znicze, snują dymy. Przybywa nam na twarzach zmarszczek, Wciąż młode są ich pseudonimy, Nasze są martwe i wciąż starsze. …a kiedy już poumieramy I gdy się już znajdziemy w raju, Wtedy natychmiast ich poznamy, Lecz oni nas -już nie poznają. I może któryś nawet powie, Widząc nas w rajskim przedpokoju: – Nie wiecie, biedni staruszkowie, Gdzie są koledzy z tamtych bojów? Wtedy zapewne zapłaczemy, Sięgniemy dłonią do orderów, Ale im prawdy nie powiemy… Po co rozśmieszać bohaterów? Zaangażowanie Nie sztuka pisać o kwiatuszkach, Obłoczkach, ptaszku oraz drzewkach, Za to nikt nie da ci po uszkach, Nikt się na ciebie nie pogniewa. Nikt nigdy ci nie zechce przylać, Szef rozwścieczony nie zawoła: – Musicie się tak wciąż wychylać`? Piszcieżeż, kuchnia, coś o pszczołach! Więc piszę: Pachną w słońcu ziółka (obszar plus minus jeden hektar), A wśród tych ziółek igra pszczółka Biorąc do pyska słodki nektar. Przy tej okazji w kwietny pyłek Siada na maku lub na chabrze, A że ma dość kosmaty tyłek, Więc zwykle pyłkiem się ubabrze. Potem przenosi go do słupka I kwiat zapładnia mimo woli, Więc gdyby nie tej pszczółki pupka – Brakłoby jabłek i fasoli. Proszę, już wierszyk jest niedługi, Sama w nim prawda, nic ryzyka, Lecz mam gdzieś pszczółkę, jej zasługi I kwiatki, w które mordę wtyka. Oduczyłbym ją tkwić na boku, Ustawiłbym tę zgagę w pionie: – Oż ty, szemrana po odwłoku, Brzęknij po czyjej jesteś stronie. Niestety… pszczółka milcząc siedzi Lub dalej lata i się trudzi, Nie łatwiej ją do wypowiedzi Skłonić niż całą kupę ludzi… Ha, widać to nie jej domena, Nikt jej inaczej nie wychowa, Nie zmieni jej w Buchwalda, Twaina, Ilfa, Pietrowa i Czechowa. Nie zrobi z pszczółki satyryka, Co do ostatniej swej minuty, Tam gdzie nie trzeba, będzie wtykał Palce. A nawet ich kikuty… Zabytek Kiedyś swojego tatkę spytał mały Witek: – Powiedz mi, proszę, tatku, co to jest zabytek? – Zabytek – odparł tato – to rzecz z dawnych czasów, Z okresu Jagiellonów, Piastów, względnie Sasów, Co trochę się rozpada, a trochę się kruszy, Ale jest pod ochroną, więc jej nikt nie ruszy. Choćby miała tamtędy przejść nowa arteria – On stoi cały w blaskach, basztach, boazeriach, Rozparty w poprzek drogi, bliski – a daleki, Bo za nim stoją dawne zwyczaje i wieki Ze swymi przesądami, brakiem tolerancji, Cielęcym zapatrzeniem się we wzorzec Francji Albo Anglii lub Austrii, względnie w przepych Wschodu, Z pogardą dla prostego, ciemnego narodu, Z odrabianiem pańszczyzny, topieniem czarownic, Pancerzem zapinanym z pomocą lutownic, Przyłbicą opuszczoną w momentach poruty (bo lepiej w takich razach miewać łeb zakuty), Z supremacją łaciny, ubóstwem polszczyzny, Ciągłym nadużywaniem imienia ojczyzny Oraz odwoływaniem się do sądów nieba… To jest właśnie zabytek, więc go chronić trzeba!!! Synek słuchał uważnie, słówka nie uronił, Wreszcie rzekł: – dobrze, tato… Ja cię będę chronił… Baczki i broda Na wiosnę wszystko lepiej rośnie, Wszystko rozwija się z kopyta, Fryzjer klienta grzecznie pyta: – Baczki, pan, prosto chcesz czy skośnie? Więc żądaj – skośnie albo prosto, Na wiosnę wszystko pięknie kwitnie, Fryzjer, chwyciwszy brzytwę ostrą, I tak jak zechce baczki przytnie! Kwitną krokusy i forsycje, Wkrótce popłynie woń akacji, Fryzjer jest panem sytuacji I ma fryzjerskie swe ambicje. Ogranicz krzyki i protesty, Wróciły grzdyle i rybitwy, Opanuj zbyt gwałtowne gesty, Fryzjer ma, a ty nie masz brzytwy. Może ci przyciąć nawet w ząbki Albo nos urżnąć w jednej chwili, Na piękne wczasy do Porąbki Ci się wybiorą, co przeżyli. Fryzjer ma własną swą manierę, Styl, z którym w zgodzie wszystko czyni! Patrz, na ulicach tyle mini… Poprawisz baczki polsilverem! Smukłe dziewczęta mkną po bieżni, Świat aż pęcznieje od urody, Wszyscy od brzytwy-śmy zależni Z wyjątkiem tych, co mają brody, A w brodach tajemnice skryte, I fryzjer gapi się ponura, Gdy brodacz staje przed razurą Niczym komandos wśród szarytek, I przez lustrzaną taflę szyby Jeden drugiemu w oczy patrzy, A fryzjer wzdryga się jak gdyby… I czuje się jak gdyby słabszy, A kaczki się pluskają w wodzie, A ciepły wiatr nad miastem wieje, A za optymizm i nadzieję Baczki składają ukłon brodzie. Zadanie Plakatowe winiety, standardowe uśmiechy, Wyczyszczona do błysku gabardina i stal – Poszły nasze chłopaki za Sudety, na Czechy, Poszły nasze chłopaki jak ułani na bal. Z nimi słońce i wicher wędrowały po trasach, Omijały ich burze, rozwiewały się mgły, Omówiło ichradio, opisała ich prasa, Pokazało ich kino jak śpiewali i szli. … A to przecież nieprawda, zimna była ta przestrzeń, Nieufnością zjeżony człowiek, słowo i rzecz, Nieżyczliwe miasteczka, gorzkie wiatry i deszcze, Przejmujące napisy &plqq;wróg&prqq;, &plqq;okupant&prqq; i &plqq;precz&prqq;. Trzeba było zrozumieć ten kraj bratni, choć obcy, Spenetrować mielizny, prądom – inny dać bieg. Nic nie piszcie o chłopcach. To u szewca są chłopcy, A tam poszli mężczyźni, starsi od was o wiek. To nieprawda, że nigdy ich nie żarła wątpliwość, Wątpliwości nie miewa krowa, drewno lub ćwok. Trzeba było zostawić żon i matek swych tkliwość, Nie wiadomo – na tydzień, miesiąc, kwartał czy rok? Nic nie wiemy, jak kiedyś ich historia oceni, Jak rozważy proporcje zasług, wahań i win? Fakt jest faktem, pod niebem smutnej, czeskiej jesieni Ciężką służbę wypełnia brat twój, mąż albo syn. Chyba znajdzie uznanie u następnych pokoleń Ich bezkrwawa kampania, trudna misja i straż… Czci się tych co zdobyli Samosierrę i Smoleńsk, A wszak łatwiej jest ginąć, niż dać pluć sobie w twarz. A wszak łatwiej jest strzelać, niż trwać z celem na muszce, Mniej się widzi w lunecie, więcej widzi się wszerz… &plqq;Polski żołnierz dopomógł w gospodarstwie staruszce…&prqq; O, panowie pisarze! Bez was pomógłby też! Świat się trzęsie w posadach, walą się ideały, Różne hasła zmieniają sens, znaczenie i treść – Jest w tym wszystkim nasz żołnierz. Nie monolit wspaniały – Coś większego, bo człowiek. Właśnie za to mu cześć. Zajęcie – Otóż córki laryngologów, studiujące paleografię Są zjawiskiem, którego rzadkości wyrazić nie potrafię. Być może, że rzadsze są nawet i mniej ich zanotowano Niż prababki ananaptystów zajmujących się ikebaną, – Bo potrzeba wielu warunków, zanim się wreszcie trafi Córka laryngologa, studentka paleografii! Jej tatko na medycynę iść musi, a nie na dyrygenturę Czy inną meliorację. Następnie musi mieć córę. A nie – powiedzmy – syna. Ta córa musi na serio Się zająć paleografią, a broń boże nie reżyserią, Anie nie glacjoloigią. Ba! Jeszcze to nie studentka! Musi iść zdawać egzamin, a potem zostać przyjęta, W czym byśmy jej trochę pomóc po znajomości mogli, Posiadając niejakie chody na parazytologii, Gdzie działa adiunkt Dreptak, nasz osobisty przyjaciel, Mający ciotkę w paleograficznym dziekanacie, Córkę dragona nawiasem mówiąc dla porządku, A matkę hipnotyzera, kolekcjonera świątków Kurpiowskich. Tak więc widzimy, iż jest to jedyna droga By stworzyć paleografię, córkę laryngologa. A warto się czymś takim zająć, gdyż to rarytas prawdziwy, Zamiast się kłócić, czy grzechem jest kupno prezerwatywy. Zamach W zdarzeń i wydarzeń tłoku, W wirze pokut i spowiedzi, Jeden Fredro na swym stołku Od lat wielu twardo siedzi. Siedzi sobie w Rynku krzepko, Oko lekko ma przymknięte, Uśmiechnięty jakby zdziebko, Jakby znaleźć chciał pointę. Duma Fredro pod Ratuszem Na swym stołku siedząc kołkiem: – Nikt ze stołka mnie nie ruszy, Bom zrobiony wraz ze stołkiem! A tu wielkie zmiany wszędzie, A tu wypowiedzi w prasie: – Panie Fredro, tak nie będzie, Pana także ruszyć da się! Nazbyt długo pan nam wadzi, Wstań pan, nie bądź taki cysarz, Tu Dreptaka się usadzi, Bo to jeszcze lepszy pisarz! Względnie pomnik Syrokomli, Co też duże miał wyniki… Próżno hrabia Fredro skomli, Zaraz pójdą w ruch pilniki. Zresztą, może sam powstanie, Wkurzy się na swym cokole: – Znaj proporcję mociumpanie, Bo cię wnet otentegolę! Wiatr historii dmie wspaniały, Walą się zbyteczne płoty, Lecz szanujmy piedestały, Nie wpuszczajmy tam miernoty Niech na cokół się nie wedrą, Niech nie brudzą złotej liry! Trzymam z panem, panie Fredro Bom Polonus! …i satyryk… Zamiast felietonu Kiedy się już dokładnie zamieszają wszystkie rasy, Wyrówna się długość kończyn i wielkość oczodołów, Z chińskimi dyszkantami skrzyżują się cerkiewne basy A uroda paryskich dziewcząt z niewątpliwym urokiem mongołów, Angielska flegma dyskretnie stonuje łaciński entuzjazm, Gdy każdy będzie przeciętnie i średnio namiętnie ponętny, Więc straci rację bytu jakakolwiek rasowa aluzja I kiedy się przy okazji wyrównają także zdolności Na poziomie plus minus twórców seryjnego filmu &plqq;Jan serce&prqq;, I wszyscy będą mniej więcej starzy, wypukli i prości Jakby ich jakiś automat odrobił na swojej szlifierce, Więc jeśli to wszystko w przyszłości – w co mocno wierzę – się uda I każdy zmieni się w żydo-greko-uzbeko-murzyna, To po pierwsze – na całym świecie nastanie koszmarna nuda, A po drugie i tak będzie się mówić: – Ach… pani jest taka inna… Zaniechanie Człowieku stojący na straży Nad naszą Nysą lub Odrą Z męskim uśmiechem na twarzy, Z bronią opartą o biodro, Ty, politycznie pewny, Spośród tysiąca jedyny, Sprawdzony przez wszystkie przesiewy, Ankiety i egzaminy, Gdy czujnie rozwierasz powieki W godziny ciemne i ciche I nagle gdzieś w nurcie rzeki Usłyszysz błagalny głos: – Hilfe! Zapomnij raz o szkoleniu, Nie machaj pepeszą czy visem, Dopomóż biednemu stworzeniu, Co się gramoli przez Nysę, Wyciągnij biedaka za kołnierz, Pociesz kilkoma słowami… Czasem to nawet i żołnierz Może mieć gdzieś regulamin. Co będziesz sumienie obarczał, Gdy gość w kryminale skiśnie? Pokaż mu Richtung nach Warschau, On szepnie: – Danke… – i pryśnie. Przecież to takie proste, Tak łatwo tu o receptę… Obecny Drang nach Osten, Jest lepszy niż wszystkie przedtem. Więc możesz być dumny, człowieku, Ze miałeś dziś wartę u brodu, Bo dziś, pierwszy raz od pół wieku, Ktoś do nas uciekł z zachodu. Zawał Czasem nawet w życiu kancelisty Może trafić się jakaś wysiadka, Kancelista miał więc akt strzelisty I odmawiał go w pewnych wypadkach. Kiedy żona nań bez racji psioczy Lub gdy szef mu podwyżki nie dawał, Kancelista przymykając oczy Szeptał: – Boże, proszę cię o zawał! Żeby zaraz, żeby już, w tej chwili, Żebym leżał blady na parkiecie, Żeby wszyscy wreszcie zobaczyli, Jak mi źle jest i smutno na świecie, Żeby żona zachrypła od wrzasku, Żeby w kółko powtarzała z płaczem – Nie umieraj, mój mały głuptasku, Byłam zła, ale teraz zobaczysz… Żeby szef ukląkł koło ofiary, Żeby prosił oczami litości, Żeby mówił: – No… nie żartuj, stary… Jeszcze będę miał przez to przykrości… Żebym wreszcie dalekim i bliskim, I całemu paskudnemu światu Pogardzany, zaszczuty przez wszystkich Rzucił w oczy swój największy atut. Nigdy Ciebie o nic nie błagałem, Teraz błagam: Obdarz mnie zawałem!!! …cóż, zawały chodzą po artystach, Po lekarzach, pisarzach -jak mówią – A zwyczajny mały kancelista Może liczyć najwyżej na uwiąd. Więc na próżno biedak ręce składał, Marzeń szkoda i próśb było szkoda, Bo na ogół nie chwiał się, nie padał, Chyba że się pośliznął na schodach, Przy czym wzbudzał ogólną wesołość I pod ziemię rad byłby się schować… A tymczasem miał wciąż wyższe czoło, A łysiejąc – zaczął awansować. Wreszcie został nawet dyrektorem I osiągnął upragnione szczęście, I podwładni doń z telewizorem Przyszli, żeby mu go dać w prezencie… .. .a w nim serce śliskie jak ameba… Sine wargi chwytają powietrze… Chciał zawołać: – Boże! Już nie trzeba!!! A powiedział niewyraźnie: Nie… trze… I przewrócił się jak drewna kawał, I na próżno odganiał ramieniem Zamówiony dawno temu zawał, Dostarczony z dużym opóźnieniem… Zbytek szczęścia Była raz mała dzielnica W odległym miejskim zakątku I był w niej miły milicjant Co w niej pilnował porządku. Chodził po małych uliczkach I patrzył malutkim oczkiem Jak się malutkim kroczkiem porusza malutka publiczka. A nocą też małe ulice Przemierzał w kożuszku i w bindzie Pod dziwnie małym księżycem Mniejszym niżeli gdzie indziej. Ale nie było przestępcy W rejonie jego działania, Nikt nawet nie rzucał mięsem, Nie mówiąc już o włamaniach. Nikt z łupem skradzionym nie wiał, Nie wszczynał nikt bijatyki, Więc pałkę mu gryzły korniki A rewolwer powoli mu rdzewiał… I tylko kompleksy w nim się Większe rodziły co dzień, I wizje miał, że po gzymsie Do okna skrada się złodziej. … ale to tylko koty Karmione przez ludność hojnie, Czyniły swoje psoty, Też – niż gdzie indziej – spokojniej… Aż raz milicjant szedł skwerem, A tu wyleciał skądś gangster Z bombą i z pancerfaustem, I z nożem i ze szmajserem, I zaraz ginekologa Bogatego rozpruł i okradł, A ginekolog wrzasnął &plqq;laboga&prqq;!!! I martwy na ziemię opadł, A wtedy ten bandzior do banku Wskoczył, na końcu uliczki, Strzelając bez ustanku I krzywdząc urzędniczki, I ukradł stamtąd stówę, I kasjerkę podziurawił jak sitko, A milicjant krzyknął: Fe! Jak brzydko! I radośnie wyciągnął spluwę… … ale zaraz usiadł na chodniku, Potem upadł… I umarł zaraz, Bo mu serce pękło z zachwytu Wobec tylu wspaniałości naraz… Zegar Na urodziny synkowi przyniósł w prezencie kolega Zabawkę do zmontowania, ścienny rosyjski zegar. Gdy otworzyłem pudełko, zacząłem urągać i biadać Bo już wiedziałem z góry, że będę to musiał składać. A była tam załączona w pudle nieduża książeczka Z przepisem jak trzeba łączyć tryby i różne kółeczka. Więc kiedy wszyscy zasnęli, zabrałem się do monterki Zbrojny w cierpliwość, śrubokręty, słownik i kombinerki I zgodnie z przepisami złożyłem to wszystko wiernie Kolesa czyli koła i tryby, czyli szesternie. A wreszcie cep, czyli łańcuch włączyłem – szczegół ostatni – I potrąciłem palcem wahadło, czyli majatnik. A prymitywny zegarek, nieładnie z blach grubych wykuty Jął głośno i niecierpliwie stukać na ścianie minuty. I tak już od kilku tygodni wisi i gości rozśmiesza. I ani nie spóźnia biegu, ani go nie przyśpiesza. Więc kiedy patrzę czasami na jego kształty krzywe, Trzy rzeczy z ostatniej wojny stają mi w oczach jak żywe: Po pierwsze samochód – gazik, po drugie karabin-wintowka Po trzecie kierowca i strzelec, bezkompleksowy Wowka, Samochód mógł jeździć po lesie, konary łamiąc z trzaskiem Wintowka strzelała zawsze, choćbyś ją zapchał piaskiem A Wowka miał dobre serce, sypał okruszki ptaszkom A gdy zasypiał na deszczu, to twarz zasłaniał furażką. A w ogóle było to dawno i byliśmy wszyscy młodzi, I niezawodni, jak zegar co taki prosty – a chodzi. Ze wspomnień staruszka To nieprawda, co się mówi w różnych wierszach, Co w powieściach i posenkach nieraz było, Że najlepsza jest przeważnie miłość pierwsza… Ja tam wolę swą czterdziestą ósmą miłość. Przy czterdziestej ósmej bowiem właśnie Całą gamę się radości ma najszczerszej, Zwłaszcza, że się ma już tych łat osiemnaście I że jest się już dojrzalszym niż przy pierwszej. Pierwsza miłość… wtedy mówi się o kwiatkach I na kwiatki się prowadzi swoje dziewczę… Pierwsza miłość, przy dwunastu wątłych latkach, To nie to jest proszę panów, nie to jeszcze. Słuchać hadko i roztkliwiać się nie warto, Zresztą trudno sięgać w taką dal pamięcią… To już wolę swoją miłość sześćset czwartą, Przeżywaną w wieku lat dwudziestu pięciu. Cóż to była, proszę panów, za niewiasta, Jaka buzia, proszę panów, jaka poza… Albo miłość tysiąc sześćset osiemnasta: Ona bomba, jej mąż trąba, a ja kozak! Przy niej właśnie upłynęła mi czterdziestka, Pierwszy siwy włos dojrzałem patrząc w lustro, Lecz to była, proszę panów, jeszcze pestka W zestawieniu z trzechtysięczną dwieście szóstą! Ileż ona miała nóżek, piersi, rączek, Jakiż z niej był smaczny kąsek amatorski! Co tam kąsek! Pączek, bączek i zajączek, I koszulkę bez ramiączek… (telefon) Tu Sokorski! Zjazd majorów Raz na Majorce, w jeden z wieczorów Przy dźwięku cykad i plusku dorad Odbył się Wielki Kongres Majorów, Czyli Światowy Super-Majorat. Śródziemnomorskiej odblaski zorzy Nabrzeżne palmy złociły ślicznie, Gdy się zebrali liczni majorzy Majoratywno-majestatycznie. Był więc tam major huzarów, konus W spodniach ze złota i z karmazynu, A obok niego stał major-domus Oraz lord-major miasta Londynu, Major spahisów wąsy tygrysie Z głośnym siorbaniem zanurzał w winie Vis-major przybył przy swoim visie Zaś tambur-major przy tamburynie. Wiatr cicho szemrał w liściach platanów, A majorowie spory zaczęli, Jak by tu ustrzec się kapitanów, Co majorami zostać by chcieli. Ostatni słowik usnął w winnicy, Gdy wreszcie padła teza ostrożna, Że porucznicy to sojusznicy, Ze na sierżantach oprzeć się można, Że chorążowie to hipokryci, Ze plutonowi też nie najszczersi… A wtem stanęli wszyscy jak wryci, Prężąc medale, brzuchy i piersi, A główny major zawrzasnął ostro Głosem tubalnym niczym holownik: – Baczność!!! …bo z dala, przy brzęku ostróg Niedbałym krokiem szedł podpułkownik. Bajarz jajarz Komu bozia poskąpiła I rozumu dała pół, Kogo niania upuściła W niemowlęctwie główką w dół, Kto się uczyć nie chciał w szkole I pan mówił &plqq;ty matole&prqq;, Komu aż trzeszczała pupka, Bo tak wszyscy lali głupka – Niech się wstydem nie rumieni, Łzami doli swej nie zrasza, Do tłuczenia niech kamieni Ochotniczo się nie zgłasza, Może bowiem żyć jak książę I kwitnąć jak kwiatek Z układania durnych książek Dla nieszczęsnych małych dziatek : – o Muchomorku – bandziorku, – o Karaluszku – świntuszku, – o Kotce – kompletnej idiotce, – o Krokodylku – imbecylku, – o Bażancie – malwersancie, – o Wilku – debilku, – o Kosie co dłubał w nosie, – o Mrówkojadzie co lubił w przysiadzie, – o Szopie Praczu – rozpruwaczu, – o Tasiemcu w jednym Niemcu, – o Pasożycie w jednym Izraelicie, – o Owsiku w jakimś Chińczyku, – o Myszce w kiszce, – o Gliździe, – o Smierdzielu – gwałcicielu, – o Lilijce – lesbijce, – o Lisku – syfilisku, – o Gorylu – pedrylu, – o Niedźwiadku – pierdziadku, – o Mewce – kurewce, – o Matołku na wysokim stołku, – o Krecie w komitecie, – o Tajniaczku – bydlaczku, – I o Mendzie w urzędzie! A ja też zapalę fajkę I gdzieś koło wtorku Machnę lewą nogą bajkę O autorku – upiorku!!! Z kroniki dyplomatycznej Raz ambasador Sodomy przywdział strój uroczysty Bo miał wręczyć królowi Gomory uwierzytelniające listy. Czuł przytem wielką tremę oraz niepokój najszczerszy Bo miał tę czynność wykonać w swym życiu po raz pierwszy. – Co począć – kombinował z zawartością dyplomatycznej koperty? – – Wsadzić królowi w łapę, ukłonić się i fertig? A może trzeba przyklęknąć? O ziemię uderzyć głową? A może przed tym wręczeniem wystąpić z jakąś przemową? Aż wreszcie cały dylemat postanowił roziązać najprościej I postąpić w zależności od bieżących okoloczności. Oto już wjeżdża przed pałac ambasadorski ekipaż, Na dziedzińcu pręży się gwardia w tradycyjnych futrzanych slipach, W bramie – generałowie, za nimi – ministrowie, Idzie nasz ambasador z kompletną pustką w głowie, Wreszcie przed tronem staje, a król już siedzi na tronie, Grubasek, metr czterdzieści w kapeluszu, a raczej w koronie, Patrzą na siebie przez chwilę, król sapie jak hipopotam, Ambasador też sobie sapie, aż król wreszcie powiada: – No czo tam? (bo ten król trochę seplenił). Na taki grubiański speach Ambasador strasznie się wkurzył, poczerwieniał i mówi: – A nicz. Król jakby się trochę wzdrygnął, znów siedzi i strasznie sapie, Pomyślał chwilę i pyta: – A czo tam czymasz w łapie? Ambasador zesztywniał ze złości, strzepnął pyłek ze złotego haftu Na swych spodniach, i warknął prez zęby: – Nie piliśmy bruderszaftu! Król jakby zgłupiał na chwilę, a trochę jak gdyby zdębiał, Zaś ambasador z tych listów zaczął robić od niechcenia gołębia I puszczać królowi pod nosem, zaś król ze wściekłości blady Chciał tego gołąbka złapać, ale jakoś nie mógł dać rady, Więc zapiszczał: – Ambaszadorciu, przesztań ty sztrugać wariata, Bo każę ogłosić w gażecie, że jeszteś perszona non grata! – A dobrze – rzekł ambasador – tylko żebyście wiedzieli Że uznanie mnie za non grata wywoła casus belli! Co mówiąc usiadł na stopniach, but ściągnął sobie zuchwalec I berłem co obok leżało podrapał się w duży palec, Potem wstał, rozbił kukułkę co kukała w zegarowej dziupli, Wytargał króla za uszy, naubliżał mu od kurdupli, Wetknął mu listy do gęby i z ulgą wyszedł na słońce… A nazajutrz gazety doniosły że ambasador Sodomy wręczył najjaśniejszemu panu listy uwierzytelniające. Zmiana warty Mruga w górze gwiazda przyjazna, Pucha puchacz w głębi ogrodu, Stary błazen – młodego błazna Chce zniechęcić do swego zawodu. Stary błazen ma włosy białe, Na ubraniu łatę i cerę: – Znajdziesz lżejszy chleba kawałek, Mógłbyś, synu, być inżynierem… Młody błazen ma buzię gładką, Kolorowe, nowe ubranie: – Lecz ja błaznem pragnę być, dziadku, Czuję w sobie to powołanie! – Synku, w pracy dadzą ci pensję, Dadzą premię, orderami obwieszą, A do błaznów wciąż tylko pretensje, Tylko różne przykrości zewsząd! Nie mnie dziadku się bawić kreślarką, Nie mnie suwak, rajzbret i grafion, Ja chcę mówić prawdę monarchom Tak, jak tylko błazny potrafią! Ja chcę robić takie śmieszności w odpustowej, cyrkowej budzie, Żeby wyli i ryli z radości Wszyscy smutni, zmęczeni ludzie! – Ano dobrze – rzekł starzec łagodnie – Teraz widzę, że celu dopniesz. Tylko wsadź ty poduszkę w spodnie, Żebyś nie czuł, gdy cię kto kopnie; Tylko wzorcom błazeńskim bądź wierny, Przeto zamiast koncerza weź szpadę I nie padaj jak rycerz pancerny, Lecz tak padaj, jak pada kaskader! Ucałował stary młodego, Własną czapkę z dzwonkami mu wręczył, – Daj ci Boże – powiedział – kolego! – Cześć! – rzekł młody i zjechał z poręczy. Stary westchnął: No, mam następcę, Teraz zadbam o własne kości! I układać zaczął naprędce Panegiryk na Cześć Ich Królewskich Mości. Z notatnika alkoholika Poniedziałek. Czterdzieści lat kończę akurat, Był torcik ze świeczkami, klops i denaturat, Gdy chciałem zdmuchnąć świeczki, zrobił się fetorek I musieli mnie gasić. Byczo było. Wtorek. Nieszczególna pogoda, niż, wiatry i mżawka… W kiosku ruchu na rogu tylko Przemysławka, Da się pić, pod warunkiem że się soku doda. Żeby tak gdzieś Old Spice'a… Szkoda marzyć. Środa. Byłem dzisiaj na meczu, grała pierwsza liga, Zabrałem na rozgrzewkę pół litra Boryga I baranią kiełbasę (sprzedają bez kartek) Sąsiedzi narzekali że coś śmierdzi… Czwartek. Przyszła dziś do mnie Frania, niezła z niej armata… Piło się Auto-Vidol, Ludwika i Skrzata, Ale w łóżku niestety urwał mi się wątek… Oj, żebym nie był w ciąży! Tfu, odpukać! Piątek. Kac, i to taki skurwiel jak stąd do Lublina… Na szczęście w domu była jeszcze terpentyna, Sam wypiłem, a resztką nakarmiłem kota. Bydlak wybił mi dziurę w suficie. Sobota. Nowalijka! Dziś pierwszy raz był rozpuszczalnik! Przy trzeciej setce Heniuś zamienił się w palnik, Aż sąsiedzi pytali co to u nas strzela? Siedzę i łatam fotel… Ot, psi los… Niedziela. Agonia była lekka, króciutkie rzężonko, Teraz śpię już spokojnie, nade mną lśni słonko A grób mój zdobi napis: &plqq;Skarb kryje ta ziemia, Przechodniu, pod tym głazem leży Polska Chemia!&prqq; Znowu Znowu jesień, znowu jesień polska, Żółte liście na ulicach Wrocławia, Kowalskiego wzięli do wojska, Zamachowski zacier nastawia. Przyszedł sąsiad i gada po lwowsku (choć urodził się koło Gorzowa) – Patrz pan, jakiś ziumkostwa na Ślonsku, Nie daj Boży si zaczni ud nowa. W domu pachną prawdziwki i śliwki, Na obrazie ginie książę Pepi, Całe wojsko ma mieć rogatywki, To już wtedy nas nikt nie zaczepi. Ucieszyli, ożywili się starsi: – Jednak jest równowaga na świecie, Kiedyś był przymusowy marksizm, Teraz muszą na religię iść dzieci! Chłopskie wozy w obłokach kurzu, Dalej Nysa, za Nysą świat… Tylko stary ułan na wzgórzu Ciągle pełni swój biedny zwiad, Tylko panna Hortensja we dworze Plan kampanii ustala po cichu: – Panie Maćku, tu się rannych położy, A CKM ustawicie na strychu. Babie lato leci wzdłuż ulicy Kocur drzemie na grządce z petunią… – W razie gdyby oprócz Niemców bolszewicy, To gdzie szukać granicy z Rumunią? Znowu jesień, taka śliczna znowu, Wieczór ciepły jak wtedy, w przeddzień… – Chodź, przejdziemy się z psem Jaworową, Wnuki rosną… E, jakoś to będzie. wersja II Babie lato od lasu leci Kocur drzemie na grządce z petunią… – W razie gdyby oprócz Niemców Sowieci, To gdzie szukać granicy z Rumunią? Znowu jesień, taka śliczna znowu Znowu wieczór, tak jak wtedy uroczy… – Chodź, przejdziemy się z psem Jaworową. Pogadamy o wnukach… No bo o czym? Z pamiętnika auto-stopo-wiczki Niedziela. Dzisiaj wyszłam na szerokie trasy. W plecaku niosę szpilki, pół kilo kiełbasy, Szminkę, cztery sukienki i chleba kawałek. O… jedzie jakiś Fiacik! Stop! Stop! Poniedziałek. Fiatem jechał młodzieniec piękny jak marzenie I od razu się we mnie zakochał szalenie. Zjedliśmy w jego willi smaczny podwieczorek… Już jutro ruszam dalej. No, dobranoc! Wtorek. A jednak jest żonaty… żona na urlopie. Mówiliśmy o sztuce i o auto-stopie. Rzekł mi, że mojej stopy na autostop szkoda… Miły… choć czasem chrapie… Jutro w drogę! Środa. Mówił że chętnie mi kupi futro z niedźwiedzi Że mam większą urodę niż Irena Dziedzic I że przy mnie przypomniał się jemu dąb Bartek Nie wiem czy to komplement, czy obelga? Czwartek. Nie mogłam ruszyć w drogę, bo lało jak z cebra. Na obiad znów rosół i wieprzowe żebra. On cały czas mi mówił że jestem wyjątek, Bo mam spust niczym hutnik… jutro w Polskę! Piątek Zraziłam się do niego, bo dziś na tarasie Rzekł ni to w pięć ni w dziesięć że przytyłam w pasie I dobrze by mi zrobił dłuższy marsz… Idiota! … a może rzeczywiście? Trzeba iść! Sobota. Straszna rzecz się zdarzyła, bo żona, ta wydra O wpół do trzeciej w nocy wróciwszy ze Świdra Pobiła nieszczęśnika nogą od fotela. Ja uciekłam przez okno… cest la vie.. Niedziela. Nareszcie w domu, radość, atmosfera święta, Mąż mówi, że wyglądam bardzo wypoczęta… Mąż wie lepiej! Kochani, taki wygląd cacy Daje tylko auto-stop, zdobycz świata pracy! Z pradziejów Łowiec w krzach czeczota iszcze, Kneź w dworzyszczu wziął zydliszcze, Siadł, zagędźbił na podkurek, Zaraz kur wór wniósł chór dwórek. Rozdźwierzyły się podwoje, Pojedynczo, lub po dwoje Wchodzą przaśni, kraśni woje Ni gieroje, ni playboje, Gwarząc swoje ćmoje-boje. Grzmią pokrzyki &plqq;Sława, sława!&prqq; I knehini Pipkosława U przedproża-zaporoża Kiej problem na ostrzu noża Lub kiej na gondoli doża Ta detyna boża stawa Wywołując grzmiące brawa. Iście to magnacka feta, W sosie własnym wajdelota, I filety z filareta I kompoty z Wizygota Tur w bratrurze, Żubrze udźce, Wszyscy nuże Chap za sztućce, Ale kneź przed tą zabawą Chciał wystąpić z mową-trawą – Już się podniósł, Wsparł o blat się, Kiwnął w przód się Oraz w zad się, I rzekł w średniowiecznej mowie: – Mociumichmośćwaćpanowie! Jako wieda ano spokąd, Dadźbóg raciąż do nipokąd, Brzęczyszczeje dyćka dziewierz, Grzymidojda sierdząc nie wiesz! Ady ino kićki dziopa Cimcirymci Hryćka kopa? Ady ino ćwiąka łajba, Ano bździąg odbita szajba Ano gwoździec! Uździec ano! Tu owacją mu przerwano, Na ramiona go porwano, Udzielono mu poparcia I zabrano się do żarcia. Choć po prawdzie z całej mowy Nikt nie pojął ni połowy, Gdyż kneź mówił o tych rzeczach Raczej w stylu średniowiecza, Zasię młodsze pokolenie Znało tylko odrodzenie, Więc nie doszła ich kneziowa Mądrość niedościgła… – To skąd te brawa wpół słowa? – Bo kolacja stygła! Zuzia Zuzia rośnie w czasie i przestrzeni, Coraz bardziej się robi strzelista, Już na widok Zuzi się rumieni Tymoteusz Dyćko, polonista. Idzie Zuzia, przegina się w pasie, Jakby była dorosłą osobą, Rośnie bowiem w przestrzeni i w czasie, A już zwłaszcza w przestrzeni przed sobą. Zuzia rośnie z tygodnia na tydzień, Już przestała być cienka jak patyk, Kiedy szkolnym korytarzem idzie, To przełyka ślinkę matematyk, Robi nagle -jak zając – stójkę, Czuje dreszczyk w krzyżu i w piętach, – Jak tu takiej postawić dwójkę, Skoro taka dobrze rozwinięta?… Zuzia rośnie dosłownie z dnia na dzień, Czerwienieje pan gimnastyk Dziobak, Widząc Zuzię w skłonie lub w przysiadzie, I subtelnie mruczy: – O, choroba! Rusycysta za nią okiem strzela Myśląc w duchu: – Wot kakoj ananas! I potyka się ksiądz prefekt Chudzielak Z trwożnym szeptem: Apage satanas! Zuzia rośnie z momentu na moment, Tatko dumny jest z takiej córy, Zuzia rzadko przebywa za domem, Zuzia uczy się do matury, Wkuwa daty i co jedzą zebry, I odmianę angielską &plqq;the sister&prqq;, I korepetycje jej z algebry Daje Ryszard Dreptak, magister, Uczy Zuzię, nieprzytomny całkiem, Wchodzi w okna zamiast we drzwi, Całka mu się ciągle myli z ciałkiem, A różniczka – z różnicą płci. Zuzia cieszy oko, tak jak kwiaty, Swoją śliczną figurką i buzią, Gdybym ja był ministrem oświaty, Nie musiałabyś się męczyć, Zuzio! Nie wkuwałabyś słówek na pauzach, Bowiem jednym szerokim gestem Dałbym ci maturę honoris causa Za sam wygląd! I za to, że jesteś. Walc podchorążych W wysokich kielichach spieniło się wino, Twój uśmiech się w winie utopił i zgasł, Czy mogę cię prosić do tańca, dziewczyno, Czy mogę cię prosić ostatni ten raz? Już jutro odjeżdżam, tak trzeba kochana, Nie można latami wśród szkolnych tkwić sal. Lecz teraz się nie martw… Wypijmy szampana… Pozostał nam przecież ten walc! Podchorążowie tańczą walca, Wokoło sali mkną na palcach, Muzyka perli się i drży Jak pięknych dziewcząt łzy… Każdy z tancerzy swej partnerce Zabierze zakochane serce A pozostawi w zamian żal Kiedy się skończy bal, ostatni bal, Ten pożegnalny bal… O brzasku, o świcie ucichnie muzyka A potem wyjadę, a potem, za rok, Napotkasz gdzieś uśmiech i wzrok porucznika… Ten sam, zakochany bez reszty mój wzrok! I znowu będziemy jak dzisiaj, ci sami, A ja się ukłonię i powiem: – O… patrz! Dwie gwiazdki na szlifach, gwiazd milion nad nami… No przestań… no po co ten płacz? Po sali walc szalony krąży, Panny w ramionach podchorążych, Muzyka perli się i łka Podczas tanecznych pas… Każdy z tancerzy swojej damie Do uszka z przekonaniem kłamie, Łzy gęste sypią się na szal, Bo to ostatni bal, ostatni bal, To pożegnalny bal…! Walczyk łazienkowy Gdy masz nerwy stargane, życie masz nieudane Gdy bezbronny się czujesz i miękki Nie na korty i bieżnie i do dusznych knajp też nie Tylko udaj się wprost do łazienki Bo w łazience lśnią kurki, błyszczą krany i rurki Ci wygrali co właśnie tu uszli Tutaj możesz jak kotek igrać wśród mydeł, szczotek, Z umywalki korzystać i z muszli I raz i dwa i raz i dwa Z umywalki korzystać i z muszli Spuść w łazience firanki, drzwi zatrzaśnij na zamki Swych kompleksów się pozbądź i masek Zrzuć czym prędzej ubranie i spójrz w lustro kochanie Jaki z ciebie ładniutki golasek! Ot, już w wodę cieplutką wsuwasz łydkę i udko Grzęźniesz, więźniesz w rozkosznej kąpieli Lecz pohamuj oskomę, przedłuż miły ten moment Słodką chwilę siadania w kąpieli! I raz i dwa, i raz i dwa Słodką chwilę siadania w kąpieli! Już objęła cię woda, mydło marki &plqq;Uroda&prqq; Efektownie się pieni w twych lokach Teraz mógłbyś w swej wannie trwać już tak nieustannie A za drzwiami niech mija epoka! Niech tam burze i wojny, ty w łazience spokojny I pogodny jak wietrzyk poranny… O Panie! Mnie nie trzeba raju ani też nieba, Ty po śmierci mnie wpakuj do wanny! I raz i dwa i raz i dwa Ty po śmierci mnie wpakuj do wanny. Walka z abstrakcją W pewnej poważnej wytwórni Formularzy Do Spraw Kontraktacji Dyrektor wydał okólnik, By nie kupować abstrakcji. Znaczy że można do biura Zakupić rzeźbę lub obraz, Ale musi być wiadomo: – To kura, A tamto, powiedzmy, kobra, Albo – powiedzmy pejzaż Względnie wiertacz przy obsłudze świdra, A nie, jak to młodzież dzisiejsza Maluje – ni pies, ni wydra, Pozornie bitwa pod Stoczkiem Ewentualnie prognoza pogody, A jak się tak przyjrzeć boczkiem, To jej bohu, że jajowody, Czy jeszcze gorsza zaraza, Skrzyżowanie Dreptaka z wiatrakiem… Więc pan dyrektor zakazał: – Żeby mi żadne takie! Natychmiast główny księgowy Kupił obrazy jak cacka: Na jednym górnik przodowy Na drugim Magda Zawadzka, Na trzecim malutkie kicie, Na czwartym znaczenie futbolu, A prócz tego – rżniętą w granicie Postać kobiecą, do holu. A zachwycony dyrektor Ze swoją wierną obstawą Wampir Pośród ludzi szarych stoisz, Niby nie wyróżniasz się, Ale ty niczego się nie boisz, Boś wampirem nie od dzisiaj jest, Co noc twarz twa zmienia się potwornie, I dwa kiełki wychylają się, Niby podwórze sprzątasz pokornie, Lecz naprawdę napić dziś się chcesz, Czekasz tylko na ofiarę, aby zęby w szyję wbić, No a później to wiadomo będziesz tylko pić i pić, I gdy ciało blade będzie, Gdzieś do kubła je wyrzucisz, I w wariackim swoim pędzie, Do swej trumny znów powrócisz. Wariacje folklorystyczne Nie podobam się już kobietom I moja twórczość nie w modzie, Zostanę więc chyba poetą Ludowym, na zagrodzie. I będę chodził w czamarze (czy jakiejś tam innej jupce), I zacznę pisać w gwarze, Na to zawsze się znajdą kupce. Życie popłynie mi gładko, Nie zleją mnie ćpuny i skiny, Nie będą płacił podatków, Stanę się chlubą gminy I zacznę pociąg niezdrowy Wywoływać w przystojnych turystkach: – Popatrzcie, to wieszcz ludowy, Jurny prymitywista! A ja, zadbany, rumiany, Bez zgryzot i bez choróbska, Jak którąś gdzie dorwę! O rany! Wnet jej wygarnę z kaszubska: – Hej, Kaszebe, Kaszebe, Rychtuj checze i rebe. Hej, węgorze, węgorze, Piecze, ciecze, nie może. Cheba dyćwa szczeżuja, Dydko wszyćko burżuja, ahoj! …że nic to nie znaczy – tym lepiej, Bo mnie z ambony nie oklną I nikt się nie przyczepi, I dostanę nagrodę za folklor. A wtedy, dla odmiany, Na jakiś szczyt wlizę dziarsko I w serdeczek ubrany Odezwę się po góralsku: – Hej, wirsycek, wirsycek, Hań na grani skopek, Przisel śwarny Janicek, Zaćpał nam syropek! Bać baco na bacę, Bo baca ma kaca, Hej, juhas się z juhasem Po Krupówkach maca, heej!!! A potem (tak sobie myślę) Zwyczajem wędrownych ptaków Osiądę gdzieś, hen, pod Przemyślem, Gdzie jest pełno lwowiaków, Kupię chałupę niską, Z Ustrzyk se żonę wezmę I z bieszczadzka, przemyską Gwarą, tak się odezwę: – Ja ci, braci, powi taci, Ży pu chaci si rzucaci! Ani mąci, ani gaci, Tylku graci jak wariaci! Ni tu Hrycia, ni tu kicia, Ni tu życia mołodycia, Jak si w kasi pókiłbasi, Tu si da si w swoim czasi! Nu i bedzi. Wczasy w mieście A kiedy żony wyjadą nad morze, oraz dzieci, To czasem gadam z sąsiadem: – No, jak tam panu leci? A sąsiad zakłopotany uśmiecha się lubieżnie – Na razie nic proszę pana… A pan? – Niestety, też nie… Albo się czasem chwali, że znów znad morza list ma: – Moi mi wczoraj pisali, że tam pogoda śliczna… Chodzimy po pustych mieszkaniach, odpoczywają nam nerwy, Żyjemy bez gotowania, jemy wyłącznie konserwy. Nie zamówiliśmy mleka, więc nie ma butelek za drzwiami. W telewizora ekran patrzymy wieczorem, sami. Z czułością spoglądamy na porzucone misie, A potem zasypiamy i synek mały nam śni się. I zaraz budzi nas dzwonek, to dzwoni taka tam jedna… Co ty, sam jesteś? Bez żony? Ja także sama i biedna… A rano znowu jest pusto i jakoś tak nieprzyjemnie, I człowiek spojrzawszy w lustro – świnia – powiada – ze mnie… Poczem przysięga sam sobie, że będzie już wierny i czysty I do rodziny skrobie niezwykle czułe listy. I znowu stęskniony chodzi i się prowadzi wzorowo, A po trzech dniach mu przechodzi i wszystko apiać ab ovo… Czas jakoś wolno lizie, kurz się na meblach osadza, I myśl natrętna gryzie czy żona nad morzem nie zdradza? W tym wszystkim jest dużo smutku i dużo małego draństwa, I drętwo jest, i podlutko… Wot, wykwit ja drobnomieszczaństwa! W domu starców W domu starców do późna się świeci, W domu starców siedzą spokojnie Trzydziestoletni faceci I rozmawiają o wojnie. Gwarzą starsi panowie i panie, Ogień płonie w kominku ponuro: – A pamiętasz styczniowe powstanie? – A pamiętasz bitwę nad Bzurą? – A pamiętasz husarię pod Kutnem? – A pamiętasz Mierosławskiego? – A pamiętasz, jak Nową Hutę – Budowaliśmy razem, kolego? – A pamiętasz otwarcie Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej, mój druhu? Zaraz będzie na kolację kleik, Potem ktoś im poczyta do słuchu. Potem pewnie zmówią paciorek, Każdy włoży szlafmycę cieplutką I o wpół do ósmej wieczorem Wszyscy sobie zasną cichutko Na poduszkach z białego atłasu, Pod ciepełkiem puchowych pierzynek. Bo trzydzieści lat to kawał czasu, Więc należy im się odpoczynek. Za tysiące walk, trudów i zasług Dokonanych w stylu niemego kina… Tak wygląda, proszę państwa, dom starców. … w wyobraźni mojego syna. Wdzięczność Każdy Dreptaka docenia, Cywile, duchowni, wojskowi, Wszyscy do zawdzięczenia Mają coś Dreptakowi. Tuzy i ludzie prości I jeszcze różni inni Cierpią na kompleks wdzięczności Które są jemu winni, A Dreptak, skromny pozornie Chodzi i ściska im dłonie, A w sercu mu grają waltornie, Puzony i fisharmonie, I wielkie, szlachetne wzruszenie Targa Dreptaka duszą: – Ach, jakże oni szalenie Kochać i cenić mnie muszą! Za wszystkie przysługi, pomoce, Za dobrodziejstwa bez miary, Za nieprzespane noce, Za niesłychane dary, Za łzy otarte z powiek, Za tyle czarów i cudów, Ja, skromny, wspaniały człowiek Zasłużyłem na wdzięczność ludu! I płynie środkiem miasta Jak morzem dwustutysięcznik A w ludziach niechęć narasta, A ludzie nie lubią być wdzięczni, A wdzięczność męczy ludzi, Gniotą zbyt wielkie długi, I niewymownie ich nudzi Wypominanie przysługi, I – chociaż to nielogiczne I nonsensowne na ogół – Dreptaka zasługi liczne Jak mur otaczają go wokół, A przez ten mur jakoś nie słychać Treści ukrytej w szeptach… O proszę, znowu ktoś wzdycha: – O rany… ciągle ten Dreptak… II wersja, radiowa Lecz kto czujny usłyszeć potrafi, Jak wdzieczna ludzkość wzdycha &plqq;Niech tego Dreptaka szlag trafi&prqq;. … Wernisaż Hej, kroczy Dreptak, niczym cysarz, Duma niezmierna go rozdęła, Bo Dreptak dzisiaj ma wernisaż, Bo dziś wystawia swoje dzieła. Ze wszech stron cisną się ciekawi, Wszędzie &plqq;Wólczanek&prqq; lśnią mankiety. &plqq;Ciekawe, co też on wystawi?&prqq; – Interesują się kobiety. Tłum recenzentów wzrokiem zgłębia Obrazy mistrza, poczem szczerze Się cieszy: – &plqq;O, jest jarzębiak W butelkach po Courvasierze!&prqq; Koledzy snują się jak neptki, Bowiem zazdrości czerw ich toczy. Plastyczne kręcą się adeptki I do Dreptaka robią oczy. Wtem szmer się rozległ powitalny, Niektórzy pochowali ćwiartki, Bo wszedł kierownik kulturalny I zaczął truć zabranych z kartki. (Właściwie był to raczej foliał, Bumaga w skórę oprawiona) A truł tak, jak Lukrecja Borgia, Lub jak Radziwiłłównę Bona. Hej, był to widok śliczny nader! Wszyscy kolejno zasypiali, A on tak truł ich jak kumader Azotox, fenol i cjankali. Skończył i spojrzał w krąg narrator: Sala chrapała na potęgę, Co widząc, chwycił w dłoń sekator I z głośnym zgrzytem przeciął wstęgę. I wnet, jak za dotknięciem wróżki Znowu ruch zrobił się w salonie, I znowu za kieliszków nóżki Chwyciły recenzentów dłonie. I znów koledzy jęli szeptać, Że Dreptak powystawiał chały, Natomiast ówże właśnie Dreptak Ponownie zrobił się wspaniały I słuchał, co mu jeden pisarz Kadził do ucha przypochlebnie. I znów potoczył się wernisarz Wysztyftowany niemożebnie. A za oknami, na ulicy Pozamiatanej pozytywnie, Liczni i chytrzy urzędnicy Szli uśmiechnęci bardzo dziwnie, A w myślach mieli różne stacje, Co jadąc w teren przejechali I kiepsko płatne delegacje, Co to je ciut ponaciągali. A jeszcze dalej, hen, w plenerze Śpiewali żeńce i dojarki, Pastuszek jechał na skuterze I stało kilka kopalń siarki, I trochę wojska trenowało Teirię rozkładania noszy I ksiądz coś wpłacał na PKO Drobnymi po pięćdziesiąt groszy. Ale poza tym była cisza Plebejsko – prometejsko – wiejska, A jak dodamy ten wernisaż, To średnio wschodnio europejska. … Wesoły marsz… Idą żołnierze środkiem ulicy, W oknach dziewczyny i urzędnicy. Dziewczyny dały, co która miała, A urzędnicy dali im sztandar Ale nie poszli na wojnę sami Sformowanymi czworokątami. Stąpa czworokąt po czworokącie, Pierwszy czworokąt jest już na froncie, Drugi czworokąt właśnie dochodzi, Trzeci wysyła listy do rodzin, Czwarty w namiotach głęboko zasnął, A piąty jeszcze idzie przez miasto. Idą żołnierze, bęben im bębni, A z tyłu biegnie jeden urzędnik, Co miał od innych umysł odrębny I zawsze lubił wojenne bębny, A urzędnikom innym był obcy Biegnie i prosi: – Weźcie mnie chłopcy! Weźcie mnie z sobą, dajcie mi rapier, Nie dla mnie uwiąd starczy i papier! Lecz łoskot bębnów wszystko zagłuszył, A urzędnika szef wziął za uszy, Kopnął go w krzyże i dał mu premię I znów urzędnik za biurkiem drzemie Albo spogląda jak pod oknami Idą żołnierze czworokątami, Idą żołnierze piękni, nieczuli, Bębny im grają na rogach ulic, Idą żołnierze drogą szeroką: Pierwszy czworokąt Drugi czworokąt Trzeci czworokąt Czwarty czworokąt Piąty czworokąt Szósty czworokąt Ósmy czworokąt… … Wezwanie do technicyzacji Trochę obycia w sprawach techniki, Szczypce, śrubokręt, drut, et caetera, Kiedy wysiadły ci bezpieczniki Nie musisz zaraz wołać montera, W byle książeczce jest taki rozdział Z którego prosta prawda wynika – Wetknięty w dziurę kawałek gwoździa Jest skuteczniejszy od bezpiecznika. Trochę obycia, praktyki trochę, Choćby o, tyle, liźnij na razie! Gazyfikuje się każdą wiochę, Lecz ty, ciapciaku, co wiesz o gazie? Puszczasz sąsiadom zniewagi płaczem, Bowiem zasada nie jest ci znana, Iż zwykła dętka nabita gazem Działa skuteczniej, niż ręczny granat. Trochę praktyki, trochę metody, Dowiedźmy wszystkim, żeśmy nie burki, Można tak zwiększyć ciśnienie wody, Że u Kwiatkowskich wylecą kurki, Trochę wysiłku, posiedź po nocach, Ileż perspektyw ci się roztacza! Zamontowana do bramy proca Pozbawi wredną ciotkę siekacza, Podpiłowany w klo rezerwuar Zrzędnego stryjca gruchnie po glacy… Szeroki możesz mieć repertuar Przy odrobinie solidnej pracy! Bo zgodnie z treścią pięknej wytycznej I w duchu dziejowego nakazu Należy myśli humanistycznej Nadać techniczne środki wyrazu. … Wieczorem A wieczorem, gdy ludzie wracają Do swych domów, a wychodzą koty, Wtedy dobrze jest jak ludzie mają Do zrobienia jakieś roboty, Różne sprawy ważne i mniej ważne. O, na przykład żona ma jakieś pranie Albo ma coś – powiedzmy – usmażyć, A znów synek ma odrobić zadanie. Wtedy lampy zapalają się w mieszkaniach I nadchodzi czas rodziny i kawy, Bardzo ważne, żeby były zadania, Bardzo ważne, żeby były różne sprawy! Bardzo ważne, jeśli żona poprosi O naprawę lampy lub żelazka. Bardzo ważne, jeśli synek przynosi Przyrodniczy zeszyt i się synka głaska I się mówi: – Popraw to, mój drogi, Skąd u ciebie pies ma tylko trzy nogi? Bardzo ważne są wieczorne gadania, Bardzo ważne są wieczorne zabawy, Bardzo ważne, żeby były zadania, Bardzo ważne, żeby były różne sprawy. Bardzo ważne, żeby być przy sobie blisko, Żeby się gadało, pracowało i śmiało, Bo to jest – prawdę mówiąc – prawie wszystko. A poza tym jest niezwykle mało. … Wieczór Wróciwszy wieczorem do domu, zmęczony niesłychanie, Jan Dreptak przywitał żonę słowami &plqq;Jak się masz Helu&prqq;, Ogarnął ciepłym spojrzeniem swoje przytulne mieszkanie, I zasiadł przy pięknym kominku w niezwykle wygodnym fotelu. A żona pytała troskliwie &plqq;Czy bardzo skonany biedaczek?&prqq; A on znów zapytał żonę &plqq;Co na kolację dzisiaj?&prqq; I zaraz do jego fotela przydreptał mały dreptaczek, I zaczął mu pokazywać ulubionego misia. I wyszła ze swego pokoju dostojna, śliczna babcia, I jęła robić na drutach śliczną pończoszkę maleńką, A Dreptak, siedząc swobodnie w ciepłych filcowych kapciach Poczuł ogromną życzliwość i rzekł: No co tam, mateńko? A potem spojrzał z miłością na szereg fotografii Na synka co dość swobodnie wysiusiał się właśnie w spodenki, I naraz czując wyraźnie, że szlag go za chwilę trafi, Wyjąkał &plqq;Przepraszam na chwilę&prqq; i wyszedł do łazienki. W łazience przyprawił sobie z ręcznika bokobrody Twarz posmarował pastą, rozebrał się na golasa. Obuwie oraz skarpetki rzucił ze złością do wody, Stanął na rękach i szeptem zawołał &plqq;hopsa sasa&prqq;! Następnie uporządkował i wszystko ułożył osobno, Wysuszył rzeczy, wywietrzył tak, żeby już nikt nic nie czuł, Zawiązał krawat i wyszedł z łazienki z twarzą pogodną Ażeby znowu się włączyć w rozkoszny, rodzinny wieczór… Bajka o Czerwonym Kapturku Kiedyś Czerwony Kapturek Niósł pół litra i ogórek Dla Babci w lesie dziewiczym Co tam żyła z Nadleśniczym, Ale go już razy kilka zdradziła Na korzyść Wilka! Teraz też – kapturek bieży, A ta prukwa z Wilkiem leży! Podśpiewuje coś po rusku, A kocha się po francusku. (Bo taki Wilk to wygrzmoci Nawet i giełdę staroci!) Gdy zobaczyła dziewczynka, Że z jej Babci taka świnka – Dała cynk Nadleśniczemu, Żeby też się przyjrzał temu. A on, ze swojej dwururki, Dorobił w Babci dwie dziurki, Poczem z krzykiem: – Oż, ty zdrajco! Trafił Wilka w lewe cośtam. Pochował ich pod pagórkiem I ożenił się z Kapturkiem. Wniosek: Kto w porę kabluje, Nigdy biedy nie poczuje! … Wieczór autorski Wieczór autorski Dreptaka To nie był – powiedzmy – szczyt szczytów: Nikt nie śmiał się, nikt nie płakał I nikt nie umarł z zachwytu, Na rękach go nikt nie nosił, Nikt mu owacji nie robił, Nikt o autograf nie prosił Lecz również nikt go nie pobił Co było już pewnym sukcesem Wyraźnym, chociaż malutkim, Bo mogło się skończyć ekscesem Jak wieczór poety Kociutki, Który po odczytaniu Utworu Wymioty kota Tak jak stał, w nowym ubraniu, Został wrzucony do błota. A tu tymczasem Dreptak Czyta jak jaki królewicz Poemat Szepty adepta Felieton Ja a Różewicz, Opowiadania, eseje Już prawie całą godzinę, Tu trochę wody leje, Tam wciska wazelinę, Tu liźnie, ówdzie pomaści, Gdzie indziej przebrnie pomału I tak – krawędzią przepaści – Posuwa wprost do finału. Aż skończył, zebrał papierki, Zatarł z lubością ręce ! I zwrócił się do kasjerki Z krótką przemową: – Pięćset! A wypełniając zlecenia I podpisując listę Spytał: – Jak pani ocenia Ten mój dzisiejszy występ? Kasjerka zaś rzekła cynicznie, Czekając aż Dreptak podpisze: – Występ? Ach, udał się ślicznie, Aż szkoda, że nikt nie przyszedł! … Wiejskie wakacje Kochanie moje, miejski klimat ci nie służy, Cerę masz taką – z przeproszeniem – lila róż, Kochanie moje, spakuj ciuchy do podróży, Wyłącz żelazko i wraz ze mną w Polskę rusz. Chłopi są zdrowsi i ładniejsi niż mieszczanie, I melodyjniej niż ulica szumi bór, I z setek zagród romantycznie brzmi gdakanie – To świeże jajka znoszą dla nas chóry kur. Gdzieś czeka na nas mały pokój na poddaszu, Tam-tamów dźwięki i płonącej watry dym, I przyjdą do nas Uzbek, Apacz, Kurp i Kaszub Prosząc, by w zbiórce herbicydów pomóc im. Weźmiemy udział w mnóstwie orek, żniw i spędów, Na naszych grządkach pięknie wzejdzie mak i keks, I paść będziemy stada białych happy-endów, A ze sussexów zatrzymamy tylko seks. O rannej rosie wbiegniesz boso w łan żętycy, To ci zapewni czerstwe zdrowie oraz hart, O pierwszym zmroku zaglądniemy do świetlicy Kędy z portretu się uśmiecha Jean Paul Sartre. Kochanie moje, wiesz jak pachną pomdetery? Jak melodyjne w lesie brzmi kangura świst? Jak miło gwarzą pleban, derwisz, wójt i szeryf Kiedy w salonie brydż odchodzi, względnie wist? Kochanie moje, czeka nas przepiękne lato, Podaj mi rękę, przez sosnowe wyjdźmy drzwi, U nóg nam siądzie łańcuchowy aligator A w serca wtargnie ciche piękno polskiej wsi… … Wielkanocne kurczęta Trwają długie debaty nocne Skąd się wzięło kurczę wielkanocne? Skąd ta ledwie co wykluta kurka Przy święconem stroszy żółte piórka? Może to jest oznaka dla ludzi Że już wiosna, że przyroda się budzi? Może kura nam zrobiła niespodziankę, Bo o tydzień przenosiła pisankę? Może to piszczące maleństwo Wieści żółte niebezpieczeństwo? Może to są rezultaty twórcze Nazbyt częstych okrzyków &plqq;O kurcze&prqq;? Ja rozumiem, baranek, zajączek, Ale czemu kurczę się tu plącze? Tu rzeżuchę uszczknie, lub wątróbkę, tam na czysty obrus zrobi kupkę, Chce pić wodę, trafia na żubrówkę, Potem łapką się trzyma za główkę, I przewraca się po stolikach Ptak z gatunku gallus domestica, Niewyraźny etymologicznie, Podejrzany ideologicznie, Aż dopiero pan profesor Dreptak Pierwsze ścieżki w tej dziedzinie przedeptał, Dowiódł bowiem iż owe kurczątka Są symbolem kurczów żołądka! Fakt, że Polak się na święta obżera, Że go potem pogotowie zabiera, A czasami to nawet policja, Taka u nas narodowa tradycja! Tak więc, dzięki profesorowi Nikt już teraz nic złego nie powi, Nie wywiedzie kurczaka z pogaństwa lecz z narodowego chrześcijaństwa! Nowy sukces w naszej trudnej walce! … a lewica gryzie w złości palce! wersja II Bo to nie jest relikt pro-pogański, Lecz przeciwnie narodowo-chrześcijański, Co pomaga w naszej słusznej walce! … a lewica gryzie w złości palce! … Wielka rodzina made in Poland Postęp ogarnia różne dziedziny – W Danii lansują &plqq;wielkie rodziny&prqq;, Czyli że zamiast pary małżonków Taka rodzina ma więcej członków (i więcej członkiń). Czasem w ten sposób Żyje ze sobą z piętnaście osób, Więc kombinacji to z tysiąc aż da, Gdy każdy z każdą i z każdym każda. …a ileż przy tym werwy, polotu, Przekomarzanek, śmiechu, szczebiotu! Toteż odczuwam bardzo niemile, Że w tej dziedzinie jesteśmy w tyle. Wszystko się u nas niby rozrasta, Ale te sprawy wciąż jak za Piasta. Przyparłem żonę do muru z rana: – Trzeba coś robić! Świat patrzy na nas! – Dobrze – odparła z wyrazem troski – Zaproś Dreptaków i Rosołowskich… Nadchodzi wieczór. Wrażeń łakomi Do mojej chaty walą znajomi, M-3 mieszkanie trzeszczy w posadach, Zaraz się zacznie degrengolada Oraz rozpusta! Ale na razie Głos zabrał Zyzio na dużym gazie. Widocznie stracił po wódce wątek, Bo wybełkotał: – W.. .wesołych ś.. .wiątek! Moja małżonka natychmiast na to Przyniosła z kuchni ciastka z herbatą. Wnet się zaczęły spory i krzyki, Mężczyźni hajda do polityki, Panie wyjęły włóczkę i druty, Zaczęły sobie przymierzać buty I obgadywać Basie, że chytra, A Henio kopnął się po pół litra… Widząc to wszystko, krzyknąłem: – Hola! Miała się przecież odbyć swawola! – Słusznie – rzekł Józio. – Dalej, kochani! Tu wyjął krzesło spod jednej pani, A ta, upadłszy na parkiet z dębu Wybiła sobie sześć przednich zębów, Za co jej amant, Trypućko Czesław, Dał w łeb Józiowi nogą od krzesła, Jak się zakręci, zakłębi wokół, Sam sierżant Miziak spisał protokół! I rzekł życzliwie, kiedy wychodził: – Sto lat z okazji pańskich urodzin! Usiłowałem przekonać władzę: – Myśmy tak chcieli, jak w Kopenhadze… – Weź pan – doradził mi – aspirynę! … Jak stworzyć polską &plqq;wielką rodzinę&prqq;???!!! … Wielki piątek Życie nam przysparza troski I nie szczędzi perturbacji – W Wielki Piątek, Rosołowski Wrócił rankiem z delegacji, Zmienił gatki i ubranko, Przetarł szmatką środek glacy, A tu żona już śniadanko Niesie mu na srebrnej tacy. Są jajeczka, jest baleron, Są z masełkiem pyszne chałki… Rosołowski jak perszeron Zarżał, widząc te specjałki! Już się rzucił na kiełbasę, Już jej kawał niósł ku ustom, A wtem jak ktoś chrząknie basem, Choć w pokoju było pusto! Biedak dostał skurczu w nogach I pomyślał cały drżący: – Ani chybi to przestroga, chociaż jestem niewierzący… Tu się zerwał przerażony, Popił wody, jęknął głucho I nerwowo rzekł do żony: – Coś mnie dzisiaj boli brzucho! I odstawił te specjały (tak mu całkiem zmiękła rura) I – kompletnie zramolały – Pokuśtykał w stronę biura… Wówczas żona, w stronę szafy Rzekła z wniebowziętą miną: – No, obyło się bez gafy! Wyłaź, Feluś! Stary spłynął! … Wierny giermek W stal zakuty, ciężkozbrojny Pełen werwy i rozmachu Niusiek Dreptak wraca z wojny Na rasowym swym wałachu! Stąpa z wdziękiem jego wałach, Gdy wyruszał – był ogierem, Ale Turek z krzykiem &plqq;Ałłach&prqq; Stentegował go rapierem… Zejdźmy jednak już z wałacha, I powróćmy do rycerza: Dreptakowa w oknie macha, Dwór wychodzi z drzwi alkierza, I melodia cudna płynie (słychać ją aż na probostwie) – Witaj jasny hospodynie We feudalnym swym domostwie! Zapachniały z kuchni flaki, Uczta czeka przebogata, Rycerz z trudem zlazł z kulbaki (a nie złaził przez trzy lata) I paskudnie rozkraczony (przez tak długie konne boje ) Pokuśtykał wprost do żony Odpinając w drodze zbroję. Za nim szedł dyżurny lennik Który ubierał tę drobnicę: A to jakiś naramiennik. A to znów nagolennicę… At, już Dreptak całkiem nagi, Tylko wciąż nie widać lica, Bowiem – skutkiem nieuwagi – Zatrzasnęła się przyłbica. Panny, gdy przyjrzały mu się – Każda się zrobiła blada, Wszystkie w krzyk: – Toż to nie Niusiek! Ktoś się podszył! Zdrada! Zdrada! Wtedy pani Dreptakowa Przybliżyła się do chłystka I wyrzekła cztery słowa: – To jest giermek Karapystka! Giermek upadł na kolana: I zaszlochał pełną piersią: – Ja żem chciał zastąpić pana, Prosił o to mnie przed śmiercią! Tu zaczęły się rozpacze I w czeladnej, i na froncie, Panny płaczą, pani płacze, Ksiądz-staruszek szlocha w kącie, Wszędzie żal i ból niezmierny, I, jak symbol, w tej komnacie Stał w przyłbicy giermek wierny! …ale mógłby włożyć gacie. … Wiersz bez ambicji Świat jest wstrząsany konfliktami, Ciuła zarobki, liczy straty, Tu duzi, biali z dolarami, Tam mali czarni z kompleksami, We środku ja, ex-szatyn. Krew pola walk codziennie brudzi, Staje się szara i powszednia, Tu zezowaci, szybcy, chudzi, Tam świdrowaci, niscy, rudzi, Ja między nimi. Średniak. Nad Moskwą, Rzymem i Londynem Radary nieufnością zioną, Ci mają bombę, tamci minę, Owi machają karabinem, Ja jestem w centrum. Z żoną. Przy moim domku kwitną róże, Babcia się modli przed obrazem… Czekajcie, jak się kiedyś wkurzę To też w te sprawy się zanurzę I też się włączę, z gazem. Wszystko zostawię, wszystko rzucę, Dam dyla w świat że aż zawarczy! Może się nawet z kimś pokłócę? … ale po dwóch tygodniach wrócę, Ja średniak. Mnie wystarczy. … Wiersz na balu o INSTALU Na kilka godzin przed zaczęciem balu Przybyli do mnie aż trzej towarzysze: – Pisz pan poemat o naszym Instalu! – Dobrze, już piszę! Jeden, największy, spojrzał na mnie dziwnie I rzekł z naciskiem: – Panie redaktorze, Ma być dowcipnie – ale pozytywnie! … smutno mi, Boże… Drugi, któremu w łapy wpaść bym nie chciał, Dodał do tego swoją własną radę: – Tak masz pan pisać, żeby nikt się nie śmiał, Bo kurcze blade!!! – Proszę się nie bać – dorzucił ten trzeci Robiąc manikir przy pomocy noża: – W razie nieszczęścia, to my pańskie dzieci Do Myśliborza! Więc żadnych śmiechów, żadnej głupiej miny, Słuchajcie pieśni o INSTALU nowej! (INSTAL – to skrót jest Instytut Aliny, pewnie Kielowej?) Dyrektor SAROL w sposób najszczęśliwszy Wiedzie tę firmę przez liczne przeszkody, Choć czasem jęczy: – Nu, ot ja razbiwszy Lampa od Skody! Chociaż oszczędny – piłkarzom nie skąpi! Nawet wyraża się z namiętnym błyskiem: – Nu, skończę basen, tak ja się wykąpię razem z Sybiskiem! Wicedyrektor Walczak, mistrz oszczepu Dalej trenuje z rozwagą i z sensem: Nie musi ganiać po mięso do sklepu – Sam rzuca mięsem! Gdy się z swą żoną – sportsmenką pokłóci, Wnet jakąś babkę sadza z tyłu w wozie: – Mnie nic nie będzie jak żona czymś rzuci, Tylko tej kozie! Czasami łuna ogarnia pół miasta: – Znów kościół płonie, ratować go trzeba! – Nie, to na pewno pan Giernalczyk Wacław W swym aucie grzebał… Jak Fudżijama jest dyrektor Niemczyk, Wulkan, na chwilę co działalność urwał, Szemrze lirycznie o kwiatkach, o tęczy, A wtem: – O kurtka!!! Przy nim dwa orły, dwa lwy bez przesady, Dwie prężne piersi wbite w jeden stanik – Tutaj Bartkowski Marian, Prezes Rady, Tam – Józef Janik! Być lwem salonów nie jest łatwą sprawą, Lew wiedzie żywot bardzo intensywny, Grzywę to nawet może mieć łysawą, lecz ogon sztywny! To właśnie oni za wszystkimi chodzili, Żeby był jubel, obchody i tańce! Jak się zmęczyli! A ile wypili! Ciągle na bańce… Sekretarz Frołow poparł ich działanie, I nawet ujął to oryginalnie: – Ja zaś batomiast tylko jedno zdanie, Lecz pryncypialnie! Najlepszy w kraju znawca ciosów w szczękę, Sędzia bokserski, pan Zbigniew Mościcki, tak się dziś wzruszył, że jedną panienkę Uszczypnął w rękę… Marian Pawłowski stłukł w Syrenie szybę, Wysadził drzwiczki i blachę podrapał, Gdy pokazywał, jaką to on rybę Ostatnio złapał! Teraz coś z filmu! Przypatrzcie się młodzi, Zaraz westernem wszyscy się zachwycą, Bo Dobaczewski – Winnetou nadchodzi Że swą rusznicą! Przy nim Dziduszko, też postać filmowa, Wygląd i akcent ma Old Shaterlanda: – Ta joj, panowi, Śląsk Znów zrymisował! Tażeż to granda! Widać już płaszczyk pełen dziur i łatek, Lecz w nim się kryje facet, co jest bombą! Inspektor pracy, porucznik Przydatek, Pseudo Colombo! Czasami słychać szlochanie i kłótnie, Różne gonitwy, miauczenia, zadyszki, To Jinks-Grodzicki, kocur zły okrutnie Leje swe myszki! A w księgowości także tumult zdrożny, To Kaczor Donald-Chirowski tak krzyczy, Bo mu Kowalczyk, jak Henryk Pobożny, Zginął w Legnicy… Idzie miejscowy Tercet Egzotyczny, Stare szlagiery w stylu retro rąbie – Lutomski – sopran, Stopa – bas liryczny, Pałka na trąbie, Rydosz swój klakson uruchamia z rykiem Bo mu syrenka tylko w prawo skrąca, Pani Głośnicka też tu jest, z głośnikiem… Wymagająca! Wszyscy dziś przyszli by wziąć udział w balu, Więc zanim także znajdę się na bani, Składam życzenia: – Kwitnij nam INSTALU, Sto lat, kochani!!! … Wierszyki szpitalne A w naszym szpitalu Miło jak na balu, Nie ma takich lecznic w Rzymie Ani w Montrealu. Zdychają mikroby, Pryskają choroby, Już nie będą nas gnębiły I naszej chudoby! Samotna czerwonka Po polu się błąka, Tak się wystraszyła leków Aż się biedna jąka. Gnębiła żółtaczka Sierżanta Miziaczka, A po wyjściu ze szpitala Sierżant zdrów jak kaczka! Był kiedyś dyfteryt groźny jak iperyt, Ale teraz z dyfterytu Zrobił się emeryt. Krętek całkiem blady Ucieka w Bieszczady… Szukaj sobie, blady krętku, Gdzie indziej posady! Spotkała się grypa Z kompleksem Edypa: – Wie pan, wczoraj umarł tyfus, Dzisaj ma być stypa! Stara ślepa kicha Ze wzruszenia wzdycha: – Jakiś Julek mnie wycinał, Ponoć duża szycha! Wyleciało wzdęcie, Jest już na zakręcie: – Trzeba umieć się wycofać W stosownym momencie! Natomiast zaparcie Broni się zażarcie: – Mnie nie ruszą, bo w centrali Mam mocne poparcie! Przwrócił się katar, Nosa sobie natarł, Już nie będzie taki kozak Ani taki Tatar! Wyszły dwa gronkowce Na leśne manowce: – Gdzież my teraz się podziejem, Nieszczęsne wędrowce? Grupka tuberkulin Pod miedzą się kuli: – Kro przygarnie nas, sieroty, I do snu utuli? Na rogu ulicy Tkwi wrzód dwunastnicy, Prosi o kawałek chleba I łyk śliwowicy. Natomiast platfusy To duże chytrusy – Powłaziły do doniczek, Udają kaktusy. Schował się rzęsistek Za bukowy listek… Już nie będziesz, draniu, gnębił Państwowych artystek! Wiatr pomyślny wieje, Nowy dzionek dnieje, Wyzdychują nam chroby A ludność – zdrowieje! Biją dzwony z wieży, Śpiewa chór harcerzy: – Wiwat pan docent Sroczyński I jego partnerzy! … Wierszyk, w którym autor udowadnia, że nie wypadł sroce spod ogona Tyle się dzieje na świecie, mój Boże, W Kurdystanie trwają zamieszki, Polarnicy wypływają w morze, Tropiciele wychodzą na ścieżki, Wojownicy giną na wojnie, Zofia Loren autografy rozdziela, Tylko ja ciągle siedzę spokojnie Przy maszynie marki &plqq;Ideał&prqq;. W Kurdystanie będą strzelaniny, Polarnicy za dwa lata przyjadą, Tropiciele wytropią zwierzynę, Wojowników się pochowa z paradą, Zofia Loren nowy kontrakt zawrze, A ja w głębi starego fotela Będę siedział już chyba zawsze Przy maszynie marki &plqq;Ideał&prqq;. Nie zobaczę szczytów Kurdystanu, Z Antarktydy nie wyślę listów, Nie odnajdę zwierzęcych śladów, Nie usłyszę gwizdu pocisków. I nie spotkam się z Zofią Loren W gwarnych barach ni pięknych hotelach, Będę siedział rano i wieczorem Przy maszynie marki &plqq;Ideał&prqq;. Lecz i tak jestem ważną osobą, A nie żadnym robaczkiem i prochem: Każdy z tamtych jest tylko sobą, A ja jestem każdym po trochę. Siedzi we mnie kurdyjski powstaniec I kosmaty-brodaty polarnik, I tropiciel w skórzanym kaftanie, I wojownik zbrojny w karabin, I ta Zofia, pijąca whisky, Bo choć taka przestrzeń nas rozdziela, Ja potrafię pisać o nich wszystkich Na maszynie marki &plqq;Ideał&prqq;! Bakcyl Raz w jednym instytucie uczeni na wszelkie sposoby Robili doświadczenia, jak by tu osłabić mikroby, Na przykład jeden uczony budził bakterię śpiączki, Szczypiąc tę śpiączkę pęsetką w pośladki, nóżki i rączki. Drugi uczony czerwonkę podłączał po pompek i dętek, Aż się robiła blada jak jaki biały krętek, Krętka natomiast skręcano i rozkręcano biedaczka, Od czego był bardziej żólty niż najżółciejsza żółtaczka, Odnośnie zaś do żółtaczki, wprowadzono ją w taką rozpacz, Że poczerniała zupełnie i była jak czarna ospa, Podczas gdy ospę – tę czarną – macerowano w wódkach, Więc była ciągle na kacu, jak białaczka bialutka… A działał wśród tych uczonych Piotr Dreptak, asystent młody, Który stosował swe własne, zupełnie odmienne metody, I zamiast zarazki dręczyć – on karmił swoje zarazki I ciągle się ich pytał: – Nie zjecie, zarazki, kaszki? No więc zarazki wciąż rosły, wpierw były jak turkucie, Potem ogromne jak myszy latały po instytucie, Na próżno woźny je z miotłą jak oszalały ganiał – Nie dość, że się z niego śmiały, to mu jeszcze wyżerały śniadania. Aż kiedy profesorowi przegryzły w aucie resor, To wtedy Piotra Dreptaka wezwał do siebie profesor I obaj włożyli płaszcze, i poszli się przejść na deptak, A pan profesor rzecze: – Drogi kolego Dreptak, Rozumiem że doświadczenia, badani, cacy – cacy, Ale jak dalej tak pójdzie, to ja was wyleję z pracy! Rzecz jasna, że ma pan dość duże, ba, szokujące wyniki, Lecz rób pan to sobie gdzie indziej, ot, idź pan choduj tuczniki… – Chwileczkę! – Piotr Dreptak na to, prędziutko teczkę odmyka I z wnętrza wyjmuje bakcyla wielkiego jak królika: – Zobacz pan, profesorze, gdy mamy taką gadzinę, Możemy streptomycynę wyrzucić i penicylinę! Lekarz przy mikroskopie oczu już niszczyć nie musi, Bo bierze to bydlę za szyję i je po prostu dusi… I rzeczywiście udusił Piotr Dreptak tego zarazka, Więc pan profesor Dreptaka chwalił, całował i głaskał, Załatwił mu order, mieszkanie, fiata, Nagrodę Nobla, I wszyscy koledzy się zeszli, żeby ten Dreptak to oblał, A Dreptak siedzi ponury nad uduszoną zwierzyną I szloch mu wyrywa się z piersi, a z oczu łzy wielkie mu płyną… – Dlaczego – pytają koledzy – nie chcesz zabawić się z nami? – A bo jak dusiłem Kubusia, to on tak łypał oczkami… Tu biedny Dreptak o ścianę uderzył głową trzy razy… Oj, można się, można przywiązać i do najgorszej zarazy! … Więcej z gry Miła to i tania rzecz W telewizji ujrzeć mecz, Synek wrzask wydaje czasem: – Nasi walczą z Hondurasem! Pędzę wtedy, to zmaganie Chcę obejrzeć na ekranie, A tam sprawozdawca grzmi: – Nasi mają więcej z gry! Zdanie to nic nie oznacza, Naszych leją w rytmie cza-cza, Przez plac jadą jak po stole I ładują Polsce gole. Ale po co ronić łzy? Nasi mają więcej z gry! Ktoś wyjaśnił, że ta dziwność Ma określić ich aktywność, Że w grze wprawdzie są do kitu, Ale mają więcej sznytu, Większy fajer, większa faja, Choć ich leją pięć do jaja! Ale radość, hi hi hi! – Nasi mają więcej z gry! Gdyby – losu zarządzeniem – Chopin grał z Dreptakiem Heniem W dwa Bechsteiny w jednej sali I by obaj naraz grali, A ten Chopin smukłą ręką Nostalgicznie, ślicznie, cienko, A ten Henio głośno, basem, Pięścią raz, a raz obcasem, Sprawozdawca krzyknąłby: – On ma dużo więcej z gry! Co nie znaczy, że jest lepszy, Bo w zasadzie – pardon – pieprzy, Ale szybciej, ale głośniej, Efektowniej i radośniej. Bowiem u nas proszę panów Kwitnie kult dla bałaganu, Wrzasku, blasku i zamętu, Lataniny i tętentu, Innym lepiej! Ale my Mamy dużo więcej z gry!!! … Więzy krwi Jeden Bazyli Dreptak, na dwa dni przed urlopem Zgubił na wiejskiej drodze pojemnik z izotopem, Gdzie – nie wiadomo dokładnie, fakt że gdy wóz zatrzymał Przed PGR-em, patrzy – a izotopu nima, Więc zaraz zawrócił z miejsca, zawołał: Wiśta gniady! I zaczął wszędzie szukać, lecz znaleźć nie dał rady, Bo w międzyczasie Kwiatkowski jadąc do Wólki na dniówkę, Znalazł izotop, i zaczął pędzić izotopówkę, Ale to inna historia, nie będziemy się nią bawili Raczej spójrzmy co dalej porabia ten dany Draptak Bazyli. Ot stoi przed personalnymi z nogi na nogę drepta, A personalny powiada – Ożeż wy jakiś Dreptak! Nauka wam zaszczyt wyświadcza korzystając z waszego wozu, A wy gubicie pojemnik jak byle kupę nawozu, Musicie wy mieć widocznie jakiś haczyk lub obciążenie! I dawaj jemu sprawdzać społeczne pochodzenie, I przynależność związkową, i jeszcze tam bógwico, I czy przypadkiem ma jakichś krewniaków za granicą? – I owszem – powiada Dreptak, ponieważ gardził blagą – – Mam brata Niuśka Dreptaka, co stale mieszka w Chicago… Tu personalny ołówek zestrugał scyzorykiem I spytał – A co on tam robi? – A, jest podobno lotnikiem… Złagodniał personalny, łza mu spłynęła spod powiek I mruknął: – A tak słyszałem… wasz brat to jest nasz człowiek… – Jak to? Pan o nim słyszał? Bo ja nic nie wiem niestety!!! Tu personalny w milczeniu położył przed nim gazety, A Dreptak czytał powoli, wprost chłonąc każde słowo: – Amerykański samolot zgubił bombę termojądrową.. Co widząc Dreptak powstał, twarz wygładziła mu się, Uśmiechnął się z pewną dumą i czule wyszeptał: – Niusiek…! … Wilki i misie Kompanem polskiego syndromu Są napisy &plqq;Ruscy do domu&prqq; Pewno Ruscy już nam nadojedli, Żeby wreszcie w jakiś pociąg wsiedli, Tyle mieszkań by nam zostawili, Rakiet by już po wsiach nie gubili, Jeszcze byśmy dali im kwiaty, Żeby tylko pojechali do chaty. I zostalibyśmy w końcu sami … .. no, nie całkiem bo z Niemcami. Osiemdziesiąt milionów Niemców Patrzy na nas przez most w Zgorzelcu, Mają swoje wspaniałe pensje, Mają do nas zastarzałe pretensje. Zawsze słowian traktowali władczo, Teraz jeszcze nie ruszyli. Patrzą. Kiedyś jeszcze będzie czwarta rano… Rany boskie, niech ci Ruscy zastaną! Można z nimi się bić lub się gniewać Ale można z nimi popić i pośpiewać. Można kochać bardzo piękną Rosjankę. (Niemka kwiknie i powie – Sztop, danke!) Ja z Ruskimi się nie ściskam, nie bratam, Przez nich zginął mój dzielny Tata. Gdybym miał możliwości kilka, Lecz mam dwie: albo Misia albo Wilka. Wolę Miszkę. Wprawdzie bywa zeń złodziej, Ale umie dać wilkowi po mordzie. Jego dola jak i nasza jest twarda, Całkiem obca jest mu wilcza pogarda. Wilk ma teraz w polowaniem przerwę, Lecz wiadomo kto dla Wilka ścierwem. Miszka gryzie nas albo nas liże, Lecz dla Miszki My jesteśmy Paryżem. … Wiśniewska, Merkury, Jowisz, Leda i Europa Przedwczoraj – sina i niebieska – Znów odwiedziła mnie Wiśniewska, Łzami zrosiła lica, Zachwiała się jak bokser w ringu I rzekła: – Siadłam na surfingu I to od strony szpica… – Jak – zapytałem – cię pocieszyć, Jak cię rozchmurzyć i rozśmieszyć, Przerwać ten stan ponury? – Jak chcesz – powiada – mnie uleczyć To żadne takie, nic z tych rzeczy, Tylko pisz o Merkurym. Merkury… To mi się nie klei… Patron handlowców i złodziei, Narażę się w PSSie, Potem w gazecie mnie opiszą… Lepiej napiszę o Jowiszu I pewnym jego ekscesie. Jowisz, choć był już starym zgredem, Podglądał kiedyś piękną Ledę Jak się kąpała na golaska, I takie ciarki poczuł wszędzie Że prędko zrobił się łabędziem I pyta: – Kochas swego ptaska? Lecz jeszcze dziobać jej nie zaczął Gdy Leda w krzyk: – Joj, ale kaczor, Na pewno z tysiąc złotych warty! Przychodząc tutaj miałam nosa, Złapię go dla Tyndareosa, Mojego męża, króla Sparty! Król Tyndareos ma te smaczki Że bardzo lubi flaczki z kaczki Oj lubi, lubi okrutnie! Zaraz gdzie znajdę kawał troka, Którym się zwiąże tego ptoka A potem łeb mu się utnie! Co mówiąc okiem krwawo strzyże… Wtem hyc! Jak złapie go za pirze! Aż Jowisz całkiem struchlał, Wziął chwost pod siebie, za pas nogi I umknął między inne bogi, Gdzie się ambrozją uchlał. Kiedy tak urżnął się obrzydle, Jął zachowywać się jak bydlę Dosłownie i w przenośni, Zamienił bowiem się w buhaja I ruszył w rajd po różnych krajach Rycząc niezwykle sprośnie. Zrobiwszy z siebie niezłą szopę Dorwał gdzieś biedną Miss Europę Wśród trzasku, blasku, huku, Eksplozji, ryków oraz zgrzytów I – jak to wiemy z licznych mitów – Zrobił biedaczce kuku… Gdy więc szczycimy się czasami Europejskimi surfingami I stylem wyższej klasy, Pomyślmy – chociaż myśleć hadko: – Cóż że Europa jest nam matką, Gdy tatko to byk krasy… … W Izbie Lordów Słonko zachód już oświetla Złocąc młode lipki, W Izbie Lordów rżnie basetla I cieszą się skrzypki. W Izbie Lordów wielka wrzawa, Krzyki &plqq;husia-siusia&prqq; Na stojących wokół ławach Lord przy Lordzie usiadł. Lord przy lordzie, graf przy grafie A przy hrabi hrabia… Aż opisać nie potrafię Co się tam wyrabia! Co wyrabia, co się czyni, Wprost nie uwierzyta, Bo lordówny wszystkie w mini Kiej zespół &plqq;Partita&prqq;, Względnie kieby &plqq;Alibabki&prqq; Czy też inne dzlopy. A prześmiewki, a obłapki, A pisk: – Puśćta chłopy! Ej lordowie! Siedźta cicho, Ostawta dziewuchy, Bo królowa wchodzi z michą A w tej misce – kluchy! Kluchy z makiem pachną w misce Że o moiściewy! Już też każden lord, po łyżce Wyjon zza cholewy. Wyjon, strząsnął z łyżki wiechcie, Skosztował potrawę I z zachwytem rzekł: – A niech cię, Jakie to-to klawe! Jakie klawe, znakomite, Aż lizie do gemby, Oraz jakie zmyślne przytem, Bo zakleja zemby! Hej, zakleja jak butapren, Zalepia je w dechę! Teraz będzie dużo łatwiej Po angielsku szprechen! Tak przygotowani zatem Angielscy lordowie Zaczynają swą debatę W anglikańskiej mowie, Obgadują wszystko szczerze, Ustalają wszystko, A na Trafalgarskim Skwerze Kłosi się już żytko, hej! Kłosi się już żytko! … W lesie Na melodię &plqq;Odgłosy wiosny&prqq; Gdzie się nie zwrócę, wietrzyk niesie Taki sam motyw, czyli temat: – O, ja nie po to byłem w lesie… … lecz tutaj już się kończy schemat, Jeden nie po to ma zasługi By go obrażał Karapystka, Nie po to w lesie siedział drugi By nie mógł w sklepie dostać gwizdka. Hej, czasem to aż płakać chce się Gdy się usłyszy takie zdanie: – O, ja nie po to byłem w lesie, Żebyś ty spała z tamtym draniem! Przedziwna myśl się we mnie budzi Liczę i myślę niespokojny: – Trzydzieści dwa miliony ludzi Siedziały w lesie podczas wojny? To bardzo interesujące, Atoli w tłoku tak koszmarnym Gdzie pomieściły się zające, Wiewiórki, misie, rysie, sarny? Hej, ciężko było w tym okresie Więc słusznie gość się denerwuje: – O, ja nie po to byłem w lesie, Żeby pan dał Heniowi dwóję! Cóż w lesie każdy kiedyś bywał, Lecz różne było to bywanie, Bo jeden w lesie grzybki zrywał, A drugi znów podrywał Manię, Trzeci rżnął drzewo zamaszyście, Czwarty znów to, a piąty tamto, Dopiero szósty, rzeczywiście Przypalantował okupantom, Przeto w ogólnym interesie Kiedy ktoś woła do mnie z mocą: – O, ja nie po to byłem w lesie… To ja go pytam: – Właśnie! Po co? Niejeden z miejsca się zacuka I bąka cicho: – Ż-że co proszę? N-no wie pan, las, kukułka kuka, Powietrze zdrowe… więc żem poszedł… ZAraz poznaję po tym stresie Że ciura to, a nie generał, Bo ja nie po to byłem w lesie, Żeby mnie byle kto nabierał!!! … Własność uliczki Przez niedużą podmiejską uliczkę Dymem fabryk przeważnie zasnutą, Często wraca ze zwykłych ćwiczeń Zakurzony, zmęczony pluton. Dla uliczki taki przemarsz to frajda, Wszystkie dzieci krzyczą: – Lewa lewa! A dorośli wyłączają radia I słuchają. A pluton tak śpiewa: Uliczko, mała uliczko O domkach stojących ciasno, To dobrze, mała uliczko Że uważasz nas za swoją własność! Na inne ulice wspaniałe Nikt by zamienić cię nie chciał, Wolimy być własnym oddziałem Małej uliczki przedmieścia! Już tradycją stało się z czasem I należy do dobrego tonu, Żeby panny chodziły na spacer Z żołnierzami swojego plutonu, Żeby każdy chłopaczek nieduży Zamiast marzyć że jest komandosem, marzył sobie że w plutonie służy I z plutonem śpiewa pełnym głosem: Uliczko, mała uliczko O domkach stojących ciasno, To dobrze, mała uliczko Że uważasz nas za swoją własność! Na inne ulice wspaniałe Nikt by zamienić cię nie chciał, Wolimy być własnym oddziałem Małej uliczki przedmieścia! … Wojenny stan Wojenny stan, wojenny stan, Koksiaki lśnią w ciemnościach. – Masz pan przepustkę? Pokaż pan. – Franuś, zrewiduj gościa. Wojenny stan, pierdut we drzwi Aż dziadek spadł z bujaka… – A któż tam? – A toż to my, Koledzy z ogólniaka! Wojenny stan. Pancerny skot W strumieniach halogenów Szturmuje rachityczny płot Z hasłami KPN-u. – Tu mówi PAP… Jak twierdzi TASS… – Pytałem się w centrali, Podobno był najwyższy czas, Bo byśmy już dyndali. Wojenny stan, więc duży dzwon, Husarze, komisarze… Być może był konieczny on – Historia to pokaże, Lecz gdy już jest, i gdy już trwa, To modlę się i pragnę Aby tak czysty był jak łza I ostry był jak bagnet, I by przejrzysty był jak szkło I takie miał zasady, Aby wyplenić całe zło Z obu stron barykady. Bo to tak nie jest pół na pół, Dwa: dwa, jak gdzieś na meczu. Jeden inaczej Polskę czuł, Drugi kradł i nic nie czuł, Więc obyśmy nie dali się Wpuścić w zaułek kręty Gdzie opozycja bierze w de, A swołocz bierze renty. Taki obrazek mi się śni: Wiosna (gdzieś koniec marca) I żołnierz wraca z wojska, i Sąsiad też skądś tam wraca… A zmęczył ich już gniew i żal, Zgnębiła drętwa mowa, I sąsiad mówi: – Na! Masz, pal, Ten tytoń to z Grodkowa. I mogliby tam w progu ćmić Radząc o polskiej biedzie… To skromny sen, lecz może być Realny. Wiosna idzie. … Wojtusiowy laser Jedzie Wojtuś popod lasem, skrajem dąbrowy, Wiezie se do domu laser, laser gazowy. Pytali się go kolesie, po co to nabył? – A bo właśnie stał w GS-ie, więc kupiłem go Teresie. Dyć coś zawsze przywieźć chce się dla swej baby! Jedzie Wojtuś popod lasem, po twardym dukcie. Wiezie se do domu laser, czyta instrukcję. A instrukcja jest ciekawa: Włączyć do prądu, To ten laser wszystko skrawa, bez różnicy, stal czy trawa I w ogóle jest zabawa prawie bez swądu. Jedzie Wojtuś popod lasem, woła: Wio, wiśta! Wiezie se do domu laser, tak se rozmyśla: &plqq;Jak w tym dojdę do biegłości, będzie wygodnie, Jest tu paru wrednych gości, przyceluję se w skrytości I padalcom z odległości podpalę spodnie!&prqq; Jedzie Wojtuś popod lasem, rad, że o rany Wiezie se do domu laser, układa plany: &plqq;Niech spróbuje na rowerze jeździć Kaczmarski, Zaraz w dętkę mu przymierzę, i kartofle się obierze, I wywierci dziury w serze, by był śwajcarski!&prqq; Jedzie Wojtuś popod lasem, skręcił przy POM-ie. Wiezie se do domu laser schowany w słomie. Na podwórku cielę bryka, kaczki na stawie… Wdziera, wdziera się technika coraz częściej w dom rolnika, Jeszcze to nie Ameryka… Ale już prawie!!! … Wolny najmita Nie śpię, nie jadam, nerwy z wolna tracę, Bo – jak opinia głosi jednolita – Krąży po kraju makabryczny facet – wolny najmita… To się ukaże, to gdzieś w mroku znika, Oddycham z ulgą… Słucham… syn coś czyta… Ciekawe, skąd się znalazł w podręcznikach wolny najmita? Próżno się wiję w trwodze i rozpaczy, Bo oto dziecię przybiega i pyta: – Powiedz mi, tatku, co właściwie znaczy wolny najmita??? Tłumaczę, gadam, robię akrobację, Trzeci kur zapiał, nowy dzionek świta, A mnie w feudalizm wciąga i w sanację wolny najmita… Duch Konopnickiej ponad nami lata, Iskrami zieje i z radości zgrzyta Widząc, jak dziecko męczy się, i tata – wolny najmita. Cóżeśmy winni, że mąż był niedojda, Że wieszczkę żarła obsesja ukryta, Bo przecież jasne, że wylazł wprost z Freuda wolny najmita… Te dziury w portkach… to sinawe ciałko… Ta chuda pupka bizunami zbita… Niby już kona, a wciąż kroczy.. z pałką wolny najmita… Długoż trwać będzie taki stan ponury Spowodowany przez chorą kobitę? Panie ministrze! Usuń pan z lektury wolną najmitę!!! Ballada a´la Wertyński Zasypał powiat śnieg po pachy Wyje za oknem wicher – drań Brzęczą służbowych warszaw blachy Jak romantyczne dzwonki sań. W palce strzelając i wąs gryząc Który zachował kawy smak, Opieram się o telewizor kominka bowiem w domu brak. Dumam… wspominam swą Małgosię I jak mi ją poderwał gach A potem szybkich wódek osiem Wypijam z nocnej lampki słabej Po jej promyczku spełza wprost Żałosny cynobrowy diabeł Trzymając w zębach własny chwost Poczem z wyrazem szczerej troski Mówi, a głos mu z bólu drga: Biednyś ty, biedny, Rosołowski, Samotnyś bracie, jak i ja… Obydwaśmy niedocenieni, Obydwaj na posadach złych, Obu nas gnębią przełożeni, Taka a taka mamcia ich… Ja diabeł – a tyś człek ubogi, Podobniśmy jak z bratem brat, Obydwaj bowiem mamy rogi, Ja – dawno, a ty – od dwóch lat… I naszą smutną przyjaźń znaczy To łez – to wódek drobny ścieg, A za oknami wiatr sobaczy, A nad powiatem noc, i śnieg… I tylko młodość oraz dalsza, I bliżej wciąż się kłębi mgła, I ciszej dzwonią blachy warszaw I cynobrowy diabeł łka… … Wolny najmita w hotelu Pośród wędrowców umęczonych wielu, Między półkami jęczmienia i żyta Szedł, aby pokój wynająć w hotelu Wolny najmita. Wszedłszy, pokłonił się dawnym zwyczajem Recepcjoniście któren gości wita I cichym głosem prosił o wynajem Wolny najmita. Recepcjonista podniósł wzrok jowialny A zrozumiawszy o co facet pyta, Krzyknął ze strachem: – Jakiś nienormalny Wolny najmita! – Mamy – powiada – tłok i straszny zamęt, Jest Chińczyk, Fińczyk i Izraelita, A tu wynająć chciałby apartament Wolny najmita! Tu go ze schodów spuścił delikatnie, Lecz przedtem szepnął zacny ów Lechita: – Niech sobie szuka kwatery prywatnie Wolny najmita! Jakoż i szuka, sypia pod mostami I tylko patrzeć jak odwali kitę… Obywatelu, przygarnij czasami wolnego najmitę! … Wrocławczyki narrator: Drodzy Wrocławianie, ponieważ nie mamy swoich wrocławskich śpiewek, więc skorzystajmy z krakowiaczków. Melodia ludowa a treść postępowa, z tym że treść dotyczy Wrocławia, więc to już nie będą krakowiaczki tylko co? No co? wszyscy: Wrocławiaczki!!! narrator: Oczywiście że tak! Śpiewamy więc wrocławiaczki! (przygrywka) Nie opuszcza humor, Nie opuszcza wigor, Chociaż nas opuścić Chce Przegrodzki Igor! Chce stołeczne sceny Zasilić od wtorku, Oj wrócisz ty do nas Niewierny Igorku! Oj wrócisz ty do nas W garniturku w łaty, Będziesz gorzko płakał: – Pomyłujte braty!!! Pomyłujte braty, Kocham was głęboko! A my odpowiemy: – Zostań, kit ci w oko! Wrocławiaczek ci ja Od niejednej zimy, Lecz jeszczem nie widział Naszej pantomimy! Ja też nie widziałem, Dziwny to przypadek, Ale kiedyś dawno Widział ją mój dziadek! Gdy pan Tomaszewski Wrócił znad Sekwany, Spytał go reporter Jakie tam są zmiany? A pan Tomaszewski Odparł pełen gniewu: – Oh, je ne comprends pas, De quoi parlez – vous? Można by tak jeszcze Śpiewać do świtania, Ale już pianistka Mdleje z wyczerpania! (brzęk fortepianu i stuk, dalej na ciszy) O, właśnie zemdlała, Więc śpiewy kończymy, Wrocławiaczek ci ja! razem: Wrocławiaczki ci my!!! (akord) … Wrocławskie fraszki XII Ulisses! Ulisses był bardzo chytry! Kiedy w grę wchodzi kiesa, To profesor, pan Iwaszkiewicz przypomina mocno Ulissesa, Bo gdy się do niego zwrócić żeby dał na to lub owo, To on się pyta wymijająco: – A czytałeś pan Orzeszkową? Umieranie… Umieranie nie jest u nas łatwe… nie dość że się w życiu wciąż pętasz, To się musisz pętać i po śmierci, gdyż cię nie chcą wpuścić na cmentarz, Zwłaszcza jeśli nie byłeś ochrzczony… Ale co tam! Jak już dobrze skonam, To niech się martwi pogrzebem Kierownictwo Komitetu do Spraw Radia i Telewizji, oraz moja kochana żona! WROCŁAWSKIE FRASZKI XIII O łękotce! Łękotka to nie jest kotka, tylko pewien fragment kolanka. Piękną łękotkę posiada co druga Wrocławianka, A kiedy Wrocławianin szepcze jej czasem do uszek – Ale pani masz piękne łękotkie! – to ona mówi: – Hy hy hy, świntuszek! WROCŁAWSKIE FRASZKI XX Satyrycy! Satyryków jest u nas tylu, że się już więcej nie mieści! Jeden do Milicji przyjmuje facetów po metr czterdzieści. Inny sprzedaje cytryny, w których wyłącznie jest skóra… Do pisania to jest dwóch tylko… (wpada ktoś z okrzykiem) Szumańska wróciła!!! …trzech góra! Sery Serów też mamy nadmiar, tak przynajmniej pisało w prasie Chociaż w sklepach tego nadmiaru zauważyć jakoś nie da się… Kiedyś – że topionego sera już nie braknie – rozległ się szmer, Ale to się topił jeden Anglik, Diuk of Formby, z tytułem &plqq;sir&prqq;… … Wrocławskie limeryki (XX) Odważny mąż. Na basenie zwanym Morskie Oko Pewien pan nazwał żonę wywłoką, A chciaż był na gazie, Wiadomo w każdym razie Że mniej bał się jej, niż Kiki Koko. Ohydny postępek Szkota. Jeden Szkot w narodowej spódnicy Pił raz wódkę w Świdnickiej Piwnicy. Wypiwszy cały trunek Zażądał by rachunek Przedstawiono nieboszczce carycy… WROCŁASKIE LIMERYKI (C) Systematyczna działalność. Raz na Krzykach tuż koło remizy Dwaj bandyci robili striptizy, Lecz nie sobie. Przechodniom. A całą odzież spodnią Pakowali porządnie w walizy. Przy przepięknej ulicy Kościuszki Żyły dwie bardzo zacne staruszki, Które czasem na tańce Szły bo były na bańce Nadużywszy wywaru z pietruszki. WROCŁAWSKIE LIMERYKI (X) Nieudany podstęp sabotażysty. Jeden facet na przedmieściu Huby Z szyn wykręcał tramwajowe śruby, Lecz złapała wnet typa Milicyjna ekipa, Choć chciał wyłgać się arią Skołuby. Przekonujące wyjaśnienie. Pewna pani na ulicy Skargi Malowała sobie w bramie wargi. Nagabnięta przez ciecia Wyjaśniła: – Punkt trzecia Jadę ze szwagrem na Poznańskie Targi! … Wrocławskie reperkusje bitwy pod Hastings W roku pańskim tysięcznym sześćdziesiątym szóstym, W dobrym mieście Wrocławiu, które wszyscy znamy, Siwiutki strażnik, co się zwał Dreptak Augustyn, Usłyszał w środku nocy stukanie do bramy. Zażegł przeto pochodnię od ognia w kominku I wysunąwszy głowę za żelazne sztangi Ujrzał jeźdźca i spytał: &plqq;Hej, czego tam, synku?&prqq; A ów wrzasnął: &plqq;Otwieraj! Wiozę wieści z Anglii! Dwadzieścia dni mnie wiodła droga zła i kręta, Ale za to spodziewam się książęcej łaski, Bo nowina jest ważna: książę Wilhelm Bękart Rozbił króla Harolda koło miasta Hastings. Wyrżnęli całą armię normandzcy straszliwcy, A Wilhelm nad Londynem rozwinął proporzec, Zmienił przydomek Bękart na miano Zdobywcy I rozpoczął swe rządy! No, puszczaj na dworzec!&prqq; Starzec otwarł wierzeje, zgrzytnęły zawiasy, A gdy jeździec w ulicy znikł pośród tętentu, Usiadł i jął wspominać swoje dawne czasy, Gdy sługiwał pochmurnym normandzkim książętom. A tymczasem zbudzeni wieścią wrocławianie Dawali upust plotkom w okrzykach i szeptach: &plqq;Toż to pierwsza udana inwazja Brytanii!&prqq; &plqq;I ostatnia bodajże&prqq; – mruknął stary Dreptak. A słysząc, jak pytania mnożyły się w tłumie I jak padały wokół gorączkowe słowa: &plqq;Wilhelm Bękart, doprawdy, ba, ale czyj, kumie?&prqq; Staruszek wąs podkręcił i pomyślał: &plqq;Mowa!&prqq; … Wspólnota Z moim synkiem żyłem kiedyś wygodniej, Bo jak jeszcze był – o taka – ciupinka, To się brało jakieś moje stare spodnie I się szyło z nich nowe dla synka. Z biegiem czasu zaszły pewne zmiany I przemiany. Czyli mówiąc ogólnie Obaj z synem coraz częściej używamy Różne rzeczy nie gęsiego, lecz wspólnie: Wspólne żyletki, Wspólny pulower, Wspólne skarpetki I wspólny rower, Radio na półce Wspólne nam gra I mamy w spółce Wspólnego psa, Wspólnie robimy Obiad z trzech dań… …ale dziewczyny Ma własne, drań… W przyszłości zaś będziemy żyć jeszcze radośniej, Gdy z upływem biegnących lat oraz tygodni Mój syn jeszcze dorodniej i piękniej wyrośnie I powie: – Zrób coś sobie, tato, z moich spodni! … Wspólny język Jan Dreptak skończył pracę i powstał od biurka I chciał poczytać książkę ciekawą szalenie, Gdy do pokoju wpadła Dreptakowa córka Wołając, że pojutrze zjawi się pan Heniek, Jej nowy narzeczony, pretendent do ręki, Co pragnie z nią zadzierzgnąć dożywotnie więzy, Więc tata ma dla niego być miły i miękki I ma się starać znaleźć z Heniem wspólny język. Ba! – zamyślił się tata – Co czynić należy? Zadanie to niewdzięczne i trudne nad wyraz, Nie znam bowiem języka współczesnej młodzieży I nie wiem, co oznacza u nich jaki wyraz… Tu sięgnął do współczesnych wspaniałych powieści Czytał je przez noc całą i następny dzionek Poznawał niezmierzone bogactwo ich treści I uczył się na pamięć różnych wyrażonek. Aż utrwaliła mu się ich metaforyka, Więc gdy konkurent we drzwiach stanął zesromany, Tata krzyknął życzliwie: – Ciao absztyfikant! Chcesz truć o grabę mojej pierworodnej brzany? Kit ci w oko. Pasuje? Wstawiaj mowę-trawę! Przytargałeś pół basa, to wypruj bez draki! Będziemy z tobą koleś sicher kumple klawe, Tylko się nie napalaj na ciężkie moniaki! Zresztą, co tam, chromolę! Bierz sobie tę szprycę. Tu młodzieniec się zatrząsł jakby tańczył twista, Obrócił się i z wrzaskiem wypadł na ulicę… Ba! Skąd tata miał wiedzieć, że to polonista??? … W sprawie orła Gdzie nie pójdę, gdzie nie spojrzę, W jakie tylko wejdę drzwi – Wszędzie nasz herbowy orzeł Na czołowym miejscu tkwi. Błyszczą szpony, świecą pióra, Chciałoby się krzyknąć: – Leć! Zwłaszcza nasze liczne biura Lubią mnóstwo orłów mieć… Czyżby chciano uczcić wszędzie Pamięć dawnych, krwawych burz? &plqq;Leć nasz orle w górnym pędzie Sławie, Polsce, światu służ&prqq;! W blasku urzędniczych łysin, W zgiełku plotek, rozrób, drak, Nie wiadomo czemu wisi Ów bojowy, piękny ptak. Wisi, smętnie zadumany, Przyciśnięty taflą szkła, Trochę jak ukrzyżowany Rozłożone skrzydła ma, Jakby czekał, czy w urzędzie Buchnie pieśń, przebrzmiała już: &plqq;Leć nasz orle w górnym pędzie, Sławie, Polsce, światu służ&prqq;! Cóż, pomysły mam szalone, Marzę by się zdarzył cud, I by wziął ktoś pod ochronę Białych orłów świetny ród, A że duszę mają wolną I kochają lot wśród chmur – Aby ich nie było wolno Trzymać w kojcach pełnych kur… Niech się orzeł wydobędzie Z klatek, w których pleśń i kurz! &plqq;Leć nasz orle w górnym pędzie, Sławie, Polsce, światu służ&prqq;! … Wychowanie seksualne Przeróżnymi ścieżkami ludzkie losy idą, Oto niejaki Roman pobrał się z Brygidą, Po czym – jak nowoczesne wychowanie każe – Stanęli obydwoje przed znanym lekarzem, Bo pragnęli się poddać bez żadnych protestów Badaniom przy pomocy nowoczesnych testów Psycho-socjo-logicznych. Wnet doktor wyniki Podsumował, psychiatrii bliższe niż logiki, Gdyż albowiem z tych testów wynikało mglisto, Iż Roman psychopatą jest i fetyszystą Oraz filatelistą, natomiast Brygida To freudystka-sadystka, bo śni jej się dzida… Nuże ów seksuolog tworzyć dalsze wersje, Przypisywać małżonkom zboczenia, perwersje, Roman jeszcze z początku uśmiechał się mile, Kiedy pan doktor robił go gerontofilem, Jeszcze nie wyszła z siebie urocza Brygidka, Gdy jej pan doktor groził: – Oj, oj, sodomitka! Następnie Romanowi szepnął: – Oj, Edypek! (bo Roman kiedyś mamie skradł gumkę od slipek, żeby z niej zrobić procę. Z gumki, a nie z mamy), Tu doktor kazał nagle jemu śpiewać gamy, Jej zaś zrobić czterdzieści przysiadów na siole, Lecz Roman rzekł życzliwie: – Ja pana świergolę! A przebiegiem wizyty mocno podniecony, Przypuścił w domu atak na wdzięk; swej żony, Bezskutecznie atoli, gdyż niedobre fatum $prawiło – cóż za farsa? – że non consummatum, Chociaż nil desperandum! Albowiem nauka Ciągłe nowych rozwiązań w tej dziedzinie szuka I znajdzie je zapewne, bo to słuszna droga! …a państwo, czy już byli u seksuologa? … Wyczyn W gromadzie Grzmotki powiew świeży, Jakie okrzyki, radość jaka, Bo oto sołtys Dreptak Jerzy Przeszedł trzy mile na czworakach! Pomyśleć tylko – aż trzy mile – Sukces doprawdy to wspaniały, I jeszcze się uśmiechał mile I gadał różne komunały! Ba, i to jeszcze i jak gadał, Aż popłakały się kobiety, A on nie stawał i nie siadał Tylko zasuwał wprost do mety! Tak nie potrafił by nikt inny, Więc wszyscy nim zachwycalisie, A Drzyzga Józef, pisarz gminny Machnął poemat o sołtysie! W tym poemacie różne zdania Sikały bujnym wodotryskiem, Że kto tak na czworakach gania, Ten już się musi znać na wszystkiem! Temu nie trzeba żadnych porad, Wszyscy go mogą trala lala, Po co mu dyplom i doktorat, Jeśli tak pięknie zachromala? Jest gdzieś na świecie głód i wojna, lecz to mieszkańcom Grzmotków zwisa! O wsi, ty możesz spać spokojnie Jeśli takiego masz sołtysa!!! Ballada ćwiczenia na tempo i dykcję, wzór 0815/66 Jeden optyk mieszkał z synem A ten syn był synoptykiem I ten syn miał konkubinę Ożenioną z pewnym prykiem. Pryk okazem był sceptyka Jak po cichu mawiał optyk, A pryk mawiał do optyka Że sceptykiem jest synoptyk. Raz objadłszy się papryką Poszedł w miasto syn z patykiem I zerwawszy z synoptyką Zajął się wyłącznie prykiem. Wtedy dwaj posterunkowi Przyskrzynili syna za to I donieśli optykowi: – Syn synoptyk tkwi za kratą! Biedny optyk chcąc być z synkiem Nie rozmyślał ani szczypty, Tylko jął się skradać rynkiem By z muzeum ukraść tryptyk. Lecz gdy tryptyk kładł do kosza I czas tracił przy tryptyku, Nagle słyszy glos kustosza: – Tryptyk kradniesz, ty optyku??? Prokurator rozgryzł problem Bez sięgania do detali: Złapał skobel i tym skoblem Zamknął wszystkich w dużej sali. Siedzi optyk razem z prykiem, Konkubina i synoptyk, Oraz kustosz wraz z tryptykiem Tym, co go chciał ukraść optyk. Wprawdzie kupy się nie trzyma przedstawiona tutaj fikcja I pointy wcale nima, Ale za to Jak bogato Się przedstawia nasza dykcja! … Wydra pana Paska Król Sobieski miał trzy pieski: Czarny, żółty i niebieski. Miał też różne miecze, świdry Oraz żonę Marysieńkę, Ale nigdy nie miał wydry. Co mu było nie ma rękę Biegał więc po Wilanowie Strojny w śliczne złotogłowie Aż wieczorem, gdzieś pod laskiem, Spotkali się z pane Paskiem. Król przystanął i szlachciurze Podał łaskawie odnóże. Pasek ścisnął ją łakomie, A król mówi: – Chryzostomie, Nie słyszałeś, moje serce, O jakiejś młodej wyderce? Jan Chryzostom odparł na to: – Królu, tyś narodu tatą, Przeto dam ci wydrę własną, Chociaż u mnie z groszem ciasno. Król zrozumiał przytyk cichy, Dał mu w łapę cztery dychy, Wąs nastroszył, strasznie wielki, Zasadził berło za szelki. Podrapał się pod kontuszem I zakrzyknął z animuszem: – Bardzo dobrze, moja rybko, Przywoź wydrę, byle szybko! Jan Chryzostom konia dopadł I się puścił w kurcgalopa, Dzięki czemu koło wtorku Zajechał do swego dworku. Wsadził wydrę za pazuchę I do króla wrócił duchem. Król akurat bardzo cienko Dyskutował z Marysieńką: – Pozwól no jeszcze raz duszko, By cię Jasio cmoknął w uszko, Bo mam wielką chęć do pieszczot. – Wpierw odepnij waszmość brzeszczot Ech paskudny, impossible, ach, fi donc, enfant terrible. Tak mruczała po francusku, A król do niej coś po rusku. Lecz gdy ujrzał Chryzostoma, Ogarnęła go oskoma I przerwawszy zalecanki, Wybiegł, jak stał, do altanki. – Gdzie wydra? – Noż czeka w parku! Król aż się klepnął po karku I poszli. Przodem Jan Trzeci A za nim Jan Pasek leci. Król do parku wpada biegiem, A wydra siedzi nad brzegiem. Ale on, jakby miał bielmo, Ciagle pyta – Co z tą szelmą? – Taż siedzi! – Gdzie? – A, o tu! – A to coś z rodziny kotów? – Wydra-ć to! – Wydra? – Tak, panie! Król się wkurzył niesłychanie, Ucapił Paska za jupkę I kopnął kilkakroć w pupkę, Wołając w sposób gwałtowny: – Takiż to waszmość dosłowny? Pasek umknął swą dwukółką, A Sobieski biegał w kółko, Aż z tej złości zrobił gafę, Bo pobił Kara-Mustafę. I ocalił Austryjaków, Co nam później wzięli Kraków. Stąd łatwo wysnuć teorię: Wydry kształtują historię. … Wykopalisko … a kiedyś w Egipcie dwaj sławni uczeni Ludzie o nieprawdopodobnym wręcz rozumie Grzebiąc się nałogowo w ziemi Wykopali niezwykle ciekawą mumię Spowitą w bandaże i szarfy I zakonserwowaną chemikaliami A w ręku miała coś w rodzaju harfy A na plecach napisane coś hieroglifami, Więc uczeni spojrzeli, i padli sobie w ramiona I krzyknęli z radością i zachwytem: – Oto słynna mumia Tutka-Butka-Putka-Cynamona, I jak dobrze zachowana przytem!!! I zaraz nadali radio komunikat Radosny i triumfalny Że ta mumia to absolutny unikat Jedyny i niepowtarzalny. I włożyli tę mumię do specjalnego kosza I chcieli z nią wyjechać, aż tu raptem Tuż obok wykopano drugiego truposza Takiego samego jak tamten, Dosłownie jakby z tej samej formy, Takie same bandaże, napisy i szata, Więc jeden uczony rzekł podciągając reformy /czy też szort/: Faraon miał widocznie brata! – Widocznie – rzekł uczony drugi Rozglądając się niepewnie na boki, Aż tu naraz rozległ się krzyk sługi – Bwana kubwa! Ja wykopać trzecie zwłoki! Tu uczeni prawie że zaniemogli, I dalejże zaglądać do skryptu Żeby rozszyfrować odnośny hieroglif I rozszyfrowali: – Pa-miąt-ka z E-gip-tu… I faktycznie, okazało się że to imitacja, jakiś plastik, perkalowa etola I stempelek &plqq;Made in Czechosłowacja&prqq;, A jak byśmy byli trochę obrotniejsi, To by przecież mogło pisać &plqq;Made in Poland&prqq;! … Wyręczyciele Wszędzie postęp panowie, świat na korzyść się zmienił, Dużo lżejsze mam życie, i kłopotów mniej mam, Ciągle gdzieś ktoś przemawia w moim własnym imieniu, Więc nie muszę się męczyć i przemawiać wciąż sam. O, na przykład zebranie, w sali miękkie fotele, Facet wlazł na mównicę i wyręczyć nas chce – Myślę – mówi – że będę tutaj wyrazicielem Wszystkich osób zebranych… (Wszystkich! Objął i mnie!) Nie wie nawet, jak wielką czuję wdzięczność dla niego, Ale oto już drugi też z pomocą się pcha: – Chcę powiedzieć w imieniu społeczeństwa całego … (w społeczeństwie, kochani, jestem także i ja…) W setkach mów i przemówień, na sto barw i sto tonów To usłyszysz, co właśnie wypowiedzieć sam chcesz: – Wszyscy ludzie uczciwi z tutejszego regionu… Wszyscy ludzie uczciwi! Więc – panowie – ja też!! Siedzę przeto w fotelu, czytam &plqq;Przekrój&prqq; lub drzemię, Tylko czasem niezwykła zastanawia mnie rzecz: Skąd on wiedział, co właśnie myślę o tym problemie? Że tę kwestię popieram, w tamtej mówię zaś &plqq;precz&prqq;? Ale zaraz odrzucam wątpliwości z radością – Mają rację senator, agitator i ksiądz, Pewnie wiedzą co myślę… mówią z taką pewnością …! Lubię być tak aktywnym, dłubiąc w uchu, lub śpiąc!!! … Wyspa Bożego Narodzenia Jest gdzieś na świecie bez wątpienia Za krawędziami nieboskłonów, Wyspa Bożego Narodzenia Bez atomowych poligonów. Różna od wszystkich innych krajów, Upalna – choć bogata w śniegi, Ma w sobie jakby coś z Hawajów, I ma też jakby coś z Norwegii. Lasy palmowo-bambusowe Pachną przygodą i wanilią, A inne lasy, choinkowe, Pachną nartami i Wigilią. Każdy tam ma wszystko co trzeba Bo w tych cudownie pięknych lasach Rosną chlebowce pełne chleba Oraz masłowce pełne masła. I stoją ule pełne miodu Więc można najeść się do syta. I od zachodu aż do wschodu Słychać w tych lasach dźwięki gitar. Widuję nieraz ową wyspę, Ostatnio często też śni mi się, Więc informacje me są ścisłe I nie ma błędów w jej opisie. Ma rzeczywiście plażę wąską, Palmy, choinki, czyste fale… Ale ta wyspa nie jest Polską, Więc co bym na niej robił stale…? Ballada I Różne bywają przygody I różna jest uroda – Czasem ktoś wpadnie do wody I woła: – Ale przygoda! A czasem się zjawią Indianie Lub z szafy wylezie kontroler, Albo ktoś w łeb dostanie Na dużej przerwie w szkole… Hej, otwierajcie się bramy, Wichrze przyjazny wiej! Uwaga! Wszyscy wołamy: – Dziej się przygodo, dziej, Dziej się przygodo, hej hej! Żeby móc przeżyć przygodę Lub awanturę bombową, Trzeba przerobić swą modę Z dżinsowej – na przygodową… To nam trudności nie stwarza, Zamieniamy się wraz ze strojem Na coś w rodzaju korsarza Skrzyżowanego z kowbojem! Hej, otwierajcie się bramy, Wichrze przyjazny wiej! Uwaga! Wszyscy wołamy: – Dziej się przygodo, dziej, Dziej się przygodo, hej hej! Przebrani tak chwacko-junacko Ruszamy w dal na wycieczkę – Tu mamy kartę pływacką… Tu – autostopu książeczkę… Znamy też trochę języki Różnych narodów świata, Wiemy co znaczy &plqq;good evening&prqq;, A co &plqq;zdrastwujcie rebiata&prqq;! Hej, otwierajcie się bramy, Wichrze przyjazny wiej! Uwaga! Wszyscy wołamy: – Dziej się przygodo, dziej, Dziej się przygodo, hej hej! Swoje imiona prawdziwe Ukryjmy, gdy ktoś nas zapyta. Obecne nazwisko – Guliwer, Obecny nasz zawód – kapitaan, Obecny nasz wiek – osiemnasty, Obecny nasz pojazd – fregata, Załogo! Żagle na maszty! Ruszamy na podbój świata! Hej, otwierajcie się bramy, Wichrze przyjazny wiej! Uwaga! Wszyscy wołamy: – Dziej się przygodo, dziej, Dziej się przygodo, hej hej! Ballada II Żegnaj kraino maluchów, Dłużej tu siedzieć nie mogę, Grunt żeby ciągle być w ruchu, Grunt żeby znów ruszyć w drogę. Przemierzam na swojej łajbie Świata ogromne połacie, Ludzie przeważnie są fajni, Gdzie spojrzeć – tam jakiś przyjaciel. Hej, otwierajcie się bramy, Wichrze przyjazny wiej, Uwaga, wszyscy wołamy: – Dziej się przygodo, dziej, Dziej się przygodo, hej hej! Lecz przygód nam nie poskąpi, Zaraz wichura się zerwie, Ale to wszystko nastąpi Za dziesięć minut, po przerwie! Przerwy robili w podróżach Nawet żeglarze najlepsi, By rozprostować odnóża, Pobiec na psipsi, lub &plqq;Pepsi&prqq;… Hej, otwierajcie się bramy! Wichrze przyjazny wiej! Po przerwie znów zawołamy: – Dziej się przygodo, dziej! Dziej się przygodo, hej hej! Ballada o damie Była sobie pewna dama Co nie żyła nigdy sama Tylko zawsze to Adama Miała to znów Abrahama Innych też bywała gama Słowem istna panorama. Miała również owa dama Takie stroje jak Halama Tu srebrzyście lśni piżama Tu i ówdzie złota lama Biustonosze to aż dwa ma Tudzież futro z psa ma. A jadała owa dama Więcej od hipopotama Ciągle siedzi i coś szama Aż ją boli ustna jama Przy czym tyje, cóż za drama Co sekundę o pół grama. Aż nareszcie owa dama Objadając się na chama Rozszerzyła się jak brama Względnie we Włocławku tama I jak huknie to nie fama Nie pic ani nie reklama. Aż Honduras i Panama Wnet nakryli się nogama Zadrżał wulkan Fujijama A z drużyny Totenhama Co jechała na Bergama Pozostała mokra plama. Bajka ta morały dwa ma Pierwszy że się obżerama Tak że czasem aż pękama Jak nieszczęsna owa dama Morał drugi, joj o mama Zapomniałam, zapomniałem. Ale plama. Wybaczycie? – Wybaczama. No to sztama. Ballada o Józiu Słychać w ciszy jakiś szmer Czy to myszy gryzą ser? Oho! Oho! Czy to meble skrzypią tak, Czy to rolnik sieje mak? Oho! Oho! Czy to szumi w muszli spłuczka, Czy to wuj ma szmery w płuckach? Oho! Oho! Sprawdzić także nie zawadzi Czy się coś nie sypie z dziadzi. Oho! Oho! Nie wie nawet sama mama Skąd te szmery dziś od rana, Tata lata ze świcą, Myśli sobie bógwico, Dziadzio staruszek nadstawia uszek… Może to tak chrapie Hania, Może to jest szmer uznania? Oho! Oho! A może to znów napięcię się zaczęło w polityce? Oho! Oho! Może w wodociągu zator, Może deszczyk sobie rosi? Oho! Oho! A może to sublokator, Zdrajca znowu wlazł do Zosi? Oho! Oho! Nie wie nawet sama mama Skąd te szmery dziś od rana, Tata lata ze świcą, Myśli sobie bógwico, Dziadzio staruszek nadstawia uszek… Lecz próżno wącha, nic nie wywącha, Trwa od świtania rodzinny pląs. Szukają z prawa i z lewa A to Józiowi sypie się wąs! To Józio właśnie dojrzewa! Ballada o Klossie Zachodzi słońce w strzępy dachów, Mgła otuliła ruin stos, Na romantyczny dziki zachód Niezwyciężony jedzie Kloss. Otulił się dziurawym paltem, Wpakował się w wagonu kąt, I nie ma pistoletu walter, I nie zna żadnych dziewcząt blond. Ma tylko Wrocław rozwalony, Co za oknami legł bez sił, A kolor jego jest czerwony, Bo przykrył go ceglany pył, Tu Kloss obejmie swoją wartę, Tu będzie życie brać za łeb, Tu będzie wódkę miał bez kartek – Na kartki zaś gliniasty chleb. Tu się nauczy kląć i palić I pozna, jak smakuje grzech, Jak w razie czego w mordę walić I jak pracować ma za trzech. Jedząc w pośpiechu; śpiąc na desce, Wdychając popiół, kurz i dym – Odnajdzie swe na ziemi miejsce. I gwiazdę swą nad miejscem tym. Zachodnie słońce krwawo świeci, Łuna objęła nieba pół – Nadejdzie czas, gdy Klossa dzieci Pobiegną do wrocławskich szkół, Ale na razie w zbite szyby Uderza z wyciem obcy wiatr I oto jedzie Kloss prawdziwy I wiezie swych dwadzieścia lat. Ballada o Legnicy alternatywnie: &plqq;Ballada o bitwie pod Legnicą&prqq; Dawnemi czasy we grodzie Legnicy Żył rycerz Dreptak, okaz pijanicy; Zbroi nie naszał, pohańców nie bijał, Jeno popijał. Właśnie w tym czasie na Polskę był natarł Nader ohydny i krwiożerczy Tatar I dotarł aże pod legnickie pole; Ja cię przepraszam… Przeciw najeźdźcom ruszył rycerz możny I wódz roztropny, kneź Henryk Pobożny, A przy nim Dreptak zalany na trupa, Aże w nim chlupa. Wtem się wzdrygnęli on i jego wałach, Bo wokół okrzyk zabrzmiał: – Ałłach, Ałłach!!! I zewsząd natarł był Tatarzyn skośny Żółty a sprośny! Zatrząsł się Dreptak, wybił z butli korek, Zasadził flaszkę w przyłbiczny otworek I aby nerwy trochę ustatkować Zaczął tankować. Nagle się zdało nieszczęsnej ofierze Że jakieś straszne spogląda nań zwierzę, Zawrzasnął przeto w średniowiecznej mowie: – Chodu panowie! Pierzcha rycerstwo, pęka szyk stalowy, Henryk Pobożny już leży bez głowy, Z wszystkich rycerzy nie wiem czy i stówka Uszła do Lwówka. Wiodą Dreptaka w kajdanach do grodu: – To ten skubaniec pierwszy krzyknął &plqq;chodu!&prqq; Pewno dywersant, szpion, albo i zdrajca! Obciąć mu głowę! Nieszczęsny Dreptak ze strachu się wije: – Niech mnie szlag trafi, widziałem bestyję! – Jaką? Tygrysa, smoka, bazyliszkę? – Nie! Białą myszkę!!! Zagrzmiała śmiechem kresowa stanica: – Jakże go karać, gdy to pijanica? Ot, kopnąć w tyłek, wytargać za pirze I won za dźwirze! Morał tu widać jasno jak na dłoni: Bohater zginie, świnia się uchroni! Czemże być lepiej: żyjącym prosięciem Czy martwym księciem? Ja żadnej rady dawać tu nie mogę; Musisz słuchaczu sam wybrać swą drogę, Najgorzej wszakoż, licz się z tą opinią, Być martwą świnią! Ballada o mumiach Dwaj znakomici uczeni, w Gizeh czy też w Chartumie, nałogowo spod ziemi wydobywali mumie. Jeden mumię wykopał i krzyknął: – Cha, cha, cha! Oto jest mumia chłopa, czyli mumia fellacha! Drugi mumię otrzepał, spojrzał przez okulary: – To mumia Amenotepa, pomyliłeś się stary! I rzucili robotę, i zaczęli się kopsać krzycząc: – To Amenotep! – Nie, poznaję Cheopsa! Żarli się niesłychanie, już było z nimi krucho, a wtem mumia, jak wstanie, jak ci ich buchnie w ucho! I każdemu na głowie nabiła dużą śliwkę… Spojrzeli staruszkowie: – Ona ma rogatywkę! To nie żadna pokraka w staroegipskim stylu, to mumia krakowiaka tu nad brzegami Nilu. Zaczęli ją odwijać, już widna głowa, szyja, o, już zaczyna cijać: – Hej krakowiaczek ci ja! – Leżymy tu i czekamy, bośmy dumni i szumni, co prawda serc już nie mamy, lecz na cóż serce mumii…? A jakżeż tam w ojczyźnie, czekają na nas do dzisiaj? Wtem, jak się nie obliźnie, o rany, ale cizia! Brzuch wciągnął, dopiął pasa, już znika za nią w bluszczach. Hej, starsza nasza rasa niż się przypuszcza! Ballada o pierwszej łamigłówce Niszczeją miecze, zbroje, Rdza żre cenny surowiec, Zakończył już swoje boje Rycerz Dreptak-krzyżowiec. Siadł na pobojowisku, Rozdział się do bielizny… Chlubne szramy na pysku, Wszędy chwalebne blizny. Dmą pustynne samumy I piaskowe pasaty, Nogi ma Dreptak z gumy, A głowę ma jak z waty, Głos jak u błędnej owcy I oczy ma baranie… Wyginęli krzyżowcy, Wygrali muzułmanie. Same zwłoki i gruzy, Mało kto ostał cały… Oto Jean Pierre z Tuluzy Pocięty na kawały, Ówdzie Bolko z Katowic, Który w boju był szatan, I Miećko Kolbuszowic Po przekątnej rozpłatan… Obejrzał Dreptak trupy, Otarł łzę rąbkiem gaci: – Trzeba jakoś do kupy Poskładać zacnych braci… Ujął jeden kadłubek, Dołożył nieco szczątków: – Nogi jakby za grube, Trzeba by od początku… Dawaj składać na nowo, Praca mu w dłoniach chrzęści, Gania z nogą i głową, Wymienia różne części, Klei, ubija, gniecie, Pomaga ciut rapierem, Krzyżuje Bolka z Mieciem, A znów Miecia z Jean Pierre'em… Skończył i padł na piaski, By skonać na pustyni, Aż tu naraz oklaski Biją mu Beduini! Zaś sułtan muzułmanów Rzekł z grzbietu swego siwka: – Cóż, gratuluję panu, Bardzo ładna rozrywka! Dotychczas były szachy Lub polowania w buszu, Miałem ich już po pachy, A nawet wyżej uszu. Ma pan tutaj naszywki, Mundur i etat chana, Jest pan szefem rozrywki, Na dworze u sułtana! Tak to owego ranka Latami pradawnemi Najpierwsza układanka Powstała w dziejach ziemi. Potem Dreptak natchniony Wymyślił szyfrogramy, Kwadraty, palindromy, Wirówki i anagramy. Pomyśl przeto czasami, Młody, dziarski rodaku, Siedząc nad krzyżówkami – O krzyżowcu-Dreptaku! Ballada o północy Pradawnym czasom hołd i cześć, Tyle w nich krzepkiej mocy! Miał porwać dziewkę Dreptak-kneź W godzinę po północy. Więc ubrał się w żelazny złom I siadł w kozackie czółno I na zegarek spojrzał on, A ten wskazywał północ! Zepchnęli łódź na rwący prąd Kneziowi dwa wasale I oto kneź opuścił ląd I puścił się na fale. I dzielnie z nurtem walczył chwat, Aż dnem o piasek szurnął, I spojrzał znów na cyferblat, A tam znów była północ… Lecz oto zarżał w krzakach koń Ukryty tam przemyślnie – Kneź skoczył, chwycił cugle w dłoń I cwałem jak nie pryśnie! I pędził tak przez dłuższy czas, Bo drogę miał okólną, A kiedy wreszcie z konia zlazł Zegar wskazywał północ… Gdy zaś u zamku stanął bram, By porwać swą dzierlatkę, Nie zastał wcale panny tam, Tylko niedużą kartkę: &plqq;Przemarzłam i chce mi się jeść, Znajdź sobie inną durną Panie spóźnialski! Buźka, cześć!&prqq; Kneź spojrzał – znowu północ. Zaryczał Dreptak niczym lew Lub jak armatni wystrzał I pomknął tam, gdzie widniał sklep Starego zegarmistrza. I wszedł i stanął chrobry mąż I pośród łez wyjąkał: – Dlaczego u mnie północ wciąż? – Bo to – rzekł mistrz – jest kompas… Ballada o rogach W bramie zamczyska tkwi portierka, Tkwi w przedpokoju paź, Zaś księżna tkwi w objęciach giermka, Co się nazywa Jaś. Książę na łowach w puszczy hula, Do kotów strzela z kusz, A księżna Jasia wciąż przytula, Przytula go co rusz. Jasiowi tak się księżna zwierza: &plqq;Jasiu, tyś miły żeś, Więc dzisiaj ciebie na rycerza Pasuje mąż mój kneź&prqq; . Jaś się ucieszył: &plqq;Dobry Boże! Kneź mnie pasować chce! Toż chyba nowy kaftan włożę Na uroczystość tę&prqq;. I poszedł się przystroić w szaty, Zamówił poncz i tort, A kneź wróciwszy do komnaty Wziął w dłonie ciężki kord. Następnie zaśmiał się obrzydle hu-hu-hu-hy-hy-hy I kord jął ostrzyć na toczydle, Aż się sypnęły skry. A na małżonki swej pytania Wyjaśnił – prosta rzecz: &plqq;Czyż nie wiesz, że do pasowania Potrzebny będzie miecz?&prqq;. Tu na oblicze mu surowe Spłynęła żalu łza. Oj, łatwiej uciąć cudzą głowę Niż własne rogi dwa. Pieśń o równości Hej za ramiona się weźmy Czy ktoś z nas fruwa czy pełza, Toć wszyscy równi jesteśmy Wobec Zeusa. Mieszkańcy gór albo równin, Wzrostem więksi czy mniejsi – Wszyscy ludzie są równi, Z tym, że niektórzy równiejsi. Dalejże, dalej w drogę Gdy taki rozkaz Pan dał, Równajmy bracia nogę Sandał w sandał! Wieniec – laurowe drzewo, Publiczność – da nam brawa, Hej, kto tam stąpa lewą? Prawa prawa prawa! Kocha nas Tracja i Dacja Uwielbia nas Azja Przednia, Ateńska my demokracja, Bezpośrednia! Maszerujemy równo Szewc, kupiec, drwal i artysta! … o, równo wleźliśmy w gówno… Ciekawe kto się tu wysrał? O Wandzie co nie chciała Jedna Wanda, córka Kraka Chciała wyjść za Enerdziaka I faktycznie, pewien Helmut Przyszedł, przyniósł kiszkę, wermut, Goździk i dwa serki kozie, Tak jak to w naszym obozie. Krak młodych pobłogosławił I w sypialni ich zostawił, Czyli jak gdyby zezwolił Żeby Niemiec ją zniewolił. Ledwie drzwi się zatrzasnęły – Straszne rzeczy się zaczęły, Bo gość chyba był znad Renu Czy z innego RFN-u, Poziewał najpierw nieśmiało Dał jej kawę i kakao, Poczem z nienacka do góry Wystawił Zagłębie Ruhry… Wanda w krzyk, że on zachodni, A on na nią hyc bez spodni, I tak go poniosły zmysły Że razem wpadli do Wisły! Wniosek: Prasa słusznie twierdzi – Wróg nie śpi! A Wisła śmierdzi. Czerwony kapturek Kiedyś Czerwony Kapturek Niósł pół litra i ogórek Dla swej babaci, co w dziewiczym Lesie, żyła z Nadleśniczym, Ale go już razy kilka Zdradziła, w ramionach Wilka. Teraz też, Kapturek bieży A ta prukwa z Wilkiem leży, Ciągnie Ulung na prykusku I kocha się po francusku, Bo taki Wilk, to wygrzmoci Nawet i Giełdę Staroci! Gdy zobaczyła dziewczynka Że z jej Babci taka świnka, Dała cynk Nadleśniczemu, Żeby też się przyjrzał temu, A on, wyjąwszy kopyto, Postrzelał Babcię jak sito, Poczem z krzykiem: – Aż ty zdrajco! Trafił Wilka w lewe ucho. Pochował ich pod pagórkiem I ożenił się z Kapturkiem. Wniosek: Kto w porę kabluje Nigdy biedy nie odczuje. Ostatnia defilada Już od kilku lat ciągle tak samo, Gnie się i wali konstrukcja cała – Moje dziewczyny wychodzą za mąż, Właśnie kolejna mi się urwała. Idą prześliczne, smukłe i tęskne, Jedna za drugą, w długim pochodzie, A każda z nich mi zwiastuje klęskę, Bo mnie zostawia solo na lodzie… Kudłaci wiodą ich troglodyci, Z którymi bym się równał daremnie, Bo – choć biedniejsi i niedomyci – Są o ćwierćwiecze lepsi ode mnie… Bywajcie zdrowe piękne dziewuszki, Teraz ktoś inny da wam na ciuchy, Wkrótce wyrosną wam pewnie brzuszki Zjawią się wózki, smoczki, pieluchy… Defilujecie przede mną dziarsko, Z uśmiechem szczęścia i rezygnacji… Tak Napoleon z Gwardią Cesarską Żegnał się w przeddzień swej abdykacji. Ja, chociaż berła też zrzec się muszę, Lecz was nie zdradzę i nie zawiodę, Okiem nie mrugnę, brwią nie poruszę, Morda na kłódkę, klucz od niej w wodę! Ale w muzeum swoich pamiątek Wszystkie was uczczę, wszystkie docenię, Każda mieć będzie mały zakątek Na mojej Elbie czy na Helenie… Szpadę swą złamię, w domu osiędę, Do gospodarskich zajęć się nagnę, Bo co? Ziem nowych już nie zdobędę, Stare podziwiam, lecz ich nie pragnę. Ale na razie na baczność szpada, Uśmiech na ustach, nie poznać z miny, Że to ostatnia już defilada… Dzięki za wszystko! Czołem dziewczyny! O wawelskim smoku Pod Wawelem był smok w grocie Co jadał różne łakocie: Sznycle, dropsy, ptaszki, mszyce, Ale najchętniej dziewice. Jak codziennie jedną wpieprzy, To ma zaraz humor lepszy. Nawet staje na ogonie I prześlicznie ogniem zionie. Więc król kazał swej policji Utrzymywać go w kondycji, Ale wnet dziewic zabrakło, Choć jeździli aż pod Nakło! Smok schudł, osowiały siedział, Jak mu pomóc, nikt nie wiedział. Aż ktoś wpadł na pomysł z rana. By smokowi dać barana, Co ma równie głupie lica I jest durny jak dziewica. Niestety, po takiej porcji Smok natychmiast dostał torsji Wodę ż Wisły wypompował I jak pershing eksplodował! Wniosek: Przez błędne metody Mamy dziś deficyt wody! Ballada o rycerzu Ćwoku Hej! przed sześciuset laty W dobrym mieście Opolu Kneź Bolko Zezowaty Zebrał ludność na polu I oznajmił po pańsku, Że urządza festiwal, i spytał po hiszpańsku – Kto bude pirszy spiwal? Błysnęły kirysy Stanęli w szeregu Pan Ksiutosław z Nysy, Diuk Pyskomir z Brzegu, Każdy taki cudny, Kieby Wiesław Golas, A jeden – paskudny: Miećko Ćwok z Głuchołaz. Hej! przed sześciuset laty W Opolu na skwerze Kneź Bolko Zezowaty Dał znak swym koncerzem, Poczem włożył bambosze, Usiadł przy sekretarce, Zawarczeli dobosze I zaczęty się harce. Ruszyli w popisy Sławy swej świadomi Pan Ksiutosław z Nysy Z Brzegu diuk Pyskomir. Ten śpiewa o babce, A tamten o bitwie, Co ją zaczął w Rabce A skończył na Litwie. Hej! przed sześciuset laty W Opolu, na trawniku, Kneź Bolko Zezowaty Pochwalił zawodników, Spojrzał melancholijnie Na paskudnego Ćwoka I mruknął aluzyjnie: – No, teraz ta wywłoka… Śmieją się ci z Nysy I z Brzegu nad Odrą, Bo ten Ćwok był łysy Z bardzo wredną mordą; Stanął na trybunie Twarzą do narodu, I jak pieśń zasunie, To publika chodu!!! Hej! Przed sześciuset laty Brzmiały gwizdy niezmierne Gdy Bolko Zezowaty Nagrodzą tę ofermę. Zdjął z szyi złoty łańcuch, Obdarował podleca, Mruknął: – Na, masz skubańcu! I klepnął go po plecach… Zbladł Ksiutosław z Nysy W gronie swych kolegów, Smutek skrzywił rysy Pyskomira z Brzegu, Zawrzasnęli oba Tworząc zgodny chórek: – Za co ta nagroda, Toć-żeż wył jak Burek!!! Hej! przed sześciuset laty W Opolu, dobrym grodzie Kneź Bolko Zezowaty Rzekł: – Posłuchaj narodzie! Ćwok zasłużył na premię, Gdyż w rytmie poloneza Wyraził się przyjemnie Że wcale nie mam zeza! Zaś Ksiutosław z Nysy Oraz diuk pyskaty Robili popisy Na błahe tematy, Przeto Ćwoka chwalę, Gdyż ma rację bestia, Że nie zez to wcale, Tylko po prostu spojrzenie skoncentrowane na najważniejszych współczesnych problemach i kwestiach!!! Ballada o spalonym czołgu …a gdy ustąpił strach i mrok I wojna ścichła wokół, Wywindowano stary czołg Na granitowy cokół. I stanął czołg u miasta bram Jak pomnik i jak bastion, I tylko wiatr mu w lufie grał, Tocząc ziarenka piasku. W całym kraju są podmiejskie drogi, Nad drogami zielone pagórki, I zielone trzydziestki czwórki, W których śpią spopielałe załogi. Zielona górka – to nie step Z lejami od granatów! W zetlałej lufie wiatru szept, A może i nie wiatru? W szczelinach strzelnic – oczy gwiazd, A może czyjeś inne? Czasami drga stalowy właz, Zarosły dzikim winem. W całym kraju są podmiejskie drogi, Nad drogami zielone pagórki, I zielone trzydziestki czwórki, W których śpią spopielałe załogi. …więc słysząc blach pogiętych głos Dźwięczący w nocnej głuszy, Myślę, że kiedy każe los – Czołg znowu z miejsca ruszy, I pomknie przez wystrzałów blask Jak wtedy, z brzegów Wołgi… …to dobrze, że z nowymi wraz – Czuwają stare czołgi! W całym kraju są podmiejskie drogi, Nad drogami zielone pagórki, I zielone trzydziestki czwórki, W których śpią spopielałe załogi… Niestety, dać ci nie mogę… Niestety, dać ci nie mogę Prezentów złotych i srebrnych, Ale nie pomyśl sobie Że jestem zupełnie biedny! Nie mam wprawdzie tysięcy Na wyjazd w dwójkę do Cannes, Ale mam dużo więcej I wszystko, wszystko ci dam! Ty nie domyślasz się, jak dużo Potrafię ofiarować ci: Czternaście nocy w Międzygórzu, Czternaście pełnych słońca dni, Żywiczny zapach co odurza, I wodospadu śpiewny szum, I wszystkie gwiazdy Międzygórza Dostaniesz, tylko przyjedź tu! Czekają na nas cieniste, Spadziste leśne ścieżki, I wszystkie świerki strzeliste I stary czarodziej – Śnieżnik, I rzeczki plusk nieustanny, I urok dalekich dróg, I skrzące, srebrne fontanny I serca mojego stuk… Więc pomyśl, jak ogromnie dużo Potrafię ofiarować ci: Czternaście nocy w Międzygórzu, Czternaście pełnych słońca dni, A jeśli nawet przyjdzie burza I niepogoda – no to cóż? I tak, mojego Międzygórza Przenigdy nie zapomnisz już! Królewna Śnieżka Kiedyś zła królowa, Śnieżkę Wywiodła na leśną ścieżkę I kazała, by gajowy Pozbawił królewnę głowy. Niestety, leśnik pijany Zasnął na środku polany. A królewna po cichutku Uciekła do krasnoludków I w ich grocie, czy też dziupli Żyła z grupką tych kurdupli, Więc Królowa, stara kwoka, Podrzuciła jej jabcoka, Dolawszy tam izotopu, A ta Śnieżka żłopu żłopu! Wyżłopała pięć kwaterek I grzmotnęło nią o skwerek. Nie dość że się sama hukła, To krasnoludków zatłukła, Którzy właśnie ze swej groty Wychodzili do roboty, A pod ciężarem jej zadka Została z nich marmoladka… Wniosek: Przez królewskie zbrodnie Zazwyczaj giną przechodnie. Przesada w tle melodia &plqq;Ośla serenada&prqq; Raz w pewnym wielkim biurze Na nadodrzańskich stepach Zasługi bardzo duże Miał jeden Maciej Dreptak Co zrobił usprawnienie, Wynalazł nową metodę Więc wszyscy się cieszyli szalenie I chcieli mu dać nagrodę Ale on się zaczął certować Szarpiąc wstydliwie gumki od podwiązek, – Za co – pytał – obywatele chcecie mnie premiować? – Ta żeż to – mówił – był mój obowiązek! I rękami przecząco machał, A dyrektor mówił do niego: – No no, nie bądź pan taki skromniacha, To się panu należy, kolego Całkiem serio zasłużył pan na to! A ten Dreptak pocałował go w nogę: – Pan dyrektor – krzyknął – to całkiem jak tato, Ale ja tej premii wziąć nie mogę, Chociaż pan był łaskaw ją przyznać A mówiąc w taki sposób Chciał się świntuch dyrekcji podlizać I wyróżnić się wśród innych osób, Ale trochę tej metody nadużył Bo zapierał się nogami przy kasie Aż dyrektor się strasznie wkurzył I jak wrzaśnie: – Bierz nagrodę, ty burasie! A jak nie to w ogóle stąd szczeźniesz, Bo jak widzę ziółko z ciebie niezłe! – A nie wezmę! – A właśnie że weźmiesz! – A nie wezmę! Tu dyrektor uspokoił się, Uśmiech mu zagościł w szlachetnych rysach, Rzekł: – Klawo, jak nie to nie I wykreślił tę nagrodę przy pomocy długopisa, A ten durny Dreptak, z twarzą dziką Stanął, jakby się zamienił w słup soli… Nie wazelinujmy się przesadnie swym zwierzchnikom, Każdy nadmiar jest szkodliwy. I boli! Ballada o straszliwej rzezi Kneź Dreptak rozgiął kraty, przeciął mieczem firanki, wszedł oknem do komnaty, zastał żonę z kochankiem. Zakrzyknął: – Wielkie nieba! – potrząsł gachem jak listkiem i uciął mu co trzeba, a głowę przede wszystkim. Hej, uciął mu ją, jejku, jej, głowę przede wszystkim… Tu spojrzeniem okrutnym swą małżonkę obrzucił, wrzasnął: – Tobie też utnę! I rzeczywiście uciął. Lecz nadal czując dreszcze mordercze, wciąż się pieklił, mruczał: – Kogo by jeszcze? Przeto wszyscy uciekli. O jejku, jejku, jej, przeto wszyscy uciekli… Podstoli wlazł pod stolik, pod konia wlazł koniuszy, a wojski alkoholik do wojska pędem ruszył. Hetman schował się w muszli udając, że jest rybką, lecz daleko nie uszli, bo kneź ich dognał szybko. Hej, dognał ci ich, jejku, jej, kneź dognał ich szybko… Warknął: – Co, macie stracha? Czknął, poprawił pluderki, i jak mieczem zamacha – to dosłownie w plasterki. Stanął, odpoczął chwilę, pot z czoła otarł czapką, spojrzy, a tu krwi tyle, że mógłby krytą żabką. O, jejku, jejku, jej, że mógłby krytą żabką… Tu kończy się ballada, wszystko już w pień wycięte… Przepraszam, lecz wypada dodać jeszcze pointę. Nie! Pointy nie będzie i żądać jej na próżno, bo w morderczym zapędzie kneź pointę też urżnął. Hej, urżnął ci ją, jejku jej! Znaczy się, pointę też urżnął… Ballada o Tomie Zachodzi słońce w lesie dachów Mgła spowinęła każdy dom Na tajemniczy Dziki Zachód Niezwyciężony jedzie Tom Pociągiem jedzie bez biletu Zamiast sombrera czapkę ma I nie ma celnych pistoletów Tylko w kieszeni złote dwa O Tomie, Tomie, Tomie Minęła właśnie wojna Dlaczego tak łakomie Chcesz skoczyć w Dzikie Klondajk Wszak mógłbyś gdzieś po cichu Żyć sobie, ale ty Wybrałeś los w Wałbrzychu Wałbrzychu z tamtych dni… Na krwawe i bezkrwawe boje Na przeciw trudom, może łzom Traperzy ciągną i kowboje A razem z nimi jedzie Tom Papieros jego machorkowy Dziurami świeci jego but Taki to zaciąg jest kresowy Taki szturmowy pierwszy rzut O Tomie, Tomie, Tomie Minęła właśnie wojna Dlaczego tak łakomie Chcesz skoczyć w Dzikie Klondajk Wszak mógłbyś gdzieś po cichu Żyć sobie, ale ty Wybrałeś los w Wałbrzychu Wałbrzychu z tamtych dni… Zachodnie słońce krwawo świeci Chmury objęły nieba pół Nadejcie czas, gdy Toma dzieci Pobiegną do wałbrzyskich szkół Ale na razie o wagony Uderza z wyciem górski wiatr I jedzie Tom niezwyciężony I wiezie swych dwadzieścia lat O Tomie, Tomie, Tomie Minęła właśnie wojna Dlaczego tak łakomie Chcesz skoczyć w Dzikie Klondajk Wszak mógłbyś gdzieś po cichu Żyć sobie, ale ty Wybrałeś los w Wałbrzychu Wałbrzychu z tamtych dni… Ballada o Zenku Na basztę wlazłszy, chrobry kneź Zawołał po łacinie: Drużyno! Nowe szaty weź I przybądź na dziedziniec, hej, I przybądź na dziedziniec! Ożywił się kneziowy dwór, Już zbiega się rycerstwo, A każdy silny niczym tur, I każdy twarz ma czerstwą, hej, Bardzo a bardzo czerstwą! A kneź nerwowo zmierzwił wąs I zadął w róg specjalny, I spytał: – Czy już wszyscy są? Niech sprawdzi personalny, hej, Niech sprawdzi personalny! A gdy sprawdzono cały dwór, Rzekł tonem zatroskanym: Najstarsza z moich licznych cór Dojrzała dziś nad ranem, hej, Dojrzała dziś nad ranem! Tu się na zamku zrobił szum, Brzęknęły miecze w pięściach… – Kogo dojrzała? – pytał tłum. Dojrzała do zamęścia…hej! Dojrzała do zamęścia! A ten jej mężem będzie mógł Mienić się w sposób hardy, Kto napnie ten prastary łuk Niewiarygodnie twardy, hej, O, patrzcie, jaki twardy! Już ktoś wyciąga krzepką dłoń Wierząc, że cel osiągnie, Ujmuje zabytkową broń, Zapiera się i ciągnie, hej, O rany, jak on ciągnie! A wtem się rozległ głośny trzask… Lud chciał zawołać &plqq;hurra&prqq;, Ale zawodnik podniósł wrzask: – Joj, wyszła mi ruptura, hej, Wylazła mi ruptura! Lecz oto drugi stawa w szrank, Naciągnie łuk azaliż? Drży cały… stęka… a wtem bang! I trafił go paraliż, hej! I trafił go paraliż! A kneź na ganku blady stał I było mu niedobrze, A trup się na dziedzińcu słał Tak gęsto niczym w &plqq;Kobrze&prqq;, hej, Dosłownie tak jak w &plqq;Kobrze&prqq;! Lecz nim zaczęto serię styp, Wystąpił na arenę Cherlawy i szabrawy typ, Niejaki Dreptak Zenek, hej, Niejaki Dreptak Zenek! Odłożył chleb, co właśnie żuł, Odchrząknął, brzucho wciągnął, I łuk palcami chwycił wpół, I ciach! I go naciągnął… hej… Bez nikakich naciągnął!!! Następnie czknął, dokończył chleb, Poprawił zgrzebne gacie, Piękną kneziównę wziął za łeb I zamknął się z nią w chacie, hej, I zamknął się z nią w chacie!!! A kneź o mury głową bił I głośno biadał z płaczem: Któż mógł przewidzieć, że on był Aż takim naciągaczem, ha??? Aż takim naciągaczem? Ballada o żolnierzyku W długi, śmieszny karabin I w stary bagnet zbrojny, Zjawił się u mnie żołnierz Z pierwszej światowej wojny. I stanął w okienku strychu Z tym karabinem w dłoni, I strzela przez to okienko I widać się przed kimś broni. Na próżno mu tłumaczę Że teraz to nie ma sensu, I żeby sobie odpoczął Bo ręce mu się trzęsą I żeby przestał strzelać Bo wszędzie jest spokojnie, I jest nie tylko po pierwszej Ale i po drugiej wojnie. On milczy i patrzy w przestrzeń Nieruchomymi oczami, I strzela często i gęsto Zardzewiałymi kulami. Do wrogów nieistniejących Lecz wciąż tak samo złych, I czasem mój mały synek Idzie do niego na strych. Zanosi mu miskę zupy Albo trzy – cztery bułki, A idąc zawsze zabiera swój łuk i strzały z półki. A żołnierz jest bardzo głodny, Lecz nim się rzuci na żarcie, Ustawia mojego synka Na niepotrzebnej warcie. Więc synek wkłada hełm, W którym wygląda śmiesznie, I strzela z łuku, a żołnierz Jedzeniem się dławi pośpiesznie, Lecz jedząc spogląda czujnie Ku ciemniejącym polom, Posłuszny przebrzmiałym rozkazom Żałosny i smutny dziwoląg. A mnie wcale nie śmieszy Tej sprawy absurd niezmierny, Mnie imponuje ten żołnierz, Przynajmniej jest czemuś wierny. Bastard Akurat zeszłego wtorku Szał opętał Dreptaka Edwarda, Bo krzyknął przy podwieczorku – Ja muszę mieć bastarda! Wkurzyło to bardzo małżonkę, Więc rzekła tonem wyrzutu: – Dopiero żeś kupił jesionkę, A ja nie mam zimowych butów, Poza tym wyszła mi pasta I szklanki się pobili! …a co to jest ten bastard? – Zapytała po chwili. Zaś Dreptak odparł w gniewie Zły, że go na tym zagięli: – Tak detalicznie nie wiem, Ale to wszyscy mieli, Na przykład słyszałem onegdaj, Jak telewizja truła, Że pan minister Talejrand Miał bastarda, co się zwał Delakruła! Tutaj małżonka bystra Spojrzała na niego ponuro: – Gdzież tobie do ministra – Mruknęła – ty jakiś ciuro! Minister śpi na kawiorze, Zapina się złotą szpilką, I nawet pakarda mieć może, A nie bastarda tylko! Więc Dreptak jakby przysiadł, Splunął ze smutkiem pod nogi: – Masz rację – powiada – Wisia, Taki bastard to dla nas za drogi, Szczególnie że jestem zarżnięty Przez ORS i przez pannę Dryndryk Basię, Której muszę bulić alimenty W związku z tym bękartem małym Jasiem… Co stwierdziwszy, buty zasznurował I na wódkę poszedł do sąsiada… Tak to przez te różne obce słowa Człowiek czasem nie wie, co posiada. Bawiąc – uczyć Drogą okólną, niepozorną Ktoś się podkrada jak padalczyk: To tatuś niesie album porno, Co mu pożyczył pan Kowalczyk! To tatuś porno w dom przemyca, A nie chcąc mamie wpaść do rączek, Od tyłu, od ogródka kica Jakby króliczek lub zajączek! Kica po grządce i po skwerku, I strach, i zachwyt ma na licu, Czasem w ten album zerku – zerku, A potem dalej kicu – kicu! Album jest piękny i wesoły, Różne w nim rzeczy są podane, Na przykład są dwie panie gole, Które się bawią w panią z panem! Aż się tatkowi uszki pocą Aż rączki w podnieceniu ściska… W swoim łóżeczku, późną nocą, Obejrzy to dokładnie z bliska. Lecz jaki chytrus bywa z tatki! Zanim się weźmie za czytanie – Wsadzi ten album do okładki Z książki uczonej niesłychanie, Żeby mieć haka na mamusię, Kiedy się zbudzi nieprzytomnie I spyta: – Co ty czytasz, Niusiek? To on odpowie: – Ekonomię…! I zacznie dukać różne słowa, Takie jak: – Procent, strajk, recesja, Rentowność, wartość dodatkowa, Polucja… O pardons, progresja… Noc płynie… Gdzieś tam sowa huczy… Czasami wiatr przez szpary gwiźnie… Nasz tatko się i seksu uczy, I ekonomii przy tym liźnie, I grzeje sobie w łóżku kości, Zamiast się gdzieś po knajpach włóczyć. Tak wzrasta poziom świadomości, I o to chodzi: Bawiąc – uczyć! Baza Wracam szczęśliwie do bazy, Wykonałem bojowe zadania. Baza to jest mój azyl, Podchodzę do lądowania. Lądować w bazie łatwo, Wiem to z doświadczeń wielu, Przyjazne i jasne światło Prowadzi mnie do celu Tak, jak już tyle razy. Tak, jak każdego dnia. Wracam szczęśliwie do bazy, Wracam szczęśliwie do bazy, Wracam szczęśliwie do bazy, Jak się masz, bazo, to ja! W bazie już szklanki dzwonią, Pachnie parzona kawa, Za chwilę popchnę dłonią Drzwi twoje, bazo łaskawa, Zobaczę znajome obrazy, Usłyszę znajomy głos, Wracam szczęśliwie do bazy Przez strefy wichrów i trosk. Są w świecie kraksy i burze, Jest nieszczęść i klęsk kołowrót; Nie zgadnę i nie wywróżę Czy to ostatni mój powrót… Nieważne. Grunt, że na razie Drzwi otwieram ostrożnie i miękko, I oto już jestem w bazie, I oto już jestem w bazie, Co się składa z dwóch pokoi. Z łazienką! Betonissima Wiatr historii wieje szumno, Przyszłość za zakrętem – Wicuś betonuje gumno Portlandzkim cementem. Kupił go trzydzieści worków, Rozmieszał go ładnie I tak od zeszłego wtorku Chlapie gdzie popadnie! Wykończona już chałupa Z fasonem i szwunkiem, I podwórko jak skorupa I sraczyk jak bunkier! Wszędzie twardo, nawet w szopie I w budzie dla psiska, Pies ma z tego płaskostopie I zadek w odciskach. Skończył Wicuś, patrzy dziwnie, Palcem w nosie wierci: – Co ja jeszcze tu usztywnię, Jak już wszystko fertig? Wtem się puknął pięścią w głowę, Złapał kubeł, pędzel, I wybetonował krowę Po ostatni frędzel! Potem wyszedł na swe pole, Przyjrzał mu się z boku: – Wybrukuję całą rolę – Będzie wreszcie spokój! Nadbiegł ze wsi sierżant Miziak I czterech Dreptaków: – Wicuś, ty masz chyba hyzia, Lub trzeźwyś, biedaku? Na to Wicek, entuzjasta Betoniarskiej sztuki, Odrzekł: – Idźcie wy do miasta, Skubane nieuki! Tam już nowe prądy dują, Nic się nie zieleni, Ludzie wszystko betonują, A przecie kształceni! Tu dogonił własną żonę Co chciała zwiać szosą I piekielnym swym betonem Zrobił z baby posąg. Babę zaś to zachwyciło I już nie kaprysi: – Pierwszy raz mi się zdarzyło Że mi cyc nie wisi! Bajeczki Babci Pimpusiowej Napadł na turystkę Jeden niedźwiedź dziki. Trafił na artystkę, Musi brać zastrzyki. Spowiadał się baca, Jak Kaśkę obracał. Nie będę Wam dukał, Czym mu ksiądz odstukał. Przyszedł gość do doktora, biada na swe zdrowie. – Jakaś mi żaba – mówi – wyrosła na głowie. – Umówmy się – odrzekło to zwierzę niegłupie – Nie ja jemu na głowie, lecz on mnie na dupie. Siedziały raz dwie myszy popod polną miedzą. Siedzą tak sobie, siedzą, siedzą, siedzą, siedzą, Siedzą, siedzą, wtem nagle w srogi wigor wpadły! Jak nie hycną do góry… i z powrotem siadły. Latał sobie z radarem pewien gacek młody I po drodze omijał przeróżne przeszkody, Lecz właśnie gdy się cieszył, że je tak omija, Wpadłszy na jedną z przeszkód rozbił sobie ryja. Zrobił wilk elektrownię, lecz by prąd uzyskać Spalał w niej cały węgiel z kopalni od liska. Kopalnia z elektrowni cały prąd zżerała, Stąd brak światła i węgla. Ale system działa! Złapał raz wróbel glizdę, glizda przerażona A on ją zaczął dziobać dziobem od ogona. Dziobie ją, dziobie, dziobie, podziobał ją trocha, A wtem glizda powiada: – Stary, mów mi Zocha! Raz ordynarny niedźwiedź kucnąwszy na łące W dość niewybredny sposób podtarł się zającem. Zając się potem żonie chwalił po obiedzie: – Wiesz stara, nawiązałem współpracę z niedźwiedziem! Kiedyś pijany zając włóczył się po rżysku, A spotkawszy niedźwiedzia, naprał go po pysku. Niedźwiedź wpadłszy do domu wrzasnął: – Leokadio! Coś się chyba zmieniło, włącz no prędko radio! Płakał niedźwiedź przed lisem, pijąc wraz z nim wódę: – Ty wiesz, mam czworo dzieci, ale wszystkie rude… – Ha! – krzyknął lis obłudnie, ukrywszy twarz w dłoniach – Mój syn także jest rudy, ktoś nas robi w konia! Prosiła glizda słonia raz w nietrzeźwym stanie: – Strasznie mnie plecy swędzą, podrap mnie kochanie. Słoń podrapał i ryknął śmiechem jak armała: – Stara, co się wygłupiasz, coś taka plaskata? Złapał niedźwiedź świstaka idąc raz pod górkę, A pragnąc na nim świstać, chciał mu dmuchać w dziurkę. Świstak chodu, lecz zanim schował się do chaty, Pisnął: – Mógłbyś przynajmniej chamie przynieść kwiaty! Dwie durne myszy były dumne niesłychanie, Że je kocur zaprosił do siebie na śniadanie. Jakoż było śniadanie; kocur dwakroć mlasnął, Zjadł obie, ziewnął, pierdnął i z powrotem zasnął. Słysząc kiedyś, że chomik podreptał po zboże, Chomikowa wpuściła królika w swe łoże. Wtem nagle chomik wraca, ze wściekłości blady, A ona w krzyk: – Jej Niusiek, to ty już z Kanady? Spotkał kiedyś tchórz tchórza idąc po podwórzu I pyta: Ty nie w pracy? Co się stało tchórzu? – Wziąłem pracę do domu, dyrektor się zgodził. To rzekłszy, szedł do domu i tam się zesmrodził. Wyjrzała glizda z dziury i wesoło gwizda, Wtem patrzy – z drugiej strony sterczy druga glizda. Dalejże ją uwodzić, a ta rzecze srogo: – Odwal się żeż kretynko, ja jestem twój ogon! Dmuchał żabę chuligan raz, kawał świntucha. Dmucha ją, dmucha, dmucha, dmucha, dmucha, dmucha, Wtem bęc – z żaby królewna śliczna się wyłania! A ten skurczybyk wcale nie przerwał dmuchania… Raz kiedyś jurny wróbel w miłosnej euforii Chwalił się, że zajeździ kobyłę historii, Lecz kiedy wyładował temperament dziki, Kobyła stwierdziła: – Chyba mam owsiki… Udzielał raz wywiadu kotek, że jest zdrowy, Wtem uszki mu opadły, oczki wyszły z głowy, Pękł mu brzuch, ogon, płuca i głosowa struna, Wreszcie zdębiał, ocipiał, zesrał się i umarł. Amen. Zapylała raz pszczółka jakiegoś badyla, Wtem czuje, że od tyłu też ją ktoś zapyla. Patrzy się, a to truteń, niejaki Zenobi. Morał – rób dobrze innym, tobie też ktoś zrobi. Chomik, zbierając plony, do swej norki ganiał, A obok dobry niedźwiedź chomika ochraniał. Potem zjadł mu te plony, wytarł łapą mordę, Wydupcył biedne zwierzę i przypiął mu order. Raz chory niedźwiedź pierdział, budząc miłosierdzie A suseł mu oklaski bił po każdym pierdzie. Czy ten suseł zwariował? – spytał dzięcioł śledzia. Nie – śledź odparł – to rzecznik prasowy niedźwiedzia. Kiedyś baca krótkowidz z owieczki korzystał, Dziwiąc się, że mu ona nie beczy, lecz śwista. Dopiero na kolegium mu wytłumaczono Że wyryćkał świstaka, co był po ochroną. Walczył orzeł z sępami, aż obrósł w legendę. Niestety – przy okazji podłapał też mendę. Wszyscy pytają orła: – Jak walczyłeś? Świergol! A menda w krzyk: – Spuściliśmy tym sępom wpierdol! Wyryćkał lisek kotka na sianku przy płotku I spytał: – Jak oceniasz ten mój wyczyn, kotku? – Cóż – rzekł kotek – przez miesiąc nie będę mógł siedzieć, Lecz gdyby nie ty, toby mnie wyryćkał niedźwiedź. Dwa liski w jednym gnieździe mieściły się z trudem Więc na zewnątrz sterczały im dwie dupy rude. Widząc to docent Wolczew zaczął bić im brawo. Bo myślał, że to rude, to jest Rude Pravo. Raz do koguta z krzykiem przybiegły kurczaki: – Tata, lis porwał mamę i wlecze ją w krzaki! Kogut tak się śmiać zaczął, że aż wpadł do ścieku: – Widać, że moja stara jest jeszcze na fleku! Dorwał raz kocur nutrię nad wodą przy buku, A że był nieźle spity, chciał jej zrobić kuku. – Po pierwsze – rzekła nutria – ja też jestem samiec, A po drugie się śpieszę, bo dzisiaj gra Chamiec. Spotkał królik oślicę kiedyś w leśnej głuszy; Myślał, że to królica, bo ma długie uszy, Przy czym dziwnie dorodna, wielka jak chałupa, Więc aż jęknął z zachwytu: – Rany, ale dupa! Chciano raz o słowiku zasięgnąć opinii, Więc się o tę opinię zwrócono do świni, A świnia napisała w rubryce &plqq;uwagi&prqq;: Słowik ma bardzo mały przyrost żywej wagi. Lis i wróbel, ambitni obaj przeciwnicy Kłócili się, kto lepiej dogodził słonicy. Słonica, zapytana, rzekła cierpkim tonem, Że faktycznie coś jej piszczało pod ogonem. Raz opus na pustyni napotkał oposa I powiada: – Cześć stary, chcesz trochę kokosa? – Dziękuję – rzekł uprzejmie opos do opusa – Ale tak prawdę mówiąc wolałbym kaktusa. Szukały dwa bizony jakąś bizonicę Wtem nagle jeden wrzasnął: – O, widzę samicę! Po chwili jednak wraca i jęczy bidula: – Tfu, ale żem się naciął, to była &plqq;Vistula&prqq;! Przeniósł się szczur do miasta, rozejrzał się z wolna, Patrzy – a za nim drepcze mała myszka polna. Wtedy szczur oburzony rozdarł na nią pyska: – To straszne, jak ta wiocha do miasta się wciska! Spotkał królik lisicę ponętną i rudą I powiada: – Chcesz stara, nauczę cię dżudo? W rezultacie ten królik płaci alimenta Na cztery śliczne, małe, tłuste królisięta Wraca zając po balu w dość nietrzeźwym stanie I patrzy, a zajęczyca z niedźwiedziem na sianie! Skoczył zając, lecz zaraz z wściekłości ochłonął: – Niestety – rzekł – niedźwiedzie u nas pod ochroną… Szedł po ciemku staruszek, byłby wpadł na krzaczek, Ale mu w tym momencie zaświecił robaczek. Zacny staruszek mruknął, no jakoś mi leci, Choć żem stary, to jednak robaczek mi świeci. Raz słowik śliczne pienia wywodził na żerdzi, A obok usiadł śmierdziel, wypiął się i śmierdzi. Przestań – błaga go słowik – bo mnie tu szlag trafi. Trudno – odrzekł śmierdziel – każdy robi co potrafi. Spotkał raz pancernika pancernik wśród mięty I pyta go: a cożeś ty taki wyrośnięty? Na to ten duży wydał ryk okropnie gromki I odrzekł: tażesz ja jestem pancernik Patiomkin! Zniosła strusica jajo, całe na zielono Struś w krzyk: z kim mnie zdradzasz ty niewierna żono! Skąd mam wiedzieć – odparła – pytasz jak głuptasek Wszak wiesz, że jak na mnie krzykną, chowam głowę w piasek Współczuły raz sąsiadki pani koliberek Pani mąż to ma raczej mały kaliberek Owszem, odrzekła żona nie wstydząc się zwierzeń Lecz za to na sekundę do dwustu uderzeń! Złapał raz Rybak Rybkę Złotą, która w strachu Przyrzekała, że załatwi mu podróż na zachód, Lecz gdy mu załatwiła, przybiegł do niej z mordą: – Ja chciałem do Frankfurtu, ale nie nad Odrą!